Στις ροδακινιές του Αλκαράς, εκεί που κάποτε η παιδική ηλικία μύριζε καλοκαίρι και ζάχαρη, σήμερα ακούγεται ένας άλλος ήχος. Ο ήχος των μηχανημάτων που ξεριζώνουν δέντρα για να ανοίξουν χώρο σε φωτοβολταϊκά. Ανάμεσα στα κλαδιά που κάποτε έκρυβαν παιχνίδια, τώρα κρέμεται η αγωνία μιας οικογένειας που προσπαθεί να κρατηθεί όρθια σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια.
Η αντίθεση είναι σκληρή. Από τη μία η αθωότητα των παιδιών που τρέχουν ανάμεσα στις ροδακινιές, από την άλλη οι ενήλικες που μετρούν χρέη, χαμηλές τιμές παραγωγής και την πίεση ενός εκσυγχρονισμού που δεν τους ρώτησε ποτέ.
Περίληψη της ταινίας Alcarràs
Η ταινία Alcarràs της Κάρλα Σιμόν αφηγείται την ιστορία της οικογένειας Σολέ, μιας πολυμελούς οικογένειας καλλιεργητών ροδάκινων στην Καταλονία. Για γενιές ολόκληρες ζούσαν από τον θερισμό των ροδακινιών, όμως η ζωή τους ανατρέπεται όταν ο ιδιοκτήτης της γης πεθαίνει και ο κληρονόμος αποφασίζει να πουλήσει το κτήμα και να ξεριζώσει τις ροδακινιές για να εγκαταστήσει φωτοβολταϊκά.
Η οικογένεια αντιμετωπίζει για πρώτη φορά την πιθανότητα να χάσει το σπίτι, τη δουλειά και τον τρόπο ζωής της. Η απόφαση αυτή προκαλεί ρήγματα στις σχέσεις τους, αποκαλύπτοντας γενεαλογικές εντάσεις, οικονομική απόγνωση και την αγωνία ενός κόσμου που αλλάζει.
Η Γη που πρέπει να Αφεθεί
Η οικογένεια βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα που δεν είναι μόνο οικονομικό. Η γη, που για γενιές υπήρξε καταφύγιο, ταυτότητα και μνήμη, πρέπει τώρα να εγκαταλειφθεί. Τα δισκάκια της κομπόστας, σύμβολο μιας μικρής οικοτεχνίας που άντεξε στον χρόνο, μοιάζουν παράταιρα μέσα στην κατεργάρη πραγματικότητα της αγοράς.
Το ζήτημα δεν είναι απλώς παραγωγικό. Είναι βαθιά υπαρξιακό. Πόσο κοστίζει η γη όταν συγκρούεται με την ανάγκη για επιβίωση; Και ποιος αποφασίζει τι αξίζει περισσότερο: τα λεφτά ή το δίκαιο;
Η ανθρώπινη παρέμβαση και η Φύση που αντιστέκεται
Η ταινία πραγματεύεται τη λεπτή σχέση ανθρώπου και φύσης. Οι ροδακινιές δεν είναι απλώς καλλιέργεια. Είναι οικοσύστημα, είναι ιστορία, είναι ο τρόπος με τον οποίο μια κοινότητα έμαθε να ζει.
Η ανθρώπινη παρέμβαση, όμως, γίνεται ολοένα πιο επιθετική. Η τεχνολογία υπόσχεται πρόοδο, αλλά η πρόοδος έρχεται με κόστος. Το ξερίζωμα των δέντρων για την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών δεν είναι μόνο περιβαλλοντική πράξη. Είναι κοινωνική τομή.
Γονεϊκές σχέσεις και το έλλειμμα επιβράβευσης
Μέσα σε αυτό το τοπίο, οι γονεϊκές σχέσεις δοκιμάζονται. Η πίεση της καθημερινότητας, η αίσθηση ότι τίποτα δεν αρκεί, το έλλειμμα επιβράβευσης και αναγνώρισης, δημιουργούν ένα συναισθηματικό υπόστρωμα που διαπερνά όλη την αφήγηση.
Η οικογένεια προσπαθεί να μαζέψει δυνάμεις, να σταθεί ενωμένη, να μη χαθεί μέσα στη δίνη των αλλαγών. Η παιδική ματιά λειτουργεί ως αντίβαρο, ως υπενθύμιση ότι η ζωή έχει ακόμη χώρο για τρυφερότητα.
Φολκλόρ στοιχεία και μια κοινότητα σε μετάβαση
Τα φολκλόρ στοιχεία –οι τοπικές παραδόσεις, οι μικρές τελετουργίες της καθημερινότητας, οι γεύσεις και οι ήχοι της υπαίθρου– λειτουργούν σαν γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Είναι η μνήμη που αντιστέκεται στον εκσυγχρονισμό που έρχεται χωρίς συναίνεση.
Επικαιρότητα: Αγροτικές κινητοποιήσεις και δίκαιες τιμές
Το θέμα συνδέεται άμεσα με την επικαιρότητα. Οι αγροτικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα αναδεικνύουν τις ίδιες αγωνίες: χαμηλές τιμές, εκμετάλλευση, κερδοσκοπία εις βάρος των παραγωγών. Οι αγρότες ζητούν δίκαιες τιμές, βιώσιμες συνθήκες, σεβασμό στη δουλειά τους.
Η αντίθεση ανάμεσα στη μικρή οικοτεχνία που παράγει κομπόστα και στον εκκωφαντικό ήχο των μηχανημάτων που ξεριζώνουν δέντρα για φωτοβολταϊκά γίνεται σύμβολο μιας εποχής. Μιας εποχής όπου η παράδοση συγκρούεται με την ενεργειακή μετάβαση, και ο άνθρωπος προσπαθεί να μη χαθεί ανάμεσα στα δύο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου