«Κάποιο Κενό»: Μια παράσταση για τις ρωγμές που κουβαλάμε – και όσα δεν τολμάμε να πούμε

Διαφορετικές ζωές, άλλοι χαρακτήρες, πολλαπλά προβλήματα, ξεχωριστές αγωνίες και προσδοκίες, πολλές ματαιώσεις... κι όμως οι άνθρωποι κάπου συνδέονται και κάπου χάνονται. Μια ιστορία ετερόκλητων ανθρώπων που σε κάποια "σημεία εφάπτονται " μπορεί να σε προβληματίσει, να σε σοκάρει, αλλά και  να  σε καθρεφτίσει. 

της Μαρίας Αλιμπέρτη 

Το «Κάποιο Κενό» στο Θέατρο Εμπορικόν είναι μια σύγχρονη παράσταση που πραγματεύεται το υπαρξιακό ζήτημα του νοήματος της ζωής με χιούμορ και αλήθειες: Μας οδηγεί σε μια  υπόγεια-ψυχολογική διαδρομή μέσα στις μικρές και μεγάλες μοναξιές του σύγχρονου ανθρώπου.

Υπόθεση: Επτά ζωές, ένα κοινό κενό

Το έργο της Βαλέριας Δημητριάδου παρακολουθεί επτά ανθρώπους που ζουν παράλληλες, φαινομενικά ασύνδετες ιστορίες. Μια γυναίκα που μόλις γέννησε και παλεύει με τη νέα της ταυτότητα. Ένα ζευγάρι που μένει για πρώτη φορά μόνο του μετά την ενηλικίωση των παιδιών. Ένας ταξιτζής που αναζητά ελευθερία αλλά βρίσκει μόνο σιωπή. Ένας νεαρός που αποφασίζει να αποκαλύψει τη σεξουαλική του ταυτότητα. Ένας ανάπηρος μουσικός που ψάχνει έμπνευση. Μια γυναίκα που παλεύει με τον χρόνο και την εικόνα της.

Οι ιστορίες τους μοιάζουν ασύνδετες, όμως σταδιακά αποκαλύπτεται ότι όλοι κουβαλούν το ίδιο υπαρξιακό κενό: Την αδυναμία να επικοινωνήσουν πραγματικά, να πουν την αλήθεια τους, να σταθούν απέναντι στον φόβο τους.

Σε μια κοινωνία που άλλοτε θα φάνταζε δυστοπική, αλλά μετά την πανδημία μοιάζει επικίνδυνα οικεία, οι ήρωες ζουν μέσα στη «φούσκα» των προβλημάτων τους. Κάθε ιστορία είναι μια μικρή εξομολόγηση, μια προσπάθεια να βρεθεί φως μέσα στο σκοτάδι. Όταν έρθει η μεγάλη ανατροπή,  το μεγάλο δίλημμα θα πρέπει να βγουν από το συναισθηματικό μούδιασμα και να βιώσουν την αγριότητα της πραγματικότητας και της επιβίωσης. 

Ερμηνείες: Γήινες, αληθινές, χωρίς υπερβολές

Το σύνολο των ηθοποιών λειτουργεί σαν καλοκουρδισμένο σύνολο, με ερμηνείες πηγαίες και αυθεντικές. Οι ηθοποιοί αποδίδουν με λεπτότητα τις εσωτερικές ρωγμές των χαρακτήρων τους:την αμηχανία,τον φόβο,την ανάγκη για αγάπη,την προσπάθεια να σταθούν όρθιοι.

Οι ηθοποιοί, γήινοι και βαθιά ανθρώπινοι,  σε πλησιάζουν ψυχικά, με στιγμές που αγγίζουν βαθιά χωρίς να γίνονται μελοδραματικές. Ο θεατής αναγνωρίζει κομμάτια του εαυτού του σε κάθε χαρακτήρα αλλά και αυτη την αίσθηση της απουσίας και της έλλειψης νοήματος.

Σκηνοθεσία: Λιτή, καθαρή, με έμφαση στις σιωπές

Η σκηνοθεσία της Βαλέριας Δημητριάδου είναι δωρική, αλλά ουσιαστική. Δεν επιδιώκει εντυπωσιασμούς, αντίθετα, αφήνει χώρο στις ιστορίες να αναπνεύσουν.

Η χρήση του φωτός, των σκιών και των μικρών παύσεων δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που θυμίζει εσωτερικό μονόλογο. Η σκηνογραφία της Ζωής Μολυβδά‑Φαμέλη υποστηρίζει την αίσθηση μιας καθημερινότητας που κρύβει υπόγειες εντάσεις, ενώ η μουσική της ίδιας της σκηνοθέτιδας λειτουργεί σαν συναισθηματικός παλμός.

Το έργο αφήνει τον θεατή με την αίσθηση ότι ο άνθρωπος παραμένει πάντα ένα φοβισμένο παιδί που ψάχνει φως, που κλαίει για να δηλώσει την παρουσία του, που προσπαθεί να γεμίσει το κενό του με ό,τι μπορεί: έρωτα, σιωπή, μυστικά, μικρές πράξεις αντίστασης.

Η παράσταση «Κάποιο Κενό»  μιλά για τα κρυμμένα μυστικά που κάνουμε πως δεν ξέρουμε. Για τον έρωτα που αντέχει μόνο όταν είναι αληθινός. Για την ανάγκη να συνδεθούμε, έστω και μέσα από τις ρωγμές μας.

Παίζουν: Αθηνά Αλεξοπούλου, Ιωάννα Ασημακοπούλου, Αντώνης Καρυστινός, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Μιχάλης Πανάδης, Νικόλας Παπαδομιχελάκης, Αθηνά Σακαλή