Η παράσταση‑ντοκουμέντο για τη Δικτατορία ανεβαίνει ξανά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Ο πόνος διαπερνά τη λήθη, τα τραύματα πάλλονται μέσα στον χρόνο σαν ανοιχτές πληγές και σαν φάροι μνήμης... Η παράσταση «Μπουμπουλίνας 18» έρχεται ξανά στη σκηνή για να θυμίσει πως η τέχνη μπορεί να γίνει μαρτυρία, αντίσταση και δικαίωση.
Η παράσταση που σημάδεψε το κοινό επιστρέφει
Μετά την επιτυχημένη παρουσίασή της στο Φεστιβάλ Αθηνών, η παράσταση «Μπουμπουλίνας 18» επιστρέφει για νέο κύκλο στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Η σκηνική μεταφορά βασίζεται στη συγκλονιστική μαρτυρία της Κίττυς Αρσένη, γραμμένη το 1968, κατά τη διαδρομή της με το τρένο από το Παρίσι στο Στρασβούργο.
Η νεαρή τότε ηθοποιός είχε μόλις διαφύγει από την Ελλάδα για να καταθέσει στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τα βασανιστήρια που υπέστη στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας, κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας. Η κατάθεσή της, μαζί με δεκάδες άλλες, συνέβαλε καθοριστικά στη διεθνή καταγγελία του καθεστώτος και οδήγησε στην αποχώρηση της Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Η μαρτυρία πέρα από τη βία
Παρότι η Αρσένη υπέστη βασανιστήρια, η μαρτυρία της δεν εστιάζει στη βία. Αντίθετα, στρέφει το βλέμμα στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της, στο κοινό όραμα για ελευθερία, στη δύναμη της συντροφικότητας και της αντίστασης.
Η παράσταση φωτίζει αυτή τη λεπτή, ανθρώπινη διάσταση: την επιμονή στην αξιοπρέπεια, την πίστη σε έναν κόσμο δικαιότερο, την αλληλεγγύη που γεννιέται μέσα στο σκοτάδι.
Από το κολαστήριο στο καμαρίνι: η σκηνοθετική ματιά της Σοφίας Καραγιάννη
Οι τρεις μήνες εγκλεισμού οδήγησαν την Κίττυ Αρσένη σε μια σύγχυση μνήμης και πραγματικότητας, σε σημείο να μην ξεχωρίζει αν βρίσκεται στο κελί ή στο καμαρίνι της. Αυτή η εσωτερική ρωγμή γίνεται για τη βραβευμένη σκηνοθέτη Σοφία Καραγιάννη η αφετηρία για μια σκηνική μεταμόρφωση: το κολαστήριο της Μπουμπουλίνας γίνεται θεατρικό καμαρίνι, ένας χώρος όπου η μνήμη και η τέχνη συναντιούνται.
Η αιτία της σύλληψης της Αρσένη –μια κασέτα με τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη– μετατρέπεται σε σκηνικό μοτίβο. Ο Θεοδωράκης κρατείται την ίδια περίοδο στο ίδιο κτίριο. Η Αρσένη δεν τον βλέπει ποτέ, αλλά ακούει το σφύριγμά του. Στην παράσταση, αυτό το σφύριγμα γίνεται ηχητικό τοπίο μνήμης, βίας και βαθιάς επιθυμίας για ελευθερία.
Η Αμαλία Αρσένη φέρνει τη μνήμη στη σκηνή
Η Αμαλία Αρσένη, ανιψιά της Κίττυς Αρσένη, ενσαρκώνει τη μαρτυρία με τρόπο που συνδέει προσωπική και συλλογική μνήμη. Η ερμηνεία της λειτουργεί ως φόρος τιμής στη γυναίκα που τη διαμόρφωσε και την οδήγησε στο θέατρο, δημιουργώντας έναν κόσμο όπου η ιστορία γίνεται ζωντανή εμπειρία.
Social Media Copy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου