Η έκθεση «Anthea» της Katja Nagel: Μια ζωγραφική ωδή στο φως και στη φύση

Στο Ιστορικό Αρχείο – Μουσείο Ύδρας φιλοξενείται η έκθεση «Anthea» της ζωγράφου Katja Nagel. Η έκθεση επιχειρεί μια εικαστική εμβάθυνση στον ελληνικό κόσμο και τη Μυθολογία, μετατοπίζοντας το βλέμμα από τη θαλάσσια γεωγραφία προς τη γη, την άνθηση και τη ζωτική ενέργεια της φύσης.

Η επιμέλεια και το καλλιτεχνικό σκεπτικό

Την έκθεση επιμελήθηκε ο ιστορικός τέχνης Γιώργος Μυλωνάς, ο οποίος ανέδειξε τον διάλογο της καλλιτέχνιδας με το ελληνικό τοπίο και τη μυθολογική παράδοση. Η Katja Nagel, γνωστή για τη βαθιά της σύνδεση με την Ύδρα, παρουσιάζει έργα που λειτουργούν ως «πράξη αντίστασης στο σκοτάδι μέσα από τη δύναμη του φωτός», όπως τόνισε η πρόεδρος των ΓΑΚ/ΙΑΜ Ύδρας, Ντίνα Αδαμοπούλου, υποδεχόμενη το κοινό. Η ίδια σημείωσε ότι η καλλιτέχνις «επιλέγει συνειδητά να στρέψει το βλέμμα της προς το όμορφο, το δυναμικό και το ελπιδοφόρο», καλώντας τον θεατή να δει τον κόσμο μέσα από μια πιο φωτεινή και λυτρωτική οπτική.

Η παρουσίαση του επιμελητή και η μουσική έκπληξη

Ο Γιώργος Μυλωνάς, κατά τα εγκαίνια παίρνοντας τον λόγο, μίλησε για τη συνεχή πολιτιστική δράση του ΙΑΜΥ και χαρακτήρισε τα έργα της Nagel «ηλιαχτίδα φωτός στην γκρίζα πραγματικότητα». 

Η βραδιά εμπλουτίστηκε από μια ιδιαίτερη μουσική στιγμή: η βιολονίστα και εξάρχουσα της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, Κατερίνα Χατζηνικολάου, παρουσίασε πρωτότυπες μελωδίες εμπνευσμένες από συγκεκριμένα έργα της έκθεσης, μεταφέροντας το κοινό νοερά στα λιβάδια και τις θάλασσες που απεικονίζονται στους πίνακες.

Τα εγκαίνια τίμησαν με την παρουσία τους ο πρώην Δήμαρχος Ύδρας Κωνσταντίνος Αναστόπουλος, ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Μανώλης Καραμήτσος με τη σύζυγό του, η Πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Ύδρας Μαρία Κλαδάκη, η εικαστικός Χριστίνα Μαντζαβίνου, η σομελιέ Αννίτα Ζάχου και πολλοί ακόμη Υδραίοι και φίλοι του νησιού, Έλληνες και ξένοι.

Η έκθεση θα φιλοξενείται στο ΙΑΜΥ έως τα τέλη Απριλίου.

«Ατλαντίδα» του Γιώργου Σταθόπουλου στη Σύρο – Έκθεση ζωγραφικής στην Πινακοθήκη Κυκλάδων

 

Στην καρδιά του Αιγαίου, ο Γιώργος Σταθόπουλος επιστρέφει με μια έκθεση που μοιάζει με ερωτικό ημερολόγιο χωρίς ημερομηνίες. Η «Ατλαντίδα», η νέα του ατομική έκθεση ζωγραφικής, εγκαινιάζεται στις 2 Αυγούστου 2025 στις 20:30 στην Πινακοθήκη Κυκλάδων στην Ερμούπολη της Σύρου, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Η έκθεση, που διοργανώνεται από τον Δήμο Σύρου-Ερμούπολης, τη Contemporary Athens και την Omicron Gallery, περιλαμβάνει έργα από διάφορες περιόδους της καλλιτεχνικής διαδρομής του αγαπημένου ζωγράφου. Όπως σημειώνει ο Γιώργος Μυλωνάς, πρόκειται για ένα «εικονογραφημένο μυθιστόρημα για το καλοκαίρι που δεν τελειώνει».

 Ζωγραφική ως αφήγηση: Η Ελλάδα του Σταθόπουλου

Οι πίνακες του Σταθόπουλου δεν απεικονίζουν τόπους, αλλά καταστάσεις ψυχής. Πολιτείες που μοιάζουν με μνήμες, ζευγάρια που περιπλανώνται σε τοπία πόθου, πουλιά που οδηγούν το βλέμμα σε μακρινά ταξίδια. Το γαλάζιο του ουρανού, τα λευκά των Κυκλάδων, τα κόκκινα του έρωτα και τα πράσινα των νερών συνθέτουν μια αισθητική συμφωνία που τραγουδά την Ελλάδα όχι ως τουριστικό προορισμό, αλλά ως ποιητικό τοπίο.

Η «Ατλαντίδα» δεν είναι χαμένος κόσμος. Είναι παρούσα, ζωντανή, και αναπνέει μέσα από τις μορφές, τα χρώματα και τις σκιές του Σταθόπουλου. Οι μαύρες φιγούρες, σχεδόν τελετουργικές, συνομιλούν με την αρχαία ελληνική γραφή, ενώ οι κόκκινες συνθέσεις μοιάζουν με εικονοστάσια του πάθους.

Η Σύρος, φόντο και συνομιλητής της έκθεσης, λειτουργεί ως σκηνή ενός θεάτρου μνήμης, που η ζωγραφική γίνεται πράξη αντίστασης απέναντι στη λήθη και την εποχικότητα. Ο Σταθόπουλος δεν ζωγραφίζει για να εξηγήσει την ομορφιά — ζωγραφίζει για να την διασώσει.

Πινακοθήκη Κυκλάδων, Ερμούπολη, Σύρος

Έως 24 Αυγούστους 2025

Είσοδος ελεύθερη

Σταθμοί του Χρόνη Μπότσογλου, έρωτας, χρόνος, ζωή και θάνατος

Διαχρονικά ερωτήματα, όπως ο έρωτας και η έννοια του βιωμένου χρόνου, ο κύκλος της ζωής και του θανάτου… Με άξονα το ανθρώπινο σώμα, η έκθεση του Χρόνη Μπότσογλου στην αίθουσα τέχνης “Σκουφά”, με τίτλο «Σταθμοί»  αποτελείται από μια σειρά μνημειακών έργων από την πλούσια καλλιτεχνική πορεία του.

Μέσα από τρεις ενότητες, που αποτέλεσαν σταθμοί στη γόνιμη παραγωγή του κ.Μπότσογλου, ο ζωγράφος βυθίζεται μνημονικά ως άλλος μύστης στον κόσμο των «δικών» του για να αναγνωρίσει αγαπημένες φωνές και σκιές. Ο καλλιτέχνης παρουσιάζεται μάλιστα ως Νεκρομάντης, που ανακαλεί στη μνήμη του τους νεκρούς (δάνειο έργο της συλλογής Σωτήρη Φέλιου από την περίφημη “Νέκυια”).

Στην πρώτη ενότητα ο δημιουργός αποκαλύπτεται σε μια σειρά έργων που αποτυπώνουν την επώδυνη σωματική και πνευματική αποσύνθεση της μητέρας του. Πρόκειται για ένα «ημερολόγιο» γιατί αποτυπώνει τις απόπειρες συμφιλίωσης του καλλιτέχνη απέναντι στην κατάρρευση και τη φθορά. Μέσα από την ιστόρηση του θανάτου της μάνας, ο κ.Μπότσογλου πραγματεύεται τη δική του θνητότητα.

Στη δεύτερη σειρά ο καλλιτέχνης αφιερώνει έργα στους μεγάλους δασκάλους του παρελθόντος, από τους οποίους αντλεί δάνεια. Πρόκειται για μια σπαρακτική επίκληση οικείων ειδώλων στα πορτρέτα του Γιαννούλη Χαλεπά και του Αλμπέρτο Τζιακομέτι, του Βίνσεντ Βαν Γκογκ και του Γιώργου Μπουζιάνη, του Πικάσο και του Φράνσις Μπέικον «εν είδει φόρου τιμής», όπως αναφέρει ο ίδιος, στους “πατέρες”, που διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της ζωγραφικής πράξης και σκέψης του. 

Στην ουσία, ο καλλιτέχνης αυτοπροσωπογραφείται σε αυτές τις μυθοπλαστικές αναπαραστάσεις των καλλιτεχνών, στις οποίες προβάλλει τον εαυτό του, εξομολογούμενος ότι «όλα αυτά τα φανταστικά πορτρέτα, που ξεκινούν από κάποιες φωτογραφίες των προσώπων ή φωτογραφίες αυτοπροσωπογραφιών, είναι θεατρικές παραστάσεις συναισθηματικά φορτισμένου ιδεολογικού θιάσου, συμβολικές μορφές που ντύνονται πρόσωπα, τα οποία αγάπησα στα όνειρά μου, όπως οι σταρ του σινεμά κλέβουν τις επιθυμίες μας».

Στα τελευταία έργα ο καλλιτέχνης «αφηγείται» την ερωτική πράξη με ερωτικές σκηνές αποκαλυπτικές κι άγριες σε ορισμένες περιπτώσεις. «Η ερωτική πράξη αποτελεί το βασικό ένστικτο της ζωής και η στάση που κρατάμε απέναντι στον έρωτα μας καθορίζει», λέει ο ίδιος ο καλλιτέχνης, που θεωρεί πως η συγκεκριμένη ενότητα είναι η πιο παρακινδυνευμένη, αλλά και από τις πιο σοβαρές δουλειές του, καθώς όσο προχωρεί στο γήρας, τόσο κυριαρχεί το ερωτικό στοιχείο έναντι του πεισιθάνατου.

Κι έχει νόημα μια ανάγνωση του έργου του Μπότσογλου, όπως τη διατύπωσε ο πρόσφατα χαμένος Άγγελος Δεληβορριάς, κάπως διαφορετική: «Όχι δηλαδή ακριβώς ως κατάβαση, ως κάθοδο της συνείδησης στα ερέβη ενός κόσμου οπωσδήποτε σημαντικού, αμετάκλητα όμως παρωχημένου. Αλλά ως ανάδυση, ως άνοδο των αναμνήσεων σ' ένα δοξαστικό που θα μπορούσε να προσληφθεί και ως διακήρυξη πίστης στην επίκαιρη πάντοτε αλήθεια ότι: ο χρόνος της μνήμης μας είναι και ο χρόνος της ύπαρξής μας».

Την έκθεση επιμελείται ο ιστορικός τέχνης Γιώργος Μυλωνάς.

Τα εγκαίνια θα τελεστούν στις 18 Οκτωβρίου, στις 7.30 μ.μ..