«Το Χρηματοκιβώτιο»: Μια οικογενειακή ιστορία που γίνεται ιστορία της Ερμούπολης στο Ιστορικό Μουσείο Σύρου

 

Το Ιστορικό Μουσείο Ερμούπολης παρουσιάζει μια ξεχωριστή έκθεση που ανασύρει από το παρελθόν ένα κλειδωμένο χρηματοκιβώτιο και μετατρέπει το περιεχόμενό του σε πολύτιμη μαρτυρία για την κοινωνική και οικονομική ζωή της Σύρου. Η έκθεση φωτίζει τη διαδρομή μιας οικογένειας που συνδέθηκε με την εξέλιξη της πόλης.

Μια ιδιαίτερη έκθεση με τίτλο «Το Χρηματοκιβώτιο – Από την ιστορία μιας οικογένειας στην ιστορία μιας πόλης» άνοιξε τις πόρτες της στο Ιστορικό Μουσείο Ερμούπολης του Λυκείου των Ελληνίδων Σύρου, φέρνοντας στο φως μια άγνωστη αλλά πολύτιμη ιστορία από το παρελθόν της πόλης. Η έκθεση αποτελεί μια περιήγηση σε μια ολόκληρη εποχή μέσα από το προσωπικό αρχείο της οικογένειας του Αθανασίου Λαδόπουλου και της Όλγας Βαφιαδάκη, μιας οικογένειας που συνδέθηκε με την εμπορική, τραπεζική, βιομηχανική, εφοπλιστική και πολιτική ζωή της Σύρου.

Ένα χρηματοκιβώτιο που έκρυβε μια ολόκληρη εποχή

Σπάνια έγγραφα, φωτογραφίες, καρτ-ποστάλ και προσωπικά αντικείμενα που διασώθηκαν μέσα σε ένα χρηματοκιβώτιο, το οποίο φαίνεται να κλειδώθηκε για τελευταία φορά γύρω στο 1926, λειτουργούν σήμερα ως πολύτιμα ίχνη μνήμης.

Το προσωπικό αυτό αρχείο μετατρέπεται σε ένα παράθυρο προς την κοινωνική, οικονομική και πολιτική ιστορία της Ερμούπολης, φωτίζοντας πτυχές της καθημερινότητας και της δημόσιας ζωής της εποχής.

Η φιλοξενία της έκθεσης στο Ιστορικό Μουσείο Ερμούπολης αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς ο χώρος δημιουργήθηκε για να διαφυλάσσει και να αναδεικνύει τη μνήμη του τόπου. Η ιστορία δεν βρίσκεται μόνο στα μεγάλα γεγονότα, αλλά και στα σπίτια των ανθρώπων, στα προσωπικά τους αντικείμενα, στα έγγραφα και στις οικογενειακές μνήμες.

Ο άνθρωπος πίσω από την ανακάλυψη

Πρωταγωνιστής αυτής της μοναδικής ιστορίας είναι ο Άγις Τσουρός. Από παιδί, όταν η οικογένειά του αγόρασε το αρχοντικό στα Χρούσσα, είχε την περιέργεια να ανακαλύψει τι έκρυβε το μυστηριώδες χρηματοκιβώτιο.Χρόνια αργότερα, η επιμονή του δικαιώθηκε: ο «θησαυρός» που αποκαλύφθηκε ήταν ένα ανεκτίμητο κομμάτι της ιστορίας της Σύρου, ένα αρχείο που παρέμενε κλειδωμένο για δεκαετίες.

Στα εγκαίνια, ο Διευθυντής και επιστημονικός υπεύθυνος του Ιστορικού Μουσείου Ερμούπολης, Παύλος Χατζηγρηγορίου, αναφέρθηκε στη σημασία της έκθεσης και στη διαδρομή της, καθώς παρουσιάζεται για τέταρτη φορά, έχοντας ήδη ταξιδέψει από τη Σύρο στη Θεσσαλονίκη με τη σφραγίδα του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης.

Μνήμη που επιστρέφει στον φυσικό της χώρο

Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά του Άγι Τσουρού στη μητέρα του, Αύρα Τσουρού, η οποία μεγάλωσε τον ίδιο και τα αδέλφια του μέσα στο Λύκειον των Ελληνίδων. Η παρουσία της προέδρου του ΛΕΣ Ειρήνης Δεκαβάλλα και των μελών του ΔΣ προσέδωσε συμβολικό βάρος στη στιγμή: η ιστορία που άρχισε πριν από δεκαετίες σε ένα αρχοντικό των Χρούσσων επέστρεψε σε έναν χώρο που διασώθηκε χάρη στην πολυετή προσφορά του Λυκείου των Ελληνίδων Σύρου.

Το Ιστορικό Μουσείο Ερμούπολης, που λειτουργεί από τον Αύγουστο του 2024, αποτελεί έναν ακόμη κρίκο στην προσπάθεια του Λυκείου να διαφυλάξει και να αναδείξει την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά του τόπου.

Ένα χρηματοκιβώτιο που ανοίγει δρόμους μνήμης

Η έκθεση υπενθυμίζει ότι ένα παλιό χρηματοκιβώτιο μπορεί να κρύβει πολύ περισσότερα από οικογενειακά κειμήλια. Όταν ανοίγει, μας βοηθά να ξαναγνωρίσουμε την ιστορία, να την κατανοήσουμε και να την παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.

Διαβάστε περισσότερα εδώ στην έκδοση του ΜΙΕΤ

«Οικογένεια προς Ενοικίαση»: Μια συγκινητική ταινία για τη μοναξιά και τις πολιτισμικές αποστάσεις

Στη ταινία "Οικογένεια προς Ενοικίαση" (Rental Family) ξετυλίγεται το κουβάρι  μιας ιστορίας που αρχίζει από μια φαινομενικά παράδοξη υπηρεσία και καταλήγει σε μια βαθιά ανθρώπινη διαδρομή. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας Αμερικανός που ζει στο Τόκιο, χαμένος ανάμεσα σε ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες και μια καθημερινότητα χωρίς νόημα. 

Όταν του προτείνεται να εργαστεί ως «ενοικιαζόμενο μέλος οικογένειας» για λογαριασμό μιας ιαπωνικής εταιρείας, δέχεται σχεδόν μηχανικά — χωρίς να φαντάζεται πως αυτή η παράξενη δουλειά θα τον φέρει αντιμέτωπο με τις πιο εύθραυστες πλευρές της ανθρώπινης ανάγκης για συντροφικότητα.

Καθώς μπαίνει στα σπίτια αγνώστων και υποδύεται γιους, συζύγους ή αδέλφια, αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι οι ρόλοι που παίζει δεν είναι απλώς επαγγελματικές υποχρεώσεις. Είναι καθρέφτες μιας κοινωνίας που παλεύει με τη μοναξιά, της αμηχανίας μπροστά στο συναίσθημα και της βαθιάς δυσκολίας να ειπωθούν όσα πραγματικά πληγώνουν. Η ταινία χρησιμοποιεί την υπαρκτή ιαπωνική πρακτική των «rental families» όχι ως εξωτικό εύρημα, αλλά ως αφορμή για να φωτίσει τις σιωπές, τις ανείπωτες ανάγκες και τις ανοιχτές πληγές που συχνά κρύβονται μέσα στις οικογένειες.

Η σύνοψη της ταινίας

Ο Φίλιπ, ένας αποτυχημένος Αμερικανός ηθοποιός που ζει στο Τόκιο, προσλαμβάνεται από μια εταιρεία που «νοικιάζει» ηθοποιούς για να υποδύονται συγγενείς, φίλους ή συντρόφους. Μέσα από τις συναντήσεις του με ανθρώπους που ζητούν μια ψευδαίσθηση οικογένειας, αρχίζει να ανακαλύπτει ξανά την αξία της ανθρώπινης επαφής και το αίσθημα του ανήκειν .

Ερμηνείες – Ένας ήρωας ανάμεσα σε δύο κόσμους

Ο Μπρένταν Φρέιζερ, στον ρόλο του Φίλιπ, παραδίδει μια ερμηνεία χαμηλών τόνων, γεμάτη ευγένεια και εσωτερικότητα. Ο χαρακτήρας του προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο πόλους: την ανάγκη για επαγγελματική επιβίωση και την επιθυμία να παραμείνει άνθρωπος.

Είναι ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος, «χωματένιος», που δεν διεκδικεί ηρωισμό. Η παρουσία του λειτουργεί ως καθρέφτης της σύγχρονης μοναξιάς: ένας άνθρωπος που παίζει ρόλους για να ζήσει, ενώ στην πραγματικότητα αναζητά έναν ρόλο στη δική του ζωή.

Σκηνοθεσία – Διακριτική ματιά, βαθιά ευαισθησία

Η Ιαπωνέζα δημιουργός Hikari  επιλέγει έναν τόνο τρυφερό, χωρίς υπερβολές. Δεν κοιτά τους ήρωες με περιέργεια, αλλά με κατανόηση. Η σκηνοθέτις, σεναριογράφος και παραγωγός, είναι γνωστή για το ευαίσθητο βλέμμα της πάνω σε θέματα ανθρώπινης επαφής, μοναξιάς και πολιτισμικών αποστάσεων. Έχει υπογράψει επίσης το 37 Seconds και έχει σκηνοθετήσει επεισόδια της σειράς Beef Αντί να καταγγείλει, παρατηρεί. Αντί να κρίνει, αγκαλιάζει. 

Η σκηνοθεσία εστιάζει στις δυσκολίες επικοινωνίας, στις πολιτισμικές αποστάσεις, στις σιωπές που βαραίνουν περισσότερο από τις λέξεις. Ταυτόχρονα, η ταινία προσφέρει όμορφα πλάνα από το Τόκιο, χρώματα που «διαλύονται» απαλά (dissolve), τοπία που αποτυπώνουν την απομόνωση αλλά και την ομορφιά της πόλης .

Γιατί αξίζει να τη δεις

Γιατί μιλά για κάτι βαθιά ανθρώπινο: ότι ο άνθρωπος, όσο κι αν ζει μέσα σε πλήθη, παραμένει κοινωνικό ον που χρειάζεται σύνδεση.  Με διακριτική ματιά και χωρίς ίχνος ηθικολογίας, η Χικάρι παρακολουθεί τους ήρωές της με ευαισθησία, επιτρέποντας στον θεατή να δει πίσω από τις μάσκες — όχι με περιέργεια, αλλά με κατανόηση: Οι σχέσεις δεν χτίζονται στην επιφάνεια, αλλά στην αλήθεια.

Ότι οι ανοιχτές πληγές της οικογένειας – οι σιωπές, οι προσδοκίες, οι αποστάσεις – μπορούν να θεραπευτούν μόνο όταν κάποιος τολμήσει να δει τον άλλον πραγματικά.

Ζωγράφος δημιουργεί προσωποποιημένα μνημειακά έργα τέχνης ενσωματώνοντας στάχτες αποτέφρωσης

Το διαβάσαμε και αυτό! Ένας καλλιτέχνης από το Λίβερπουλ μετατρέπει την απώλεια σε δημιουργία, προσφέροντας σε οικογένειες έναν νέο τρόπο να κρατούν κοντά τους τα αγαπημένα τους πρόσωπα: πίνακες ζωγραφικής που περιέχουν μικρή ποσότητα από τις στάχτες της αποτέφρωσης.

Ο Γκάρι Χάρπερ, ζωγράφος με χρόνια εμπειρίας και παρελθόν στην υγειονομική περίθαλψη, ενσωματώνει ελάχιστες ποσότητες στάχτης σε τοπία και νεκρές φύσεις, δημιουργώντας μοναδικά μνημειακά έργα που μπορούν να αγγίξουν, να δουν και να διατηρήσουν οι οικογένειες στα σπίτια τους.

Η διαδικασία: από τη μνήμη στον καμβά

Η ιδέα γεννήθηκε μέσα από προσωπικό πένθος και από την εμπειρία του Χάρπερ ως βοηθού εργοθεραπείας σε ψυχιατρικό πλαίσιο, που διαπίστωσε πόσο θεραπευτική μπορεί να είναι η δημιουργία τέχνης.

Κάθε έργο αρχίζει με μια αναλυτική συζήτηση με την οικογένεια, αγαπημένα μέρη, χρώματα με συναισθηματική αξία, προσωπικές αναμνήσεις και αντικείμενα που συνδέονται με τον εκλιπόντα.

Με βάση αυτά, ο καλλιτέχνης σχεδιάζει τη σύνθεση και ενσωματώνει προσεκτικά μια μικρή ποσότητα στάχτης σε στρώσεις ακρυλικού χρώματος, ώστε να δημιουργείται ορατή υφή πάνω στον καμβά. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο που λειτουργεί ως απτικό και οπτικό σημείο μνήμης.

Η στροφή του Χάρπερ προς τα μνημειακά έργα άρχισε μετά τον θάνατο ενός κοντινού συγγενή. Καθώς συνέχιζε να ζωγραφίζει, αναρωτήθηκε αν θα μπορούσε να ενσωματώσει στάχτες με τρόπο που να τιμά τη μνήμη του. Το πείραμα αυτό εξελίχθηκε σε μια υπηρεσία που πλέον προσφέρει σε οικογένειες που αναζητούν κάτι πιο προσωπικό από τη διασπορά ή ένα συμβολικό ενθύμιο.

Οι αντιδράσεις των πελατών συχνά συνδυάζουν χαρά και βαθιά συγκίνηση. Πολλοί αναφέρουν ότι η υφή του χρώματος, όπου έχουν ενσωματωθεί οι στάχτες, δημιουργεί μια απτική σύνδεση που οι φωτογραφίες δεν μπορούν να προσφέρουν.

Σεβασμός, διαφάνεια και ηθικές παράμετροι

Η εμπιστοσύνη είναι κρίσιμη σε τέτοιου είδους έργα. Ο Χάρπερ εξηγεί αναλυτικά τη διαδικασία, δείχνει πού ακριβώς ενσωματώνονται οι στάχτες και διασφαλίζει ότι η οικογένεια αισθάνεται άνετα με κάθε βήμα. Η πρακτική του εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση εξατομικευμένων μνημειακών τεχνών, όπως γυάλινα ενθύμια ή αντικείμενα που δημιουργούνται από αποτεφρωμένα υπολείμματα.

πηγη: valleyvanguardonline.com

«Μαμά, γύρισα!» – Όταν η επιστροφή στο πατρικό σπίτι γίνεται… κωμωδία

Μια ανάσα γέλιου και τρυφερότητας προσφέρει η  γαλλική ταινία «Μαμά, γύρισα!» (Retour chez ma mère) είναι μια feel-good κωμωδία που σε κερδίζει από τα πρώτα λεπτά με τον ανάλαφρο τόνο της και την ανθρώπινη ματιά της στις οικογενειακές σχέσεις. Ιδανική για ένα χαλαρό βράδυ Παρασκευής, προσφέρει γέλιο, συγκίνηση και μια δόση αυτογνωσίας.

Η επιστροφή της κόρης και το χάος της συγκατοίκησης

Η Στεφανί, μια σαραντάρα που χάνει τη επιχείρησή της και το σπίτι της, αναγκάζεται να επιστρέψει στο πατρικό της και να συγκατοικήσει με τη μητέρα της. Αυτό που αρχίζει ως προσωρινή λύση, εξελίσσεται σε μια σειρά από ξεκαρδιστικές αλλά και συγκινητικές καταστάσεις, καθώς οι δύο γυναίκες προσπαθούν να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους.

Χιούμορ με ουσία και σκηνές που μένουν

Η σκηνοθεσία έχει παλμό, κρατώντας τον θεατή σε εγρήγορση, ενώ το σενάριο ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση. Οι σκηνές με την τεχνολογική «εκπαίδευση» της μαμάς, τα οικογενειακά τραπέζια γεμάτα εντάσεις και αποκαλύψεις, αλλά και οι στιγμές αμηχανίας, δημιουργούν ένα μωσαϊκό συναισθημάτων.

Ερμηνείες με χημεία και αλήθεια

Η Ζοζιάν Μπαλασκό και η Αλεξάντρα Λαμί ενσαρκώνουν με αυθεντικότητα τη μητέρα και την κόρη, με μια χημεία που κάνει τις εντάσεις και τις τρυφερές στιγμές να μοιάζουν αληθινές. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως τα αδέλφια και οι φίλοι, προσθέτουν βάθος και χιούμορ στην ιστορία.

Πίσω από το γέλιο, ένα καθρέφτισμα της σύγχρονης οικογένειας

Παρότι πρόκειται για κωμωδία, η ταινία αγγίζει σοβαρά θέματα: την έλλειψη επικοινωνίας, τη δυσκολία συνεννόησης, τη γονεοποίηση των παιδιών όταν οι γονείς μεγαλώνουν, και την προσπάθεια διατήρησης της οικογενειακής συνοχής μέσα στις δυσκολίες της ζωής. Είναι μια ταινία που μας θυμίζει ότι, όσο κι αν αλλάζουν οι ρόλοι, η αγάπη και η κατανόηση είναι πάντα το ζητούμενο.

Οικογένεια: Τι θα κρατήσουμε και τι θα αλλάξουμε”: Ένα σεμινάριο-σταθμός στο ταξίδι της ζωής…

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Κοιτάζω ξανά το φυλλάδιο, όπου αναγράφεται ο τίτλος ενός σεμιναρίου που θα θυμάμαι πάντοτε με τα πιο όμορφα χρώματα και τις πιο καθοριστικές πινελιές ζωής. “Οικογένεια: Τι θα κρατήσουμε και τι θα αλλάξουμε”. Χαμογελώ. Πριν από λίγο βρισκόμουν στο κέντρο της Αθήνας ακούγοντας την εισηγήτρια, Ελένη Αϋφαντή, να προσπαθεί να μας εμπνεύσει, ξεδιπλώνοντας πτυχές ευαίσθητες και αποκαλυπτικές, ανθρώπινες και καταλυτικές, και επιστρατεύοντας γνώσεις επιστημονικές αλλά και όλα όσα επιτάσσει η καρδιά, για να μπορέσει να βρει το δρόμο της και να βοηθήσει κι άλλες να βρουν τον δικό τους.

Βρίσκομαι πλέον στο σπίτι, και στον απόηχο του σεμιναρίου, μια στρατιά από σκέψεις, μου χτυπούν μία μία την πόρτα περιμένοντας να τους ανοίξω… Και τους ανοίγω, καλωσορίζοντάς τες… άσπρες, κόκκινες, πορτοκαλί και μπλε, αλλά και τις μαύρες, γκρίζες και σκούρες καφετί…

…θυμός, απογοήτευση, ανασφάλεια, έλλειψη θάρρους για δράση με αυτάρκεια, τάση για μετάθεση των ευθυνών στους γονείς, ενοχές, εξάρτηση. Συναισθήματα με τα οποία δεν προχωρά κανείς παρακάτω στη ζωή του. Κι όμως εγώ τα έθρεφα μέσα μου από μαθήτρια, για την ακρίβεια από μικρό παιδί. Θέλω όμως πλέον να προχωρήσω. Έχω τραβήξει την κόκκινη γραμμή σε οτιδήποτε απειλεί να με συνθλίψει κάτω από το ίδιο μου το βάρος. Το αποφασίζω. Ήρθε η ώρα. Η ώρα που πάντοτε περίμενα και προσδοκούσα να έρθει κι εκείνη όλο και καθυστερούσε. 

…βγάζω τη βαλίτσα από το σκονισμένο πατάρι και τοποθετώντας την πάνω στο κρεβάτι μου, αρχίζω να την αδειάζω. Από όλα τα παραπάνω κι από όλα αυτά που με κρατούσαν μακριά από την πραγματοποίηση των ονείρων μου. Τις λανθασμένες μου πεποιθήσεις, τις τρικλοποδιές που έβαζα μέχρι πρότινος στον ίδιο μου τον εαυτό, τα “δεν”, τα “πρέπει” και τα ίσως. Αντικαθιστώ τα “δεν” με “αμέ”, τα “πρέπει” με “θέλω” και τα “ίσως” με το “σίγουρα”. Ήρθε η ώρα να πετάξω με τα δικά μου φτερά. Σε όποιο στάδιο της ζωής μου κι αν βρίσκομαι. Είτε ζω μαζί με τους γονείς μου, είτε όχι, τους κουβαλώ κι εκείνους στη βαλίτσα μου. Έστω και στριμωγμένους στις πλαϊνές της θήκες. Μπορεί τα χρόνια να περνούν, όμως ακόμη επηρεάζουν με τον τρόπο τους, το ποιους ανθρώπους θα αφήσω να με πλησιάσουν, πόσο έντονες θα είναι οι ενοχές μου όταν προσπαθώ να τους πλησιάσω εγώ, το κατά πόσο νιώθω ότι αξίζω να αγαπήσω και να αγαπηθώ, το τι είναι αυτό που με εμποδίζει να αντικρίσω το πρόσωπο της ευτυχίας χωρίς να νομίζω ότι πρόκειται για μια αποτυχημένη μεταμφίεση…

Τώρα όμως το πήρα πλέον απόφαση και τίποτε δεν με σταματά. Θα αδειάσω τη βαλίτσα μέχρι το τελευταίο κληρονομημένο συναίσθημα-τροχοπέδη και ακούγοντας την φωνή μέσα μου –που πριν από λίγο καιρό δεν την “έκανα παρέα”– , θα κρατήσω ό,τι με έκανε τον άνθρωπο που είμαι σήμερα, θα στείλω νοερά μήνυμα ευγνωμοσύνης στους γονείς που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να ατσαλωθεί η ύπαρξή μου με ό,τι εκείνοι θεωρούσαν ότι ήταν το καλύτερο κομμάτι του εαυτού τους που μπορούσαν να μου δώσουν. 

Προχωράω λοιπόν, για να ανακαλύψω κι εγώ το καλύτερο κομμάτι του δικού μου εαυτού και να συμφιλιωθώ με τα λιγότερο καλά κομμάτια του, που όμως αν τα αγκαλιάσω, θα τα πλάσω δίνοντας και σε αυτά τη μορφή της καλύτερης εκδοχής του δικού τους εαυτού. Κι όλοι οι εαυτοί μαζί θα σχηματίσουν τον έναν και μοναδικό. Αυτόν, για την αναζήτηση του οποίου ξεκίνησα όλο αυτό το ταξίδι. Τον ενιαίο και ολοκληρωμένο εαυτό μου. Τα κατάφερα να πάρω την απόφαση! Τα κατάφερα, αλήθεια! Παρακολουθώντας ένα σεμινάριο από εκείνα που σου αλλάζουν τη ζωή. Από εκείνα που σε κάνουν να βγάλεις τα χιλιοταλαιπωρημένα σου παπούτσια και φορώντας πλέον τα ολοκαίνουριά σου, να αρχίσεις να περπατάς με θάρρος και αποφασιστικότητα, εκεί. Έξω από τη “ζώνη ασφαλείας”. Εκεί, όπου συμβαίνει η πραγματική ζωή… και μας καλεί επιτέλους να τη ζήσουμε!

*Το σεμινάριο “Οικογένεια: Τι θα κρατήσουμε και τι θα αλλάξουμε”, πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015, στο Aegean College, Πανεπιστημίου 17, Αθήνα.

Λίγα λόγια για την Ελένη Αϋφαντή:

Η Ελένη Αϋφαντή είναι σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης (Life Coach), εκπαιδευμένη στη Συστημική Ψυχιατρική και τη Διαχείριση Αρνητικών Καταστάσεων στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος που παρέχεται στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι ειδικευμένη στο Νευρογλωσσικό Προγραμματισμό (NLP), ως εκπαιδεύτρια (NLP CoachingTrainer).

Πτυχιούχος Διοίκησης Επιχειρήσεων από το Université de La Rochelle της Γαλλίας, η Ελένη εργάστηκε για 28 πολύ δημιουργικά χρόνια στον κόσμο της βιομηχανίας ως στέλεχος Παραγωγής, Αγορών, καθώς και στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού.

Έχοντας ολοκληρώσει αυτό τον κύκλο της επαγγελματικής της ζωής, αποφάσισε, το 2010, να αποδεχθεί τη φυσική της κλίση να υποστηρίζει και να καθοδηγεί ανθρώπους στην πραγματοποίηση των επιθυμιών που έχουν για τη ζωή τους. Έτσι, μελέτησε συστηματικά και αφοσιώθηκε με πάθος σε μια δουλειά για την οποία, στην πραγματικότητα, εκπαιδευόταν ήδη επί σειρά ετών, από μεγάλο προσωπικό ενδιαφέρον. Από το 2011 πραγματοποιεί βιωματικά σεμινάρια και ομαδικές ή ατομικές συνεδρίες συμβουλευτικής με μια ευρεία θεματολογία, όπως αυτογνωσία, σχέσεις, πραγματοποίηση στόχων, διαχείριση αρνητικών καταστάσεων, και άλλα.