Η ταινία "Mrs Lowry & So", είναι ένα ψυχολογικό πορτρέτο εγκλωβισμού, εξάρτησης και μιας αγάπης που πονάει όσο και κρατά ζωντανή. Μια ταινία-βιογραφικό δράμα που με ευαισθησία πραγματεύεται τη σχέση μητέρας και γιου, μια ζωτική σχέση που μπορεί να αποτελέσει τη βάση για την υγιή ανάπτυξη της προσωπικότητας. Όμως μπορεί εξίσου να μετατραπεί σε μια μεγάλη πληγή, μια παγίδα στην οποία πέφτεις ξανά και ξανά.
Η πρωταγωνίστρια Vanessa Redgrave αποδίδει μοναδικά την καταπιεστική μητέρα που παρακολουθεί κάθε λεπτό τον ευνουχισμένο γιο της, ενσαρκώνοντας με ακρίβεια τη δύστροπη ηλικιωμένη γυναίκα που δεν του επιτρέπει να ανασάνει ούτε στιγμή. Η ερμηνεία της θα μπορούσε να αποτελέσει case study για ψυχολόγους: μια υποδειγματική μελέτη χειριστικής μητέρας που επεκτείνει τον έλεγχο, κατευθύνει και καθοδηγεί τον γιο της,Timothy Spall, χωρίς να του αφήνει περιθώρια ελευθερίας. Ταυτόχρονα, τον έχει μετατρέψει σε αποκλειστικό νοσοκόμο της.
Η υπόθεση: ένας γιος που ζωγραφίζει για να ανασάνει
Η ταινία του Adrian Noble αφηγείται τη ζωή του Βρετανού ζωγράφου L. S. Lowry και τη συνύπαρξή του με τη μητέρα του, Elizabeth, μέχρι τον θάνατό της το 1939 . Ο Lowry, ένας ήσυχος, εσωστρεφής άνδρας, εργάζεται ως εισπράκτορας ενοικίων και ζωγραφίζει τα βράδια στο πατάρι του σπιτιού. Η μητέρα του, κλινήρης, πικραμένη και βαθιά καταπιεστική, απορρίπτει συστηματικά την καλλιτεχνική του προσπάθεια, θεωρώντας την «ντροπή» και «χόμπι χωρίς προοπτική».
Η σχέση τους είναι ένας κλειστός κύκλος: εκείνη τον μειώνει, εκείνος την υπηρετεί. Εκείνη τον ελέγχει, εκείνος υπομένει. Εκείνη τον πληγώνει, εκείνος ζωγραφίζει για να επιβιώσει.
Η Vanessa Redgrave: μια ερμηνεία–μελέτη περίπτωσης
Η Vanessa Redgrave ενσαρκώνει την τυραννική μητέρα Elizabeth Lowry με τρόπο που θα μπορούσε να διδάσκεται σε σχολές ψυχολογίας:χειριστική, απαιτητική, συναισθηματικά εκβιαστική, μια μητέρα που δεν αφήνει τον γιο της να ανασάνει ούτε για μια στιγμή. Η ερμηνεία της αποδίδει απόλυτα τη δυστροπία, την πικρία, την αίσθηση ανικανοποίητου που μετατρέπεται σε δηλητήριο.
Η Elizabeth παρακολουθεί τον γιο της σε κάθε λεπτό, τον ευνουχίζει συναισθηματικά, τον καθοδηγεί, τον ελέγχει, τον υποτιμά. Τον έχει μετατρέψει σε αποκλειστικό νοσοκόμο της, σε υπηρέτη της, σε προέκταση του εαυτού της.
Και όμως, μέσα σε αυτή τη σκληρότητα, η Redgrave αφήνει χαραμάδες ευαλωτότητας: μια γυναίκα που φοβάται, που πενθεί τη δική της χαμένη ζωή, που πνίγει τον γιο της γιατί δεν ξέρει πώς αλλιώς να υπάρξει.
Ο Timothy Spall: ο καλλιτέχνης που επιμένει
Ο Timothy Spall, με τη γνωστή του λεπτοδουλεμένη εσωτερικότητα, αποδίδει έναν άνδρα που έχει μάθει να ζει μέσα στην απόρριψη. Ο Lowry είναι απόλυτα εξαρτημένος από τη μητέρα του, γνωρίζει τις πληγές που του έχει προκαλέσει, αλλά συνεχίζει να την υπηρετεί. Η μόνη του ανάσα είναι η ζωγραφική. Και ευτυχώς.Γιατί αλλιώς, όπως υπαινίσσεται η ταινία, η ιστορία της τέχνης θα είχε χάσει τον άνθρωπο που αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο τη βιομηχανική Αγγλία και τα αστικά τοπία της εργατικής τάξης.
Η σκηνοθεσία και η ατμόσφαιρα
Ο Adrian Noble επιλέγει μια κλειστοφοβική, σχεδόν θεατρική προσέγγιση: το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας εκτυλίσσεται στο υπνοδωμάτιο της μητέρας Η φωτογραφία, υποβλητική και μουντή, αποτυπώνει την ασφυξία της σχέσης, ενώ η ατμόσφαιρα θυμίζει Beckett.
Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για έλλειψη δραματικής εξέλιξης και υπερβολική εστίαση στη μητέρα εις βάρος της καλλιτεχνικής πορείας του Lowry, όμως η έμφαση στη μεταξύ τους σχέση εξηγεί αυτη την καμπή στην πλοκή.
Γιατί αξίζει να τη δεις
Για να γνωρίσεις τα ήθη μιας εποχής. Για να κατανοήσεις τον ορισμό της τοξικής μητέρας. Για να θαυμάσεις δύο συγκλονιστικές ερμηνείες. Για να δεις πώς η τέχνη μπορεί να γεννηθεί μέσα από τον πόνο. Για να μυηθείς στον κόσμο ενός καλλιτέχνη που ζωγράφισε «ό,τι έβλεπε και ό,τι ένιωθε» .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου