Ακριβοί μας γονείς: Μια κωμωδία για αξίες, χρήμα και μεσογειακές εξαρτήσεις

Μια παράσταση που αρχίζει ως κωμωδία χαρακτήρων και καταλήγει σε αιχμηρό σχόλιο για τις αξίες, τις εξαρτήσεις και τα άλυτα δεσίματα της ελληνικής οικογένειας. Η ελληνική απόδοση του γαλλικού Chers Parents των Armelle και Emmanuel Patron, σε σκηνοθεσία Προμηθέα Αλειφερόπουλου, φέρνει στη σκηνή μια ιστορία που μοιάζει ανάλαφρη, αλλά κρύβει μέσα της όλη τη σύγχυση, τις αντιφάσεις και τις μικρές τραγωδίες της μεσογειακής οικογενειακής κουλτούρας. Με γρήγορο ρυθμό, άμεσο λόγο και χιούμορ που δαγκώνει, η παράσταση καταφέρνει να ψυχαγωγήσει, ενώ ταυτόχρονα ανοίγει χώρο για σκέψη.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται η ιδέα ότι στη μεσογειακή οικογένεια η φωλιά δεν αδειάζει. Ο γονιός δεν αποχωρεί ποτέ πραγματικά, παραμένει εκεί, να κλωτσάει αιώνια τα τοιχώματα, να υπενθυμίζει την παρουσία του, να διεκδικεί ρόλο. Τα παιδιά, από την άλλη, δεν απογαλακτίζονται. Οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια στην Ελλάδα και την Μεσόγειο μοιάζουν με κύκλους που τέμνονται διαρκώς αντί να εφάπτονται, σχέσεις που δεν αποκτούν ποτέ υγιή απόσταση.

Η παράσταση το δείχνει με χιούμορ, αλλά και με μια αλήθεια που πονάει: η οικογένεια μπορεί να γίνει όχι ασφαλής ζώνη, αλλά σφιγγοφωλιά. Ένας χώρος που σε τσιμπάει, σε κρατάει, σε εξαντλεί. Μια δομή που αντί να προστατεύει, απαιτεί.

Το χρήμα ως πειρασμός και ως δοκιμασία

Η είσοδος του «έτοιμου χρήματος» λειτουργεί ως καταλύτης. Οι γονείς, ιδεολόγοι, μαχητές, άνθρωποι που έφτιαξαν μόνοι τους τη ζωή τους, ανακοινώνουν στα παιδιά τους μια απόφαση που ανατρέπει τις ισορροπίες. Η ιδεολογία τους – άλλοτε σωσίβιο, άλλοτε παγίδα – έρχεται αντιμέτωπη με την άνεση, την ευκολία, την υπόσχεση μιας ζωής χωρίς κόπο.

Η παράσταση θέτει το ερώτημα χωρίς διδακτισμό: το χρήμα διευκολύνει ή διαφθείρει; Πόσοι μπορούν σήμερα να πατήσουν στα δικά τους πόδια; Πόσοι αντέχουν τη σειρήνα της χλιδής; Πόσοι μπορούν να πουν όχι σε μια ζωή που υπόσχεται άνεση, αλλά απαιτεί συμβιβασμό;

Η σύγκρουση αξιών

Το έργο δεν φοβάται να φέρει στο προσκήνιο τις μεγάλες αντιφάσεις της σύγχρονης κοινωνίας.  Η παράσταση θέτει το κρίσιμο ερώτημα: ποιος θα υψώσει ανάστημα απέναντι στο χρήμα; Ποιος θα ζυγίσει τις αξίες ψηλότερα από την άνεση; Ποιος θα αντισταθεί όταν η πραγματικότητα γίνεται πιο δελεαστική από τις αρχές;

Η ερμηνευτική ομάδα

Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης και η Ελένη Κούρκουλα δημιουργούν ένα ζευγάρι γονιών που ισορροπεί ανάμεσα στη στοργή και την ακαμψία, στη φροντίδα και στην εμμονή. Ο Κώστας Βασαρδάνης, ο Άλκης Μπακογιάννης και η Άννα Λουιζίδη δίνουν τρεις διαφορετικές εκδοχές της ενήλικης παιδικής εξάρτησης: ο καθένας τους κουβαλάει μια δική του πληγή, μια δική του δικαιολογία, μια δική του αδυναμία να αποκοπεί.

Οι ερμηνείες ακολουθούν τον ζωντανό ρυθμό της παράστασης, που είναι γρήγορος, κοφτός, γεμάτος ατάκες και αιχμηρές ανατροπές. Το χιούμορ λειτουργεί ως εργαλείο απογύμνωσης, όχι ως εύκολη λύση.

Μια παράσταση που ψυχαγωγεί και προβληματίζει

Η νοοτροπία της Μεσογειακής Οικογένειας  ξετυλίγεται επι σκηνής δημιουργώντας για τον θεατή μια ευχάριστη βραδιά, μέσα α[ό μια αφήγηση για το πώς μεγαλώνουμε, πώς δένουμε σαν ομάδα, πώς δεν αποχωριζόμαστε. Προσφέρει γέλιο, αλλά αφήνει και μια επίγευση προβληματισμού.

Στο τέλος, το έργο μάς καλεί να αναρωτηθούμε: η οικογένεια είναι καταφύγιο ή παγίδα; Οι αξίες είναι πυξίδα ή βαρίδι; Και τελικά, ποιος από όλους μας μπορεί να σταθεί απέναντι στο χρήμα χωρίς να λυγίσει;