Πέμπτη 23 Ιουνίου 2022

Ταινιοθήκη της Ελλάδος: Αφιέρωμα στις κινηματογραφικές επιτυχίες του Ιάκωβου Καμπανέλλη

 



Μια κοινωνικοπολιτική  διάσταση  και η ανθρωπογεωγραφία της Ελλάδας κάποτε αναδεικνύονται από τις ταινίες που έχουν την υπογραφή  του Ιάκωβου Καμπανέλλη.  Η Στέλλα του Κακογιάννη, ο  Δράκος του Κούνδουρου, το Κανόνι και το αηδόνι

Αφιέρωμα στον υπερταλαντούχο συγγραφέα, στιχουργό, δημοσιογράφο πραγματοποιεί η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, σε συνεργασία με την Διεύθυνση Γραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού. ΤΤο αφιέρωμα υλοποιείται στο πλαίσιο του Λογοτεχνικού Έτους 2022 Ιάκωβος Καμπανέλλης, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από τη γέννησή του. Η Ομάδα Εργασίας του Λογοτεχνικού Έτους 2022 Ιάκωβος Καμπανέλλης αποτελείται από τους: Ελένη Δουνδουλάκη, Σίσσυ Παπαθανασίου, Κατερίνα Καμπανέλλη, Πλάτωνα Μαυρομούστακο και Παναγιώτη Μέντη.

Στην ταράτσα της Ταινιοθήκης, θα προβληθεί η ταινία  ΤΟ ΚΑΝΟΝΙ ΚΑΙ Τ' ΑΗΔΟΝΙ (1968) που σκηνοθέτησε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης σε συνεργασία με τον αδερφό του Γιώργο Καμπανέλλη, καθώς και οι εξής ταινίες στις οποίες είτε υπογράφει το σενάριο, είτε την επιμέλεια σεναρίου, είτε βασίστηκαν σε δικό του θεατρικό έργο:

ΣΤΕΛΛΑ (1955) του Μιχάλη Κακογιάννη (βασισμένο στο θεατρικό του έργο  «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια»), 

Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ (1956) του Γρηγόρη Γρηγορίου,  

ΟΙ ΆΣΣΟΙ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ/ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΙ ΉΡΩΕΣ (1956) του Βασίλη Γεωργιάδη, 

ΤΟ ΑΜΑΞΑΚΙ (1957) του Ντίνου Δημόπουλου,

 Η ΛΙΜΝΗ ΤΩΝ ΠΟΘΩΝ (1958) του Γιώργου Ζερβού,  

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ (1959) του Νίκου Κούνδουρου, 

Η ΕΒΔΟΜΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ (1966) του Βασίλη Γεωργιάδη (βασισμένο στο θεατρικό του έργο) και

 ΜΕ ΤΗ ΛΑΜΨΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ (1966) του Πάνου Γλυκοφρύδη.

Θα προβληθεί επίσης το ντοκιμαντέρ της Ηρώς Σγουράκη ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ: ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ (2005), ένα πολύ ενδιαφέρον τηλεοπτικό πορτραίτο του συγγραφέα.


Γενική είσοδος: 5€

Τετάρτη 22 Ιουνίου 2022

Φοιτητικές μέρες του '30: Μια έκθεση για το Πάντειο στο Πάντειο!


Το Πάντειο σβήνει κεράκια και γιορτάζει τιμώντας τους φοιτητές, με μια έκθεση για τις Φοιτητικές μέρες του '30! Μία έκθεση για το Πάντειο φιλοξενείται που αλλού; Στο Πάντειο!

Τα εγκαίνια θα τελεστούν τη Δευτέρα 4 Ιουλίου στις 19:30 και η έκθεση θα είναι ανοιχτή για το κοινό έως τις 8 Ιουλίου. 

Η έκθεση διοργανώνεται από το Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού, κατεύθυνση «Πολιτισμός και Πολιτιστική Διαχείριση». Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες του 2022 συνομιλούν με τους φοιτητές του ΄30 προσπαθώντας να μας συμπαρασύρουν σε μια «βουτιά» στην ιστορία του Παντείου φέρνει στο φως ιστορίες που μας ενώνουν.

 Με τίτλο «Παρακαλώ να ονομασθή Πάντειος» η έκθεση έρχεται να απαντήσει στα ερωτήματτα:

Τι σήμαινε να είσαι φοιτητής / φοιτήτρια στην Πάντειο Σχολή το ΄30;

Τι απασχολούσε τον φοιτητικό κόσμο τότε;

Ποια ήταν η καθημερινότητα στην Αθήνα εκείνης της εποχής;

Τελικά, πόσο μοιάζει η Πάντειος με το Πάντειο;


Οι φοιτητές του 2022 μας καλούν να εξερευνήσουμε το Πάντειο από την αρχή!

Ωράριο από τις 12:00 μέχρι τις 18:00


Πέμπτη 16 Ιουνίου 2022

H έκθεση Keeping Time στο περίπτερο των Δελφών

 


Ηλιοβασιλέματα από άμμο «εγκλωβισμένα» σε μπουκάλια μαρμελάδας, γραμμές,  αίσθηση της άκρης, δόνηση, περιβαλλοντικά μηνύματα...Οι καλλιτέχνες εκφράζουν τις ανησυχίες τους μέσα από διαφορετικά εκφραστικά μέσα στην έκθεση Keeping Time! Η Polygreen Culture & Art Initiative (PCAI) και η Fidelity Art Collection εγκαινιάζουν στις 23 Ιουνίου τη νέα τους ομαδική έκθεση στους Δελφούς, με έργα από τις αντίστοιχες συλλογές τους. Οι επιμελήτριες Patricia Dellorfano, Lexi Lee Sullivan (Fidelity Art Collection) και Κίκα Κυριακάκου (PCAI) σημειώνουν: "Η έκθεση Keeping Time, με έργα των Carly Glovinski, Lynne Harlow και Charly Nijensohn, λειτουργεί ως ένας προβληματισμός για τον χρόνο και την υλικότητα ενσωματώνοντας τις περιβαλλοντικές ανησυχίες και των δύο συλλογών".


Το έργο της Carly Glovinski διερευνά την επινοητική στάση που σχετίζεται με την οικιακή χειροτεχνία και τον σεβασμό για τη φύση και την ύπαιθρο, ενώ τα στοιχεία του χρόνου και του τόπου είναι ενσωματωμένα στο έργο της. Για το Keeping Time θα εκθέσει το πιο πρόσφατο έργο της, το Canning the Sunset που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας. 


Η Lynne Harlow, γνωστή για τις κομψές και μελετημένες εξερευνήσεις του φωτός και του χώρου, δημιουργεί το έργο Lodestars- φαινομενικά μαγικά αντικείμενα που συγχωνεύουν το φυσικό και το ανθρωπογενές. Το έργο Beyond the End του Charly Nijensohn πραγματεύεται την έννοια της αντιπαράθεσης μεταξύ της ανθρωπότητας και των φυσικών δυνάμεων του σύμπαντος που την περιβάλλει.



Το Keeping Time φιλοξενείται στο περίπτερο των Δελφών, το πρόσφατα ανακαινισμένο ιστορικό μνημείο που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε από τους κορυφαίους Έλληνες αρχιτέκτονες Δημήτρη και Πέτρο Πικιώνη τη δεκαετία του 1960. Ο νέος δυναμικός χώρος του PCAI και της Polygreen με την ονομασία "π" (Πι, Παγκόσμιο Κέντρο Κυκλικής Οικονομίας και Πολιτισμού) σκοπεύει να αυξήσει περαιτέρω την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση χρησιμοποιώντας ως κύριο όχημα τη σύγχρονη τέχνη. Περισσότερα




Bridging the Gap επιλεγμένος καλλιτέχνης

Το PCAI είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει ότι η Εύα Γιαννακοπούλου είναι η επιλεγμένη καλλιτέχνης για το Tandem 5-Bridging the Gap. Μέσα από ένα εντατικό τετραήμερο πρόγραμμα εργαστηρίων που επικεντρώθηκε στην παρουσίαση των πέντε επικρατέστερων καλλιτεχνών της ανοιχτής πρόσκλησης Bridging the Gap, οι εταίροι του έργου είχαν την ευκαιρία να εμβαθύνουν στη σύγχρονη ελληνική σκηνή των παραστατικών τεχνών και να ανταλλάξουν απόψεις για τους πέντε φιναλίστ καλλιτέχνες. Στο πλαίσιο του προγράμματος Stronger Peripheries: A Southern Coalition project, η Εύα Γιαννακοπούλου θα έχει την ευκαιρία να δημιουργήσει μια νέα παραγωγή σε συνεργασία με το PCAI (Ελλάδα), το ARTEMREDE/ Torres Vedras (Πορτογαλία) και το L'arboreto - Teatro Dimora (Ιταλία). Το τελικό αποτέλεσμα θα είναι το αποτέλεσμα των ερευνητικών και δημιουργικών προγραμμάτων παραμονής στον Πειραιά, το Torres Vedras και το Mondaino.


Συμμετέχοντες καλλιτέχνες: Harlow, Charly Nijensohn


Εγκαίνια 23 Ιουνίου στις 8 μ.μ.


Τόπος διεξαγωγής: "π" (Pi, Παγκόσμιο Κέντρο Κυκλικής Οικονομίας και Πολιτισμού) στους Δελφούς, Ελλάδα


Διάρκεια: 15 ημέρες: 23 Ιουνίου - 30 Οκτωβρίου 2022

Ημέρες και ώρες επίσκεψης: Δελφίνια Τετάρτη-Κυριακή, 9πμ-12μμ & 5μμ-8μμ

Ελεύθερη είσοδος




Τετάρτη 15 Ιουνίου 2022

Σκουπιδότοπος ο αρχαιολογικός χώρος του Κάστρου Μυκόνου- Απελπιστικές εικόνες εγκατάλειψης







 Απαράδεκτη εικόνα εγκατάλειψης ή καλύτερα σκουπιδότοπου έχει ο αρχαιολογικός χώρος στο Κάστρο Μυκόνου στην χώρα του νησιού. Στο πλέον πολυσύχναστο σημείο, δίπλα από την Παναγία Παραπορτιανή, ο αρχαιολογικός χώρος δείχνει να είναι στο έλεος κάθε μεθυσμένου και ασεβή, που αφοδεύει μέσα στο μνημείο.  Ντοκουμέντα της «βεβήλωσης» αποτελούν σπασμένα μπουκάλια και ποτήρια, τενεκεδάκια από αναψυκτικά, καφέδες αλλά και κόπρανα.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Ο αρχαιολογικός χώρος με τα κατάλοιπα του κάστρου παραδόθηκε στο κοινό  πέρυσι παρουσιάζοντας ταυτόχρονα την φωτογραφική έκθεση «Το Νησί που Μάγεψε τον Κόσμο- Η Μύκονος του 50’» του Αμερικανού φωτογράφου  Robert McCabe, συνδέοντας το απώτερο με το πιο πρόσφατο παρελθόν του νησιού. Τον χώρο αλλά και την έκθεση επισκέπτονται αρκετοί Έλληνες και ξένοι τουρίστες πρωινές και απογευματινές ώρες, με ώρες αιχμής την ώρα του ηλιοβασιλέματος, αλλά από ότι φαίνεται από το είδος των σκουπιδιών και τη νύχτα… 

Δυστυχώς  κάποιοι από τους επισκέπτες δεν έχουν συνείδηση της σημασίας του χώρου  και πιθανότατα το  βράδυ το μετατρέπουν σε μπαρ. Ο φωτογραφικός μας φακός κατέγραψε εικόνες ντροπής την Κυριακή και τη Δευτέρα, ημέρα του Αγίου Πνεύματος.



Πραγματικά είναι απορίας άξιον πως ένας τέτοιος σημαντικός χώρος έχει αφεθεί στην αχαλίνωτη διάθεση κάθε ανίδεου που νομίζει ότι μπορεί να συμπεριφέρεται μέσα σε έναν πολιτιστικό κοίτασμα λες και είναι σκουπιδότοπος. Είναι απότοκος αυτή η κατάσταση του υπερτουρισμού;  Μήπως της έλλειψης κουλτούρας σεβασμού του άλλου... Της κατάντιας ενός νησιού με μεγάλη ιστορία και Πολιτισμό σε "πάρκο αναψυχής" για ξέφρενα party animals;



Φυσικά και άλλα ερωτήματα αναδύονται: Γιατί την στιγμή που η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων κάνει τεράστιο έργο για την ανάδειξη της πολιτιστικής μας κληρονομιάς δεν έχει οριστεί ένας φύλακας για τον χώρο ή οι τοπικές αρχές δεν έχουν μεριμνήσει για την καθαριότητα του χώρου; Είναι λυπηρό που μια τέτοια προσπάθεια προβολής του αρχαιολογικού αποθέματος με μια έκθεση ενός σπουδαίου φωτογράφου και με μοναδικά ντοκουμέντα μιας άλλης εποχής του νησιού, εκμηδενίζεται από τα οργανωτικά κενά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι  οι διεθνείς συμβάσεις που έχουν ενσωματωθεί και στο εθνικό δίκαιο- Σύμβαση UNESCO (Μάλτας) για την αρχαιολογική κληρονομιά και Σύμβαση της Γρανάδας για την αρχιτεκτονική κληρονομιά)- αναφέρουν ότι είναι υποχρέωση της Πολιτείας όχι μόνο να μεριμνά για την ανάδειξη και να διευκολύνει την πρόσβαση του κοινού στα μνημεία αλλά και να φροντίζει για την καλή τους κατάσταση, ώστε να τα παραδώσουμε στις επόμενες γενιές σύμφωνα με την αρχή της αειφορίας.

Τρίτη 14 Ιουνίου 2022

Monkey Business στην Μύκονο: Η έκθεση του Φάνη Γουλή στην Gallery Skoufa



 


 

Έξι πίθηκοι στην Μύκονο, όχι δεν είναι ανέκδοτο είναι μια εικαστική πρόκληση από τον Φάνη Γουλή και την Gallery Skoufa. Μια έκθεση έρχεται να ταράξει το νησί τον ανέμων αλλά και την περιέργειά μου… όταν άκουσα το τίτλο «Monkey Businnes» το μυαλό μου πήγε στη ταινία 12 πίθηκοι σε συμβολισμούς για την πανδημία αλλά και υπονοούμενα για τα party animals που συχνάζουν στο αρχοντικό νησί του Αιγαίου! Για καλή μου τύχη στον «τόπο του εγκλήματος» δηλαδή την έκθεση συνάντησα τον καλλιτέχνη που μου έλυσε όλες τις απορίες…

της Μαρίας Αλιμπέρτη




Ο Φάνης Γουλής, ζωγράφος , αγιογράφος και εκπαιδευτικός,που έχει δείξει δείγματα γραφής εδώ και πολλές δεκαετίες, έχει ιντρικάγκαρει το ενδιαφέρον μου από την Art Athina πολύ προ της πανδημίας. Πρόκειται για ανήσυχο πνεύμα για αυτό διάλεξε μια αφήγηση με πρωταγωνιστή τους πιθήκους, ένα συγγενικό είδος με αυτό των ανθρώπων. Με θέα τους πίνακές του μου εξήγησε τον προβληματισμό του για την ανθρωπότητα, την πραγματική της εξέλιξη και τελικά πόσο πρωτόγονο είναι το ανθρώπινο είδος. Ναι και μην απορείτε για την επιλογή του ήρωα, καθώς οι πίθηκοι σύμφωνα με τους επιστήμονες δεν είναι απλά μακρινοί συγγενείς, αλλά ξαδέρφια μας. Και εάν το καλοσκεφτείτε ίσως από τύχη δεν κατάφεραν αυτοί να ηγεμονεύσουν σε αυτό τον πλανήτη!

Όσο για τους συνειρμούς μου από τις δικές μου κινηματογραφικές εμπειρίες ο κ. Γουλής μου επισήμανε ότι η μόνη κινηματογραφική σύνδεση είναι αυτή της Λούσυ μιας ταινίας με την Σκάρλετ Γιόχασον κατά την οποία η ηρωδιάς συναντά την χιμπατζή με το ίδιο όνομα. Η εν λόγω πρόγονός μας που κινούνταν στα δυο πόδια,  είναι γνωστή από ένα απολίθωμα στην Κοιλάδα της  Ουάς στην Αιθιοπία...

Χαζεύοντας τον ατμοσφαιρικό πίνακα ένιωθα πως η μικρή μαϊμού να με μαγνητίζει να είναι τόσο οικεία  η φυσιογνωμία της και αναλογιζόμουν πόσο διαφορετικούς  συνδυασμούς είχα κάνει και άλλους τόσους συνειρμούς στην προσπάθειά μου να αποκωδικοποιήσω τα έργα του κ. Γουλή παρατηρώντας  τις προανακοινώσεις της έκθεσης από την σελίδα το στο facebook. Γι’ αυτό ευγνωμονούμε τους καλλιτέχνες σκεφτόμουν κοιτάζοντας τους πίνακες γιατί μας συγκινούν, ξεκλειδώνουν  πύλες για ανεξερεύνητα μονοπάτια σκέψης.

Με το βλέμμα μου να «χαϊδεύει» έναν ακόμη τον πίνακα μεγάλων διαστάεων με τίτλο «Η αρπαγή» χάνομαι καθώς το κοιτώ και βυθίζομαι στην σκέψη: Αυτή τελικά διαφεντεύει, οι πίθηκοι την υπηρετούν , τι κρύβουν; Ο πίνακας αναδύει μια ηρεμία, μια νωχελικτόητα και μια σαγήνη. Η ομορφιά αναβλύζει…  και μου φέρνει στο νου τα λόγια του Έμερσον, δοκιμιογράφου και ποιητή «το πιο πολύτιμο πράγμα που μας διδάσκουν τα σπουδαία έργα είναι πώς να υποτάσσουμε τον αυθορμητισμό μας με παιχνιδιάρικη αδιαλλαξία». Η ομορφιά της Τέχνης δεν είναι αυτό που «πρέπει να σκεφτούμε» αλλά αυτό που αυθόρμητα αισθανόμαστε.

Ένα άλμα στην αγνότητα με βοήθησε να κάνω και το έργο τους « Ο τελευταίος μετανάστης» καθώς μια μικροσκοπική μαϊμού σε μια σχεδία  ξεβράζεται στην ακτή ξυπνώντας μνήμες από την ανθρωπιστική κρίση που έχει γνωρίζει η χώρα μας. Η δε «Μέριλιν και τα πρόβατα» οδήγησε τη σκέψη μου στην σαγήνη που αναδύει το sex symbol, στους γητευτές της μάζας κι στην χειραγώγησή της.   Η απόγνωση , η μοναξιά, η κενότητα , η καταστροφική ανθρώπινη ματαιοδοξία είναι πολλά από αυτά που πέρασαν από το μυαλό μου παρατηρώντας τους πίνακες «Ο βασιλιάς του τίποτα» και «ο φύλακας» και «ο νέον Θεός».

 Τελικά πόσο κοντά είμαστε στο πρωτόγονο ένστικτο; Η μνήμη με οδήγησε σε εκείνον τον καλλιτέχνη χιμπατζή, τα έργα, του οποίου μάλιστα πουλήθηκαν και ακριβά σε δημοπρασία: Ο Κόνγκο την δεκαετία του 50’ υπό την επίβλεψη του μελετητή συμπεριφοράς ζώων, καθηγητή Ντέσμοντ Μόρις, ζωγράφισε 400 έργα! Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Σαλβαντόρ Νταλί είχε πει  ότι «ταα έργα του χιμπατζή είναι απροσδόκητα ανθρώπινα, όπως τα έργα του Τζάκσον Πόλοκ είναι απολύτως ζωώδη».