We were never really here, έκθεση του Δημήτρη Νεβεσκιώτη στις Kalfayan Galleries

Οι Kalfayan Galleries (Χαρίτος 11, Κολωνάκι) παρουσιάζουν την ατομική έκθεση του εικαστικού Δημήτρη Νεβεσκιώτη, με τίτλο “We were never really here”. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026, από τις 19:00 έως τις 21:00.

Την έκθεση συνοδεύει κείμενο του δημοσιογράφου και κριτικού τέχνης Χρήστου Παρίδη, ο οποίος σκιαγραφεί τη διαδρομή και το ιδιαίτερο εικαστικό σύμπαν του καλλιτέχνη.

Η εικαστική πορεία – Από τη ζωγραφική στην κεραμική και πίσω στη ζωγραφική

Ο Νεβεσκιώτης ακολούθησε μια διαδρομή που ξεκινά από τη ζωγραφική, περνά στη γλυπτική και καταλήγει στην κεραμική, χωρίς όμως να απομακρύνεται από τον πυρήνα της δημιουργίας του: τη ζωγραφική. Παρότι η αγγειοπλαστική αποτελεί την πρακτική με την οποία νιώθει μεγαλύτερη οικειότητα, ο ίδιος περιγράφει τα έργα του ως «κεραμικούς καμβάδες», υπογραμμίζοντας ότι η ζωγραφική παραμένει το βασικό μέσο έκφρασης.

Τα έργα – Επιθετικά αντικείμενα, αρχέγονες μορφές, σύγχρονοι προβληματισμοί

Τα κεραμικά αγγεία του Νεβεσκιώτη διαθέτουν έντονες μορφολογικές ιδιαιτερότητες:

– μεσαίου μεγέθους,

– λευκά ή μελανόμορφα,

– με αναφορές σε τεχνικές αρχαίων πολιτισμών,

– συχνά «επιθετικά» λόγω των καρφιών, αγκαθιών, ανάγλυφων εξογκωμάτων και αιχμηρών tie wraps.

Στην επιφάνειά τους ξεδιπλώνονται βίαιες, αλλόκοτες, σατυρικές, σουρεαλιστικές και ερωτικές εικόνες, με ανθρωπόμορφες φιγούρες που θυμίζουν προϊστορικές σπηλαιογραφίες. Ζώα όπως κατσίκια, άλογα, πουλιά και λιοντάρια λειτουργούν ως θηράματα, σύμβολα ελευθερίας ή εξουσίας, συνδέοντας τις αρχέγονες κοινότητες με τη σύγχρονη εποχή. Οι συνθέσεις του αντλούν έμπνευση από το κινηματογραφικό σύμπαν των Κιούμπρικ, Παζολίνι, Χοντορόφσκι και Λάνθιμου, δημιουργώντας έναν παραμορφωτικό καθρέφτη της ανθρώπινης κατάστασης.

Η διαδικασία – Αυθόρμητη, αντανακλαστική, βαθιά προσωπική

Ο καλλιτέχνης συχνά ζωγραφίζει αφού τα αγγεία βγουν από τον φούρνο, λειτουργώντας σχεδόν αντανακλαστικά μπροστά στο υλικό. Έτσι προκύπτει ένα «τσίρκο» ημιπολιτισμένων όντων, μια παλίρροια εικόνων που αποτυπώνει τους κοινωνικούς προβληματισμούς και την πολιτική ματιά του δημιουργού.

Βιογραφικό – Ένας νέος καλλιτέχνης με δυναμική παρουσία

Ο Δημήτρης Νεβεσκιώτης (γεν. 1996, Δράμα) ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α’ Εργαστήριο Γλυπτικής, Νίκος Τρανός).

Έχει συμμετάσχει σε σημαντικές εκθέσεις, μεταξύ των οποίων:

– “Optimism, Despite Everything”, Kalfayan Galleries (2026)

– “Shaped by Earth”, Kalfayan Galleries (2025)

– “Muddy Mood”, Γκαλερί Ζουμπουλάκη (2025)

– Youths II, Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» (2025)

– “Ένα αλλόκοτο δείπνο – στο τραπέζι του Νικολάου”, Ζουμπουλάκη & Nikolaou Residence (2024)

– Back to Athens 10 (2023)

– “Blast from the Past”, Kalfayan Galleries (2023)

– “Catch the Sun”, ΑΣΚΤ Ύδρας (2022)

Στο έργο του συνδυάζει ψηφιακό και χειρωνακτικό σχέδιο, κεραμική και παραδοσιακές τεχνικές, δημιουργώντας παλίμψηστα αφηγήσεων με καυστικό χιούμορ και κοινωνικοπολιτικό σχολιασμό.

Πληροφορίες Έκθεσης

Τίτλος: “We were never really here”

Καλλιτέχνης: Δημήτρης Νεβεσκιώτης

Χώρος: Kalfayan Galleries, Χαρίτος 11, Κολωνάκι

Εγκαίνια: Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026, 19:00–21:00

«The World Awaits You As A Garden»: Οι Kalos&Klio υφαίνουν έναν κόσμο που ζητά ειρήνη, ενότητα και δημοκρατία

Μια έκθεση-μανιφέστο για έναν πολύχρωμο, εύθραυστο πλανήτη που αντιστέκεται στη βία και ανθίζει μέσα από τη φροντίδα... Η Τέχνη μοιάζει να ανασαίνει πριν από εμάς, να βλέπει πιο καθαρά, να προφητεύει. Στα νέα έργα των Kalos&Klio, ο κόσμος ξεδιπλώνεται σαν ένας κήπος που ζητά προστασία, σαν μια θεά που κρατά πυραύλους για να τους λιώσει στο στήθος της, ενώ από τη μήτρα της φυτρώνουν λουλούδια. Ένας κόσμος που ψιθυρίζει: We cannot drink oil. We cannot eat money. United we sprout. Freedom. Democracy now.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Ένας πολύχρωμος κόσμος που πάλλεται ανάμεσα στη χαρά και την απειλή

Η νέα ατομική έκθεση του καλλιτεχνικού διδύμου από τη Θεσσαλονίκη, με τίτλο “The World Awaits You As A Garden”, παρουσιάζεται στις Kalfayan Galleries στο Κολωνάκι. Οι επισκέπτες μπαίνουν σε έναν κόσμο πολύχρωμο, σχεδόν παιδικό, που όμως κουβαλά το βάρος της εποχής: αντιπολεμικά μηνύματα, σύμβολα ελευθερίας, ίχνη από την κουλτούρα των χίπις, καθαρό μετάξι από τα Ιμαλάια, μοτίβα που μοιάζουν να δονούνται από την αγωνία του πλανήτη.

Τα χαλιά των Kalos&Klio, φτιαγμένα από μαλλί προβάτου Ιμαλαΐων και καθαρό κινέζικο μετάξι, μοιάζουν με οπτικά χειρόγραφα. Ακόμη και τα πιο σκοτεινά έργα εκπέμπουν μια λάμψη, σαν να πάλλονται από μηνύματα που ζητούν να ακουστούν. Ευχάριστα μοτίβα συνυπάρχουν με πολεμικό εξοπλισμό, drones, πυραύλους, εικόνες επαυξημένης πραγματικότητας και σύμβολα γεωγραφικού εντοπισμού. Η ομορφιά και η απειλή μπλέκονται αξεδιάλυτα.

Ο κήπος ως αλληγορία της δημοκρατίας

Όπως σημειώνει η ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια Δώρα Βασιλάκου, η έκθεση σηματοδοτεί μια ώριμη εξέλιξη της έρευνας των Kalos&Klio γύρω από την ύφανση ως φορέα συλλογικής μνήμης και πολιτικού στοχασμού. Ο τίτλος της έκθεσης αντλεί έμπνευση από τον Νίτσε και το Έτσι Μίλησε ο Ζαρατούστρα, προτείνοντας τον κήπο ως μεταφορά της δημοκρατίας: όχι ως στατικό τοπίο, αλλά ως ζωντανό οικοσύστημα που απαιτεί φροντίδα, συμμετοχή, επαγρύπνηση.

Οι καλλιτέχνες συνεχίζουν την προβληματική που είχαν αναπτύξει στην ενότητα Επί Τάπητος  Υφάνσεις Δημοκρατίας (2020), εμβαθύνοντας στη γλώσσα των αρχέγονων συμβόλων, των μύθων και των ψηφιακών μοτίβων. Η ύφανση γίνεται πράξη δημοκρατική, μια διαδικασία όπου οι ατομικές πεποιθήσεις συναντούν τον συλλογικό διάλογο.

Αρχέγονα σύμβολα, σύγχρονοι φόβοι, παγκόσμιες κρίσεις

Στην έκθεση παρουσιάζονται νέα χειροποίητα χαλιά που συνθέτουν μια κοσμολογία συμβόλων: πουλιά, λουλούδια, νερό, αστέρια, γεωμετρικά σχήματα, καλλιγραφικά στοιχεία, μυστικιστικά και αποτροπαϊκά μοτίβα από την Ασία και την Αμερική. Δίπλα τους, εικόνες από τον σύγχρονο κόσμο: πολεμικά αεροπλάνα, πύραυλοι, ψηφιακά εικονίδια, σύμβολα διασυνδεσιμότητας.

Όλα αυτά συνυπάρχουν σε μια στρωματογραφία αφηγήσεων που μιλά για τις μεταναστεύσεις, τις οικολογικές κρίσεις, τις πολιτικές αποκλεισμού, την κατανάλωση, την ανάγκη προστασίας της ανθρώπινης και μη ζωής. Τα έργα μοιάζουν να λένε ότι η δημοκρατία είναι εύθραυστη, όπως ένας κήπος που χρειάζεται συνεχή φροντίδα.

Η θεά που προστατεύει τον πλανήτη

Σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά έργα, μια θεά περιβάλλεται από πτηνά, λουλούδια και κρεμμύδια που κρέμονται από το ταβάνι. Κρατά πυραύλους σαν να θέλει να τους λιώσει, ενώ από τη μήτρα της φυτρώνουν λουλούδια. Η εικόνα μοιάζει με προσευχή για ειρήνη, με μια υπενθύμιση ότι ο πλανήτης μας είναι εύθραυστος και χρειάζεται προστασία. «Σε αυτή τη θεά θέλω να υποκλιθώ και να ζητήσω βοήθεια», γράφει η επιμελήτρια.

Έργα που μιλούν με χρώμα, αλλά φέρουν το βάρος της εποχής

Παρότι οι συνθέσεις είναι ευχάριστες, σχεδόν παιχνιδιάρικες, τα μηνύματα είναι βαθιά και επίκαιρα. Τα έργα, ακόμη και τα πιο σκοτεινά, μοιάζουν να δονούνται από ενέργεια. Η τέχνη εδώ δεν είναι διακοσμητική· είναι πολιτική, προφητική, μια κραυγή ενότητας σε έναν κόσμο που αλλάζει.

«Εμείς» μέσα από τα μάτια του Εδουάρδου Σακαγιάν στη γκαλερί Καλφαγιάν

Με  κοινωνιολογικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις,η έκθεση με τίτλο «Εμείς»  του  Εδουάρδου Σακαγιάν αποτελεί έναν "κρίκο" στο ανθρωποκεντρικό έργο του καθώς συνδέει την αλυσίδα στην καλλιτεχνική παραγωγή του, η οποία έχει αφετηρία την έκθεση «Θεατές» που είχε λάβει χώρα στις Βερσαλλίες.

Η έκθεση ανοίγει τις πύλες της για το κοινό στις 23 Φεβρουαρίου στη γκαλερί Καλφαγιάν. Κατόπιν της αναδρομικής παρουσίασης του έργου του Εδουάρδου Σακαγιάν στις Βερσαλίες το 2018 οι Kalfayan Galleries φιλοξενούν την ατομική έκθεση του εικαστικού με νέα έργα που έχουν ως σημείο αναφοράς ένα από τα δημοφιλέστερα θέματά του, τους «θεατές». Το ίδιο θέμα είναι απασχολήσει στην έκθεση του Εδουάρδου Σακαγιάν στην γκαλερί Καλφαγιάν της Θεσσαλονίκης το 2008.

O Σακαγιάν εμπνέεται από τις σκηνές της σύγχρονης καθημερινότητας. Εικόνες από το μετρό, την κίνηση στους δρόμους ή την αναμονή στην ουρά για το τραμ. Οι «παρατηρητές» του τοποθετούνται στα «περιβάλλοντα» και στο αστικό τοπίο.

«Ανθρωποι μαζί, με πλήρη τα ατομικά τους χαρακτηριστικά, εικονίζονται όρθιοι ή καθιστοί μαζί, σε απόσταση από εμάς, ακίνητοι ή σε κίνηση, σε πρώτο πλανο, οι οποίοι”, όπως σημειώνει ο Σακαγιάν “ενσαρκώνουν στο έπακρο την ιδιαιτερότητα και μοναδικότητα. Όλοι τόσο διαφορετικοί και ταυτόχρονα όλοι τόσο ίδιοι, με την έννοια οτι ενώ όλοι φαίνεται να διαφέρουμε κατά βαθος όλοι μοιάζουμε».

 Οι φιγούρες  όμως έχουν αντληθεί από το άμεσο περιβάλλον από την προσωπική του πρατήρηση για να αποδώσει ιδιοσυγκρασίας των ανθρώπων.  

 Σε αυτή την έκθεση επιτυγχάνεται η σύγκλιση αφού οι θεατές του Σακαγιάν αντί να  χάνουν κάθε κοινωνική και υπαρξιακή δυνατότητα επικοινωνίας, στην ουσία συνυπάρχουν και συνδέονται ψυχικά μεταξύ τους πιό πολύ από ποτέ, ως ατομικότητες επικοινωνούν σε κοινωνικό επίπεδο.

Οι ήρωές του έχουν βρει συναισθηματικά αλλά και  διανοητικά σημεία τομής  και αποτελούν ένα σύνολο, μια συντροφιά και ως πολίτες, κοινωνικοποιημένοι πλέον παρατηρούν εμάς τους ίδιους τους θεατές τους, τους επισκέπτες της έκθεσης. 

Έως τις 28 Μαρτίου

Χάρητος 11, Κολωνάκι, Αθήνα