Όταν ο Διόνυσος πιάνει… γραφίδα: Το πιο αναπάντεχο εύρημα στην αρχαιοελληική Γέλα της Σικελίας

Στη Γέλα της Σικελίας, μια πόλη που υπήρξε από τα σημαντικότερα κέντρα της Μεγάλης Ελλάδας, οι αρχαιολόγοι έφεραν στο φως ένα εύρημα που συνδυάζει τεχνική δεξιοτεχνία, θρησκευτική φόρτιση και μια απροσδόκητη δόση αρχαίου χιούμορ. 

Πρόκειται για μια σπάνια γραφίδα κεραμέα, κατασκευασμένη από οστό, μήκους περίπου 13 εκατοστών, διακοσμημένη με εντυπωσιακή λεπτομέρεια. Η μορφή της περιλαμβάνει μια ανδρική κεφαλή, πιθανότατα ερμαϊκή απεικόνιση του Διονύσου, και έναν έντονα προτεταμένο φαλλό που κυριαρχεί στο αντικείμενο, στοιχείο που την καθιστά μοναδική στο αρχαιολογικό τοπίο της εποχής.

Η γραφίδα ως προσφορά και ως αφήγηση

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι το αντικείμενο χρονολογείται στον 5ο αιώνα π.Χ., περίοδο ακμής για τη Γέλα. Η εξαιρετική ποιότητα της κατασκευής υποδηλώνει ότι η γραφίδα δεν ήταν απλώς εργαλείο εργαστηρίου, αλλά πιθανότατα θρησκευτική προσφορά, ίσως προς τον ίδιο τον Διόνυσο, θεό της έκστασης και της δημιουργικής παραφοράς. 

Αν και τα φαλλικά σύμβολα είναι συνηθισμένα στην αρχαία ελληνική τέχνη, η ενσωμάτωσή τους σε ένα εργαλείο καθημερινής χρήσης προσδίδει στο εύρημα μια θεατρικότητα που μοιάζει να γεφυρώνει την εργασία με τη λατρεία, την τεχνική με το παιχνίδισμα της θεϊκής παρουσίας.

Η Γέλα αποκαλύπτει ξανά το παρελθόν της

Οι ανασκαφές, που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο οικοδομικών εργασιών, αποκάλυψαν επίσης μια εκτεταμένη ελληνιστική συνοικία, επιβεβαιώνοντας τη σημασία της Γέλας ως κέντρου πολιτισμού και παραγωγής. Η πόλη υπήρξε για αιώνες σημείο συνάντησης τεχνιτών, εμπόρων και καλλιτεχνών. Το νέο εύρημα προστίθεται σε μια σειρά αντικειμένων που φωτίζουν την καθημερινότητα των αρχαίων κατοίκων και τον τρόπο με τον οποίο η τέχνη, η θρησκευτικότητα και το χιούμορ συνυπήρχαν σε έναν κόσμο όπου το ιερό και το καθημερινό δεν ήταν ποτέ πραγματικά χωρισμένα.

Η ίδρυση μιας ελληνικής αποικίας

Η ιστορία της Γέλας αρχίζει το 689 π.Χ., όταν άποικοι από την Κρήτη και τη Ρόδο εγκαθίστανται στη νότια ακτή της Σικελίας. Η περιοχή προσέφερε εύφορη γη, πρόσβαση στη θάλασσα και στρατηγική θέση για τον έλεγχο των εμπορικών δρόμων. Η πόλη αναπτύχθηκε γρήγορα και ίδρυσε μάλιστα και άλλες αποικίες, όπως τον Ακράγαντα, εξελισσόμενη σε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα της Μεγάλης Ελλάδας.

Ακμή, δύναμη και κληρονομιά

Στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. η Γέλα γνώρισε την περίοδο της μεγαλύτερης ισχύος της υπό τον τύραννο Ιπποκράτη και αργότερα υπό τον Γέλωνα, ο οποίος μετέφερε την έδρα του στις Συρακούσες και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη νίκη κατά των Καρχηδονίων. 

Παρά τις καταστροφές που υπέστη αργότερα, η πόλη άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία της Σικελίας. Το πρόσφατο εύρημα της γραφίδας υπενθυμίζει ότι η Γέλα δεν ήταν μόνο πολιτικό και στρατιωτικό κέντρο, αλλά και τόπος που η Τέχνη, η λατρεία και η καθημερινότητα συνυπήρχαν με τρόπο ζωντανό και απρόβλεπτο.

Πηγές:

gizmodo.com/

.britannica.com/place/Gelaps

worldhistory.org/Gela/

oxfordre.com/classics/display/10.1093/acrefore/9780199381135.001.0001/acrefore-9780199381135-e-2804

www.wondersofsicily.com/

Το ασημένιο φυλαχτό της Ιστάρ στο αρχαιοελληνικό λιμάνι της Άμω

Ένα εύρημα που αποκαλύπτει τις ανατολικές διαδρομές πίστης στο Αιγαίο...Στο αρχαίο λιμάνι της Άμω, με θέα στον Κόλπο της Γκιοκόβα στα νοτιοδυτικά παράλια της Τουρκίας, οι αρχαιολόγοι έφεραν στο φως ένα σπάνιο ασημένιο μενταγιόν με σύμβολα της ασσυριακής θεάς Ιστάρ. Το μικρό αντικείμενο, αν και ταπεινό σε μέγεθος, αποδεικνύεται εξαιρετικά σημαντικό για την κατανόηση των πολιτισμικών ροών που συνέδεαν τη Μεσοποταμία με τα παράλια της Ανατολίας και το Αιγαίο κατά την αρχαιότητα. Το εύρημα εντοπίστηκε στην ανασκαφική περίοδο του 2025 στην Άμω, έναν οικισμό στρατηγικά τοποθετημένο στον λόφο Asarcık, με άμεση πρόσβαση σε θαλάσσιες οδούς που ένωνε το Αιγαίο με την ανατολική Μεσόγειο.

Το μενταγιόν φέρει δύο χαρακτηριστικά σύμβολα: ένα λιοντάρι και ένα οκτάκτινο άστρο, εικονογραφικά στοιχεία που συνδέονται άμεσα με τη θεά Ιστάρ, γνωστή στη Μεσοποταμία και ως Ινάννα. Ο επικεφαλής των ανασκαφών, αναπληρωτής καθηγητής Μεχμέτ Γκιουρμπιζέρ, επισημαίνει ότι η συνύπαρξη των δύο μοτίβων δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας για την προέλευση και τη σημασία του αντικειμένου. Δεν πρόκειται για απλή διακόσμηση, αλλά για φορητό σύμβολο πίστης, ταυτότητας ή προστασίας, που πιθανότατα ανήκε σε άτομο με δεσμούς ή επαφές με τον ασσυριακό κόσμο.

Η Άμω και η ιστορική της ταυτότητα

Η Άμω ήταν αρχαιοελληνική πόλη της Καρίας και τμήμα της Ροδιακής Περαίας. Οχυρωμένη, με θέατρο, τείχη και ιερό του Απόλλωνα Σαμναίου, αποτελούσε οργανωμένο αστικό κέντρο με έντονη οικονομική δραστηριότητα. Οι πρώτες συστηματικές ανασκαφές του Γεωργίου Μπιν το 1948 έφεραν στο φως επιγραφές σχετικές με μισθώσεις γης, αποκαλύπτοντας μια πόλη με ανεπτυγμένη διοίκηση και θεσμούς. Η ελληνική της ταυτότητα ήταν σαφής, ωστόσο η γεωγραφική της θέση την καθιστούσε σημείο επαφής με πολιτισμούς της Ανατολής, ιδιαίτερα από τον 7ο αιώνα π.Χ. και εξής, όταν η Μεσόγειος γνώρισε έντονη κινητικότητα εμπόρων, στρατιωτών και διπλωματών.

Η Άμω ως κόμβος ανταλλαγών

Το νέο εύρημα ενισχύει την εικόνα της Άμω ως ενεργού κόμβου μακρινών ανταλλαγών. Η παρουσία ενός αντικειμένου συνδεδεμένου με τη λατρεία της Ιστάρ αποδεικνύει ότι οι θρησκευτικές ιδέες ταξίδευαν μαζί με τα εμπορεύματα και τους ανθρώπους. Η πόλη δεν ήταν απομονωμένη, αλλά ενταγμένη σε ένα δίκτυο που συνέδεε την Ανατολία, το Αιγαίο, τη Λεβαντίνη και τη Μεσοποταμία.

Ανασκαφές και νέα ευρήματα

Οι έρευνες του 2025 επικεντρώθηκαν στην τεκμηρίωση του θεάτρου, στην ανασκαφή οικιστικών τομέων και στον καθαρισμό του ιερού του Απόλλωνα, που η βλάστηση είχε καλύψει σημαντικά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα. Το ασημένιο μενταγιόν προσθέτει μια νέα διάσταση στην κατανόηση της πόλης: πέρα από οικονομικό κέντρο, η Άμω αναδεικνύεται ως σημείο συνάντησης Ανατολής και Δύσης, όπου σύμβολα, πίστεις και ταυτότητες διασταυρώνονταν. Τώρα,ένα μικρό αντικείμενο αποδεικνύεται ικανό να φωτίσει μεγάλες ιστορικές διεργασίες, υπενθυμίζοντας ότι τα αρχαία λιμάνια υπήρξαν χώροι όπου οι κόσμοι συναντιούνταν και αλληλοεπηρεάζονταν.

πηγή : anatolianarcheilogy.net

Νέες παράκτιες ανασκαφές στην Πέρινθο : Τι έδειξαν οι υποθαλάσσιες έρευνες

Αρχαιολόγοι που εργάζονται στις βόρειες ακτές της Θάλασσας του Μαρμαρά έφεραν στο φως πειστικά στοιχεία για μια ελάχιστα γνωστή πτυχή της καθημερινής ζωής στην αρχαία Πέρινθο. Πρόσφατες ανασκαφές στο Mola Burnu ( Μόλα Μπούρνου)—μία από τις λιγότερο διερευνημένες γωνιές της πόλης—αποκάλυψαν πυκνή συγκέντρωση διάτρητων μυδιών, προσεκτικά σκαλισμένων οστέινων φουρκετών και λίθινων εργαλείων πολλών περιόδων. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι το εξέχον αυτό ακρωτήριο ίσως φιλοξενούσε μια εξειδικευμένη ζώνη δραστηριοτήτων, πιθανόν συνδεδεμένη με επεξεργασία οστρέων ή παραγωγή διακοσμητικών αντικειμένων.

Η Πέρινθος ήταν μια αρχαία ελληνική πόλη με ισχυρή πολιτιστική ταυτότητα, ιδρυμένη ως αποικία της Σάμου γύρω στο 600 π.Χ. και αποτέλεσε σημαντικό κέντρο του    Ελληνισμού στη Θράκη. Η Πέρινθος, γνωστή μετά το 297 μ.Χ. ως Ηράκλεια, ιδρύθηκε από Σαμίους αποίκους το 599 π.Χ. στις βόρειες ακτές της Προποντίδας, κοντά στη σημερινή Μαρμαρά Ερεγλίσι. Η ίδρυσή της συνδέεται με την εξάπλωση των ελληνικών αποικιών στη Θράκη, ενώ οι αρχαίες πηγές (όπως ο Ευσεβίος και ο Συγγέλος) επιβεβαιώνουν την σαμιακή καταγωγή των πρώτων κατοίκων.

 Ως παραθαλάσσιο κέντρο, η Πέρινθος ανέπτυξε εμπορικές και πολιτιστικές σχέσεις με τον ευρύτερο ελληνικό κόσμο, διατηρώντας την ελληνική γλώσσα, θρησκεία και θεσμούς. Η πόλη διέθετε μνημειακό θέατρο—το μεγαλύτερο της Θράκης—και λιμενικές εγκαταστάσεις που μαρτυρούν την οικονομική της ακμή. Η ελληνική πολιτιστική της ταυτότητα εκφράστηκε μέσα από την αρχιτεκτονική, τις επιγραφές, τις λατρείες και την κοινωνική οργάνωση, καθιστώντας την Πέρινθο έναν ζωντανό φορέα του ελληνισμού στην περιοχή της Προποντίδας.

Ένα παραμελημένο ακρωτήριο γίνεται κύρια ανασκαφική περιοχή

Η Πέρινθος, μία από τις σημαντικότερες παραλιακές πόλεις της Θράκης, αποτελεί αντικείμενο εκτεταμένης αρχαιολογικής έρευνας από το 2021. Ενώ οι πρόσφατες ανασκαφικές περίοδοι επικεντρώθηκαν στο μνημειακό θέατρο και τις ανώτερες αναβαθμίδες, το Μόλα Μπούρνου άνοιξε δειλά μόλις πέρυσι. Η απόφαση να επεκταθεί το σκάμμα το 2025 αποδείχθηκε καθοριστική. Ξεχωρίζουν  οι προσεκτικά τρυπημένες οπές, υπερβολικά ομοιόμορφες για να είναι τυχαίες. Το επίπεδο ακρίβειας δείχνει σκόπιμη εξαγωγή—πιθανόν για λήψη μαργαριταριού—ή προετοιμασία των οστρέων για διακόσμηση ή βιοτεχνική χρήση.

Στο ίδιο σκάμμα βρέθηκε επίσης εντυπωσιακή συλλογή ελεφαντοστέινων και οστέινων φουρκετών, ασυνήθιστα άφθονη για ένα μόνο σημείο, καθώς και λίθινα εργαλεία που φαίνεται να επαναχρησιμοποιήθηκαν σε πολλές εποχές, από την προϊστορία έως τη ρωμαϊκή και πρώιμη βυζαντινή περίοδο.

Υποθαλάσσιες έρευνες ενισχύουν την υπόθεση του λιμανιού

Παράλληλα με τις χερσαίες εργασίες, οι υποβρύχιοι αρχαιολόγοι συνέχισαν την έρευνα στο ανατολικό λιμάνι της Πέρινθου. Ένας μερικώς βυθισμένος τοίχος που τεκμηριώθηκε το 2024 εξετάστηκε με συστηματικές καταδύσεις φέτος, αποκαλύπτοντας κατασκευαστικά χαρακτηριστικά συμβατά με λιμενικές υποδομές. Αν και η ακριβής λειτουργία του παραμένει αβέβαιη, η δομή θα μπορούσε να αποτελεί τμήμα λιμενικής εγκατάστασης ή παράκτιας βιοτεχνικής ζώνης που στήριζε δραστηριότητες παρόμοιες με αυτές που τώρα αναδύονται στο Μόλα Μπούρνου.Επειδή η ανατολική λιμενική ζώνη δεν είχε ποτέ ερευνηθεί επίσημα, εξελίσσεται ταχύτατα σε μία από τις πιο υποσχόμενες περιοχές για μελλοντική μελέτη.

Το θέατρο συνεχίζει να αποκαλύπτει δομικές εκπλήξεις

Εν τω μεταξύ, οι ανασκαφές στο κολοσσιαίο θέατρο της Πέρινθου συνεχίζουν να αναδιαμορφώνουν την επιστημονική κατανόηση της αρχιτεκτονικής ιστορίας του χώρου. Θαμμένο κάτω από περίπου έξι μέτρα επιχώσεων, το οικοδόμημα διατηρεί ενδείξεις για αρκετές διακριτές οικοδομικές φάσεις. Κοντά στο σκηνικό οικοδόμημα, οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν μεγάλες λιθοδομές που πιστεύεται ότι ανήκουν σε ένα παλαιότερο, έως τώρα ατεκμηρίωτο αρχιτεκτονικό πρόγραμμα.

Προς την περιοχή που είναι γνωστή τοπικά ως Καβάλα, πρόσθετες τομές αποκάλυψαν καθίσματα διάσπαρτα σε διάφορες γωνίες. Αρκετά φέρουν σημάδια λιθοξόων ή προσωπικές επιγραφές, προσφέροντας σπάνια εικόνα για την οργάνωση της εργασίας και τις συνήθειες καθισμάτων στο αρχαίο θέατρο.

 Δυτική Νεκρόπολη

Πέρα από τον μνημειακό πυρήνα, το έργο επεκτείνει επίσης τις έρευνες στη νεκρόπολη της Ύστερης Αρχαιότητας στα δυτικά. Σε συνεργασία με ειδικούς του Πανεπιστημίου Hacettepe, οι οστεολογικές μελέτες συνεχίζουν να εμπλουτίζουν το δημογραφικό και πολιτισμικό προφίλ του νεκροταφείου. Με σταθερό καιρό και ισχυρή θεσμική υποστήριξη, η ανασκαφική περίοδος αναμένεται να διαρκέσει έως το τέλος Δεκεμβρίου.

ΠΗΓΗ :Anatolian archeology.net

Ένα στάδιο 2.000 ετών αναδύεται στην αρχαιοελληνική πόλη Βλαύνδος

Αρχαιολόγοι άρχισαν την ανασκαφή ενός σταδίου της ρωμαϊκής εποχής, χτισμένου πάνω από τα εντυπωσιακά φαράγγια της περιοχής Ουλουμπέι στο Ουσάκ — μια ανακάλυψη που μπορεί να μετατρέψει την αρχαία πόλη του Βλαύνδος σε ένα από τα πιο ξεχωριστά αρχαιολογικά τοπία της δυτικής Τουρκίας.

Περιτριγυρισμένη από τους κάθετους βράχους του φαραγγιού Ουλουμπέι, η πόλη του Βλαύνδος ήταν γνωστή για την φυσική της μορφή ως «φρούριο». Ιδρύθηκε μετά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ανατολία και κατοικήθηκε από Μακεδόνες στρατιώτες, λειτουργώντας ως στρατηγική φρουριακή πόλη κατά την ελληνιστική περίοδο. Σήμερα, οι νέες ανασκαφές αλλάζουν την εικόνα που θα αντικρίσουν οι επισκέπτες.

Στάδιο με θέα το φαράγγι

Η φετινή ανασκαφική περίοδος σηματοδοτεί την πρώτη μεγάλης κλίμακας έρευνα στο ρωμαϊκό στάδιο της πόλης — ένα οικοδόμημα μήκους 140 μέτρων και πλάτους 37 μέτρων, τοποθετημένο ακριβώς αριστερά από την κύρια πύλη της πόλης και με άμεση θέα σε μια βαθιά χαράδρα.

Οι αρχαιολογικές ομάδες έχουν ήδη αποκαλύψει:έναν λαξευτό αγωγό νερού που τροφοδοτούσε το κοντινό ρωμαϊκό λουτρό,την κλιμακωτή ζώνη εισόδου, και έναν ισχυρό αναλημματικό τοίχο που σταθεροποιούσε το επικλινές έδαφος. Ο διευθυντής της ανασκαφής, Σεριφ Σόιλερ, σημειώνει ότι το στάδιο πιθανότατα χρονολογείται στον 1ο αιώνα μ.Χ., αν και περαιτέρω έρευνα θα καθορίσει με ακρίβεια τη χρονολόγηση.

Μια πόλη με εντυπωσιακά μνημεία: από τον ναό της Δήμητρας έως τριλίθους τύπου Στόουνχεντζ

Το στάδιο προστίθεται σε μια σειρά εντυπωσιακών ευρημάτων που έχουν αποκαλυφθεί στην Βλαύνδο  τα τελευταία χρόνια. Η πόλη διατηρεί: εννέα αποκατεστημένα ρωμαϊκά υδραγωγεία, έναν μνημειακό τάφο ηλικίας δύο χιλιετιών,την κεντρική κιονοστοιχία με στρώματα ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής, τον ναό της Δήμητρας που δεσπόζει κοντά στο κέντρο της πόλης, και τρεις τριλιθικούς λίθους που θυμίζουν το Στόουνχεντζ, στην άκρη του οικισμού.

Στις πλαγιές του φαραγγιού, δεκάδες λαξευτοί τάφοι ενισχύουν το δραματικό τοπίο, καθιστώντας το Μπλαούνδος ένα από τα πιο φωτογενή αρχαιολογικά σημεία της Τουρκίας. Η Βλαύνδος ήταν αρχαία ελληνική πόλη. Εισικότερα, ιδρύθηκε κατά την ελληνιστική περίοδο, μετά τις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ανατολία, και κατοικήθηκε από Μακεδόνες στρατιώτες. Στην πραγματικότητα, οι πηγές το αναφέρουν ως «Blaundeon Macedonian», δηλαδή πόλη με μακεδονική καταγωγή. 

Η περιοχή βρισκόταν στα όρια Λυδίας και Φρυγίας, στη σημερινή επαρχία Ουσάκ της Τουρκίας. Η πόλη εξελίχθηκε σε σημαντικό ρωμαϊκό κέντρο. Έτσι, αν και σήμερα είναι γνωστή κυρίως για τα ρωμαϊκά μνημεία του, η ταυτότητά του είναι βαθιά ελληνική στην ίδρυση και την πρώιμη ιστορία της.

πηγή:https://www.anatolianarchaeology.net/

Kατοικία 1.500 ετών φωτίζει την καθημερινή ζωή στην αρχαιοελληνική πόλη Πέρρη της Κομμαγηνής

Η ανασκαφική περίοδος στην Πέρρη έφερε στο φως ένα από τα πιο αποκαλυπτικά αρχιτεκτονικά ευρήματα μέχρι σήμερα: ένα οικιστικό συγκρότημα ηλικίας 1.500 ετών, χτισμένο κατά την ύστερη ρωμαϊκή κατοχή της αρχαίας Κομμαγηνής. Το εύρημα προσφέρει μια σπάνια, επίγειας κλίμακας εικόνα για τον τρόπο λειτουργίας των νοικοκυριών σε μια πόλη που βρισκόταν σε κομβικό σημείο εμπορικών και στρατιωτικών διαδρομών.

Η αρχαία πόλη Πέρρη της Κομμαγηνής, κοντά στο Αντιγιαμάν, υπήρξε σημαντικός εμπορικός και στρατιωτικός κόμβος από την ελληνιστική έως τη ρωμαϊκή εποχή. Οι ανασκαφές αποκαλύπτουν νεκροπόλεις, μωσαϊκά και ρωμαϊκές κατοικίες, φωτίζοντας την καθημερινή ζωή σε μία από τις κύριες πόλεις της Κομμαγηνής

Η ιστορία της 

Υπήρξε σημαντικός σταθμός εμπορίου και στρατιωτικών μετακινήσεων χάρη στην πηγή της και τη θέση της στους δρόμους που διέσχιζαν τον Ταύρο. Κατά την Παλαιολιθική κατοίκηση, σύμφωνα με ανασκαφές του 1925, η περιοχή ήταν κατοικημένη ήδη από την παλαιολιθική εποχή. Την Ελληνιστική περίοδο, η Πέρρη ήταν μία από τις τέσσερις βασικές πόλεις της Κομμαγηνής (μαζί με Σαμόσατα, Μαράς και Δολίχη). Την Ρωμαϊκή εποχή, η πόλη συνέχισε να ακμάζει, με δημόσια κτίρια, νεκροπόλεις και ρωμαϊκή κρήνη που τροφοδοτούνταν από την περίφημη πηγή της.

Αξιοσημείωτη είναι η στρατηγική θέση της, βρισκόταν στον δρόμο από τη Σαμόσατα προς τη Μελιτηνή, λειτουργώντας ως σταθμός για ταξιδιώτες και στρατεύματα. Επίσης, την βυζαντινή περίοδο, η Πέρρη παρέμεινε ενεργή έως τον Μεσαίωνα, αλλά σταδιακά έχασε την σημασία τη. Οι  σύγχρονες ανασκαφές αποκαλύπτουν ρωμαϊκά υδραυλικά συστήματα, κατοικίες και μωσαϊκά, προσφέροντας εικόνα της καθημερινής ζωή

Ένας καλά οργανωμένος χώρος δίπλα στη βασιλική

Οι αρχαιολόγοι υπό τη διεύθυνση του Μουσείου Αδıyaman εντόπισαν μια κατοικία 154 τ.μ. δίπλα στη βασιλική που φημίζεται για το περίφημο «Μωσαϊκό του Παραδείσου» (Cennet Mosaic). Η δομή περιλαμβάνει μια εστία ταντίρ στο κέντρο και δύο παρακείμενα δωμάτια, στοιχεία που δείχνουν μια πλήρως ενεργή οικιακή χρήση και όχι έναν προσωρινό ή βοηθητικό χώρο.

Η αρχιτεκτονική και τα αντικείμενα που έχουν βρεθεί μέχρι τώρα συνθέτουν μια συνεκτική εικόνα της καθημερινότητας στα ύστερα ρωμαϊκά χρόνια:Τα νομίσματα, τα χάλκινα αντικείμενα και τα καθημερινά σκεύη δείχνουν συνεχή χρήση», σημείωσε. «Η εστία ταντίρ είναι ιδιαίτερα σημαντική — υποδηλώνει προετοιμασία τροφής και έναν ρυθμό ζωής τυπικό μιας εγκατεστημένης γειτονιάς.

Μια πόλη διαμορφωμένη από την κίνηση

Η Πέρρη, ιστορικά σημείο σύνδεσης σε βασικές αρχαίες οδούς, συνεχίζει να αποκαλύπτει ευρήματα που αντανακλούν τον ρόλο της ως κόμβου εμπορίου και στρατιωτικών μετακινήσεων στην Κομμαγηνή. Η στρατηγική γεωγραφία της αποτυπώνεται στην ποικιλία των υλικών που ανασύρονται από το έδαφος.

Η νεοανακαλυφθείσα κατοικία προστίθεται σε προηγούμενα ευρήματα, όπως ρωμαϊκά υδραυλικά συστήματα, λιθόκτιστες δομές και αρχιτεκτονικά θραύσματα, τα οποία χαρτογραφούν την εξελισσόμενη πολεοδομική εικόνα της πόλης. Με κάθε ανασκαφική περίοδο, η Πέρρη παρουσιάζει πιο καθαρά πώς οργανωνόταν η ζωή στο σταυροδρόμι της μεθοριακής πολιτικής, του περιφερειακού εμπορίου και των τοπικών παραδόσεων.

ΠΗΓΕΣ:Anatolianarcheology.net

Perrhe: Exploring an Ancient City of the Kingdom of Commagene

en.yenisafak.com/turkiye/roman-era-dwelling-uncovered-at-ancient-perre-site-in-turkiye-3710727

1,500-Year-Old Roman Domestic Complex Unearthed in Perre, the Ancient Commagene City | Ancientist

Σπάνιο ηλιακό ρολόι 2.200 ετών ανακαλύφθηκε στην αρχαιοελληνική πόλη Αιγαί

Αρχαιολόγοι εντόπισαν στην αρχαιοελληνική πόλη Αιγαί, έναν από τους καλύτερα διατηρημένους οικισμούς της Αιολίδας, ένα εντυπωσιακό ηλιακό ρολόι της ελληνιστικής εποχής, ηλικίας άνω των δύο χιλιετιών. Το εύρημα, που βρέθηκε ακέραιο μέσα στο Βουλευτήριο της πόλης, αποτελεί νέα απόδειξη της προχωρημένης επιστημονικής γνώσης και καλλιτεχνικής δεξιοτεχνίας της εποχής.

Οι Αιγαί ήταν ένα ορεινό οχυρό της Αιολίδας, σημερινή Μανίσα της Τουρκίας. Ιδρύθηκε  από Έλληνες της Μαγνησίας Θεσσαλίας περίπου τον 7ο αιώνα π.Χ. Ήταν μία από τις δώδεκα πόλεις που εγκατέστησαν οι Αιολείς κατά τον πρώτο ελληνικό αποικισμό στη Μικρά Ασία. Οι δώδεκα πόλεις συγκρότησαν την Αιολίδα, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος και ο Στράβων. Οι περισσότεροι θα έχουν διαβάσει ή ακούσει το μυθιστόρημα «Αιολική Γη» του Ηλία Βενέζη  που αναφέρεται στην περιοχή της Αιολίδας και συνδέει την ιστορία με τη μυθολογική και συναισθηματική ταυτότητα του τόπου.

 

Συνδυασμός Αστρονομίας και Συμβολισμού

Σύμφωνα με τον διευθυντή των ανασκαφών, καθηγητή Δρ. Yusuf Sezgin, ο μοναδικός σχεδιασμός του ηλιακού ρολογιού το καθιστά ένα από τα καλύτερα σωζόμενα παραδείγματα αρχαίων οργάνων μέτρησης του χρόνου. Το εύρημα με την πλώρη πλοίου και τα «μάτια» ως αποτρεπτικά σύμβολα παραπέμπει σε αρχαίες ναυτικές και αποτροπαϊκές παραδόσεις, ίσως και σε λατρεία του Ήλιου ή του Απόλλωνα.  Το ηλιακό ρολόι εκτίθεται πλέον στο Μουσείο της Μανίσα και ξεχωρίζει τόσο ως καλλιτεχνικό αριστούργημα όσο και ως επιστημονικό εργαλείο. Οι ειδικοί τονίζουν ότι το εύρημα αναδεικνύει την πολυπλοκότητα των αστρονομικών σπουδών στον αρχαίο ελληνικό κόσμο και προσθέτει νέα διάσταση στη σημασία της Αιγαί.

 

Η ιστορία της πόλης

Η πολή Αιγαί ιδρύθηκε περίπου τον 7ο αιώνα π.Χ. και αποτέλεσε ακμάζον κέντρο εμπορίου και πολιτισμού στη δυτική Ανατολία κατά την ελληνιστική περίοδο. Αναλυτικά, χτισμένη σε απότομο και αμυντικό λόφο στην  επαρχία της Μανίσας της σημερινής Τουρκίας, η πόλη είναι γνωστή για την μνημειακή της αρχιτεκτονική, όπως για το θέατρο, την αγορά, τις στοές και τα δημόσια κτίρια. Οι συνεχιζόμενες ανασκαφές από το 2004 έχουν φέρει στο φως αγάλματα, επιγραφές και αρχιτεκτονικά κατάλοιπα που αναδεικνύουν τον πλούτο και την επιρροή της Αιγαί.

Αξίζει να διευκρινίσουμε ότι η αρχαία πόλη Αιγαί της Αιολίδας ιδρύθηκε από τους Αιολείς που ήταν ένα αρχαίο ελληνικό φύλο που μετανάστευσε από τη Θεσσαλία και τη βορειοανατολική Στερεά Ελλάδα προς τα παράλια της Μικράς Ασίας μετά τον Τρωικό Πόλεμο. Σύμφωνα με την παράδοση, η αποικιστική επιχείρηση καθοδηγήθηκε από τον Πένθιλο, γιο του Ορέστη και εγγονό του Αγαμέμνονα.

Αρχιτεκτονική κληρονομιά

Η πόλη Αιγαί ξεχώρισε για την πολιτιστική και αρχιτεκτονική της ακμή, με ναούς αφιερωμένους στον Απόλλωνα, την Αθηνά και την Εστία, καθώς και για το Βουλευτήριο της πόλης, όπου βρέθηκε πρόσφατα το σπάνιο ηλιακό ρολόι. Άξιο λόγου είναι το Ιερό του Απόλλωνα, καθώς η πόλη διέθετε σημαντικό ιερό αφιερωμένο στον θεό της μουσικής και της μαντικής, γεγονός που υποδηλώνει θρησκευτική και πολιτιστική ακμή.  Στη συνέχεια, κατά τον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ., η πόλη Αιγαί γνώρισε μεγάλη άνθιση υπό τη δυναστεία των Ατταλιδών της Περγάμου, με εντυπωσιακά δημόσια έργα και αρχιτεκτονικά σύνολα.

ΠΗΓΕΣ: https://www.anatolianarchaeology.net/,

https://arxeion-politismou.gr/

Η Αιολίδα του Αιγαίου και της Ανατολής - Cognosco Team

Λητώον: Το Θρησκευτικό Κέντρο της Αρχαίας Λυκίας και η ελληνική κληρονομιά της

 

Ανασκαφές αποκαλύπτουν την ιστορική σημασία της πόλης που ένωσε τη λυκιακή ταυτότητα με την αρχαιοελληνική θρησκεία. Η αρχαία πόλη της Λητώον, που βρίσκεται στην περιοχή Κουμλούοβα της επαρχίας Μούγλων στη νοτιοδυτική Τουρκία, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά κέντρα της αρχαιότητας. 

Ιδρυμένη κατά τη 2η χιλιετία π.Χ., η Λητώον υπήρξε το πνευματικό επίκεντρο του βασιλείου της Λυκίας, μιας περιοχής με ιδιαίτερη πολιτισμική ταυτότητα, η οποία ενσωματώθηκε σταδιακά στον ελληνικό κόσμο. Οι ναοί της Λητούς, του Απόλλωνα και της Άρτεμης μαρτυρούν την άμεση σύνδεση της πόλης με το αρχαιοελληνικό θρησκευτικό σύστημα.

Αρχαιοελληνική παρουσία στη Λυκία

Η Λυκία, αν και διατήρησε τη δική της γλώσσα και πολιτική οργάνωση, ανέπτυξε στενές σχέσεις με τον ελληνικό πολιτισμό ήδη από την αρχαϊκή περίοδο. Η συμμετοχή της στη Δελφική Αμφικτυονία και η υιοθέτηση ελληνικών θεοτήτων και αρχιτεκτονικών ρυθμών επιβεβαιώνουν την πολιτισμική της ενσωμάτωση. Η Λητώον, ως ιερό αφιερωμένο στην ελληνική τριάδα, αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την ελληνιστική λατρεία στην Ανατολία.

Μνημεία και αρχιτεκτονική κληρονομιά

Οι ανασκαφές που διεξάγονται υπό την εποπτεία του καθηγητή Ερντογάν Ασλάν έχουν φέρει στο φως ναούς, βάσεις αγαλμάτων, επιγραφές και ένα εντυπωσιακό θέατρο χωρητικότητας 8.000 ατόμων. Το θέατρο, που χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο, φαίνεται πως χρησιμοποιούνταν κυρίως για θρησκευτικές τελετές και πολιτικές συνελεύσεις, και συνέχισε να λειτουργεί και κατά τη ρωμαϊκή εποχή, δείχνοντας τη διαχρονική σημασία του χώρου.

Η τρίγλωσση επιγραφή και η αποκρυπτογράφηση της Λυκιακής Γλώσσας

Η Λητώον έγινε διεθνώς γνωστή χάρη στην ανακάλυψη της τρίγλωσσης επιγραφής —γραμμένης σε λυκιακά, ελληνικά και αραμαϊκά— η οποία αποτέλεσε το κλειδί για την αποκρυπτογράφηση της λυκιακής γλώσσας. Η επιγραφή αυτή, που εκτίθεται στο Μουσείο της Φετιγιέ, επιβεβαιώνει την πολιτισμική συνύπαρξη και την ελληνική παρουσία στην περιοχή. Η σημασία της ήταν καθοριστική για την ένταξη της πόλης στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO το 1988.

Διοίκηση, ιεροί κανόνες και πολιτική ζωή

Οι επιγραφές που έχουν εντοπιστεί στην πόλη περιλαμβάνουν αποφάσεις της Λυκιακής Συμμαχίας και κανόνες για την ιερότητα του χώρου, όπως η απαγόρευση εισόδου με μεταλλικά αντικείμενα και όπλα, καθώς και ήταν η απαγόρευση κατασκήνωσης. Τέτοιες διοικητικές επιγραφές είναι σπάνιες σε άλλες αρχαίες πόλεις και καθιστούν τη Λητώον μοναδική ως συλλογική μνήμη της Λυκίας.

Σύγχρονες ανασκαφές και αποκατάσταση

Οι εργασίες αποκατάστασης συνεχίζονται στους ναούς και στους τάφους, ενώ επιγραφολόγοι μελετούν τις δεκάδες επιγραφές που αποκαλύπτουν πτυχές της διοίκησης, της λατρείας και της καθημερινής ζωής των αρχαίων Λυκίων. Η Λητώον αποδεικνύει την ελληνικής κληρονομιά στην Ανατολία και συνιστά έναν πολύτιμο οδηγό για την κατανόηση της πολιτισμικής συνύπαρξης στην αρχαιότητα.

Η αποικία Κυρήνη: Το “Παρίσι” της αρχαίας Βόρειας Αφρικής-Ποια ίχνη άφησαν οι αρχαίοι Έλληνες

 

 

Η Κυρήνη, η λαμπρή ελληνική αποικία, που ιδρύθηκε το 631 π.Χ. από Δωριείς της Θήρας, αποτελεί  μια πόλη-σύμβολο. Η Κυρήνη που βρίσκεται στη Βόρεια Αφρική συνδύασε την πνευματική ακμή με την εμπορική ευημερία, και άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στον πολιτισμό της Μεσογείου. Στους αιώνες που ακολούθησαν, η Κυρήνη άντεξε σεισμούς, πολέμους, λεηλασίες και πολιτικές αναταραχές. Και όμως, η ψυχή της δεν χάθηκε.

Το καλοκαίρι του 2023, οι καταστροφικές πλημμύρες που σάρωσαν τη Λιβύη αποκάλυψαν κάτι απροσδόκητο: Νέες αρχαιολογικές δομές κοντά στη Ντέρνα, που ήρθαν στην επιφάνεια μετά την υποχώρηση των νερών. Οι λιβυκές αρχές βρέθηκαν μπροστά σε μνημεία που δεν είχαν καταγραφεί, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο την Κυρήνη ως ζωντανό κομμάτι της ιστορίας.

Πολιτιστικά μνημεία

Ο ναός του Απόλλωνα, ο ναός του Δία, τα ελληνικά λουτρά και τα δημόσια οικοδομήματα της πόλης μαρτυρούν την αρχιτεκτονική και θρησκευτική μεγαλοπρέπεια της εποχής. Παρά τις φθορές από σεισμούς, πολέμους και ανθρώπινες επεμβάσεις, η Κυρήνη συνεχίζει να αποκαλύπτει τα μυστικά της. Το άγαλμα του Απόλλωνα, που είχε βρεθεί σπασμένο σε 121 κομμάτια και μεταφέρθηκε στο Βρετανικό Μουσείο, είναι μόνο ένα από τα πολλά τεκμήρια της καλλιτεχνικής και πνευματικής ακμής της πόλης.

Από τα βάθη της Ιστορίας

Η ίδρυση της Κυρήνης αρχίζει με μια ιστορία επιβίωσης και πίστης. Ο οικιστής Αριστοτέλης, μαζί με διακόσιους αποίκους από τη Θήρα, εγκατέλειψαν το νησί τους εξαιτίας μιας παρατεταμένης επταετούς ξηρασίας που είχε οδηγήσει σε πείνα και απόγνωση. Καθοδηγούμενοι από χρησμό του μαντείου των Δελφών και τις συμβουλές ενός κρητικού ψαρά, έφτασαν στις ακτές της Λιβύης, αλλά προσάραξαν σε μια άνυδρη νησίδα στον κόλπο Al Bumbah, όπου ήρθαν αντιμέτωποι με εχθρικές ντόπιες φυλές. Δύο χρόνια αργότερα, απογοητευμένοι και εξαντλημένοι, προσπάθησαν να επιστρέψουν στη Θήρα, μόνο για να βρουν την πατρίδα τους σε ακόμη χειρότερη κατάσταση. Οι ίδιοι τους οι συμπατριώτες δεν τους επέτρεψαν να αποβιβαστούν.

Αναζητώντας ξανά καθοδήγηση, στράφηκαν στο μαντείο των Δελφών, αλλά εκεί η Πυθία τους επέπληξε για την παρερμηνεία του πρώτου χρησμού. Με νέο χρησμό, το 631 π.Χ., οδηγήθηκαν στη δασώδη περιοχή της Άζιρης, εκεί εγκαταστάθηκαν για έξι χρόνια. Τελικά, με την παρότρυνση Λίβυων ιθαγενών, μετακινήθηκαν μέσω της Ιράσας στην εύφορη περιοχή της Κυρήνης. Εκεί, 16 χιλιόμετρα από την ακτή, βρήκαν μια προστατευμένη τοποθεσία με πλούσια βλάστηση και θέα στη θάλασσα. Ανακάλυψαν την πηγή Κύρη, την οποία αφιέρωσαν στον Απόλλωνα, και ίδρυσαν την πόλη τους, δίνοντάς της το όνομα Κυρήνη προς τιμήν της νύμφης που, σύμφωνα με τον μύθο, προστάτευε την περιοχή.

Αρχαιολογικά ίχνη

Ο ναός του Απόλλωνα  αποτελεί ένα εμβληματικό μνημείο της αρχαίας ελληνικής παρουσίας στη Λιβύη, αλλά η ιστορία του είναι σημαδεμένη από καταστροφές και αναταραχές. Το εντυπωσιακό άγαλμα του θεού, που βρέθηκε σπασμένο σε 121 κομμάτια κατά τον 19ο αιώνα, αποκαταστάθηκε με προσοχή και μεταφέρθηκε στο Βρετανικό Μουσείο, αφήνοντας πίσω του ένα κενό στον αρχαιολογικό χώρο. Ο ναός υπέστη σοβαρές ζημιές από πολεμικές συγκρούσεις, όπως η εβραϊκή εξέγερση του 115 μ.Χ., ενώ μεταγενέστερες πολιτικές εντάσεις, όπως η παρέμβαση του Μουαμάρ Καντάφι το 1978, οδήγησαν σε περαιτέρω καταστροφή. Επιπλέον, φυσικές καταστροφές όπως ο ισχυρός σεισμός του 365 μ.Χ. συνέβαλαν στην παραμόρφωση του αρχαίου οικοδομήματος, καθιστώντας τον ναό έναν σιωπηλό μάρτυρα της φθοράς του χρόνου και της ανθρώπινης ιστορίας.

ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τον ναό της Δήμητρας, το απομεινάρι αό τον Ναό του Δία τα Ελληνικά Προπύλαια και η Αγορά, το Αρχαίο Θέατρο με μοναδική πανοραμική θέα. 

Πηγη: Encyclopedia Britannica | Britannica

https://www.historical-quest.com/

Πέρινθος: Η αρχαία Ελληνική πόλη που κρύβει θέατρο αντάξιο της Εφέσου

Στην καρδιά της Θράκης, στην περιοχή Marmaraereğlisi του Τεκίρνταγ, οι αρχαιολόγοι έφεραν στο φως ένα εντυπωσιακό εύρημα: Το μεγαλύτερο αρχαίο θέατρο της Θράκης, κρυμμένο για αιώνες στην Αρχαία Πόλη της Περίνθου. Η ανακάλυψη αυτή δεν είναι απλώς ένα αρχιτεκτονικό θαύμα, είναι ένα παράθυρο στο παρελθόν, που μας επιτρέπει να ξαναγράψουμε την ιστορία της περιοχής.

 Τα ευρήματα: Μαρτυρίες μιας αυτοκρατορικής πόλης

Οι ανασκαφές, υπό την καθοδήγηση της καθηγήτριας Ζεϊνέπ Κοτσέλ Ερντέμ από το Πανεπιστήμιο Καλών Τεχνών Mimar Sinan, αποκάλυψαν όχι μόνο το θέατρο αλλά και κοσμήματα, κεραμικά και αρχιτεκτονικά στοιχεία που χρονολογούνται από την πρώιμη αυτοκρατορική περίοδο. Τα ευρήματα δείχνουν ότι η πόλη ήταν ενεργή μέχρι τον 6ο ή τις αρχές του 7ου αιώνα μ.Χ., οπότε και εγκαταλείφθηκε.

 Το Θέατρο: Αρχιτεκτονική μεγαλοπρέπεια

Το θέατρο της Περίνθου είναι ελληνικού τύπου, χτισμένο σε πλαγιά, με διαστάσεις 140 x 110 μέτρα—αντίστοιχες με εκείνες του θεάτρου της Εφέσου. Παρόλο που οι σειρές καθισμάτων δεν έχουν διατηρηθεί πλήρως, η δομή του παραμένει μνημειώδης και εντυπωσιακή. Η θέα προς τη Θάλασσα του Μαρμαρά προσθέτει μια θεατρική ποιότητα στην εμπειρία του θεατή, ενώ η σκηνή αποκαλύπτει ίχνη από τα σκαλοπάτια και τις θέσεις καθισμάτων, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για την αρχιτεκτονική και τη χρήση του χώρου.

 Η ίδρυση της Πόλης: Από τη Σάμο στη Θράκη

Η Πέρινθος ιδρύθηκε γύρω στο 600 π.Χ. από αποίκους της Σάμου. Η στρατηγική της θέση την κατέστησε σημαντικό εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή, η πόλη έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας της Θράκης και αγαπημένη των αυτοκρατόρων. Η ακρόπολη της Περίνθου, με έκταση 1,5 χλμ. μήκος και 500 μέτρα πλάτος, μαρτυρά το μέγεθος και τη σημασία της πόλης στην αρχαιότητα.

 Η Πέρινθος ως πύλη προς το παρελθόν

Η ανακάλυψη του θεάτρου αποτελεί  υπενθύμιση της πολιτιστικής κληρονομιάς που κρύβεται κάτω από τα πόδια μας. Η Πέρινθος, με την ελληνική της καταγωγή και τη ρωμαϊκή της δόξα, μας καλεί να την εξερευνήσουμε ξανά, όχι μόνο ως τουριστικό προορισμό αλλά ως ζωντανό κομμάτι της ιστορίας.

πηγή: https://www.anatolianarchaeology.net/

Ιερός Θάλαμος ανακαλύφθηκε στον Αρχαιότερο Ναό της Αρχαίοελληνικής πόλης Σελινούντας στην Ιταλία

 

Μια ιερή αίθουσα, σφραγισμένη στον χρόνο, αποκαλύπτει τα μυστικά της πρώτης ελληνικής αποικίας στη Σικελία

Σαν να άνοιξε μια ρωγμή στον χρόνο, η γη της Σικελίας ψιθύρισε ξανά ιστορίες που είχαν σιγήσει για πάνω από δυόμισι χιλιετίες. Στο αρχαιολογικό πάρκο της Σελινούντας, εκεί όπου η πέτρα θυμάται και η σκόνη κρύβει θεούς, αρχαιολόγοι έφεραν στο φως τον πιο ιερό θάλαμο του αρχαιότερου γνωστού λίθινου ναού της πόλης: τον Ναό R.

Το Άδυτο των Μυστηρίων

Στο επίκεντρο της ανακάλυψης βρίσκεται το άδυτο—ο εσώτερος και πιο ιερός χώρος του ναού, προσβάσιμος μόνο σε ιερείς ή εκλεκτούς. Εκεί, όπου άλλοτε αντηχούσαν ψαλμοί και προσφορές, βρέθηκε ένα σπάνιο αφιερωματικό σύνολο με πάνω από 300 αντικείμενα. Ανάμεσά τους, ένα ασημένιο δαχτυλίδι, πιθανότατα προσφορά γυναίκας υψηλής κοινωνικής θέσης γύρω στο 570 π.Χ.

Η εύρεση αυτή φωτίζει τον ρόλο των γυναικών στις πρώιμες λατρευτικές πρακτικές και υποδηλώνει σύνδεση με τις θεότητες Δήμητρα και Κόρη—σύμβολα γονιμότητας, κύκλου ζωής και αναγέννησης.

 Ο Πρώτος Λίθος της πόλης

Ο Ναός R, που είχε προταθεί από τον αρχαιολόγο Ντίτερ Μέρτενς ως το πρώτο ιερό της Σελινούντας, επιβεβαιώνεται πλέον ως το πνευματικό θεμέλιο της πόλης. Οι ερευνητές τον αναγνωρίζουν ως σημείο όπου συγκλίνουν η θρησκεία, η πολεοδομία και η πολιτική ταυτότητα της αρχαίας αποικίας. Ο διευθυντής του Αρχαιολογικού Πάρκου, Φελίτσε Κρεσέντε, τον περιέγραψε ως «την καρδιά της απαρχής της Σελινούντας»—τον τόπο όπου γεννήθηκε η πρώτη κοινότητα.

 Δόρατα και Πύλες: Ιστορία σε Στρώσεις

Οι ανασκαφές επεκτάθηκαν και σε γειτονικές περιοχές (SAS Y και SAS W), αποκαλύπτοντας μια μνημειώδη είσοδο του 5ου αιώνα π.Χ. και αιχμές δοράτων καρφωμένες στο έδαφος. Τα ευρήματα υποδηλώνουν είτε τελετουργική χρήση είτε στιγμές σύγκρουσης. Η περιοχή διατηρεί μια σπάνια αλληλουχία ανθρώπινης δραστηριότητας, από προελληνικούς οικισμούς έως τη μεσαιωνική εποχή—ένα ζωντανό αρχείο πολιτισμικής συνέχειας.

 Ένα Ιερό Αρχείο της Ανθρωπότητας

Το αστικό ιερό που βρίσκεται ο Ναός R θεωρείται πλέον ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά σημεία της νότιας Ιταλίας. Οι επιστήμονες το χαρακτηρίζουν ως «μοναδικό αρχείο» που καταγράφει την πνευματική και κοινωνική εξέλιξη της Σελινούντας—μιας από τις πιο ακμαίες ελληνικές αποικίες της Σικελίας.

πηγή : greekreporter.com

πηγή φωτογραφιών : σελίδα facebook :Parco Archeologico di Selinunte, Cave di Cusa e Pantelleria