«Moments of Color»: Η νέα διεθνής έκθεση φωτογραφίας στη Blank Wall Gallery

 

Όταν το χρώμα γίνεται αφήγηση, συναίσθημα και κοινή εμπειρία...Μια κόκκινη ομπρέλα στη μέση ενός γκρίζου δρόμου. Το μπλε της θάλασσας που αλλάζει με το φως. Το κίτρινο μιας πινακίδας που τραβά το βλέμμα. Μικρές εικόνες που συναντάμε καθημερινά, αλλά μέσα από τον φακό ενός φωτογράφου αποκτούν νέα ένταση, νέα ιστορία, νέα ζωή. Αυτή ακριβώς τη μεταμορφωτική δύναμη του χρώματος εξερευνά η διεθνής έκθεση «Moments of Color», που εγκαινιάζεται την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου στις 20:00 στη Blank Wall Gallery.

Μια έκθεση αφιερωμένη στη δύναμη του χρώματος

Η Blank Wall Gallery παρουσιάζει μια ομαδική έκθεση φωτογραφίας όπου το χρώμα λειτουργεί ως πρωταγωνιστής. Φωτογράφοι από διαφορετικές χώρες και πολιτισμικά περιβάλλοντα καταθέτουν τη δική τους οπτική, δημιουργώντας ένα πολυφωνικό σύνολο εικόνων που συνομιλούν μεταξύ τους μέσα από αποχρώσεις, αντιθέσεις και αρμονίες.

Το χρώμα δεν αποτελεί απλώς αισθητικό στοιχείο. Είναι ατμόσφαιρα, μνήμη, συναίσθημα. Μπορεί να μεταμορφώσει μια συνηθισμένη στιγμή σε κάτι ξεχωριστό, να αναδείξει λεπτομέρειες που συχνά προσπερνάμε, να γίνει γέφυρα ανάμεσα σε ανθρώπους που προέρχονται από διαφορετικές κουλτούρες.

Η φωτογραφία ως αυτόνομη αφήγηση

Κάθε έργο της έκθεσης λειτουργεί ως μια μικρή ιστορία. Έντονα χρώματα που αποτυπώνουν τον παλμό της πόλης, απαλές αποχρώσεις που μεταφέρουν ηρεμία, απρόσμενοι συνδυασμοί που δημιουργούν νέες οπτικές σχέσεις.

Οι φωτογράφοι προσεγγίζουν το χρώμα μέσα από τη δική τους ψυχοσύνθεση: άλλοτε ως εργαλείο παρατήρησης, άλλοτε ως μέσο έκφρασης, άλλοτε ως γλώσσα που υπερβαίνει τα σύνορα και τις λέξεις.

Παρά τις διαφορετικές αφετηρίες τους, όλοι συναντιούνται σε ένα κοινό σημείο: την ανάγκη να μοιραστούν όσα η εικόνα μπορεί να αποδώσει καλύτερα από τον λόγο. Το αποτέλεσμα είναι μια έκθεση που αναδεικνύει την πολυμορφία της σύγχρονης φωτογραφικής δημιουργίας.

Η εμπειρία του θεατή

Η Blank Wall Gallery προσκαλεί το κοινό να περιηγηθεί σε έναν κόσμο όπου το χρώμα γίνεται οδηγός. Από το αστικό τοπίο και τις ανθρώπινες φιγούρες μέχρι τη φύση και τις αφηρημένες συνθέσεις, η έκθεση προσφέρει μια εικαστική εμπειρία που ενεργοποιεί τη ματιά και τη φαντασία. Γιατί, πολλές φορές, μια στιγμή, μια εικόνα και ένα χρώμα αρκούν για να πουν τα πάντα.

Πληροφορίες έκθεσης

Έναρξη: Παρασκευή 16 Οκτωβρίου, 20:00

Διάρκεια: 16–27 Οκτωβρίου 2026

Επιμέλεια: Μάρκος Δολόπικος

Χώρος: Blank Wall Gallery, Φωκίωνος Νέγρη 55, Κυψέλη

Είσοδος: Ελεύθερη

Επικοινωνία

www.blankwallgallery.com  

info@blankwallgallery.com

[p] +30.211.4052.138

[m] +30.694.7725.521

Ωράριο λειτουργίας

Δευτέρα, Τρίτη

Τετάρτη, Παρασκευή: 17:30–21:30

Σάββατο: 12:30–14:30

Κυριακή, Πέμπτη: Κλειστά

Ακόμα και η Βροχή :Η πολυβραβευμένη ταινία της Icíar Bollaín σε ειδική προβολή

Μία από τις πιο εμβληματικές και κοινωνικά αιχμηρές ταινίες του σύγχρονου ισπανικού κινηματογράφου, το «Ακόμα και η Βροχή» (También la lluvia) της Icíar Bollaín,  φιλοξενείται για μία και μοναδική προβολή στην Αθήνα. Η ταινία θα παρουσιαστεί την Κυριακή 18 Οκτωβρίου, στις 17:00, στον κινηματογράφο Νιρβάνα Cinemax (Λ. Αλεξάνδρας 192, Μετρό Αμπελόκηποι), στο πλαίσιο της νέας ισπανόφωνης κινηματογραφικής λέσχης «El Club» του Ινστιτούτου Θερβάντες και του Φεστιβάλ Ισπανόφωνου Κινηματογράφου Αθήνας (FeCHA).

Μια ταινία για τον σύγχρονο ιμπεριαλισμό

Με πρωταγωνιστές τους Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ και Λουίς Τοσάρ, σε σενάριο του Πολ Λάβερτι, μόνιμου συνεργάτη του Κεν Λόουτς, η ταινία εξερευνά τις σύγχρονες μορφές εκμετάλλευσης και αποικιοκρατίας.

Η ιστορία ακολουθεί ένα ισπανικό κινηματογραφικό συνεργείο που ταξιδεύει στη Βολιβία για να γυρίσει μια ταινία σχετικά με την καταπίεση των ιθαγενών από τον Χριστόφορο Κολόμβο. Εκεί, οι δημιουργοί έρχονται αντιμέτωποι με μια πραγματική εξέγερση: την αντίσταση των ντόπιων απέναντι στην ιδιωτικοποίηση του νερού από πολυεθνικές εταιρείες που επιδιώκουν να ελέγξουν – κυριολεκτικά – «ακόμα και τη βροχή». Η ταινία παραλληλίζει με οξυδέρκεια την ευρωπαϊκή αποικιοκρατία του 15ου αιώνα με τον σύγχρονο νεοφιλελευθερισμό και την παγκοσμιοποίηση, αναδεικνύοντας τις διαχρονικές μορφές καταπίεσης.

Διεθνείς διακρίσεις

Το «Ακόμα και η Βροχή» έχει τιμηθεί με σημαντικά βραβεία και υποψηφιότητες:

-3 Βραβεία Goya (από 13 υποψηφιότητες), μεταξύ των οποίων Β’ Ανδρικού Ρόλου, Πρωτότυπης Μουσικής (Alberto Iglesias) και Διεύθυνσης Παραγωγής.

-Βραβείο Κοινού (Panorama) στο Φεστιβάλ Βερολίνου (Berlinale).

-Επίσημη πρόταση της Ισπανίας για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.

-Βραβείο Ariel Καλύτερης Ιβηροαμερικανικής Ταινίας.

Πληροφορίες προβολής

Η ταινία θα προβληθεί με ελληνικούς υπότιτλους.

Τιμή εισιτηρίου: 6 ευρώ.

Προπώληση

Αρχίζει την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στις 18:00  

• Στα ταμεία του Νιρβάνα Cinemax (Λ. Αλεξάνδρας 192, Μετρό Αμπελόκηποι)

• Online στο: https://www.cinemaxshop.gr/

Συνεργασίες

Η προβολή πραγματοποιείται στο πλαίσιο της νέας ισπανόφωνης κινηματογραφικής λέσχης «El Club» του Ινστιτούτου Θερβάντες και του FeCHA, σε συνεργασία με:

Agencia Española de Cooperación Internacional para el Desarrollo (AECID)

Πρεσβεία της Ισπανίας στην Ελλάδα

Πρεσβεία του Μεξικό στην Ελλάδα

«The 90s: Art and Fashion» – Μια επιφανειακή αναδρομή στη δεκαετία που άλλαξε τη βρετανική τέχνη

Η Tate Britain παρουσιάζει την έκθεση The 90s: Art and Fashion, μια αναδρομή στη δεκαετία που ανέδειξε τη Young British Art και μετέτρεψε το Λονδίνο σε διεθνές κέντρο σύγχρονης δημιουργίας. Ωστόσο, η νέα επιμέλεια του Edward Enninful – πρώην διευθυντή της Vogue – φαίνεται να προσεγγίζει την εποχή περισσότερο ως αισθητικό προϊόν παρά ως ιστορικό καλλιτεχνικό φαινόμενο.

Μια δεκαετία που άξιζε περισσότερα

Η δεκαετία του ’90 υπήρξε καθοριστική για τη βρετανική τέχνη: από τους καρχαρίες του Damien Hirst μέχρι τα γλυπτά της Rachel Whiteread, η Young British Art συνδύαζε θράσος, μακάβριο χιούμορ, αλλά και απροσδόκητη ευαισθησία. Παρ’ όλα αυτά, η έκθεση της Tate Britain – όπως σημειώνει ο κριτικός Jonathan Jones – μοιάζει περισσότερο με σελίδες περιοδικού παρά με ουσιαστική μουσειακή αναδρομή.

Το έργο των Jake και Dinos Chapman, Great Deeds Against the Dead, εμπνευσμένο από τις χαλκογραφίες του Γκόγια, αποτελεί μία από τις λίγες στιγμές πραγματικού βάθους: ένα σκληρό σχόλιο για τον πόλεμο, τον πόνο και τον ρόλο της τέχνης. Αντίθετα, η παρουσίαση του Hirst περιορίζεται σε «ακίνδυνα» μικρά έργα, χωρίς να μεταφέρει την ένταση και τον υπαρξιακό τρόμο των πρώτων του δημιουργιών.

Όταν η μόδα καταπίνει την τέχνη

Η έκθεση δίνει μεγαλύτερο χώρο στη μόδα παρά στη σύγχρονη τέχνη. Η Isabella Blow και ο Alexander McQueen κυριαρχούν, ενώ σημαντικοί καλλιτέχνες της δεκαετίας εκπροσωπούνται ελάχιστα ή καθόλου. Η συνύπαρξη fashion photography και εννοιολογικής τέχνης δημιουργεί ένα προβληματικό αποτέλεσμα: η μόδα μοιάζει κενή, ενώ η τέχνη υποβαθμίζεται σε στιλιστική πόζα.

Η φωτογραφία του Juergen Teller με την Kristen McMenamy τοποθετείται δίπλα στο Chicken Knickers της Sarah Lucas, αποκαλύπτοντας την ειρωνεία και την ευφυΐα της Lucas σε αντίθεση με την επιφανειακή αισθητική του Teller. Ο Gary Hume, με το μεταλλικό πορτρέτο της Kate Moss, προσφέρει μια από τις λίγες στιγμές όπου τέχνη και ποπ κουλτούρα συναντιούνται ουσιαστικά.

Απουσίες και παραλείψεις

Η έκθεση παραλείπει σημαντικές φωνές της δεκαετίας: Jeremy Deller, Mat Collishaw, Christine Borland. Άλλοι καλλιτέχνες, όπως η Helen Chadwick και ο Hamad Butt, εμφανίζονται αποσπασματικά, χωρίς το πλαίσιο που θα ανέδειξε το έργο τους. Αντί για μια ολοκληρωμένη αφήγηση της εποχής, η Tate Britain παρουσιάζει μια στιλιζαρισμένη εκδοχή της, περισσότερο κοντά στη λογική της Vogue παρά σε μουσειακή ιστορική έρευνα.

πηγη : theguardian.com

Ο Paul Smith «ξανασχεδιάζει» τον Πικάσο: Μια τολμηρή, immersive έκθεση στο Auckland Art Gallery

 

Μια από τις πιο εντυπωσιακές εκθέσεις της χρονιάς ανοίγει στο Auckland Art Gallery Toi o Tāmaki: Picasso: Designed by Paul Smith. Ο Βρετανός σχεδιαστής μόδας Paul Smith δίνει νέα, τολμηρά περιβάλλοντα σε περισσότερα από 80 έργα του Πάμπλο Πικάσο, μεταμορφώνοντας τον χώρο σε μια πολύχρωμη, παιχνιδιάρικη και απροσδόκητη εμπειρία.

Η έκθεση: Πικάσο μέσα από το βλέμμα ενός fashion icon

Γνωστός για το χιούμορ, τις έντονες αποχρώσεις και τις χαρακτηριστικές ρίγες του, ο Paul Smith χρησιμοποιεί το ένστικτο και τη δημιουργικότητά του για να «ξαναδιαβάσει» τον Πικάσο. Η έκθεση παρουσιάζει έργα από όλες τις περιόδους του μεγάλου καλλιτέχνη – Μπλε Περίοδο, Ροζ Περίοδο, κυβισμό – αλλά όχι με τον τρόπο μιας κλασικής αναδρομής.

Ο Smith παρεμβαίνει στον χώρο:

– αλλάζει φωτισμούς,

– σχεδιάζει νέες επιφάνειες τοίχων και δαπέδων,

– δημιουργεί immersive περιβάλλοντα,

– ενσωματώνει τις χαρακτηριστικές του ρίγες,

– και «συνομιλεί» με τα υλικά, τα μοτίβα και το χιούμορ του Πικάσο.

«Η προσέγγισή μου δεν είναι ακαδημαϊκή», εξηγεί ο Smith. «Θέλω να οδηγήσω τους επισκέπτες σε ένα οπτικό ταξίδι που τους επιτρέπει να δουν τα αριστουργήματα του Πικάσο με νέο τρόπο». Στόχος του είναι να προσελκύσει και νεότερα κοινά που ίσως δεν έχουν έρθει σε επαφή με το έργο του Πικάσο.

Μια έκθεση-σταθμός για τη Νέα Ζηλανδία

Έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια από την τελευταία μεγάλη μονογραφική έκθεση Πικάσο στην Aotearoa. Η συνεργασία του Auckland Art Gallery με το Musée national Picasso–Paris και η φαντασία του Paul Smith υπόσχονται μια μοναδική εμπειρία που συνδυάζει υψηλή τέχνη και σύγχρονο design.

Η έκθεση Picasso: Designed by Paul Smith θα διαρκέσει  έως τις  1 Φεβρουαρίου 2027.

https://www.mindfood.com/a

Περισσότερες πληροφορίες: aucklandartgallery.com και https://homeofarchitecture.co.nz/

Το αποκατεστημένο τέμενος Χαμζά Μπέη ανοιχτό για πολίτες και επισκέπτες της Θεσσαλονίκης

Ένα ιστορικό μνημείο ξαναβρίσκει τον ρόλο του στον σύγχρονο αστικό ιστό...Το τέμενος Χαμζά Μπέη, γνωστό στους Θεσσαλονικείς ως «Αλκαζάρ», παραδόθηκε πλήρως αποκατεστημένο στην πόλη . Ένα μνημείο που για δεκαετίες ήταν κρυμμένο πίσω από σκαλωσιές, επανεντάσσεται σήμερα στη σύγχρονη πολιτιστική ζωή της Θεσσαλονίκης.

Νέο κεφάλαιο για ένα μνημείο με βαθιά ιστορική μνήμη

Το Χαμζά Μπέη, άρρηκτα συνδεδεμένο με τις διαδοχικές ιστορικές φάσεις της Θεσσαλονίκης, υπήρξε μάρτυρας πολιτικών, κοινωνικών και πληθυσμιακών μεταβολών. Πλήρως αποκατεστημένο, λειτουργεί πλέον ως ζωντανός πολιτιστικός χώρος, σε συνεργασία του MOMus και της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης.

Η πρώτη έκθεση που εγκαινιάζει τη νέα εποχή του μνημείου είναι η «Θεσσαλονίκη: Το Αποτύπωμα της Μετάβασης (1960–1980)» με φωτογραφίες του Pete Marifoglou, μια οπτική περιήγηση στη μεταμόρφωση της πόλης κατά τη διάρκεια δύο κρίσιμων δεκαετιών. Με την ολοκλήρωση των έργων, οι πολίτες που εξέρχονται από τον σταθμό Μετρό «Βενιζέλου» αντικρίζουν πλέον ένα προσβάσιμο και αναδειγμένο μνημείο.

Το μνημείο: Ιστορία και αρχιτεκτονική

Το τέμενος Χαμζά Μπέη είναι ο παλαιότερος ισλαμικός ευκτήριος οίκος που κτίστηκε στη Θεσσαλονίκη μετά την άλωση του 1430. Ιδρύθηκε το 1467–1468 από τη Χαφσά, κόρη του Χαμζά Μπέη, και εξελίχθηκε σταδιακά σε ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό σύνολο με τρουλαία αίθουσα προσευχής, περιστώο, μιναρέ και τετράπλευρο αίθριο. Η μεταγενέστερη χρήση του ως κινηματογράφος «Αλκαζάρ» το συνέδεσε με την καθημερινότητα της πόλης για δεκαετίες.

Η αποκατάσταση: Προκλήσεις και τεχνικές

Ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Αναστήλωσης, Θεμιστοκλής Βλαχούλης, παρουσίασε τις ιδιαιτερότητες του έργου, ενώ η προϊσταμένη της Διεύθυνσης Συντήρησης, Μαρία Μερτζάνη, ανέλυσε τις εξειδικευμένες επεμβάσεις που εφαρμόστηκαν για την προστασία των αρχιτεκτονικών στοιχείων.

Η προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, Τάνια Πρωτοψάλτη, υπογράμμισε στα λεγόμενά της τη σημασία του μνημείου για την πολυπολιτισμική ταυτότητα της πόλης.

Η έκθεση που εγκαινιάζει τη νέα εποχή

Οι φωτογραφίες του Pete Marifoglou αποτυπώνουν τη Θεσσαλονίκη των δεκαετιών 1960–1980, μια περίοδο έντονων αλλαγών.

Η έκθεση λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, αναδεικνύοντας την πορεία της πόλης προς τον εκσυγχρονισμό.

Το μνημείο θα λειτουργεί καθημερινά (εκτός Δευτέρας) από τις 10:00 έως τις 18:00. Για δύο εβδομάδες η είσοδος θα είναι δωρεάν.