«Δεν είναι ό,τι έχουμε ζήσει, είναι ό,τι μας μένει να ζήσουμε», γράφει ο Γκιγιώμ Πουά, και η φράση αυτή ανοίγει τον δρόμο για την Ιεροτελεστία (Un Sacre), ένα έργο που επιχειρεί να συλλάβει την ανθρώπινη ευθραυστότητα μέσα από τις ιστορίες εκείνων που έμειναν πίσω.
Η παράσταση, βασισμένη σε μια ιδέα της Λορέν ντε Σαγκαζάν και σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, ανεβάινει στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Κτηρίου Τσίλλερ.
Ένα έργο γεννημένο από 300 φωνές της καραντίνας
Ο Πουά αντλεί υλικό από 300 συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 2020–2021, όταν ο κόσμος βίωνε μια πρωτοφανή συλλογική παύση. Από τις «μικρές» προσωπικές ιστορίες υφαίνει ένα ευρύτερο χρονικό απώλειας, που τελικά αγγίζει τη «μεγάλη» Ιστορία της ανθρωπότητας. Μια Ιστορία που σήμερα μοιάζει να τρέχει πιο γρήγορα από εμάς, αφήνοντας πίσω της θανάτους όχι μόνο ανθρώπων, αλλά και αξιών: της αξιοπρέπειας, της ενσυναίσθησης, της δικαιοσύνης.
Έντεκα άνθρωποι, ένα τέλος, ένας κοινός παλμός
Στην Ιεροτελεστία, έντεκα πρόσωπα συναντιούνται σε έναν άχρονο, άτοπο χώρο. Καθένας αφηγείται τη στιγμή που ο χρόνος σταμάτησε:
– τον θάνατο ενός αγαπημένου,
– το βίαιο σπάσιμο μιας σχέσης,
– την αναγκαστική επανεκκίνηση μιας ζωής μισής,
– το τραύμα που συνεχίζει να συνοδεύει το σώμα και τη μνήμη.
Οι ιστορίες τους, φαινομενικά ασύνδετες, ενώνονται από έναν κοινό πυρήνα: την ανελέητη θνητότητα του ανθρώπου. Σε μια εποχή όπου ο θάνατος περνά συχνά αθόρυβα, σχεδόν αδιάφορα, το έργο υπενθυμίζει ότι η απώλεια δεν είναι κάτι που πρέπει να ξεπερνιέται βιαστικά. «Ο πόνος ζητά χρόνο. Είναι μακρύς ο πόνος μέσα μας».
Τρεις νέες ελληνικές ιστορίες – Η παράσταση συνομιλεί με το σήμερα
Η σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη ακολουθεί τη δομή των συνεντεύξεων του συγγραφέα, ενώ προσθέτει τρεις νέες ιστορίες εμπνευσμένες από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων ετών, γραμμένες από την Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου.
Με όχημα τη ζωντανή μουσική επί σκηνής, την κίνηση της Ξένιας Θεμελή και μια σκηνική γλώσσα που αφήνει χώρο στη σιωπή, η παράσταση επιχειρεί να αναδείξει μια «παρέλαση ανθρωπινότητας» — μια γιορτή της ζωής μέσα από το σκοτάδι της απώλειας.
Η ύπαρξη ως πράξη αντίστασης
Σε έναν κόσμο που απαιτεί ταχύτητα, ευτυχία και αδιάκοπη παραγωγικότητα, η Ιεροτελεστία υπενθυμίζει ότι το πιο ριζοσπαστικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να υπάρχουμε. Να επιμένουμε. Να στεκόμαστε απέναντι στον χρόνο και να λέμε: «Ήθελα να έχω μια ζωή, όχι να είμαι μια ιστορία».
Συντελεστές
Μετάφραση: Δήμητρα Κονδυλάκη
Δραματουργική επεξεργασία: Χρήστος Θεοδωρίδης – Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου
Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια: Χρήστος Θεοδωρίδης
Σκηνικά: Λουκάς Μπάκας – Φιλάνθη Μπουγάτσου
Κοστούμια: Άγγελος Μέντης
Χορογραφία: Ξένια Θεμελή
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
Δραματολόγος: Εύα Σαραγά
Βοηθός σκηνοθέτη: Ιάσονας Ασημακόπουλος
Διανομή (αλφαβητικά)
Ελευθερία Αγγελίτσα, Χαράλαμπος Αθανασόπουλος, Ειρήνη Δάμπαση, Γιώργος Εξακοΐδης, Γιώργος Κισσανδράκης, Κωνσταντίνος Κρομμύδας, Θάνος Μαγκλάρας, Ιωάννα Μαυρέα, Χρήστος Τζον Μούσλλι, Μαρία Μπαγανά, Ανδρέας Νάτσιος, Ηλίας Σγουραλής, Θωμάς Τσακνάκης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου