Τα σχέδια της Φιλιππίνας Λιβιτσάνου παρουσιάζονται στο κοινό τη Τρίτη 13 Ιανουαρίου, στις 5 μ.μ., στο Café του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Η έκθεση, με τίτλο «Τα εις Μορφέα», εγκαινιάζεται παρουσία της καλλιτέχνιδας και της ιστορικού τέχνης Αιμιλίας Κουγιά, ενώ το κείμενο της έκθεσης υπογράφει ο καθηγητής και ιστορικός τέχνης Μάνος Στεφανίδης.
Η τέχνη ανάμεσα στην αλήθεια και το όνειρο
Στο κείμενό του, ο Μάνος Στεφανίδης θέτει το κεντρικό ερώτημα που διατρέχει το έργο της Λιβιτσάνου: πού τελειώνει η αλήθεια της πραγματικότητας και πού αρχίζει η αλήθεια της φαντασίας. Η ζωγραφική, σημειώνει, λειτουργεί ως πεδίο που τα ψήγματα αλήθειας που δικαιούται ο άνθρωπος μπορούν να σωθούν, ακόμη κι όταν το σύμπαν παραμένει αινιγματικός παρατηρητής.
Ο Στεφανίδης διακρίνει τρεις κατηγορίες δημιουργών: εκείνους που εξιδανικεύουν την επιφάνεια των πραγμάτων, εκείνους που αναζητούν την κρυμμένη δομή τους και μια τρίτη ομάδα που κινείται στο μεταίχμιο εγρήγορσης και ύπνου. Σε αυτήν την τελευταία εντάσσει τη Φιλιππίνα Λιβιτσάνου, της οποίας τα σχέδια λειτουργούν σαν εικόνες που αχνοφέγγουν ανάμεσα στη ρέμβη και στον υπόγειο φόβο.
Το σώμα ως αίνιγμα και πεδίο κάθαρσης
Κεντρικό θέμα της ζωγράφου παραμένει το ανθρώπινο σώμα, το οποίο αντιμετωπίζει ως αίνιγμα, ως άθλο και ως πεδίο επιθυμίας. Είτε γυμνό είτε ντυμένο, ανδρικό ή γυναικείο, το σώμα στη ζωγραφική της Λιβιτσάνου εκφράζει τον λόγο του ίμερου, σε αντίστιξη με τον λόγο της φθοράς και της θνητότητας. Η τέχνη, υπογραμμίζει ο Στεφανίδης, προσφέρει στους αφοσιωμένους της «καθημερινές αναστάσεις», νικώντας τη φθορά και χαρίζοντας την ψευδαίσθηση της αθανασίας.
Τα όνειρα του Μορφέα ως εικαστικό τοπίο
Στην ενότητα «Τα εις Μορφέα», η καλλιτέχνις υιοθετεί μια χαμηλόφωνη, σχεδόν ονειρική ατμόσφαιρα. Ανασύρει εικόνες από τον συλλογικό μύθο αλλά και από τις προσωπικές της ιστορίες, αφήνοντας τις δύο αυτές πηγές να συναντηθούν σε ένα ενδιάμεσο πεδίο όπου ο θεατής καλείται να αναγνωρίσει τα δικά του όνειρα.
Οι μορφές της λειτουργούν σαν παλίμψηστα, σαν ψυχογραφήματα που διαβάζονται σε πολλαπλά επίπεδα. Η Λιβιτσάνου, αυτή τη φορά, απομακρύνεται από το κοινωνικό και πολιτικό στοιχείο που συχνά χαρακτηρίζει τη δουλειά της και στρέφεται στο προσωπικό, στο εξομολογητικό, σε μια ποιητική της εικόνας που φωτίζει για λίγο τον κόσμο των αοράτων.
Μια πρόσκληση σε έναν κόσμο τρυφερό και ανθεκτικό
Η έκθεση προτείνει μια διαδρομή μέσα από την τρυφερότητα, την ευθραυστότητα και την αντοχή της ανθρώπινης εμπειρίας. Όπως σημειώνει ο Στεφανίδης, «στο τέλος θα σωθούν μόνο οι τρυφεροί», γιατί η τρυφερότητα, όσο εύθραυστη κι αν μοιάζει, «είναι φτιαγμένη από ατσάλι».
Η έκθεση «Τα εις Μορφέα» θα παραμείνει ανοιχτή στο Café του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, προσκαλώντας το κοινό σε ένα ταξίδι ανάμεσα στο όνειρο και την εγρήγορση, στο σώμα και στο άυλο, στη μνήμη και στη φαντασία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου