Μια έκθεση που φωτίζει την ουσία της ζωγραφικής πέρα από θεωρίες και βιογραφικές αναγνώσεις...Η Τέχνη δεν ζητά να την εξηγήσεις, αλλά να την ακολουθήσεις, να περπατήσεις μαζί της σε ένα τοπίο που η εικόνα προηγείται της λέξης. Κάπως έτσι μοιάζει η εμπειρία της συνάντησης με το «Οροπέδιο» του Μίλτου Γκολέμα, μια έκθεση που ανοίγει ορίζοντες χωρίς να απαιτεί τίποτε περισσότερο από την προσοχή του βλέμματος.
Το «Οροπέδιο» του Γκολέμα: μια ζωγραφική που αναπνέει γη
Σε αυτό το πλαίσιο, η έκθεση του Μίλτου Γκολέμα στη γκαλερί Ζουμπουλάκη (έως 21 Φεβρουαρίου) αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ο τίτλος «Οροπέδιο» παραπέμπει στη Φιλιαδώνα του Δομοκού, έναν τόπο που ο καλλιτέχνης κουβαλά ως μνήμη και ως υλικό. Ο επιμελητής Χριστόφορος Μαρίνος επιλέγει να προσεγγίσει το έργο όχι μέσα από βιογραφικές ή ψυχαναλυτικές αναγνώσεις, αλλά μέσα από την ίδια τη ζωγραφική του πορεία.
Ο Γκολέμας καλλιεργεί στο τελάρο τη σαγήνη της γης: τις αποχρώσεις της, τις σιωπές της, τις μεταμορφώσεις της. Η ζωγραφική του δεν είναι επίδειξη τεχνικής ούτε άσκηση ύφους. Είναι μια ματιά που οδηγεί τον θεατή στην ουσία των πραγμάτων, σε μια αίσθηση ελευθερίας που γεννιέται αποκλειστικά από τους ζωγραφικούς όρους.
Μακριά από ρητορείες και εύκολες ερμηνείες
Ο Γκολέμας αποφεύγει επιδεικτικά τις ρητορείες και τους -ισμούς που συχνά κατακλύζουν τη σύγχρονη τέχνη. Το έργο του δεν αναζητά εντυπωσιασμούς ούτε θεωρητικές κατασκευές. Αντίθετα, προτείνει μια ζωγραφική που έχει ωριμάσει, που δεν φοβάται την απλότητα, που δεν υποχωρεί στις τάσεις της αγοράς.
Σε μια εποχή όπου –όπως συχνά λέγεται– η σύγχρονη τέχνη παράγεται από λίγες ιδιοφυΐες και πολλούς «κολπατζήδες», ο Γκολέμας επιμένει σε μια στάση καθαρή, σχεδόν ασκητική. Το έργο του δεν χρειάζεται εξηγήσεις για να σταθεί. Αρκεί να το δεις.
Μια έκθεση που αξίζει να ιδωθεί από κοντά
Το «Οροπέδιο» ζητά να την κατανοήσεις∙ ζητά να την αισθανθείς. Να σταθείς μπροστά στα έργα και να αφήσεις τον χρόνο –τον ίδιο χρόνο που ο καλλιτέχνης αποκαλεί «αδιάφορο»– να κάνει τη δουλειά του.
Για όσους αναζητούν μια εμπειρία ζωγραφικής χωρίς φίλτρα και θεωρητικές παρεμβολές, η επίσκεψη στη Ζουμπουλάκη είναι σχεδόν απαραίτητη. Εκεί, η ματιά του Γκολέμα ανοίγει δρόμους που δεν χρειάζονται λέξεις για να υπάρξουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου