Η έκθεση που ενώνει υψηλή ραπτική και σύγχρονη ζωγραφική...Στη Ρώμη, η έκθεση AURA. Valentino Garavani and Ewa Juszkiewicz φέρνει σε διάλογο δύο κόσμους που, φαινομενικά, δεν συναντιούνται ποτέ: τα ιστορικά ενδύματα του Valentino και τους πίνακες της Ewa Juszkiewicz, της ζωγράφου που «σβήνει» τα πρόσωπα των γυναικών. Όπως σημειώνεται στο άρθρο, «οι τοίχοι φιλοξενούν είκοσι έξι καμβάδες της Juszkiewicz… όπου αντί για μάτια και στόμα βρίσκουμε υφάσματα, μαλλιά, φρούτα, φύλλα και άνθη». Γύρω τους, 38 φορέματα από το αρχείο Valentino, από το 1963 έως το 2008, αναδεικνύουν τη δύναμη του υφάσματος ως γλυπτικής ύλης.
Πορτρέτα χωρίς πρόσωπο: Η ανατροπή των κωδίκων αναπαράστασης
Η Juszkiewicz ανατρέπει την ιστορική ασυμμετρία του πορτρέτου. Στους αιώνες όπου η γυναίκα έπρεπε να ποζάρει με συγκρατημένο βλέμμα και «κατάλληλη» έκφραση, το πρόσωπο λειτουργούσε ως πεδίο κοινωνικής πειθαρχίας. Η ζωγράφος αντιστρέφει αυτόν τον κώδικα: η αφαίρεση του προσώπου δεν είναι άμυνα, αλλά πράξη απελευθέρωσης. Η μορφή παύει να είναι παθητικό αντικείμενο και αποκτά νέα, οργανική παρουσία μέσα από υφάσματα, καρπούς, φύλλα και όγκους που δεν χρειάζεται να χαμογελάσουν ούτε να φανούν «ευπρεπείς».
Ο διάλογος με την υψηλή ραπτική του Valentino
Σε αυτό το σημείο, ο διάλογος με τον Valentino γίνεται ξεκάθαρος. Η υψηλή ραπτική λειτουργεί σαν γλυπτική: το κόκκινο duchesse satin, τα βελούδα και τα ταφτάδες των δεκαετιών του 1980 και του 2000 διαμορφώνουν το σώμα με μνημειακή αυστηρότητα. Η Juszkiewicz δανείζεται από τη ραπτική την εμμονή στη λεπτομέρεια, τη λάμψη του μεταξιού και τον τρόπο που το φως εισχωρεί στις πτυχές. Η ζωγραφική και η ραπτική συναντιούνται σε μια κοινή γλώσσα επιφάνειας και υλικότητας.
Όταν το ύφασμα γίνεται ανατομία
Το έργο Portrait in Valentino Red (2026), εμπνευσμένο από την Haute Couture συλλογή Φθινόπωρο/Χειμώνας 2007–08, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ανταλλαγής. Το κόκκινο σατέν δεν λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως αρχιτεκτονική μορφή που αντικαθιστά το πρόσωπο. Η πτυχολογία γίνεται ανατομία. Η μορφή αποκτά παρουσία όχι μέσω της φυσιογνωμίας, αλλά μέσω της ύλης.
Πού βρίσκεται τελικά η αύρα
Το ερώτημα του τίτλου παραμένει: πού κατοικεί η αύρα. Στην έκθεση, η αύρα δεν είναι η μοναδικότητα της μορφής όπως την όρισε ο Walter Benjamin, αλλά η ενέργεια που παραμένει όταν οι συμβάσεις έχουν αποδομηθεί. Όταν το πρόσωπο αφαιρείται, δεν ακολουθεί κενό. Μένει η στάση του λαιμού, η ένταση των ώμων, η πυκνότητα των χρωμάτων, το βάρος του υφάσματος. Μια παρουσία που δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί.
Σε μια εποχή εμμονής με την ψηφιακή αναγνωρισιμότητα και την αδιάκοπη έκθεση του προσώπου, η έκθεση AURA προτείνει μια διαφορετική διαδρομή: για να ανακαλύψουμε την αλήθεια μιας μορφής, πρέπει μερικές φορές να μάθουμε να παρατηρούμε την μεταμόρφωσή της.
πηγη : finestresullart.info
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου