Μια εντυπωσιακή αρχαιολογική ανακάλυψη στην Αρχαία Πέργη αποκαλύπτει ότι το μνημειακό στάδιο της πόλης δεν επαναχρησιμοποιήθηκε απλώς, αλλά μετατράπηκε σκόπιμα σε αρένα εκτελέσεων, κυνηγιού ζώων και θεαματικών παραστάσεων κατά τη Ύστερη Ρωμαϊκή περίοδο. Οι λεγόμενες «πύλες θανάτου» που εντοπίστηκαν επιβεβαιώνουν μια βαθιά αλλαγή στη λειτουργία του δημόσιου χώρου στη ρωμαϊκή Ανατολία.
H Πέργη (Perge) υπήρξε αρχαία ελληνική πόλη,παρότι είχε προελληνικές ρίζες τον 7ο αιώνα π.Χ. έγινε ελληνική αποικία της Ρόδου και στη συνέχεια εξελίχθηκε σε ελληνική πόλη της Παμφυλίας, με ελληνική γλώσσα, θεσμούς και λατρείες. Στους ελληνιστικούς και ρωμαϊκούς χρόνους η Πέργη ήταν μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Παμφυλίας, με θέατρο, στάδιο, αγορά, τείχη και ναούς ελληνικού τύπου. Ήταν επίσης η πατρίδα του μεγάλου Έλληνα μαθηματικού Απολλώνιου του Περγαίου.
Αρχιτεκτονική μεταμόρφωση: από στάδιο σε αρένα
Οι ανασκαφές υπό τη διεύθυνση της καθηγήτριας Sedef Çokay Kepçe (Πανεπιστήμιο Κωνσταντινούπολης) δείχνουν ότι το στάδιο της Περγής στη σημερινή περιοχή Aksu της Αττάλειας, υπέστη σημαντικές δομικές παρεμβάσεις. Ανεβασμένες πλατφόρμες, κλειστοί χώροι που ερμηνεύονται ως θαλάμοι ζώων και ειδικά σχεδιασμένοι διάδρομοι εισόδου προς την αρένα αποκαλύπτουν έναν χώρο που σχεδιάστηκε για ελεγχόμενη θεαματικότητα. Η οργάνωση της κίνησης και της ορατότητας παραπέμπει περισσότερο σε αμφιθέατρο παρά σε κλασικό στάδιο.
Οι «Πύλες Θανάτου»: ένας μηχανισμός θεάματος
Το πιο εντυπωσιακό εύρημα είναι ένα σύστημα πέντε συνεχόμενων πυλών που οδηγούν απευθείας στον χώρο της αρένας.Οι αρχαιολόγοι τις ερμηνεύουν ως μηχανισμό ελεγχόμενης απελευθέρωσης ζώων, επιτρέποντας στους διοργανωτές να ρυθμίζουν τη ροή και την ένταση των θεαμάτων.Η διάταξη αυτή δείχνει υψηλό επίπεδο σχεδιασμού: η αρένα λειτουργούσε ως σκηνοθετημένος χώρος δημόσιας βίας.
Ενδείξεις για εκτελέσεις και damnatio ad bestias
Η αρχιτεκτονική δομή υποδηλώνει ότι στην αρένα πιθανότατα τελούνταν damnatio ad bestias, δηλαδή εκτελέσεις καταδίκων μέσω έκθεσης σε άγρια ζώα.Αν και δεν έχουν εντοπιστεί ακόμη γραπτές πηγές, τα αρχαιολογικά δεδομένα —οστά ζώων, χωρική οργάνωση, συγκρίσεις με άλλες ρωμαϊκές αρένες— ενισχύουν αυτή την ερμηνεία. Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις ότι ο χώρος ίσως φιλοξενούσε παραστάσεις με χρήση pons, στοιχείο γνωστό από μονομαχικές επιδείξεις.
Η κουλτούρα του θεάματος στη ρωμαϊκή Ανατολία
Η Πέργη αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της πρακτικής προσαρμογής υφιστάμενων κτηρίων σε νέες χρήσεις. Σε αντίθεση με τις δυτικές επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που χτίζονταν ειδικά αμφιθέατρα, στην Ανατολία συχνά μετατρέπονταν υπάρχοντα μνημεία.Το στάδιο της Περγής δεν εγκαταλείφθηκε — επανανοηματοδοτήθηκε.
Παράλληλα με τις ανασκαφές, η πρόσφατη επαναλειτουργία της Κρήνης του Κέστρου, χρονολογούμενης στην εποχή του Αδριανού, αναδεικνύει την τεχνολογική αρτιότητα της ρωμαϊκής υδραυλικής. Μετά από περίπου 1.800 χρόνια, το νερό ρέει ξανά, προσφέροντας μια εντυπωσιακή αντίθεση ανάμεσα σε μνημεία ζωής και μνημεία βίας.
πηγη anatolianarcherology.net
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου