Τροία: Αποκαλύφθηκαν ίχνη καταστροφικού σεισμού που ισοπέδωσε τη ρωμαϊκή πόλη πριν από 1.500 χρόνια

 

Σημαντικά νέα στοιχεία για το τέλος της ρωμαϊκής Τροίας έφεραν στο φως οι αρχαιολογικές ανασκαφές στην αρχαία πόλη, που εντοπίστηκαν ίχνη μιας ισχυρής σεισμικής καταστροφής που σημειώθηκε πριν από περίπου 1.500 χρόνια.

Τα ευρήματα προέρχονται από τη μνημειακή ρωμαϊκή οδό της κάτω πόλης της Τροίας, όπου οι φετινές ανασκαφές επικεντρώνονται στα κατάλοιπα της ελληνιστικής και της ρωμαϊκής περιόδου.

Νέα ευρήματα στις ανασκαφές

Ο διευθυντής των ανασκαφών, καθηγητής Ρουστέμ Ασλάν, δήλωσε ότι οι εργασίες συνεχίζονται σε τέσσερα διαφορετικά σημεία με στόχο την καλύτερη κατανόηση της πολεοδομικής οργάνωσης και της εξέλιξης της κάτω πόλης.

Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι η ανασκαφή της κεντρικής ρωμαϊκής οδού θα αποκαλύψει περισσότερες πληροφορίες για τη σύνδεση της οχυρωμένης ακρόπολης με τις συνοικίες της κάτω πόλης, αλλά και για τη συνολική μορφή της αρχαίας Τροίας κατά τη ρωμαϊκή εποχή.

Η ακμή της ρωμαϊκής Τροίας

Η Τροία γνώρισε μία από τις πιο ευημερούσες περιόδους της ιστορίας της κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, ιδιαίτερα μετά την επίσκεψη του αυτοκράτορα Αυγούστου στα τέλη του 1ου αιώνα π.Χ.

Η κάτω πόλη αναπτύχθηκε γύρω από μεγάλους δρόμους με κατεύθυνση βορρά-νότου και ανατολής-δύσης. Κατά μήκος τους βρίσκονταν πολυτελείς κατοικίες, καταστήματα και δημόσια κτίρια, αποτυπώνοντας τη δυναμική αστική ανάπτυξη της εποχής.

Ο σεισμός που άλλαξε τα πάντα

Σύμφωνα με τον καθηγητή Ασλάν, η ρωμαϊκή Τροία επλήγη από δύο μεγάλους σεισμούς, με τον τελευταίο να σημειώνεται γύρω στον 6ο αιώνα μ.Χ.

Τα κατεστραμμένα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα και οι εμφανείς ζημιές που διατηρούνται κατά μήκος της ρωμαϊκής οδού αποτελούν άμεσες αρχαιολογικές αποδείξεις της καταστροφής. «Ο σεισμός κατέστρεψε την Τροία. Τα ίχνη της τελευταίας μεγάλης καταστροφής είναι πλέον ορατά στη ρωμαϊκή οδό», ανέφερε ο επικεφαλής των ανασκαφών.

Αν και η αρχαία πόλη είχε ανοικοδομηθεί πολλές φορές μετά από προηγούμενες καταστροφές, οι ισχυροί σεισμοί της ύστερης ρωμαϊκής περιόδου σηματοδότησαν το οριστικό τέλος της ακμής της. Τα νέα ευρήματα προσφέρουν πλέον μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα της τελευταίας καταστροφικής φάσης που άλλαξε για πάντα την ιστορία της Τροίας.

Αρχαίος δρόμος 2.000 ετών αποκαλύφθηκε στην Άσπενδο της Τουρκίας

Ανασκαφικό εύρημα που επανασυνδέει το θέατρο με την ακρόπολη φέρνει στο φως την καθημερινή ζωή μιας μεσογειακής πόλης της αρχαιότητας...Στην αρχαία πόλη Άσπενδο, κοντά στη Σέρικ της Αττάλειας, αρχαιολόγοι αποκάλυψαν έναν δρόμο μήκους 300 μέτρων που συνέδεε το περίφημο ρωμαϊκό θέατρο με την ακρόπολη. Οι ανασκαφές, υπό τη διεύθυνση του αναπληρωτή καθηγητή Μουσταφά Μπιλγκίν από το Πανεπιστήμιο Afyon Kocatepe, πραγματοποιούνται από το 2022 στο πλαίσιο του προγράμματος «Legacy to the Future» της Τουρκίας. Ο δρόμος, γνωστός ως Theatre Street, αποκαλύπτει πώς λειτουργούσε η πόλη, με καταστήματα, κατοικίες, δημόσια κτίρια και υποδομές που διατηρήθηκαν παρά τους σεισμούς της περιοχής. Με την ολοκλήρωση των εργασιών, οι επισκέπτες θα μπορούν να περπατήσουν την ίδια διαδρομή που ακολουθούσαν οι κάτοικοι πριν από δύο χιλιετίες.

Μύθος ίδρυσης και πρώιμη ελληνική παρουσία

Η Άσπενδος θεωρείται από την αρχαιότητα πόλη ελληνικής καταγωγής, με τις αρχαίες πηγές να αποδίδουν την ίδρυσή της στους Αργείους, δηλαδή αποίκους από το Άργος. Ο γεωγράφος Στράβων αναφέρει ρητά ότι η πόλη ιδρύθηκε από Αργείους αποίκους, γεγονός που εντάσσει την Άσπενδο στο ευρύτερο πλαίσιο της ελληνικής αποικιακής δραστηριότητας στη νότια Μικρά Ασία. Παράλληλα, άλλες παραδόσεις συνδέουν την ίδρυση με τον Μόψο, Αχαιό μάντη και ήρωα της ελληνικής μυθολογίας, ο οποίος φέρεται να ίδρυσε πόλεις στην Παμφυλία κατά τον 13ο–12ο αιώνα π.Χ.

Παρότι η πόλη ανέπτυξε ισχυρή τοπική ταυτότητα, η ελληνική της καταγωγή αποτυπώνεται στη γλώσσα, στα ονόματα, στις επιγραφές και στη συμμετοχή της σε ελληνικά πολιτικά και στρατιωτικά δίκτυα, όπως η Αθηναϊκή-Δηλιακή Συμμαχία τον 5ο αιώνα π.Χ.

Ελληνική ταυτότητα μέσα από νομίσματα, επιγραφές και ιστορικές μαρτυρίες

Η ελληνικότητα της Άσπενδου επιβεβαιώνεται και από τα αρχαιολογικά ευρήματα: οι επιγραφές της πόλης χρησιμοποιούν ελληνικό αλφάβητο, ενώ η τοπική διάλεκτος της Παμφυλίας παρουσιάζει στενή σχέση με τα ελληνικά, όπως δείχνουν πρόσφατες γλωσσολογικές και επιγραφικές μελέτες. Η πόλη εξέδιδε από τον 5ο αιώνα π.Χ. αργυρά νομίσματα με ελληνικές επιγραφές, γεγονός που μαρτυρεί όχι μόνο οικονομική ακμή αλλά και ένταξη στον ελληνικό πολιτισμικό χώρο.

Κατά την κλασική και ελληνιστική περίοδο, η Άσπενδος διατηρούσε στενές σχέσεις με τον ελληνικό κόσμο, ενώ η κατάκτηση από τον Αλέξανδρο τον Μέγα το 333 π.Χ. ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τον εξελληνισμό της πόλης. Σύμφωνα με σύγχρονες ακαδημαϊκές μελέτες, οι Παμφύλιοι πόλεις –μεταξύ των οποίων η Άσπενδος– ακολούθησαν μια σταδιακή διαδικασία πολιτισμικής ενσωμάτωσης στον ελληνικό κόσμο κατά την ελληνιστική εποχή.

Η ανθεκτική οδός της Άσπενδου

Το πλάτος του δρόμου κυμαίνεται από τρία έως πέντε μέτρα, ενώ κάτω από τις λιθόπλακες εντοπίστηκε αποχετευτικός αγωγός βάθους ενός μέτρου. Παρά την κλίση του εδάφους, οι λίθοι έχουν παραμείνει σχεδόν ανέπαφοι, χάρη στην προσεκτική τοποθέτησή τους. Τα κτίρια που τον πλαισιώνουν –διώροφα καταστήματα, κατοικίες και δημόσιες δομές– δείχνουν ότι η οδός αποτελούσε ζωντανό κέντρο εμπορίου και κοινωνικής δραστηριότητας.

Ένα σπάνιο εύρημα: ο φούρνος του αρχαίου αρτοποιού

Ανάμεσα στα πιο εντυπωσιακά ευρήματα βρίσκεται ένας σωζόμενος φούρνος, που προσφέρει σπάνια υλική μαρτυρία για την παραγωγή τροφής εντός της πόλης. Το εύρημα βοηθά τους αρχαιολόγους να κατανοήσουν πώς οργανώνονταν οι εμπορικοί και οικιακοί χώροι κατά μήκος της οδού.

Ανατολική Μεσόγειος: ένα δίκτυο εμπορίου

Στα καταστήματα και στη στοά εντοπίστηκαν φοινικικό νόμισμα και γυάλινα αρωματοδοχεία, στοιχεία που μαρτυρούν εμπορικές σχέσεις με περιοχές της σημερινής Συρίας και Παλαιστίνης. Η θέση της Άσπενδου κοντά στον ποταμό Ευρυμέδοντα (Κιοπρουτσάι) εξασφάλιζε πρόσβαση σε χερσαίες και θαλάσσιες διαδρομές.

Νεκρόπολη και μωσαϊκά: νέα κομμάτια της ιστορίας

Η ανασκαφική ομάδα εντόπισε την ανατολική νεκρόπολη έξω από την πύλη της πόλης, που βρέθηκε τάφος της κλασικής περιόδου, χρονολογούμενος στον 5ο αιώνα π.Χ. Στην Ανατολική Πλατεία αποκαλύφθηκαν επίσης τα κατάλοιπα κτιρίου με ψηφιδωτό δάπεδο, του οποίου η χρήση διερευνάται. Η Άσπενδος, γνωστή για το άριστα διατηρημένο ρωμαϊκό θέατρο και τα μνημειακά υδραγωγεία της, αποκτά τώρα ένα ακόμη κομμάτι του αστικού της ιστού: τον δρόμο που επανενώνει τα μνημεία και αναδεικνύει την καθημερινότητα μιας ακμάζουσας μεσογειακής πόλης.

πηγές:https://www.anatolianarchaeology.net/ http://www.ehw.gr,https://www.britannica.com/

Η έκθεση «Studio per l’Eternità» εγκαινιάστηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κυθήρων

 

Μια βραδιά αφιερωμένη στη μνήμη, την τέχνη και τον διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν πραγματοποιήθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κυθήρων, με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσης «Studio per l’Eternità» της Κατερίνας Χάρου. Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων γιόρτασε τα δέκα χρόνια επαναλειτουργίας του Μουσείου, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά μια δημιουργική συνάντηση σύγχρονης τέχνης και αρχαιολογικών ευρημάτων στον ίδιο χώρο.

Ένα εικαστικό ταξίδι στη μνήμη και το τοπίο των Κυθήρων

Η έκθεση, σε επιμέλεια της Μαρίας Κασιμάτη Τσούτσια, αναδεικνύει τη σειρά έργων «Θάλασσα» ως κεντρικό άξονα ενός στοχαστικού διαλόγου με το υδάτινο στοιχείο. Η θάλασσα παρουσιάζεται ως τόπος μετάβασης, μεταμόρφωσης και ιστορικής συνέχειας, προσκαλώντας τον επισκέπτη να περιηγηθεί σε ένα εικαστικό αφήγημα που συνδέει το φυσικό τοπίο των Κυθήρων με την ανθρώπινη εμπειρία.

Δέκα χρόνια επαναλειτουργίας του Μουσείου

Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων τίμησε τη δεκαετή πορεία του Αρχαιολογικού Μουσείου Κυθήρων, επιλέγοντας να εντάξει τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία μέσα στον αρχαιολογικό χώρο. Η συνύπαρξη έργων τέχνης και αρχαιολογικών αντικειμένων δημιουργεί ένα νέο πεδίο ανάγνωσης της ιστορίας, που το παρελθόν συνομιλεί με το παρόν μέσα από την αισθητική και τη μνήμη.

Ευχαριστίες και υποστήριξη

Θερμές ευχαριστίες απευθύνθηκαν σε όσους παρευρέθηκαν στα εγκαίνια, καθώς και στους συντελεστές της έκθεσης. Ιδιαίτερη μνεία έγινε στους χορηγούς il Mercato Bar και Karavas Bakery για την πολύτιμη συμβολή τους. Η έκθεση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και του Κυθηραϊκού Ιδρύματος Πολιτισμού και Ανάπτυξης και θα διαρκέσει έως τις 24 Σεπτεμβρίου 2026.

πηγή: facebook/Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς & Νήσων-Piraeus & Islands Antiquities Ephorate

«My Story»: Νέα έκθεση του Kunsthistorisches Museum φωτίζει άγνωστα πορτρέτα Ρωμαίων γυναικών και τις βιογραφίες των αρχαίων γλυπτών

Το Kunsthistorisches Museum της Βιέννης παρουσιάζει την έκθεση «My Story», η οποία φέρνει στο φως δύο άγνωστα έως σήμερα πορτρέτα Ρωμαίων γυναικών, αναδεικνύοντας νέα δεδομένα στη μελέτη της ρωμαϊκής προσωπογραφίας. Η έκθεση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο ερευνητικό πρόγραμμα που εξετάζει τις «βιογραφίες» των αρχαίων γλυπτών και τις μεταγενέστερες επεμβάσεις που διαμόρφωσαν την τελική τους μορφή.

Δύο άγνωστα πορτρέτα γυναικών στο επίκεντρο της έκθεσης

Η έκθεση «My Story» ανοίγει με δύο πορτρέτα Ρωμαίων γυναικών που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στο κοινό, προσφέροντας νέα στοιχεία για την έρευνα της ρωμαϊκής προσωπογραφίας. Η Συλλογή Ελληνικών και Ρωμαϊκών Αρχαιοτήτων του Kunsthistorisches Museum διαθέτει περίπου 250 μαρμάρινα πορτρέτα, τα οποία διατηρούν μέχρι σήμερα την εντυπωσιακή αμεσότητα με την οποία «ζωντανεύουν» πρόσωπα του μακρινού παρελθόντος. Στην έκθεση, τα ίδια τα γλυπτά «αφηγούνται» την ιστορία τους, με επίκεντρο ένα συχνά υποτιμημένο αλλά καθοριστικό στοιχείο: το χτένισμα.

Η έρευνα ως αναζήτηση στοιχείων

Η έκθεση αποτελεί μέρος ενός εκτεταμένου ερευνητικού προγράμματος που εξετάζει τις «βιογραφίες» των αρχαίων γλυπτών, δηλαδή την πορεία τους από την αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή. Πολλά πορτρέτα έχουν υποστεί αλλοιώσεις ήδη από την αρχαιότητα ή την Αναγέννηση: νέα χτενίσματα, προσθήκες υλικού, προσαρμογές στις αισθητικές τάσεις της εποχής. Το χτένισμα παραμένει το βασικό κριτήριο χρονολόγησης, καθώς ακολουθεί πιστά τις τάσεις της αυτοκρατορικής αυλής. Παράλληλα, οι επεμβάσεις αποκαλύπτουν πώς τα έργα προσαρμόστηκαν στις ανάγκες και τα γούστα των μεταγενέστερων εποχών.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα στην έκθεση είναι το πορτρέτο μιας Ρωμαίας που αρχικά έφερε το σγουρό χτένισμα της αυτοκράτειρας Δομιτίας, αλλά αργότερα απέκτησε πλεξούδα στο ύφος της αυτοκράτειρας Ελένης.

Σύγχρονες μέθοδοι αποκαλύπτουν κρυμμένες ιστορίες

Υλικά αναλύσεις, μελέτες συντήρησης και τεχνικές αποκατάστασης επιτρέπουν στους ερευνητές να διακρίνουν το αρχικό έργο από τις μεταγενέστερες προσθήκες. Η συντήρηση λειτουργεί ως «ντετέκτιβ», αποκαλύπτοντας τις επεμβάσεις που διαμόρφωσαν την τελική εικόνα των γλυπτών.

Διεθνές ερευνητικό δίκτυο και νέα οπτική στις γυναικείες προσωπογραφίες

Το πρόγραμμα εντάσσεται σε διεθνές ερευνητικό δίκτυο που εστιάζει ολοένα και περισσότερο στις γυναικείες προσωπογραφίες, ένα πεδίο που για χρόνια θεωρούνταν περιθωριακό. Διεπιστημονικές συνεργασίες και ψηφιακές αναπαραστάσεις προσφέρουν νέες προσεγγίσεις για τον ρόλο των γυναικείων πορτρέτων στην αρχαία κοινωνία και την πρόσληψή τους από την αρχαιότητα έως σήμερα.

Τα νομίσματα ως πηγή πληροφοριών

Στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τα νομίσματα λειτουργούσαν ως μέσο διάδοσης της αυτοκρατορικής εικόνας. Ακόμη και στις μικρές επιφάνειες των νομισμάτων, τα χτενίσματα αποδίδονταν με εντυπωσιακή λεπτομέρεια, αποτελώντας πρότυπα για ιδιωτικά πορτρέτα σε ταφικές στήλες, προτομές ή σαρκοφάγους. Από την Αναγέννηση και μετά, οι ερευνητές χρησιμοποιούν αυτά τα στοιχεία για την ταυτοποίηση και χρονολόγηση μαρμάρινων πορτρέτων.

Δύο γυναίκες, δύο διαφορετικές ιστορίες

Στο επίκεντρο της έκθεσης βρίσκονται δύο πορτρέτα γυναικών με διαφορετικές διαδρομές: Η θεοποιημένη Ιουλία (61–89 μ.Χ.), κόρη του Τίτου και ανιψιά του Δομιτιανού, με χαρακτηριστικό χτένισμα και σώμα που αποτελεί σύνθεση αρχαίων θραυσμάτων και προσθηκών του 16ου αιώνα. Ένα ταφικό ανάγλυφο ηλικιωμένης γυναίκας, στο ύφος της «Μεγάλης Γυναίκας του Ηρακλείου», με χτένισμα της ίδιας περιόδου και ενδείξεις υψηλής κοινωνικής θέσης, αλλά με χαμένο αρχικό πλαίσιο και συνοδευτικές μορφές. Και τα δύο έργα φαίνεται να έφτασαν στη Βενετία μέσω θαλάσσιου εμπορίου από την Αττική και εντάχθηκαν τον 18ο αιώνα στη συλλογή του Marchese Tommaso Obizzi.

Ένα ευρύτερο πανόραμα γυναικείας αυτοπαρουσίασης

Τα υπόλοιπα γυναικεία πορτρέτα της συλλογής συμπληρώνουν το αφήγημα, παρουσιάζοντας ένα εντυπωσιακό φάσμα γυναικείας αυτοπαρουσίασης στην αρχαιότητα: πολυδιάστατο, μεταβαλλόμενο και εξαιρετικά ζωντανό.

Vitrine EXTRA – Νέες αναγνώσεις της αρχαιότητας

Η έκθεση εντάσσεται στη σειρά «Vitrine EXTRA», η οποία αναδεικνύει ξεχασμένα ή πρόσφατα αποκατεστημένα αντικείμενα της μόνιμης συλλογής, προσφέροντας νέες οπτικές στην κλασική αρχαιότητα. Την επιμέλεια υπογράφουν η Manuela Laubenberger και η Ulrike Müller‑Kaspar.

πηγη: artdaily.cc

«Ίχνη» του Νίκου Ποδιά στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πόρου: Διάλογος σύγχρονης τέχνης και αρχαιότητας

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πόρου, η πέτρα διατηρεί ακόμη τη θερμότητα των αιώνων και η σύγχρονη τέχνη βρίσκει έναν τρόπο να ψιθυρίσει στο παρελθόν. Τα έργα του Νίκου Ποδιά αναδύονται σαν λεπτά ίχνη μνήμης, συνομιλώντας με τα αρχαιολογικά τεκμήρια και φωτίζοντας την εύθραυστη σχέση ανάμεσα στο εφήμερο και το διαχρονικό.

Η CITRONNE Gallery, σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων, παρουσιάζει την ατομική έκθεση του Νίκου Ποδιά με τίτλο «Ίχνη» στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πόρου. Η έκθεση αναπτύσσεται μέσα στον χώρο της μόνιμης συλλογής, δημιουργώντας έναν ζωντανό διάλογο ανάμεσα στη σύγχρονη εικαστική δημιουργία και τα αρχαιολογικά ευρήματα, ανάμεσα στο εύθραυστο ίχνος και στο διασωσμένο τεκμήριο.

Μια συνεργασία που συνδέει σύγχρονη τέχνη και πολιτιστική κληρονομιά

Η έκθεση εντάσσεται στο πλαίσιο της μακρόχρονης συνεργασίας της CITRONNE Gallery με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων, η οποία άρχισε το 2013. Στόχος της συνέργειας είναι η ένταξη της σύγχρονης τέχνης σε αρχαιολογικούς και ιστορικούς χώρους, όχι ως παράθεση αλλά ως ενεργή ερμηνευτική διαδικασία που ανοίγει νέους τρόπους ανάγνωσης της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Τα υλικά της καθημερινότητας ως φορείς μνήμης

Ο Νίκος Ποδιάς εργάζεται με ταπεινά, καθημερινά υλικά: χαρτί, φακελάκια τσαγιού, χρυσόχαρτα. Τα συλλέγει, τα επεξεργάζεται και τα μεταμορφώνει σε αντικείμενα που μοιάζουν να ανήκουν σε μια προσωπική τελετουργία. Η ύλη φορτίζεται με το πέρασμα του χρόνου, με την αφή, με την προγενέστερη χρήση. Όπως σημειώνει η ιστορικός τέχνης και διευθύντρια της CITRONNE Gallery, Τατιάνα Σπινάρη‑Πολλάλη, «ο Νίκος Ποδιάς συλλέγει και μεταπλάθει ταπεινά υλικά, μετατρέποντάς τα σε αντικείμενα πολύτιμα, σχεδόν λατρευτικά».

Σύγχρονα έργα απέναντι στη μακροβιότητα της αρχαιότητας

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πόρου, οι ανάλαφρες συνθέσεις του Ποδιά αντιπαραβάλλονται με τη στιβαρότητα του μαρμάρου, τη σκληρότητα του μετάλλου και την πυκνότητα του πηλού. Τα αρχαιολογικά εκθέματα φέρουν το βάρος της Ιστορίας, ενώ τα σύγχρονα έργα μοιάζουν να εμπεριέχουν ένα αόρατο παρελθόν. Η έκθεση προτείνει μια αμφίδρομη διαδρομή: το αρχαίο αναδύεται ως νέο, ενώ το νέο αποκτά βάθος και μυστικότητα, σαν να προέρχεται από έναν απώτερο χρόνο.

Οι «πανοπλίες» του Ποδιά και η σύγχρονη αβεβαιότητα

Ιδιαίτερη θέση στην έκθεση έχουν οι φόρμες που παραπέμπουν σε πανοπλίες, θώρακες και υφαντικές επιφάνειες. Αντιπαραβάλλονται με τα αρχαιολογικά εκθέματα των μυκηναϊκών θολωτών τάφων της Μαγούλας του Γαλατά. Όπως επισημαίνει η υπεύθυνη του Μουσείου, Μαρία Γιαννοπούλου, «σε αντίθεση με τον κραταιό ηρωικό κόσμο της αρχαιότητας, τα έργα του Ποδιά αποδίδουν μορφές και ύλες αποσπασματικές, διαπερατές, ευάλωτες, οι οποίες αντανακλούν τη σύγχρονη συνθήκη της αβεβαιότητας».

Το φως ως ενεργός συντελεστής

Το φως διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο: διαπερνά τις λεπτές επιφάνειες, ενεργοποιεί τις υφές, δημιουργεί σκιές και αντανακλάσεις. Τα έργα αλλάζουν ανάλογα με την ώρα και τη θέση του θεατή, συνδέοντας το ορατό με το λανθάνον, το παρόν με το παρελθόν.

Το ίχνος ως κλειδί ανάγνωσης

Ο τίτλος «Ίχνη» λειτουργεί ως ερμηνευτικό κλειδί. Τα έργα δεν αφηγούνται· υποδηλώνουν. Παραπέμπουν σε γραφές, υφάνσεις, πτυχώσεις, σπαράγματα και αινιγματικούς κώδικες. Μοιάζουν με θραύσματα μιας «άλλης» αρχαιολογίας, σαν ανασκαφή μέσα στο ευάλωτο παρόν. Το παρελθόν δεν παρουσιάζεται ως πλήρες, αλλά ως αποσπασματική σιωπηρή επάνοδος.

Ένα στοχαστικό κάλεσμα στον θεατή

Μέσα στον χώρο του Μουσείου, τα έργα λειτουργούν χαμηλόφωνα και στοχαστικά, δημιουργώντας λεπτές γέφυρες ανάμεσα σε διαφορετικούς χρόνους. Καλούν τον θεατή να αναγνωρίσει την αξία του ίχνους, την ανθρώπινη ανάγκη να αφήσει ένα σημάδι.

Η πορεία του καλλιτέχνη

Ο Νίκος Ποδιάς εκπροσωπείται από τη CITRONNE Gallery. Η έκθεση «Ίχνη» αποτελεί τη δεύτερη ατομική του συνεργασία με την γκαλερί, μετά την έκθεση «Safe Area» που παρουσιάστηκε στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2025.

Εικαστική Έκθεση «Studio per l'Eternità» στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κυθήρων

 

Σύγχρονη τέχνη και αρχαιολογία συναντιούνται για πρώτη φορά μέσα στις προθήκες του Μουσείου...Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων γιορτάζει τα δέκα χρόνια επαναλειτουργίας του Αρχαιολογικού Μουσείου Κυθήρων και παρουσιάζει την περιοδική εικαστική έκθεση «Studio per l'Eternità» της Κατερίνας Χάρου, σε επιμέλεια της Μαρίας Κασιμάτη Τσούτσια. Πρόκειται για μια πρωτότυπη και τολμηρή μουσειολογική πρόταση, όπου έργα σύγχρονης τέχνης συνυπάρχουν για πρώτη φορά με αρχαιολογικά ευρήματα μέσα στις προθήκες, δημιουργώντας έναν ζωντανό διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και τη σύγχρονη καλλιτεχνική έκφραση.

Κεντρικός άξονας της έκθεσης είναι η σειρά έργων «Θάλασσα», μια εικαστική και ερευνητική προσέγγιση του υδάτινου στοιχείου ως τόπου μνήμης, μετάβασης και μεταμόρφωσης. Η θάλασσα των Κυθήρων, φορτισμένη με ιστορία, μύθους και ανθρώπινες διαδρομές, γίνεται το πεδίο όπου η καλλιτέχνις αναστοχάζεται την έννοια της αιωνιότητας και της πολιτιστικής συνέχειας.

Εγκαίνια και διάρκεια έκθεσης

Κυριακή 19 Ιουλίου 2026  

Αρχαιολογικό Μουσείο Κυθήρων (Χώρα Κυθήρων)  

Διάρκεια: έως 24 Σεπτεμβρίου 2026

Μια ξεχωριστή συνάντηση σύγχρονης τέχνης και πολιτιστικής κληρονομιάς

Η έκθεση «Studio per l'Eternità» επιχειρεί να αναδείξει τη διαχρονικότητα της ανθρώπινης δημιουργίας, φέρνοντας σε άμεση συνομιλία σύγχρονα έργα με αντικείμενα που φέρουν το βάρος αιώνων. Η επιλογή των Κυθήρων ως τόπου παρουσίασης δεν είναι τυχαία: το νησί, με την πλούσια ιστορία και το ιδιαίτερο φυσικό τοπίο, αποτελεί ιδανικό περιβάλλον για μια έκθεση που εξερευνά τη μνήμη, τη μεταμόρφωση και την αίσθηση του χρόνου.

Οι επισκέπτες καλούνται να περιηγηθούν σε έναν χώρο όπου η αρχαιολογία και η σύγχρονη τέχνη δεν συνυπάρχουν απλώς, αλλά συνομιλούν, φωτίζοντας η μία την άλλη και προσφέροντας μια νέα εμπειρία θέασης.

Προβολή του ντοκιμαντέρ «Το Λίκνο της Δημοκρατίας» στον κήπο του Αθανασάκειου Αρχαιολογικού Μουσείου Βόλου

 

Μια ξεχωριστή βραδιά πολιτισμού και ιστορικής μνήμης διοργανώνεται την Τετάρτη 1 Ιουλίου στον κήπο του Αθανασάκειου Αρχαιολογικού Μουσείου Βόλου, με την προβολή του ντοκιμαντέρ «Το Λίκνο της Δημοκρατίας». Η εκδήλωση πραγματοποιείται με ελεύθερη είσοδο και αποτελεί σύμπραξη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Μαγνησίας, του Σωματείου «Φίλοι του Αθανασάκειου Αρχαιολογικού Μουσείου» και του CineDoc.

Το ντοκιμαντέρ: ένα ταξίδι στις ρίζες της δημοκρατίας

Το ντοκιμαντέρ «Το Λίκνο της Δημοκρατίας» (2026), σε σκηνοθεσία της Florence Tran, εξερευνά τη γέννηση της αθηναϊκής δημοκρατίας πριν από 2.500 χρόνια. Για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, η εξουσία πέρασε στα χέρια των πολιτών – αγροτών, τεχνιτών, απλών ανθρώπων που συμμετείχαν ενεργά στη διακυβέρνηση της πόλης.

Η ταινία ακολουθεί αρχαιολόγους και ιστορικούς σε ένα κινηματογραφικό ταξίδι:

• από την Αρχαία Αγορά
• έως σύγχρονες ανασκαφές
•  αποκαλύπτονται τα ίχνη της πρώτης δημοκρατίας

Βασισμένο σε πάνω από έναν αιώνα αρχαιολογικής έρευνας, το ντοκιμαντέρ φωτίζει όχι μόνο το παρελθόν, αλλά και τη σημασία της δημοκρατίας στον σύγχρονο κόσμο.

Διεθνής συμπαραγωγή με κορυφαίους ειδικούς

Η ταινία, διάρκειας 65 λεπτών, αποτελεί συμπαραγωγή Γαλλίας–Ελλάδας (Yuzu – Anemon Productions), με τη συμμετοχή:France Télévisions, Cosmote TV, NOVA/GBH, RTS – Radio Télévision Suisse και με την υποστήριξη: ΕΚΚΟΜΕΔ, Ταμείου Ανάκαμψης – Next Generation EU, Γαλλικού Κέντρου Κινηματογράφου CNC και Creative Europe MEDIA

Συμμετέχουν διεθνώς αναγνωρισμένοι ειδικοί, όπως:

• John Camp, διευθυντής των ανασκαφών της Αρχαίας Αγοράς επί σχεδόν 30 χρόνια
• ο ιστορικός Vincent Azoulay
• οι αρχαιολόγοι Στέλλα Χρυσουλάκη και Δημήτρης Πλάντζος
• ο ιστορικός Paul Cartledge

Μια βραδιά αφιερωμένη στην ιστορία και τον δημόσιο διάλογο

Η προβολή φιλοδοξεί να φέρει το κοινό πιο κοντά στις ρίζες της δημοκρατίας, μέσα από μια σύγχρονη κινηματογραφική αφήγηση που συνδέει το παρελθόν με τα ερωτήματα του σήμερα. Η επιλογή του κήπου του Αρχαιολογικού Μουσείου ως χώρου προβολής ενισχύει τον συμβολισμό της εκδήλωσης, προσφέροντας ένα ιδανικό περιβάλλον για μια ταινία που αναδεικνύει την πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας.

Δωρεάν προβολή με σειρά προτεραιότητας

Η προβολή θααρχίσει στις 20:30, με είσοδο ελεύθερη για το κοινό και τήρηση σειράς προτεραιότητας.

Πριν από την έναρξη της ταινίας, σύντομο χαιρετισμό θα απευθύνουν:

• η κα Κ. Μπαρτζιώκα, Πρόεδρος του Σωματείου
• η κα Ε. Νικολάου, Προϊσταμένη του Τμήματος Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων και Μουσείων της ΕΦΑ Μαγνησίας

Η εκδήλωση εντάσσεται στις δράσεις εξωστρέφειας του Μουσείου και στη διαρκή προσπάθεια ανάδειξης της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής.

Pompeii σε Επαυξημένη Πραγματικότητα: Η νέα εφαρμογή αποκαλύπτει την αρχαία πόλη

 

Μια νέα εποχή στην ψηφιακή αρχαιολογία αρχίζει στην Πομπηία με την κυκλοφορία της εφαρμογής επαυξημένης πραγματικότητας Portyl, που επιτρέπει στους επισκέπτες να δουν την πόλη όπως ήταν πριν από την έκρηξη του Βεζούβιου. Η πρωτοβουλία εγκαινιάζεται με την επαναλειτουργία της Οικίας του Λυράρη, η οποία μετατρέπεται σε εργαστήριο ψηφιακής ανασύνθεσης και αρχαιολογικής αφήγησης.

Μια νέα ψηφιακή εμπειρία στην Πομπηία

Το Αρχαιολογικό Πάρκο της Πομπηίας παρουσιάζει την εφαρμογή Portyl, ένα εργαλείο επαυξημένης πραγματικότητας που επιτρέπει στους χρήστες να περιηγηθούν στην αρχαία πόλη όπως ήταν πριν από την καταστροφική έκρηξη του 79 μ.Χ. Με επιστημονική ακρίβεια, τεχνολογίες LiDAR, φωτογραμμετρία και γενετική τεχνητή νοημοσύνη, η εφαρμογή ανασυνθέτει κτίρια, τοπία, ανθρώπους, ζώα και σκηνές καθημερινής ζωής.

Η Οικία του Λυράρη: το πρώτο ψηφιακό εργαστήριο

Η εφαρμογή κάνει πρεμιέρα με την επαναλειτουργία της Οικίας του Λυράρη στις 24 Ιουνίου 2026. Η εντυπωσιακή αυτή οικία, γνωστή για το άγαλμα του Απόλλωνα Λυράρη, γίνεται ο πρώτος χώρος όπου οι επισκέπτες μπορούν να δουν:

• ψηφιακά ανακατασκευασμένα δωμάτια
• έπιπλα και διακόσμηση
• σκηνές καθημερινότητας
• την αρχική μορφή της οικίας πριν από τις ανασκαφές του 19ου αιώνα

Η εμπειρία επεκτείνεται και σε άλλα εμβληματικά σημεία: το Φόρουμ, το Αμφιθέατρο, το Μεγάλο Θέατρο και το Ωδείο.

Πώς λειτουργεί η εφαρμογή Portyl

Η εφαρμογή είναι διαθέσιμη για iPhone, Android και tablets.

Οι χρήστες μπορούν να σκανάρουν QR codes στον αρχαιολογικό χώρο και να δουν τις ανακατασκευές ακριβώς στο σημείο όπου βρίσκονται, χάρη στην τεχνολογία GPS geofencing που «κουμπώνει» το ψηφιακό περιβάλλον πάνω στο πραγματικό.

Μέχρι 15 Ιουλίου 2026, η εφαρμογή είναι δωρεάν.

Μετά, ορισμένες διαδρομές παραμένουν δωρεάν, ενώ η πλήρης πρόσβαση κοστίζει 15 ευρώ. Υπάρχει επίσης δυνατότητα ενοικίασης tablet με όλο το περιεχόμενο ξεκλειδωμένο για 20 ευρώ.

Η τεχνολογία πίσω από το έργο

Η Portyl αναπτύχθηκε από τη Histoury Inc., με βάση:

• σαρώσεις υψηλής ακρίβειας
• αρχαιολογική και ιστορική έρευνα
• συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Σαλέρνο και το Πολυτεχνείο Μιλάνου
• χρήση τεχνητής νοημοσύνης για τη δημιουργία νέων ψηφιακών μοντέλων

Το έργο συνοδεύεται από την έκδοση του βιβλίου The Apollo of Pompeii, που παρουσιάζει νέα ερμηνεία του αγάλματος του Απόλλωνα Λυράρη και τη σχέση του με κλασικά ελληνικά πρότυπα.

Έρευνα, αποκατάσταση και προσβασιμότητα

Η Οικία του Λυράρη έχει αποτελέσει αντικείμενο εκτεταμένης αρχαιολογικής και αρχειακής έρευνας.

• Τα τελευταία χρόνια πραγματοποιήθηκαν:
• στερεώσεις τοιχοποιίας
• αποκατάσταση κιόνων
• βελτίωση προσβασιμότητας στο πλαίσιο του προγράμματος Pompeii for All
• συντήρηση μπρούντζινων αντιγράφων από το ιστορικό χυτήριο Chiurazzi
• ανασχεδιασμός του κήπου με δάφνες, ιερό φυτό του Απόλλωνα

Παράλληλα, συνεχίζεται το κοινωνικό πρόγραμμα Parvula Domus, με θεματικές ξεναγήσεις από νέους της κοινότητας.

Ασπένδος: Αποκαλύφθηκε ψηφιδωτό με τον «Νεαρό Ευρυμέδοντα» – Νέα δεδομένα για την τέχνη

Εντυπωσιακό εύρημα από τις ανασκαφές στη Theatre Street φωτίζει τον ρόλο του ποτάμιου θεού στην αρχαία πόλη...Ένα εξαιρετικά καλοδιατηρημένο ψηφιδωτό  που απεικονίζει τον «Νεαρό Ευρυμέδοντα», θεότητα του ποταμού που τροφοδοτούσε την αρχαία Ασπένδο, ήρθε στο φως κατά τις πρόσφατες ανασκαφές στην πόλη. Το εύρημα προσφέρει νέα στοιχεία για την τέχνη των ψηφιδωτών του 3ου αιώνα μ.Χ. στην Ανατολία. Το ψηφιδωτό εντοπίστηκε στη Theatre Street, σε ένα διακοσμημένο αρχιτεκτονικό συγκρότημα ανάμεσα στην ανατολική πλατεία και τα ανατολικά τείχη της πόλης.

Η Άσπενδος υπήρξε μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Παμφυλίας κατά την Αρχαιότητα, χάρη στη στρατηγική της θέση και την άμεση πρόσβαση στον πλωτό ποταμό Ευρυμέδοντα, ο οποίος λειτουργούσε ως βασικός άξονας εμπορίου και μεταφορών. Ταυτισμένη με τα ερείπια του σημερινού Belkis, περίπου 50 χιλιόμετρα ανατολικά της Αττάλειας, η πόλη αναπτυσσόταν σε σημείο που συνδύαζε φυσική οχύρωση από τους γύρω ορεινούς όγκους και ασφάλεια από το ποτάμιο σύνορο. Παράλληλα, βρισκόταν πάνω στον κύριο χερσαίο δρόμο που συνέδεε το ανατολικό με το δυτικό τμήμα της Παμφυλίας, γεγονός που ενίσχυσε τον ρόλο της ως εμπορικού και στρατηγικού κόμβου.

Η ιστορική πορεία της Άσπενδου αποτυπώνει τη διαδοχή πολιτισμών που σημάδεψαν την Παμφυλία. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν οι Χιττίτες, όπως μαρτυρά η πρώιμη νομισματοκοπία της πόλης, όπου διασώζεται η αρχαία ονομασία «ΕΣΤFΕΔΙΙΥΣ». Η παράδοση, ωστόσο, αποδίδει την ίδρυσή της σε Μυκηναίους που, μετά τον Τρωικό Πόλεμο, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και ίδρυσαν σειρά πόλεων, μεταξύ των οποίων και η Άσπενδος—μια πληροφορία που επιβεβαιώνεται και από επιγραφικά ευρήματα. Στους αιώνες που ακολούθησαν, η πόλη γνώρισε νέα κύματα ελληνικής εγκατάστασης, πέρασε για σύντομο διάστημα υπό τον έλεγχο του Κροίσου και στη συνέχεια ενσωματώθηκε στην Περσική Αυτοκρατορία, διατηρώντας ωστόσο σημαντικό βαθμό αυτονομίας, όπως δείχνει η συνέχιση της νομισματοκοπίας της.

Ένα μνημειακό κτίσμα με ψηφιδωτή διακόσμηση

Οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν τμήμα κτιρίου διαστάσεων περίπου 6 × 25 μέτρων, με ψηφιδωτό δάπεδο που σώζεται σε δύο κύρια πάνελ:ένα με γεωμετρικά μοτίβα και ένα με κεντρική εικονιστική σύνθεση. Μέχρι στιγμής έχουν ανασκαφεί περίπου 6 × 7,5 μέτρα, αλλά το ψηφιδωτό φαίνεται να συνεχίζεται σε μη αποκαλυμμένα ακόμη τμήματα.

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, το κτίσμα κατασκευάστηκε ως δεξαμενή στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. και αναδιαμορφώθηκε μετά τον σεισμό του 262 μ.Χ., όταν εσωτερικοί τοίχοι χώρισαν τον χώρο σε επιμέρους δωμάτια.

Ο ποτάμιος θεός στο κέντρο της σύνθεσης

Στο κεντρικό πάνελ, ο Νεαρός Ευρυμέδων απεικονίζεται: με καλάμια στο κεφάλι και στο χέρι, να στηρίζεται σε αμφορέα από τον οποίο ρέει νερό, πλαισιωμένος από ψάρια που κολυμπούν σε αντίθετες κατευθύνσεις. Τα στοιχεία αυτά συμβολίζουν το νερό, τη γονιμότητα και τον ζωτικό ρόλο του ποταμού για την πόλη.

Ο Ερσόι τόνισε την υψηλή ποιότητα του έργου, με λεπτές χρωματικές μεταβάσεις και μικροσκοπικές ψηφίδες που αποδίδουν με ακρίβεια τις λεπτομέρειες.

Σπάνια απεικόνιση στη ρωμαϊκή ψηφιδογραφία

Η απεικόνιση ποτάμιου θεού σε ψηφιδωτό θεωρείται εξαιρετικά σπάνια για την Ανατολία της ρωμαϊκής περιόδου. Το εύρημα προσφέρει πολύτιμα δεδομένα για την εικονογραφία και τις καλλιτεχνικές επιρροές της εποχής.

Το Υπουργείο σημειώνει ότι η ανακάλυψη είναι σημαντική όχι μόνο για την ιστορία της Ασπένδου, αλλά και για τη μελέτη της ρωμαϊκής τέχνης στην ευρύτερη περιοχή.

Η Ασπένδος πέρα από το εμβληματικό θέατρο

Οι πρόσφατες ανασκαφές αποκαλύπτουν ότι η Ασπένδος δεν ήταν μόνο το περίφημο θέατρό της. Το νέο εύρημα ενισχύει την εικόνα μιας πόλης με πλούσια αστική δομή, μνημειακή αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική παραγωγή υψηλού επιπέδου.

ΠΗΓΕΣ: www.turkiyetoday.com, asiaminor.ehw.gr

Ολοκληρώθηκε η δεύτερη ανασκαφική περίοδος της Γαλλικής Αρχαιολογικής Αποστολής στην Αμαθούντα

 Το δυτικό άνδηρο από τα βόρεια

Στο δυτικό άνδηρο της ακρόπολης της Αμαθούντας, εκεί που ο άνεμος συναντά τα ίχνη των αιώνων, η γη άνοιξε ξανά για να αποκαλύψει τα μυστικά της. Η δεύτερη ανασκαφική περίοδος της Γαλλικής Αρχαιολογικής Αποστολής ολοκληρώθηκε, φέρνοντας στο φως νέα στοιχεία για την οχύρωση και τη χρήση του χώρου κατά την υστερορωμαϊκή εποχή. Κάθε λίθος, κάθε στρώμα καταστροφής, κάθε κεραμίδι αφηγείται μια ιστορία που συνδέει το παρελθόν της Αμαθούντας με την αδιάκοπη αρχαιολογική έρευνα του σήμερα.

Η δεύτερη ανασκαφική περίοδος – Συνεργασία διεθνών φορέων

Το Τμήμα Αρχαιοτήτων του Υφυπουργείου Πολιτισμού Κύπρου ανακοίνωσε την ολοκλήρωση της δεύτερης ανασκαφικής περιόδου (30 Μαρτίου – 24 Απριλίου 2026) της Γαλλικής Αρχαιολογικής Αποστολής Αμαθούντας, η οποία πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Γαλλική Σχολή Αθηνών, το Υπουργείο Εξωτερικών της Γαλλίας και το Laboratoire HiSoMA (MOM, Λυών).

Επικεφαλής της αποστολής είναι η δρ Anna Cannavò. Οι έρευνες επικεντρώθηκαν στο δυτικό άνδηρο της ακρόπολης, μια περιοχή που είχε προηγουμένως χαρτογραφηθεί μέσω γεωφυσικής διασκόπησης το 2024.

Τομή 1 – Αποκάλυψη τμήματος υστερορωμαϊκού τοίχου

Οι ανασκαφές που άρχισαν  το 2025 αποκάλυψαν τμήμα τοίχου με κατεύθυνση βορρά–νότου, συνοδευόμενο από στρώμα κατάρρευσης με κεραμίδια και οικοδομικό υλικό.

Κατά τη φετινή περίοδο, η Τομή 1 διευρύνθηκε, αποκαλύπτοντας μεγαλύτερο τμήμα του ίδιου τοίχου, ο οποίος ακολουθεί το φυσικό άκρο του ανδήρου και στο νότιο άκρο του κάμπτεται ελαφρά προς τα δυτικά.

Ο τοίχος παρουσιάζει  μέγιστο πάχος 2 μ. , μέσο σωζόμενο ύψος 50 εκ., ανατολική όψη από μεγάλους γωνιόλιθους ασβεστόλιθους, γέμισμα από μικρούς και μεσαίους αργούς λίθους, με χρήση πηλού ως συνδετικού υλικού

Τα στοιχεία δείχνουν δύο αρχιτεκτονικές φάσεις, με ενίσχυση του αρχικού τοίχου από δεύτερη σειρά γωνιόλιθων. Στη δυτική πλευρά του τοίχου εντοπίστηκε δάπεδο στρωμένο με κεραμίδια πάνω σε υπόστρωμα χαλικιών, επίσης υστερορωμαϊκής χρονολόγησης.

Αεροφωτογραφία της Τομής 1

Στρώμα καταστροφής – Επαναχρησιμοποιημένοι λίθοι και υλικά στέγης

Στην ανατολική πλευρά του τοίχου αποκαλύφθηκε στρώμα καταστροφής με γωνιόλιθους από την κατάρρευση, αρκετοί από τους οποίους φαίνεται να είχαν χρησιμοποιηθεί σε παλαιότερα κτήρια. Βρέθηκαν επίσης  πολλά κεραμίδια από στέγη και  υπολείμματα πλιθαριών από την ανωδομή.

Η δυτική όψη δεν ανασκάφηκε, καθώς βρίσκεται πολύ κοντά στο φυσικό άκρο του ανδήρου και η αποκάλυψή της θα έθετε σε κίνδυνο τα σωζόμενα κατάλοιπα.

Τομή 3 – Υλικό της εποχής του σιδήρου

Πήλινα ειδώλια και όστρακο («Ρυθμού Αμαθούντας»)
 της Εποχής του Σιδήρου από την Τομή 3

Κατά την περίοδο του 2026 ανοίχθηκε νέα τομή 5 × 5 μ. στο βόρειο άκρο του ανδήρου.

Αν και δεν εντοπίστηκαν αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, το γέμισμα ήταν πλούσιο σε υλικό της εποχής του σιδήρου, προσφέροντας σημαντικές πληροφορίες για την πρώιμη χρήση της περιοχής.

Αμυντικός χαρακτήρας της κατασκευής – Η σημασία του δυτικού ανδήρου

Τα νέα δεδομένα επιβεβαιώνουν ότι το δυτικό άνδηρο είχε ιδιαίτερη σημασία κατά την υστερορωμαϊκή περίοδο. Ο τοίχος φαίνεται να είχε αμυντικό χαρακτήρα, πιθανότατα για την προστασία της κορυφής της ακρόπολης και της βασιλικής που είχε αντικαταστήσει το ιερό της Αφροδίτης.

Το στρώμα καταστροφής στα ανατολικά του τοίχου
κατά τη διάρκεια της ανασκαφής:
κεραμίδια και υπολείμματα πλιθαριών.

Παρά την απόκρημνη μορφολογία της δυτικής πλαγιάς, η πρόσβαση δεν ήταν αδύνατη, γεγονός που καθιστούσε αναγκαία την ενίσχυση της οχύρωσης. Η μελλοντική έρευνα θα διερευνήσει το συνολικό σχέδιο της αμυντικής κατασκευής, τη χρήση των χώρων ανατολικά του τοίχου και  το ενδεχόμενο ύπαρξης παλαιότερων οικοδομικών φάσεων κάτω από τα νέα ευρήματα

ΠΗΓΉ: https://www.gov.cy/

Παρουσίαση του βιβλίου «Η Κυρία του Έλτσε» από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης και τη Γαλλική Σχολή Αθηνών

Οι Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης και η Γαλλική Σχολή Αθηνών διοργανώνουν στις 25 Μαΐου 2026 την παρουσίαση του βιβλίου Η Κυρία του Έλτσε. Δοκίμιο για τους ποικίλους τρόπους πρόσληψης ενός ιβηρικού αγάλματος των Marlène Albert Llorca και Pierre Rouillard. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στη Γαλλική Σχολή Αθηνών, με ώρα έναρξης 19:30.

Ένα βιβλίο για τη διαδρομή ενός εμβληματικού ιβηρικού αγάλματος

Το βιβλίο εξετάζει την ιστορία, τις ερμηνείες και τις πολλαπλές προσλήψεις της περίφημης «Κυρίας του Έλτσε», ενός από τα σημαντικότερα έργα της ιβηρικής αρχαιότητας. Η ελληνική έκδοση κυκλοφορεί σε μετάφραση του Άγγελου Φιλιππάτου.

Ομιλητές της εκδήλωσης

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

• Κατερίνα Κόπακα, αρχαιολόγος, ομότιμη καθηγήτρια Πανεπιστημίου Κρήτης

• Χρήστος Χατζηιωσήφ, ιστορικός, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης

• Pierre Rouillard, αρχαιολόγος, διευθυντής σπουδών στο CNRS και συν-συγγραφέας του βιβλίου

Οι ομιλητές θα αναδείξουν τη σημασία του αγάλματος, τις ιστορικές του διαδρομές και τον τρόπο με τον οποίο επανερμηνεύτηκε μέσα στον χρόνο. Η «Κυρία του Έλτσε» αποτελεί αντικείμενο μελέτης όχι μόνο για την αρχαιολογία, αλλά και για την ανθρωπολογία, την ιστορία της τέχνης και τη θεωρία της πρόσληψης. Το βιβλίο φωτίζει τις διαφορετικές αναγνώσεις που γνώρισε το άγαλμα από τον 19ο αιώνα έως σήμερα, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο τα αρχαία αντικείμενα αποκτούν νέα νοήματα σε διαφορετικά πολιτισμικά πλαίσια.

Ανακαλύφθηκε μολύβδινη σφενδονόσφαιρα 2.000 ετών με σαρκαστική ελληνική επιγραφή στο Ισραήλ

Μια σπάνια μολύβδινη σφενδονόσφαιρα ηλικίας 2.000 ετών, χαραγμένη με την αρχαία ελληνική λέξη «ΜΑΘΟΥ», ήρθε στο φως κοντά στην αρχαία Αντιόχεια της Ίππου στο Ισραήλ. Η ανακάλυψη θεωρείται μοναδική, καθώς πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα ευρήματα με σαρκαστική επιγραφή που απευθυνόταν στους εχθρούς εν μέσω μάχης.

Το εύρημα: μια σπάνια σφενδονόσφαιρα με μήνυμα

Αρχαιολόγοι του Πανεπιστημίου της Χάιφα, υπό τον Michael Eisenberg, εντόπισαν τη σφενδονόσφαιρα με τη βοήθεια ανιχνευτή μετάλλων κοντά στην κοίτη αρχαίου ρέματος, μόλις 2 χλμ. ανατολικά της Θάλασσας της Γαλιλαίας.  Το αντικείμενο, αμυγδαλόσχημο, διαστάσεων 3,2 × 1,95 εκ. και βάρους 38 γραμμαρίων, χρησιμοποιούνταν ως φθηνό αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικό πολεμικό όπλο από τους Έλληνες υπερασπιστές της πόλης. Η επιγραφή «ΜΑΘΟΥ» (δηλαδή «μάθε», «πάρε το μάθημά σου») λειτουργούσε ως σαρκαστικό μήνυμα προς τον αντίπαλο, μια πρακτική που συναντάται σποραδικά σε πολεμικά ευρήματα της ελληνιστικής περιόδου.

Η χρήση της σφενδόνης και η πολεμική τακτική

Ένας έμπειρος σφενδονιστής μπορούσε να εκτοξεύσει τέτοια βλήματα σε απόσταση έως 400 μέτρων, πλήττοντας τον εχθρό πριν πλησιάσει στα τείχη. Η θέση εύρεσης της σφενδονόσφαιρας υποδηλώνει ότι πιθανότατα εκτοξεύθηκε από τους υπερασπιστές της Αντιόχειας Ίππου προς εισβολείς που ανέβαιναν τον αρχαίο δρόμο δίπλα στο ρέμα. Στο ίδιο σημείο έχουν βρεθεί δεκάδες παρόμοια βλήματα, συνήθως διακοσμημένα με σκορπιούς ή κεραυνούς. Ωστόσο, αυτή είναι η πρώτη φορά που εντοπίζεται σαρκαστική ελληνική φράση.

Οι ελληνικές επιγραφές στα πολεμικά βλήματα

Ανάλογες επιγραφές σε σφενδονόσφαιρες της εποχής περιλαμβάνουν φράσεις όπως:

• δέξαι («Πάρ’ το!»)
• λαβέ («Πάρε!»)
• γεῦσαι («Γεύσου το!»)

Οι επιγραφές αυτές λειτουργούσαν ως ψυχολογικός πόλεμος, ενισχύοντας το ηθικό των υπερασπιστών και προκαλώντας τον αντίπαλο. Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Palestine Exploration Quarterly.

https://pappaspost.com/

Η έκθεση «Gaza, The Future Has an Ancient Heart» στο Τορίνο αναδεικνύει την παλαιστινιακή κληρονομιά

ειδώλιο γυναίκας με ντέφι από την Εποχή του Σιδήρου,
χρονολογούμενο μεταξύ 800 και 601 π.Χ., που ανακαλύφθηκε στη Γάζα.
Φωτογραφία: Alberto Ricci

Μια νέα έκθεση στο Τορίνο φέρνει σε άμεσο διάλογο αρχαία παλαιστινιακά ευρήματα με σύγχρονα έργα καλλιτεχνών από τη Λεβαντίνη. Στόχος της είναι να αναδείξει την ανάγκη προστασίας της παλαιστινιακής ιστορίας και πολιτιστικής κληρονομιάς μέσα από μια πολυεπίπεδη, καλλιτεχνική αφήγηση.

Η έκθεση στο Τορίνο περιλαμβάνει αρχαία ευρήματα
που βρέθηκαν στη Γάζα και νέα έργα καλλιτεχνών
από ολόκληρη τη Λεβαντίνη.
 Φωτογραφία: Fondazione Merz

Έκθεση με διεθνή συνεργασία

Η έκθεση «Gaza, The Future Has an Ancient Heart» παρουσιάζεται στο Fondazione Merz και αποτελεί σύμπραξη του ίδιου του ιδρύματος, του Αιγυπτιακού Μουσείου του Τορίνο και του MAH – Museum of Art and History της Γενεύης. Η συν-επιμελήτρια και ιδρύτρια του Fondazione Merz, Beatrice Merz, σημειώνει ότι η πρωτοβουλία γεννήθηκε από την ανάγκη να δοθεί χώρος στην τέχνη να μιλήσει για όσα συμβαίνουν στη Γάζα τα τελευταία χρόνια.

Κεφαλή με μυτερό κάλυμμα, περίπου του 5ου αιώνα π.Χ.,
 που ανακαλύφθηκε στη Γάζα.
Φωτογραφία: Bettina Jacot-Descombes

Αρχαιότητες από τη Γάζα σε διάλογο με το παρόν

Περισσότερα από 80 αρχαιολογικά αντικείμενα, χρονολογημένα από την Εποχή του Χαλκού έως την Οθωμανική περίοδο, παρουσιάζονται στην έκθεση. Τα ευρήματα προέρχονται από τη συλλογή των 500 αντικειμένων που φυλάσσονται προσωρινά στο MAH για λογαριασμό του παλαιστινιακού κράτους. Η συλλογή είχε αρχικά προοριστεί για τη δημιουργία αρχαιολογικού μουσείου στην Παλαιστίνη, ένα σχέδιο που δεν υλοποιήθηκε λόγω των συγκρούσεων.

Σύγχρονη τέχνη από τη Λεβαντίνη

Τα αρχαία αντικείμενα συνομιλούν με έργα των Mirna Bamieh, Samaa Emad, Khalil Rabah, Vivien Sansour, Wael Shawky, Dima Srouji και Akram Zaatari. Τα έργα τους εξερευνούν θέματα όπως η μνήμη, η απώλεια, η πείνα, η μετατόπιση πληθυσμών και η πολιτιστική κληρονομιά. Στην έκθεση περιλαμβάνονται επίσης φωτογραφίες από το αρχείο της UNRWA.

Τέσσερις θεματικές ενότητες

Η έκθεση οργανώνεται σε τέσσερα κεφάλαια που παρουσιάζουν τη Γάζα ως αρχαίο σταυροδρόμι εμπορίου, πολιτισμών και θρησκειών. Μέσα από τα αντικείμενα αναδεικνύονται οι ιστορικοί δεσμοί της περιοχής με την Αίγυπτο, την Ελλάδα και άλλους πολιτισμούς της Μεσογείου.

Η κουζίνα της επιβίωσης

Ιδιαίτερη ενότητα αποτελεί το έργο της Samaa Emad, «Genocide Kitchen», μια σειρά 17 κολάζ που καταγράφουν συνταγές επιβίωσης στη Γάζα τα τελευταία δύο χρόνια. Οι κάτοικοι αντικαθιστούν βασικά υλικά με ό,τι υπάρχει διαθέσιμο, δημιουργώντας νέες μορφές μαγειρικής μέσα σε συνθήκες λιμού και καταστροφής.

Μνήμη, τελετουργία και απώλεια

Η Dima Srouji παρουσιάζει κέρινα εκμαγεία μελών του σώματος, αναφορά σε τελετουργικές πρακτικές και θρησκευτικές παραδόσεις της περιοχής. Ο Akram Zaatari εξετάζει τον ρόλο της φωτογραφίας ως τεκμήριο ζωής και ιστορίας σε περιόδους σύγκρουσης, μέσα από έργα που συνδέουν την αρχαιολογία με τη σύγχρονη απώλεια.

«An Extraordinary Event»(2018)
του Λιβανέζου καλλιτέχνη Akram Zaatari.
 Φωτογραφία: Sfeir-Semler Gallery, Thomas Dane Gallery

Η κεντρική ιδέα

Το Fondazione Merz υπογραμμίζει ότι η παλαιστινιακή κληρονομιά δεν βρίσκεται μόνο στα αρχαιολογικά ευρήματα, αλλά και στις συνταγές, τις ιστορίες, τις εικόνες και τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. Η έκθεση προτείνει μια ζωντανή, εξελισσόμενη αντίληψη της πολιτιστικής μνήμης.

Διάρκεια

Η έκθεση «Gaza, The Future Has an Ancient Heart» θα διαρκέσει έως τις 27 Σεπτεμβρίου 2026 στο Fondazione Merz, Τορίνο.

ΠΗΓΗ: https://www.thenationalnews.com/