Στο μισοσκόταδο ενός παλιού αρχοντικού, εκεί που οι τοίχοι θυμούνται και οι σκιές βαραίνουν, η «Φλαντρώ» ξυπνά ξανά. Από τις 23 Ιανουαρίου, το Θέατρο Αλάμπρα ανοίγει τις πόρτες του σε μια παράσταση που μοιάζει περισσότερο με εξομολόγηση παρά με θέατρο — μια επιστροφή σε έναν κόσμο που ο πόθος γίνεται μοίρα και η σιωπή, κραυγή. Το κοινό καλείται να βυθιστεί σε έναν κόσμο που η αγάπη γίνεται πληγή και η σιωπή, η πιο εκκωφαντική αλήθεια.
Ένα έργο που παραμένει ζωντανό
Η «Φλαντρώ» του Παντελή Χορν, ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της νεοελληνικής δραματουργίας, επιστρέφει στη σκηνή σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη. Το έργο, τολμηρό και πρωτοποριακό για την εποχή του, εξερευνά με αφοπλιστική ειλικρίνεια τη φύση του πόθου, της ζήλιας και της ενοχής. Παρά την απόσταση ενός αιώνα, παραμένει συγκλονιστικά επίκαιρο, φωτίζοντας τα αδιέξοδα μιας κοινωνίας που φυλακίζει τη γυναίκα ανάμεσα στην επιθυμία και στο καθήκον.
Η σκηνοθετική ματιά του Σωτήρη Χατζάκη
Ο Σωτήρης Χατζάκης δημιουργεί μια παράσταση όπου ο άνεμος, τα κύματα και οι κραυγές μοιάζουν να εισβάλλουν στη σκηνή σαν ζωντανοί οργανισμοί. Ο κόσμος της «Φλαντρώς» είναι παθιασμένος, σκοτεινός, σχεδόν μυθικός — ένας τόπος όπου ο έρωτας διεκδικεί λύτρωση μέσα από τον πόνο και η ενοχή βαραίνει κάθε βλέμμα.
Το παλιό αρχοντικό, στο οποίο εκτυλίσσεται η δράση, λειτουργεί σαν ένας ακόμη χαρακτήρας: ένας χώρος που κρύβει μυστικά, αναπνέει φόβο και αποκαλύπτει αργά τις ρωγμές των ανθρώπων που το κατοικούν.
Ερμηνείες που χτίζουν την τραγική ένταση
Στον κεντρικό ρόλο, η Μαρία Τζομπανάκη ενσαρκώνει τη Φλαντρώ με ένταση, βάθος και μια σπάνια θεατρική ωριμότητα. Δίπλα της, οι Χριστίνα Μαξούρη, Ευγενία Ξυγκόρου, Κρίστη Παπαδοπούλου και Αγησίλαος Μικελάτος συνθέτουν ένα σύνολο ερμηνειών που υπηρετούν την ποιητική σιωπή και την τραγικότητα του έργου.
Οι χαρακτήρες κινούνται ανάμεσα στο πάθος και την καταστροφή, σε μια παράσταση που επιδιώκει όχι μόνο να αφηγηθεί μια ιστορία, αλλά να μεταφέρει το βάρος της ανθρώπινης ψυχής.
Η «τραγωδία του πόθου» που μιλά στο σήμερα
Η «Φλαντρώ» δεν είναι απλώς ένα κλασικό έργο. Είναι μια υπενθύμιση ότι ο πόθος, η ενοχή και η κοινωνική καταπίεση παραμένουν διαχρονικά θέματα. Η νέα παράσταση επιχειρεί να τα φωτίσει με σύγχρονη ευαισθησία, χωρίς να προδώσει την ατμόσφαιρα και τη δύναμη του πρωτότυπου κειμένου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου