Το Λούβρο αναπνέι ξανά: Η αναγέννηση των ιταλικών και ισπανικών γκαλερί

Το 2026 αρχίζει με ευχάριστες ειδήσεις για το Λούβρο. Σαν να άνοιξε μια μεγάλη αυλαία που κρατούσε χρόνια κλειστή, το Λούβρο υποδέχεται ξανά το κοινό στις ανακαινισμένες γκαλερί ιταλικής και ισπανικής ζωγραφικής του 17ου και 18ου αιώνα. Μετά από έναν χρόνο εντατικών εργασιών, οι αίθουσες στον πρώτο όροφο της πτέρυγας Denon αποκαλύπτονται με νέα διάταξη, ανανεωμένο φωτισμό, φρεσκοβαμμένους τοίχους και επικαιροποιημένο ερμηνευτικό υλικό που φωτίζει με μεγαλύτερη καθαρότητα τον πλούτο της συλλογής.

Η επαναλειτουργία δεν αποτελεί απλώς μια αισθητική ανανέωση. Αντανακλά μια βαθιά, αθέατη διαδικασία επανεκτίμησης και συντήρησης των ίδιων των έργων. Πολλά από αυτά παρέμεναν κρεμασμένα ψηλά από το 1999, περιορίζοντας την πρόσβαση των ειδικών. Κατά τη διάρκεια της ανακαίνισης, κάθε πίνακας εξετάστηκε, καθαρίστηκε και αξιολογήθηκε λεπτομερώς, ενώ αρκετοί χρειάστηκαν εκτεταμένες επεμβάσεις αποκατάστασης. Τα εργαστήρια του μουσείου φρόντισαν επίσης κορνίζες και επιχρυσώσεις, επαναφέροντας τη λάμψη τους.

Η νέα διαμόρφωση της Porte des Lions επιτρέπει πλέον ταχύτερη πρόσβαση στις αίθουσες, δημιουργώντας μια πιο ομαλή σύνδεση ανάμεσα στη Grande Galerie και τη νεοσύστατη Gallery of the Five Continents στο ισόγειο.

Ιταλική ζωγραφική από τη Ρώμη στη Βενετία

Στις αίθουσες ιταλικής ζωγραφικής, οι επισκέπτες συναντούν ξανά έργα της ύστερης ρωμαϊκής σχολής του 17ου αιώνα, πλαισιωμένα από δημιουργίες της Νάπολης, της Γένοβας, της Φλωρεντίας, του Μιλάνου και της Βενετίας. Οι τρεις καμβάδες του Σαλβατόρε Ρόζα ανοίγουν την ενότητα της ναπολιτάνικης σχολής, οδηγώντας σε έργα του Λούκα Τζορντάνο και άλλων καλλιτεχνών που αναδεικνύουν την ποικιλία των τοπικών ιδιωμάτων της εποχής.

Η διπλανή αίθουσα, αφιερωμένη στα μεγάλης κλίμακας έργα του 18ου αιώνα, φέρνει σε διάλογο την Ανάληψη της Παναγίας του Τζιαμπατίστα Πιατσέτα με τη νεφελώδη Τζούνο του Τζιαμπατίστα Τιέπολο, που αποκτήθηκε το 2020. Οι μνημειακοί πίνακες του Τζοβάνι Πάολο Πανίνι ολοκληρώνουν την αφήγηση, ανακαλώντας τη γοητεία που ασκούσε η Ρώμη στους Ευρωπαίους ταξιδιώτες.

Ισπανική ζωγραφική από τη θρησκευτική ένταση στη νεωτερικότητα

Η πρώτη φάση ανακαίνισης των ισπανικών αιθουσών ολοκληρώθηκε επίσης, με έμφαση στη συντήρηση και την ερμηνεία. Στην αίθουσα Μουρίγιο επιστρέφουν εντυπωσιακά έργα του 17ου αιώνα, ανάμεσά τους οι σκηνές από τη ζωή του Αγίου Βοναβεντούρα από τους Φρανθίσκο δε Ερέρα τον Πρεσβύτερο και Φρανθίσκο δε Θουρμπαράν, που ανακτούν τη δραματική τους ένταση.

Στην ενότητα 1750–1850 δεσπόζει η συλλογή του Φρανθίσκο Γκόγια, με πορτρέτα αριστοκρατών και οικείων του καλλιτέχνη. Κεντρικό σημείο παραμένει το πορτρέτο του Φερδινάνδου Γκιγεμαρντέ του 1798, ενώ για πρώτη φορά παρουσιάζονται και τα χαραγμένα Disparates, που αποκαλύπτουν τη σκοτεινή, πειραματική πλευρά του Γκόγια.

Το βλέμμα στο μέλλον

Ορισμένα έργα δεν έχουν ακόμη επιστρέψει. Η Μαγειρική των Αγγέλων του Μουρίγιο βρίσκεται σε μεγάλη συντήρηση και αναμένεται το φθινόπωρο του 2026. Από την ίδια χρονιά θα ξεκινήσει και η ανακαίνιση γειτονικών αιθουσών για την παρουσίαση ισπανικών και πορτογαλικών έργων μικρότερης κλίμακας από τον 14ο έως τον 19ο αιώνα.

Με τις νέες αυτές αίθουσες, το Λούβρο προσφέρει όχι μόνο μια ανανεωμένη αισθητική εμπειρία, αλλά και μια βαθύτερη κατανόηση της ιστορίας και της φροντίδας των συλλογών του, υπενθυμίζοντας ότι τα μουσεία παραμένουν ζωντανοί οργανισμοί που εξελίσσονται διαρκώς.