Σαν μια αόρατη παλίρροια που φέρνει στην επιφάνεια όσα κρύβονται κάτω από το φως, το Sea Garden ανοίγει στο ΕΜΣΤ έναν νέο χώρο σκέψης γύρω από το τοπίο, το σώμα και τις αθέατες γεωπολιτικές εντάσεις που τα διαμορφώνουν. Η έκθεση, καρπός της δεύτερης Ανοιχτής Πρόσκλησης του Μουσείου, προτείνει μια ποιητική αλλά και αιχμηρή ανάγνωση της φύσης ως αρχείου, ως καταφυγίου, ως πεδίου σύγκρουσης και ως τόπου όπου η ανθρώπινη παρουσία αφήνει ίχνη άλλοτε απειροελάχιστα και άλλοτε ανεξίτηλα.
Η επιμέλεια των Δανάης Γιαννογλού και Κυβέλης Μαυροκορδοπούλου συνθέτει ένα πολυφωνικό περιβάλλον όπου η ύλη, η μνήμη και η ταυτότητα συναντιούνται σε μια συνεχή διαπραγμάτευση. Το Sea Garden δεν περιγράφει απλώς τοπίο. Το ενεργοποιεί, το ανασκάπτει, το φέρνει στο όριο μεταξύ ξηρασίας και υγρασίας, εκεί που η στεριά αγγίζει τη θάλασσα και όλα μοιάζουν έτοιμα να μεταμορφωθούν.
Τοπίο ως σώμα
Η έκθεση ξεκινά από το έργο της Αθηνάς Τάχα, που λειτουργεί ως θεμέλιο για έναν διάλογο γύρω από τη γλυπτική διάσταση του τοπίου και τη σχέση φύσης και σώματος. Τα φυσικά υλικά που χρησιμοποιεί η Τάχα, από βότσαλα έως κοχύλια, μετατρέπονται σε αντικείμενα ανοιχτά στη χρήση και στην ερμηνεία, άλλοτε γλυπτά και άλλοτε ενδύματα ή σκηνικά δράσης.
Τοπίο ως αρχείο
Η οικολογική ματιά της Μάργκαρετ Ρασπέ, με έργα που γεννήθηκαν στην Κάρπαθο, συνομιλεί με τον ξηρό κήπο της Σπάροζας, τον οποίο η Catriona Gallagher μετατρέπει σε υλικό και σύμβολο. Η Ντόρα Οικονόμου δημιουργεί γλυπτικές μεταλλάξεις από στοιχεία τοπίων και οργανισμών, ενώ η Κλοντ Καχούν χρησιμοποιεί τη φύση για να αμφισβητήσει στερεότυπα φύλου και ταυτότητας. Η Άνα Μεντιέτα αποτυπώνει το σώμα της στο τοπίο πριν το αφήσει να σβηστεί από τα φυσικά στοιχεία.
Τοπίο ως όριο
Το Sea Garden εστιάζει στη συνύπαρξη ξηρασίας και υγρασίας, στην υπερχείλιση και την έλλειψη, στο σημείο όπου η γη συναντά τη θάλασσα. Η εικόνα ενός θαλάσσιου κήπου γίνεται τρόπος να σκεφτούμε τα όρια και τις μεταβάσεις: περιβαλλοντικές, εργασιακές, έμφυλες, μεταναστευτικές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου