«Το Τελευταίο Debate» – Η νέα παράσταση του Νίκου Καμτσή κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Τόπος Αλλού

Στην κεντρική σκηνή του Τόπος Αλλού, ένα τραπέζι γεμάτο αποφάγια και πατημένες φράουλες γίνεται το σκηνικό μιας πολιτικής δίκης που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Ο Νίκος Καμτσής επιστρέφει με μια παράσταση που μετατρέπει τη βία, την επανάσταση και την ιστορική μνήμη σε ένα ζωντανό, αιχμηρό debate επί σκηνής.

Μια παράσταση για το όριο ανάμεσα στη βία και τη νομιμοποίησή της

Το Θέατρο Τόπος Αλλού παρουσιάζει τη νέα παραγωγή του Νίκου Καμτσή, «Το Τελευταίο Debate ή Το Μενού της Επανάστασης», μια παράσταση που θέτει στο επίκεντρο ένα από τα πιο επίκαιρα και επικίνδυνα ερωτήματα της Ιστορίας: πότε η βία γίνεται έγκλημα και πότε εμφανίζεται ως ιστορική αναγκαιότητα; Η παράσταση εξετάζει τη βία: ως επαναστατική πράξη, ως κρατικό μηχανισμό, ως εργαλείο δικαιοσύνης ή ως πρόσχημα εξουσίας

Μαρά και Σαντ: δύο φωνές που συγκρούονται πάνω στο τραπέζι της Ιστορίας

Στη σκηνή συναντιούνται δύο εμβληματικές μορφές: Ζαν-Πολ Μαρά – η φωνή της Γαλλικής Επανάστασης, Μαρκήσιος ντε Σαντ – ο υπερασπιστής της ατομικής επιθυμίας και της αμφισβήτησης κάθε ιδεολογίας Ανάμεσά τους δεν στήνεται απλώς μια ιδεολογική αντιπαράθεση. Στήνεται μια δίκη της βίας: ποιος την ασκεί, ποιος την δικαιολογεί και ποιος τελικά την πληρώνει.

Η Σαρλότ Κορντέ εμφανίζεται ως το πρόσωπο που διασχίζει το όριο ανάμεσα στην πολιτική πράξη και το έγκλημα, θέτοντας το ερώτημα: όταν σκοτώνεις έναν για να σώσεις χιλιάδες, τι είσαι;

Το τραπέζι της Επανάστασης – μια σκηνική μεταφορά για την ανθρωποφαγία της Ιστορίας

Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται ένα τραπέζι γεμάτο ίχνη γιορτής και βίας. Εκεί η Επανάσταση δεν συζητιέται. Σερβίρεται. Τεμαχίζεται. Καταναλώνεται. Το «Μενού της Επανάστασης» γίνεται μια σκληρή εικόνα για το πώς κάθε πολιτικό πάθος μπορεί να μετατραπεί σε ανθρωποφαγία.

Οθόνες, ιστορικά πρόσωπα και σύγχρονο debate

Στην παράσταση εμφανίζονται σε οθόνες ιστορικές μορφές που καθόρισαν τη σχέση βίας και επανάστασης: Λένιν, Τσε Γκεβάρα, Μαχάτμα Γκάντι, Νέλσον Μαντέλα, Μάλκολμ Χ, Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Γκέμπελς. Οι εικόνες λειτουργούν ως σχόλιο στη σημερινή εποχή, που η βία δεν κρύβεται αλλά προβάλλεται, αναπαράγεται και δικαιολογείται ανάλογα με το ποιος την αφηγείται.

Ταυτότητα Παράστασης

Το Τελευταίο Debate ή Το Μενού της Επανάστασης  

Πρεμιέρα: 13 Νοεμβρίου

Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής

Σκηνικό – Κοστούμια: Μίκα Πανάγου

Μουσική: Κώστας Χαριτάτος

Video Editing: George Alexiou

AI Editing: Ανδρέας Τυρανόπουλος

Προβολή & Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου – We Will

Ηθοποιοί:  

Νίκος Αλεξίου (Sade)

Λαμπρινή Θάνου (Simone Evrard)

Δημήτρης Φραγκιόγλου (Ο Πειραματιστής)

Νίνα Φραντζεσκάκη (Charlotte de Corday)

Νίκος Καμτσής (Jean-Paul Marat)

Μανώλης Γλαντζίνας (Ένας πολίτης)

Πού και πότε

Θέατρο Τόπος Αλλού – Κεντρική Σκηνή  

Κεφαλληνίας 17, Αθήνα

Τηλ. 210 8656004

Πρεμιέρα: 13 Νοεμβρίου

Διάρκεια: 1 ώρα και 25’

Εισιτήρια:  

Κανονικό 18€

Άνω των 65: 15€

Φοιτητικό/νεανικό: 12€

Προπώληση: more.com

Κρατήσεις: 210 8656004

Killing Godot: Η παγκόσμια πρώτη του Νίκολας Καζάν που μετατρέπει την αναμονή σε θεατρική αποκάλυψη

Το Θέατρο Τόπος Αλλού παρουσιάζει σε παγκόσμια πρώτη το νέο έργο του Νίκολας Καζάν, Killing Godot, μια μαύρη κωμωδία που συνομιλεί τολμηρά με τη μνήμη, τον χρόνο και την ίδια τη θεατρική πράξη. Η παράσταση αποτελεί συνέχεια της μακρόχρονης σχέσης του Νίκου Καμτσή με το σύμπαν του Samuel Beckett, αυτή τη φορά μέσα από μια μετα-μπεκετική φαντασίωση που επαναπροσδιορίζει την έννοια της αναμονής.

Η επιστροφή δύο ρόλων που δεν γερνούν ποτέ

Στο επίκεντρο του έργου βρίσκονται δύο ηθοποιοί που ενσαρκώνουν τον Εστραγκόν και τον Βλαντιμίρ επί εβδομήντα χρόνια στο ίδιο θέατρο, στην ίδια αέναη αναμονή. Το δέντρο μεγαλώνει, το κοινό αλλάζει, όμως εκείνοι παραμένουν. Ο Δημήτρης Φραγκιόγλου και ο Νίκος Καμτσής, με χημεία που έχει δοκιμαστεί στη σκηνή, μετατρέπουν την ακινησία των ηρώων σε μια πράξη αντίστασης απέναντι στον χρόνο. Η ερμηνεία τους λειτουργεί σαν τελετουργία, σαν μαύρη κωμωδία που οδηγεί σε λύτρωση, σαν μια υπαρξιακή μνήμη που δεν σβήνει.

Το Killing Godot, γραμμένο από έναν δημιουργό με βαθιά θεατρική και κινηματογραφική κληρονομιά, αποτελεί ποιητική αλληγορία για το θέατρο, την ύπαρξη και το τέλος μιας αναμονής που δεν τελειώνει ποτέ. Η σκηνοθεσία του Νίκου Καμτσή ενισχύει τον διάλογο με το μπεκετικό σύμπαν, χωρίς να το μιμείται, αλλά ανοίγοντας νέους δρόμους ερμηνείας.

Ένα θέατρο μέσα στο θέατρο

Η υπόθεση ακολουθεί δύο γηραιούς ηθοποιούς που έχουν πια γίνει ένα με τους ρόλους τους. Οι ζωές τους έχουν διαλυθεί μέσα στην επανάληψη και η ταυτότητά τους έχει χαθεί. Οι αποσκευές τους είναι γεμάτες φράσεις του Μπέκετ, σιωπές και ξεχασμένες σκηνικές οδηγίες. Ανάμεσα σε βαλίτσες και ένα μυστηριώδες δέντρο, αρχίζουν να υποψιάζονται ότι ο Γκοντό ίσως δεν άργησε ποτέ.

Το σκηνικό μετατρέπεται σε ένα θέατρο μέσα στο θέατρο, γεμάτο μπαούλα, ερείπια εποχών και φωτισμούς που ξεφεύγουν από τον ρεαλισμό. Ο Καζάν εισάγει μια νέα γυναικεία φιγούρα, μια persona χωρίς όνομα, που αναζητά το σπίτι του Γκοντό. Η παρουσία της ανατρέπει τη σταθερότητα των δύο ανδρών, μετατρέποντας την αναμονή σε απειλή και τη σκηνή σε χάρτη μιας υπαρξιακής περιπλάνησης.

Η συνέχεια μιας θεατρικής έρευνας

Το Θέατρο Τόπος Αλλού έχει χτίσει μια σταθερή σχέση με το έργο του Beckett, από το Περιμένοντας τον Γκοντό το 2007 έως τις Ευτυχισμένες Ημέρες το 2020. Δεν ανεβάζει απλώς Μπέκετ, αλλά τον κατοικεί. Με το Killing Godot, η ομάδα εισχωρεί ακόμη βαθύτερα στη σκηνική μνήμη, εκεί όπου οι ρόλοι δεν παίζονται αλλά ζουν.

Η παράσταση υπόσχεται συγκίνηση, χιούμορ και μια στοχαστική ματιά πάνω στην αναμονή, το πέρασμα του χρόνου και τη μοναξιά του ηθοποιού στη σκηνή. Ένα έργο που συνομιλεί με το παρελθόν του θεάτρου, αλλά ανήκει απόλυτα στο σήμερα.

Απόψε online συζήτηση του Θεάτρου «Τόπος Αλλού»

Το ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ διοργανώνει μια συζήτηση κάθε βδομάδα με ανθρώπους του θεάτρου, για θέματα που ανακίνησε και τα έκανε άκρως επιτακτικά ο εγκλεισμός μας, σ’ ένα γενναιόδωρο μοίρασμα σκέψεων.  

Σήμερα, Κυριακή 17 Μαΐου στις 7.00 μ.μ. στη παρέα των «ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΩΝ ΜΕ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ» θα τεθεί προς διάλογο «Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ». Άνθρωποι που παρακολουθούν θέατρο, αντιπροσωπευτικοί θεατές θα τοποθετηθούν ως ενδεικτικό μέρος του ονομαζόμενου κοινού, το οποίο οι άνθρωποι του θεάτρου λαμβάνουν υπόψη  τόσο κατά την ερμηνεία τους πάνω στη σκηνή, τόσο κατά την προετοιμασία των παραστάσεων.

Η μετάδοση του LIVE STREAMING θα γίνει μέσα από τη σελίδα του ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ στο facebook:  https://www.facebook.com/ToposAllouAeroplio/  

Οι προηγούμενες ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ με τον Κώστα Θωμαΐδη, τη Ναταλί Χατζηαντωνίου, το Γιώργο Μονεμβασίτη, το Δημήτρη Λιγνάδη, Βασίλη Παπαβασιλείου, την Λυδία Κονιόρδου, Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, Μάξιμο Μουμούρη καθώς και με τον Θανάση Παπαγεωργίου, Σάββα Πατσαλίδη, Τάκη Τζαμαργιά είναι στο παραπάνω link και μπορεί να τις δει όποιος ενδιαφέρεται. 

Οι Δρόμοι του Χιονιού- Βιώματα και μαρτυρίες σε μια ποιητική παράσταση

Είμαστε νομάδες των ουρανών, περαστικοί των αστέρων... Ξένοι δηλαδή μοναξιά, τίποτα μακριά από το τόπο μας. Αυτό τον ξένο μην το ψάχνεις μακριά, είναι ο καθρέφτης σου, τον κοιτάς και σε κοιτάει! Λόγια από το έργο "Οι Δρόμοι του Χιονιού" που άγγιξαν την ψυχή μου και στριφογυρίζουν στο μυαλό μου βγαίνοντας από το θέατρο Τόπος Αλλού. "Ακόμη και το όνομα του θεάτρου που βρίσκεται στην καρδιά της Κυψέλης σε προϊδεάζει για το τι θα πει ο τόπος μου, ο τόπος ο ξένος, η προσφυγιά και ο ξενιτεμός..." αναλογίζομαι περπατώντας στα πεζοδρομία μιας συνοικίας με πλήθος μεταναστών.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Ο ξεριζωμός επί γενεάς γενεών, μια

τραυματική εμπειρία, δεν αποτελεί θέμα μόνο των ημερών μας, όπως καταδεικνύει η παράσταση "Οι Δρόμοι του Χιονιού" του Νίκου Καμτσή,στην οποία προσεγγίζει το ζήτημα μέσα από μια γήινη και ταυτόχρονα τόσο ποιητική διάσταση! Γίνεται αντιληπτό από το θεατή τα πρώτα λεπτά της παράσταση με το ποίημα του Μπρεχτ "Μετανάστες" και τις  αναγωγές στην μετανάστευση ανά την οικουμένη καθώς προβάλλονται εικόνες από το  Ellis Island, όπου βρίσκονταν σε καραντίνα οι μετανάστες της Αμερικής κ.ά.. Αυτό το οικουμενικό στοιχείο που αναδεικνύεται επί σκηνής, καθιστά άκρως ενδιαφέρουσα την παράσταση, η οποία εστιάζει στο συναίσθημα των ηρώων, όχι με μεμψιμοιρία αλλά με μια διάθεση ανθρώπινη.

Δεν είναι η δακρύβρεχτη ιστορία ενός μετανάστη, αλλά η ίδια η μετανάστευση πρωταγωνιστεί, όπως σημειώνεται στα κείμενα για την παράσταση. Γι' αυτό προσφέρεται ο προβληματισμός ακόμη και με χιούμορ: η Βουλγάρα παράνομη μετανάστρια που είναι ζωσμένη με κασέτες με ήχους από την πατρίδα, θεωρείται αρχικά από τους συνοριοφύλακες μια καμικάζι αυτοκτονίας. Είναι οι μνήμες, οι φωνές, οι μυρωδιές  και οι μαρτυρίες του τόπου που άφησαν πίσω τους οι ηρωίδες και θέλουν να διασώσουν μέσα τους, στην καρδιά και στο μυαλό τους.

 "Η μνήμη κομπιάζει...ξερνάει πληγές του παρελθόντος."

Η αφήγηση διαφορετικών ιστοριών επί σκηνής αλλά με συνοχή και με καλοδουλεμένο κείμενο, διαφυλάττει το πολύτιμο των μαρτυριών, όπως θα έκανε ένα αξιόπιστο ντοκιμαντέρ. Οι ερμηνείες των ηθοποιών χαρακτηρίζονται από το πάθος, τον πόνο αλλά και με σεβασμό στα πρόσωπα των ανθρώπων που μετουσιώνουν.
 Άλλωστε, για το έργο δαπανήθηκαν από τους συντελεστές τρία χρόνια έρευνας καθώς συνεργάστηκαν τρεις θεατρικοί Ευρωπαϊκοί οργανισμοί:Το θέατρο Τόπος Αλλού βασίστηκε στην έρευνα του Κέντρου σπουδών λαϊκού θεάτρου και συνεργάστηκε με τον Ιταλικό θεατρικό οργανισμό AIDA FONDAZIONE και το KRZYK  theater από την Πολωνία.

  Ο σκηνοθέτης πέρα από την προσωπική έρευνα συνεργάστηκε με ερευνητές όπως η Φούλη Παπαγεωργίου και ο Δημήτρης Μυλωνάς. Αξίζει να σημειωθεί ότι το έργο βασίστηκε σε στοιχεία που προέκυψαν από συναντήσεις και συνεντεύξεις με πραγματικούς μετανάστες πρωταγωνιστές της μεταναστευτικής περιπέτειας.

Η πλοκή

Η δράση της πρώτης ιστορίας αρχίζει στα Βαλκάνια, στη συνέχεια ταξιδεύουμε στην Αφρική, στην πρώην Σοβιετική Ένωση, στον ελληνικό εμφύλιο, στα Πομακοχώρια με τέτοιο τρόπο ώστε να υπενθυμίζεται στο θεατή ότι αυτή η ανθρωπιστική κρίση που βιώνουμε σήμερα δεν είναι πρωτόγνωρη. Υπενθυμίζεται ότι στον χαοτικό χωρόχρονο ο ξενιτεμένος έχει τον ίδιο καημό, νοσταλγεί την πατρίδα, την λαλιά και τους ανθρώπους του.

Εικόνες παλιότερες αλλά και πρόσφατες από την Μυτιλήνη και τα άλλα νησιά του ανατολικού Αιγαίου έρχονται στο μυαλό μου, καθώς θυμάμαι ξανά τις ιστορίες των ηρωίδων του έργου. Οι λέξεις είναι φτωχές μπροστά σε τέτοια βιώματα, απλά κρατάω από τις σημειώσεις τα περιεκτικά λόγια του σκηνοθέτη: Η Ελλάδα είναι στη δίνη του κυκλώνα και το θέατρο δεν μπορεί να γυρίζει την πλάτη σε τέτοια μηνύματα. Αντλούμε απ’ αυτά, εμπνεόμαστε, τα ανεβάζουμε στις σκηνές μας. Το θέμα δεν είναι χαρούμενο ούτε ανέμελο. Αλλά τέτοιοι είναι και οι καιροί που ζούμε...

Κείμενο-Σκηνοθεσία-φωτισμοί: Νίκος Καμτσής

Σκηνικό: Νίκος Καμτσής-Μίκα Πανάγου

Κοστούμια κατασκευή αντικειμένων: Μίκα Πανάγου

Μουσική σύνθεση/Επιμέλεια : Χρήστος Ξενάκης

Κίνηση: Marek Koschiolek (KRZYK  theater )

Χορογραφίa:  Μάγδα Γεροσίδερη

Στίχοι: Νίκος Καμτσής

Video: Anna Giniewska (KRZYK  theater)  

Παίζουν οι: Στεφανία Γκουρνέλου, Χριστίνα Δημητριάδη, Λαμπρινή Θάνου, Νίκος Καραστέργιος, Άντα Κουγιά, Αντρια Ράπτη, Σάκης Τσινιάρος

                                  

Κανονικά: 10 Ευρώ

GROUPS πάνω από 8 άτομα: 8 ευρώ               

Σπουδαστές, τρίτη ηλικία, άνεργοι, αλλοδαποί: ειδικές τιμές (κατόπιν κράτησης)

Κεφαλληνίας 17 &Κυκλάδων, Κυψέλη

2108656004, 2108679535

Θέατρο “Τόπος Αλλού”: «Άλλο ένα ταξίδι... με τον Μικρό Πρίγκιπα!» (εκείνον... του Antoine de Saint – Exupery)

Μπορεί να μη φανεί πρωτότυπη η επιλογή και η προσπάθεια να παρασταθεί ο Μικρός Πρίγκιπας στη σκηνή, αλλά θα φανεί πρωτότυπη η ματιά μας!! Όσοι τον ξέρουν και τον έχουν αγαπήσει, αποκρυπτογράφησαν μυστικά, χάθηκαν στους συμβολισμούς, «ερωτεύτηκαν» ατάκες, τον έκαναν σύμβολο και «σημαία», επαναλάμβαναν λεγόμενά του… θέλησαν να τον δουν κι επί σκηνής. Αυτός ο μικρός ανθρωπάκος ενός άλλου πλανήτη, αυτός ο εξω-γήινος... «γοήτευσε» κάθε είδους τέχνη! Και μεγάλωσε σαν ήρωας και θέλει να παραμείνει «ήρωας» αν κι έχει γεράσει πια πολύ! 

Να «ξαναγεννηθεί», να ακολουθήσει όλα τα στάδια ανάπτυξης κι ωρίμανσης, να μας ταξιδέψει σε πλανήτες άγνωστους και να μας γειώσει και πάλι στον πλανήτη Γη ! Αυτό τολμήσαμε! … Τίποτε άλλο… να γίνουμε γήινοι… γιατί καιρό τώρα ζούμε μάλλον σε παράλληλο σύμπαν…

 
Από Οκτώβρη!!!

 
Στο "Τόπος Αλλού"!

 
Παίζουν: Γιώργος Δαφνόπουλος, Ειρήνη Δρακοπούλου

 
Διασκευή – Σκηνοθεσία – Επιμέλεια: Δέσποινα Πολίτου

 
Μουσική: Σωτήρης Καστάνης

 
Φωτογραφίες: Κατερίνα Τσακίρη

 
Παραγωγή: 

Topos Allou Theatre