Killing Godot: Η παγκόσμια πρώτη του Νίκολας Καζάν που μετατρέπει την αναμονή σε θεατρική αποκάλυψη

Το Θέατρο Τόπος Αλλού παρουσιάζει σε παγκόσμια πρώτη το νέο έργο του Νίκολας Καζάν, Killing Godot, μια μαύρη κωμωδία που συνομιλεί τολμηρά με τη μνήμη, τον χρόνο και την ίδια τη θεατρική πράξη. Η παράσταση αποτελεί συνέχεια της μακρόχρονης σχέσης του Νίκου Καμτσή με το σύμπαν του Samuel Beckett, αυτή τη φορά μέσα από μια μετα-μπεκετική φαντασίωση που επαναπροσδιορίζει την έννοια της αναμονής.

Η επιστροφή δύο ρόλων που δεν γερνούν ποτέ

Στο επίκεντρο του έργου βρίσκονται δύο ηθοποιοί που ενσαρκώνουν τον Εστραγκόν και τον Βλαντιμίρ επί εβδομήντα χρόνια στο ίδιο θέατρο, στην ίδια αέναη αναμονή. Το δέντρο μεγαλώνει, το κοινό αλλάζει, όμως εκείνοι παραμένουν. Ο Δημήτρης Φραγκιόγλου και ο Νίκος Καμτσής, με χημεία που έχει δοκιμαστεί στη σκηνή, μετατρέπουν την ακινησία των ηρώων σε μια πράξη αντίστασης απέναντι στον χρόνο. Η ερμηνεία τους λειτουργεί σαν τελετουργία, σαν μαύρη κωμωδία που οδηγεί σε λύτρωση, σαν μια υπαρξιακή μνήμη που δεν σβήνει.

Το Killing Godot, γραμμένο από έναν δημιουργό με βαθιά θεατρική και κινηματογραφική κληρονομιά, αποτελεί ποιητική αλληγορία για το θέατρο, την ύπαρξη και το τέλος μιας αναμονής που δεν τελειώνει ποτέ. Η σκηνοθεσία του Νίκου Καμτσή ενισχύει τον διάλογο με το μπεκετικό σύμπαν, χωρίς να το μιμείται, αλλά ανοίγοντας νέους δρόμους ερμηνείας.

Ένα θέατρο μέσα στο θέατρο

Η υπόθεση ακολουθεί δύο γηραιούς ηθοποιούς που έχουν πια γίνει ένα με τους ρόλους τους. Οι ζωές τους έχουν διαλυθεί μέσα στην επανάληψη και η ταυτότητά τους έχει χαθεί. Οι αποσκευές τους είναι γεμάτες φράσεις του Μπέκετ, σιωπές και ξεχασμένες σκηνικές οδηγίες. Ανάμεσα σε βαλίτσες και ένα μυστηριώδες δέντρο, αρχίζουν να υποψιάζονται ότι ο Γκοντό ίσως δεν άργησε ποτέ.

Το σκηνικό μετατρέπεται σε ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, γεμάτο μπαούλα, ερείπια εποχών και φωτισμούς που ξεφεύγουν από τον ρεαλισμό. Ο Καζάν εισάγει μια νέα γυναικεία φιγούρα, μια persona χωρίς όνομα, που αναζητά το σπίτι του Γκοντό. Η παρουσία της ανατρέπει τη σταθερότητα των δύο ανδρών, μετατρέποντας την αναμονή σε απειλή και τη σκηνή σε χάρτη μιας υπαρξιακής περιπλάνησης.

Η συνέχεια μιας θεατρικής έρευνας

Το Θέατρο Τόπος Αλλού έχει χτίσει μια σταθερή σχέση με το έργο του Beckett, από το Περιμένοντας τον Γκοντό το 2007 έως τις Ευτυχισμένες Ημέρες το 2020. Δεν ανεβάζει απλώς Μπέκετ, αλλά τον κατοικεί. Με το Killing Godot, η ομάδα εισχωρεί ακόμη βαθύτερα στη σκηνική μνήμη, εκεί όπου οι ρόλοι δεν παίζονται αλλά ζουν.

Η παράσταση υπόσχεται συγκίνηση, χιούμορ και μια στοχαστική ματιά πάνω στην αναμονή, το πέρασμα του χρόνου και τη μοναξιά του ηθοποιού στη σκηνή. Ένα έργο που συνομιλεί με το παρελθόν του θεάτρου, αλλά ανήκει απόλυτα στο σήμερα.