Και όμως…η "Αντίσταση" Μπορεί Να Νικηθεί!

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Και έρχεται κάποτε η στιγμή που κουράζεσαι να αναβάλλεις συνεχώς τη δράση που θα σε έφερνε πιο κοντά στο μεγαλύτερό σου όνειρο. Και στην πραγματοποίησή του. Σε αυτό που επιθυμείς περισσότερο στη ζωή. Αυτό που θα έδινε φτερά στα θέλω σου και θα άφηνε στο παρελθόν καθετί βαρετό και ανούσιο. Καθετί που απλά δεν είναι εσύ. Συνειδητοποιείς ότι τελικά αυτό που φταίει για τη διαρκή αναβολή δεν είναι η έλλειψη χρημάτων. Ούτε η έλλειψη χρόνου. Και σαφώς ούτε και η ανικανότητά σου να ανταποκριθείς στις απαιτήσεις που συνοδεύουν την απόφασή σου να περάσεις στο επόμενο κεφάλαιο. Ο καιρός περνάει κι εσύ απορείς γιατί ατενίζεις ακόμη το στόχο σου από μακριά. Ενώ γνωρίζεις πόσο θες να πετύχεις. Να γράψεις ίσως εκείνο το μυθιστόρημα που διαρκώς μεταθέτεις για αργότερα. Ή να ολοκληρώσεις τον πίνακα ζωγραφικής που ξεκίνησες με μεράκι και ζήλο και λόγω των συνθηκών παράτησες επ’αόριστον. Να δημιουργήσεις τον προσωπικό σου επαγγελματικό χώρο. Να αρχίσεις την προπόνηση για να τρέξεις στο μαραθώνιο. Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, που ο καθένας μας λαχταρά. 

Μέχρι που πέφτει στα χέρια σου ένα βιβλίο, που κυριολεκτικά σου αλλάζει τη ζωή. “Ο πόλεμος της Τέχνης”  του Στίβεν Πρέσσφιλντ. Όχι, δεν υπόσχεται να κερδίσεις σε δεκαπέντε μέρες τον άντρα των ονείρων σου. Ούτε να γίνεις δισεκατομμυριούχος σε μία εβδομάδα. Αλλά να πάψεις να ρίχνεις το φταίξιμο για την αναβολή της ευτυχίας σου, στους άλλους και να κατανοήσεις ότι αυτός που ευθύνεται για το διαρκές “θα”, είσαι αποκλειστικά εσύ. Ναι, εσύ. Εσύ που αναζητάς δικαιολογίες κάθε μέρα από την αρχή για να μην κάνεις αυτό για το οποίο είσαι προορισμένος. Γιατί φοβάσαι. Γιατί νιώθεις λίγος. Και αδέξιος. Και ίσως ακόμη και ανάξιος και μόνο να αποπειραθείς να βάλεις πλώρη για να δώσεις πνοή στο όνειρό σου. Πόσο μάλλον για να στεφθεί η προσπάθειά σου αυτή και από επιτυχία. Αυτό δεν τολμάς καν να το σκεφτείς. Και μετά απορείς ποιός ή τι σου βάζει τρικλοποδιές. Και γιατί βρίσκεσαι σε μια δουλειά που δεν σου αρέσει. Ή ζεις μια ζωή που δεν σου ταιριάζει. Γιατί πολύ απλά δίνεις στην “Αντίσταση” τα ηνία της ζωής σου και την αφήνεις να κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος. Μέρα με τη μέρα. Λεπτό το λεπτό.

Η “Αντίσταση ή αλλιώς αυτοϋπονόμευση. Η καταστροφική δύναμη μέσα μας που αφυπνίζεται κάθε φορά που σκεφτόμαστε να ακολουθήσουμε ένα σχέδιο ή διακαή πόθο μας. Που ενδεχομένως να ωφελούσε πραγματικά εμάς ή τους άλλους.

Και όμως. Τα καλά νέα είναι ότι μπορεί να νικηθεί. Αν η “Αντίσταση” δεν μπορούσε να νικηθεί, δεν θα υπήρχε η Πέμπτη του Μπετόβεν. Ούτε το Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Γι’αυτό σταμάτα επιτέλους να αντιστέκεσαι. Και ανασκουμπώσου για στοχευμένη δράση. Γιατί όπου κοιτάς, εκεί ακριβώς θα πας. Εγγυημένα. Και εξακριβωμένα. Με ακρίβεια μαθηματική. Και εννοείται ότι επιβάλλεται να βρίσκεσαι εντός του πεδίου μάχης. Γιατί ποτέ κανένας δεν κέρδισε τίποτα από τις κερκίδες. Και ο αγώνας δεν σταματάει ποτέ. Χρειάζεται συνεχής και ατέρμονη προσπάθεια. Έχοντας εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας. Στην έμπνευσή μας. Στα συναισθήματά μας. Και στην ανάδειξή μας ως νικητές στην αναμέτρησή μας με την “Αντίσταση”. Κάθε μέρα από την αρχή. Γιατί είναι αυτή και μόνο αυτή που μας κρατάει ένα βήμα μακριά από τα όνειρά μας. Τα οποία μας περιμένουν να τα εκπληρώσουμε. Φτάνει μόνο να γίνει η αρχή. Και από αυτό το σημείο κι έπειτα όλα λειτουργούν υπέρ μας. Εξακριβωμένο. Με ακρίβεια. Μαθηματική.