Ανασκαφές στο αρχαίες Αιγές: Δέκα αρχαίοι τάφοι με ροζέτες στη νεκρόπολη της ελληνιστικής και ρωμαϊκής περιόδου

 

Αρχαιολόγοι στην αρχαία λιμενική πόλη Αιγαιά, στη νότια Τουρκία, έφεραν στο φως δέκα τάφους, ανάμεσά τους λαξευμένους θαλαμοειδείς τάφους και κιβωτιόσχημους με διακόσμηση ροζέτας. Τα ευρήματα προέρχονται από μια εκτεταμένη νεκρόπολη που χρησιμοποιήθηκε από την ελληνιστική εποχή έως και τη ρωμαϊκή περίοδο, προσφέροντας νέα στοιχεία για τα ταφικά έθιμα της περιοχής.

Νεκρόπολη 3,3 εκταρίων με ποικιλία ταφικών τύπων

Η σωστική ανασκαφή πραγματοποιείται από τη Διεύθυνση Μουσείου Αδάνων στην παραλιακή σημερινή  περιοχή Γιουμουρταλίκ. Η νεκρόπολη καλύπτει περίπου 3,3 εκτάρια, όπου έχουν εντοπιστεί 30 τάφοι, από τους οποίους δέκα έχουν ήδη ανασκαφεί υπό την επιστημονική επίβλεψη του αναπληρωτή καθηγητή Φαρίς Ντεμίρ (Πανεπιστήμιο Osmaniye Korkut Ata). Οι αρχαιολόγοι έχουν εντοπίσει πήλινες σαρκοφάγους, κεραμικά θραύσματα και μικρά αγγεία, τα οποία συνοδεύουν τους νεκρούς και βοηθούν στη χρονολόγηση των ταφών.

Λαξευμένοι θαλαμοειδείς τάφοι και κιβωτιόσχημοι με ροζέτες

Οι τάφοι παρουσιάζουν διαφορετικές αρχιτεκτονικές παραδόσεις. Ορισμένοι είναι λαξευμένοι στο φυσικό βράχο, προσβάσιμοι μέσω διαδρόμων και κλιμάκων, με υπερυψωμένες πλατφόρμες για την τοποθέτηση των νεκρών. Οι κιβωτιόσχημοι τάφοι είναι απλούστεροι, αλλά αρκετοί διατηρούν ίχνη επιμελημένης διακόσμησης: οι πλευρές τους ήταν επιχρισμένες με ασβεστοκονίαμα, πάνω στο οποίο είχαν αποδοθεί μοτίβα ροζέτας. Παρά τις φθορές από τον Μεσαίωνα και μετά, τα διακοσμητικά στοιχεία σώζονται και αποτελούν σημαντική μαρτυρία για τα ταφικά έθιμα της εποχής. Η ανασκαφική ομάδα προετοιμάζει ήδη πρόγραμμα συντήρησης για την προστασία των δομών και τη μελλοντική ανάδειξή τους στο κοινό.

Αγγεία, «tear bottles» και τα αντικείμενα που συνόδευαν τους νεκρούς

Ανάμεσα στα ευρήματα ξεχωρίζουν στενά κεραμικά αγγεία, γνωστά ως «tear bottles». Παρά την ονομασία τους, οι αρχαιολόγοι ταυτίζουν αυτά τα αγγεία με δοχεία αρωμάτων, ελαίων ή αλοιφών, τα οποία συνόδευαν τους νεκρούς ως μέρος των ταφικών πρακτικών. Βρέθηκαν επίσης γυάλινα αγγεία και μικρά κεραμικά σκεύη, τα οποία θα μελετηθούν για να διαπιστωθεί αν ανήκαν στις αρχικές ταφές ή σε μεταγενέστερες επισκέψεις στους τάφους. Τα κινητά ευρήματα έχουν ήδη μεταφερθεί για συντήρηση και, μετά την αποκατάστασή τους, θα ενταχθούν στη συλλογή του Μουσείου Αδάνων.

Η αρχαία πόλη Αιγαίς: λιμάνι, εμπόριο και θεραπευτική λατρεία

 Ιδρύθηκαν από Αιολείς αποίκους κατά τον Α΄ Μεγάλο Αποικισμό (με τα αρχαιολογικά ευρήματα να τοποθετούν την οργάνωση του οικισμού γύρω στον 8ο αιώνα π.Χ.). Γνώρισαν τη μεγαλύτερη περίοδο ευημερίας και ανάπτυξης κατά τον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ. υπό την κυριαρχία της Δυναστείας των Ατταλιδών της κοντινής Περγάμου.  Αναφέρονται από ιστορικούς και γεωγράφους της αρχαιότητας, όπως ο Ηρόδοτος και ο Στράβων,  ότι  ήταν  μία από τις 12 σημαντικότερες αιολικές πόλεις.

Η Αιγαί, γνωστή στην ελληνιστική περίοδο ως Aigeai και στη ρωμαϊκή ως Aegeae, βρισκόταν σε στρατηγική θέση στην πεδιάδα της Κιλικίας, δυτικά του κόλπου της Ισκεντερούν. Από ναυτική βάση εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό λιμάνι, συνδεδεμένο με τα δίκτυα της ανατολικής Μεσογείου. Η πόλη ήταν επίσης κέντρο της λατρείας του Ασκληπιού, προσελκύοντας επισκέπτες για θεραπευτικές πρακτικές. Ο αυτοκράτορας Καρακάλλας επισκέφθηκε την Αιγαιά το 215 μ.Χ., γεγονός που αναφέρεται σε αρχαίες πηγές. Προηγούμενες ανασκαφές έχουν φέρει στο φως ρωμαϊκό ψηφιδωτό με τον Έρωτα να ψαρεύει από ιππόκαμπο, μαρτυρώντας τη στενή σχέση της πόλης με τη θάλασσα.

Ένα παράθυρο στην προσωπική ιστορία της πόλης

Η νεκρόπολη της Αιγα'ι αποκαλύπτει την πιο προσωπική πλευρά της αρχαίας πόλης: πώς οι κάτοικοί της τιμούσαν τους νεκρούς τους, πώς άλλαζαν τα ταφικά έθιμα από την ελληνιστική στη ρωμαϊκή εποχή και ποια αντικείμενα επέλεγαν να συνοδεύσουν τους αγαπημένους τους στο τελευταίο ταξίδι.

Κείμενο για Social Media

Ανασκαφές στην αρχαία Αιγαιά έφεραν στο φως 10 τάφους από την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο — ανάμεσά τους λαξευμένους θαλαμοειδείς και κιβωτιόσχημους με μοτίβα ροζέτας.

Βρέθηκαν αγγεία, γυάλινα σκεύη και «tear bottles», ενώ η νεκρόπολη αποκαλύπτει πώς άλλαξαν τα ταφικά έθιμα της πόλης μέσα στους αιώνες.

Η Αιγαιά, λιμάνι και κέντρο της λατρείας του Ασκληπιού, αποκτά ξανά φωνή μέσα από τους τάφους των κατοίκων της.

#Αιγαιά

#Ανασκαφές

#Νεκρόπολη

#ΕλληνιστικήΠερίοδος

#ΡωμαϊκήΕποχή

#Αρχαιολογία

#Τουρκία

#Μεσόγειος

#ΠολιτιστικήΚληρονομιά

Νέα ευρήματα από την 11η ανασκαφική περίοδο στην ελληνιστική–ρωμαϊκή συνοικία του Ακράγαντα

Σημαντικές ανακαλύψεις φωτίζουν τη μετάβαση από την ύστερη αρχαιότητα στον πρώιμο Μεσαίωνα...Η ενδέκατη ανασκαφική περίοδος στην ελληνιστική–ρωμαϊκή συνοικία του Ακράγαντα ολοκληρώθηκε, αποδίδοντας νέα στοιχεία που συμβάλλουν ουσιαστικά στην κατανόηση της εξέλιξης της αρχαίας πόλης από την ύστερη αρχαιότητα έως και τους πρώιμους μεσαιωνικούς χρόνους. Το πρόγραμμα αποτελεί καρπό της συνεργασίας που ξεκίνησε το 2016 μεταξύ του Πανεπιστημίου της Μπολόνια (Campus Ravenna) και του Αρχαιολογικού και Τοπιογραφικού Πάρκου της Κοιλάδας των Ναών.

Ένα κτήριο με οκτώ αιώνες συνεχούς χρήσης

Οι έρευνες επικεντρώθηκαν στο τέταρτο οικοδομικό τετράγωνο της αρχαιολογικής ζώνης, κοντά στο μεγάλο συγκρότημα των θερμών λουτρών. Εκεί αποκαλύφθηκε ένα κτήριο που παρέμεινε σε χρήση για περίπου οκτώ αιώνες, από τον 3ο αιώνα π.Χ. έως τουλάχιστον τον 5ο αιώνα μ.Χ. Η μακρά διάρκεια χρήσης του κτηρίου αποδεικνύει τη σταθερή κατοίκηση και τη ζωτικότητα της συνοικίας.

Η ανάλυση των διαδοχικών δαπέδων επέτρεψε την ανασύσταση των κύριων φάσεων μετατροπής του κτηρίου. Το αρχαιότερο δάπεδο ήταν κατασκευασμένο από κίτρινη ασβεστοψαμμίτη. Ακολούθησε δάπεδο από κοκκιόπαστο της ρωμαϊκής δημοκρατικής περιόδου, με ίχνη κόκκινου χρώματος. Η τελευταία φάση εκπροσωπείται από ένα εκλεπτυσμένο πολυχρωματικό γεωμετρικό ψηφιδωτό της ύστερης αρχαιότητας, το οποίο έχει ήδη καθαριστεί και στερεωθεί.

Ενδείξεις για την πρώιμη διάδοση του χριστιανισμού στη Σικελία

Το πιο σημαντικό εύρημα της φετινής περιόδου αφορά στοιχεία που φαίνεται να τεκμηριώνουν τη διάδοση του χριστιανισμού στη Σικελία μεταξύ 3ου και 4ου αιώνα μ.Χ. Στο εσωτερικό μιας τετράγωνης δεξαμενής εντοπίστηκαν νομίσματα, οστά μικρών ζώων πιθανότατα συνδεδεμένα με τελετουργικά γεύματα, καθώς και αρκετά πώματα αμφορέων.

Ένα από τα πώματα φέρει χαραγμένο χριστιανικό μονόγραμμα, ένδειξη που υποδηλώνει πιθανή σύνδεση με τον γειτονικό χώρο λατρείας. Ο χώρος αυτός είχε δημιουργηθεί νωρίτερα μέσα σε μια δεξαμενή των θερμών λουτρών, γεγονός που αποκαλύπτει τη σταδιακή μετατροπή δημόσιων κτηρίων σε χριστιανικά μνημεία κατά την ύστερη αρχαιότητα.

Συνέχεια της έρευνας και συντήρηση των ευρημάτων

Η έρευνα θα συνεχιστεί με τη μελέτη των κινητών ευρημάτων και των ταφικών συμφραζομένων, με στόχο την ακριβέστερη ανασύσταση των αστικών και θρησκευτικών μετασχηματισμών της αρχαίας πόλης. Την ανασκαφική περίοδο διηύθυναν ο καθηγητής Giuseppe Lepore του Πανεπιστημίου της Μπολόνια και η αρχαιολόγος του Πάρκου, Maria Serena Rizzo.

Παράλληλα, η συντήρηση και η ασφάλεια των ευρημάτων εξασφαλίστηκαν χάρη στη συνεχή παρουσία της συντηρήτριας Marilanda Rizzo Pinna, η οποία επέβλεψε τις εργασίες προστασίας των αντικειμένων που αποκαλύφθηκαν.

πηγή: https://www.finestresullarte.info/

Ανακάλυψη 2.200 ετών στη Λυδία: Στήλη της Μητέρας Θεάς αποκαλύπτει πιθανό αγροτικό ιερό της Κυβέλης

Μια σπάνια αναθηματική στήλη της Μητέρας Θεάς Κυβέλης, ηλικίας 2.200 ετών, εντοπίστηκε στην περιοχή Κιράζ της Σμύρνης, φωτίζοντας άγνωστες πτυχές της λατρείας στη Λυδία κατά την Ελληνιστική περίοδο. Η εύρεση, σε συνδυασμό με τάφο και οχυρωματικές δομές της ίδιας εποχής, αναδεικνύει την περιοχή ως θρησκευτικό και στρατηγικό κόμβο της δυτικής Ανατολίας.

Στήλη της Κυβέλης δίπλα σε αρχαία οδό

Η αναθηματική στήλη εντοπίστηκε το 2017 από το Μουσείο Οδεμησού, έπειτα από αναφορές για παράνομες ανασκαφές στο χωριό Τσαγιάγζι. Βρέθηκε κοντά σε κατεστραμμένο τάφο και δίπλα σε αρχαία διαδρομή που συνέδεε το Κιράζ με τη Φιλαδέλφεια (σημερινό Αλασεχίρ).

Παρότι η στήλη είναι φθαρμένη και σπασμένη στο πάνω μέρος, η μορφή της Κυβέλης διακρίνεται καθαρά: όρθια, με χιτώνα και πιθανό ιμάτιο, πλαισιωμένη από δύο λιοντάρια – το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολό της.

Η στήλη ανήκει στον «τύπο της Εφέσου», γνωστό από την Ύστερη Κλασική και Ελληνιστική περίοδο σε Εφέσο, Μητρόπολη και την ευρύτερη κοιλάδα του Κουτσούκ Μεντερές.

Ένδειξη υπαίθριου ιερού στη Λυδία

Το ιδιαίτερο στοιχείο της εύρεσης είναι η τοποθεσία της: όχι σε μεγάλο αστικό ναό, αλλά σε αγροτικό τοπίο, κοντά σε νερό, χωράφια και δρόμο. Αυτό ενισχύει την υπόθεση ότι στην περιοχή λειτουργούσε υπαίθριο ιερό της Κυβέλης, όπως συνηθιζόταν στη λατρεία της Μητέρας Θεάς, η οποία συνδεόταν με βουνά, φύση, γονιμότητα και προστασία.

Η στήλη πιθανότατα αποτελούσε προσφορά μιας τοπικής αγροτικής κοινότητας, για την οποία η θεά ήταν καθημερινή προστάτιδα και όχι μακρινή μυθολογική μορφή.

Ελληνιστικός τάφος με σημαντικά κτερίσματα

Κοντά στη στήλη εντοπίστηκε ορθογώνιος τάφος (2,60 × 1 μ.), ο οποίος είχε συληθεί. Παρά τις φθορές, διατηρούσε ανθρώπινα οστά και τρία αγγεία:

– δύο ατρακτόσχημα unguentaria,

– έναν lagynos με ίχνη χρωστικής.

Τα αγγεία χρονολογούν τον τάφο στον 2ο αιώνα π.Χ., ενώ ο lagynos παραπέμπει σε κεραμική παράδοση της Περγάμου, δείχνοντας ότι η περιοχή δεν ήταν απομονωμένη αλλά συνδεδεμένη με ευρύτερα δίκτυα εμπορίου και επιρροών.

Οχυρώσεις που έλεγχαν τις οδούς της Λυδίας

Η μελέτη του Ali Özkan περιλαμβάνει και δύο οχυρωματικές θέσεις, στο Καραμπούρτς και στο Τσαγιάγζι, σε απόσταση 2 χλμ. μεταξύ τους. Τα οχυρά βρίσκονται σε στρατηγικά υψώματα με θέα προς τις αρχαίες οδούς και την πεδιάδα Κίλβος, ελέγχοντας τη διέλευση προς τη Φιλαδέλφεια και άλλες πόλεις.

Οι διαφορετικές τεχνικές δόμησης (πολυγωνική, τραπεζιόσχημη, ισοδομική) υποδηλώνουν πολλαπλές φάσεις ή ταχεία κατασκευή. Η χρονολόγηση κυμαίνεται μεταξύ 3ου και 2ου αιώνα π.Χ., πιθανώς από την εποχή του Λυσίμαχου έως τη Σελευκιδική ή Ατταλιδική κυριαρχία.

Ένα νέο θρησκευτικό και στρατηγικό τοπίο στη Λυδία

Η συνδυαστική παρουσία:

– της στήλης της Κυβέλης,

– του ελληνιστικού τάφου,

– των οχυρώσεων,

αναδεικνύει το Κιράζ ως θρησκευτικό, στρατηγικό και οικονομικό κόμβο της Ελληνιστικής Λυδίας.

Η περιοχή δεν ήταν απλώς πέρασμα μεταξύ Εφέσου, Υπάιπας, Παλαιάπολης και Φιλαδέλφειας, αλλά ενεργό τοπίο λατρείας, άμυνας και αγροτικής ζωής.

Μελλοντικές ανασκαφές ίσως επιβεβαιώσουν την ύπαρξη υπαίθριου ιερού και αποκαλύψουν τη σχέση του τάφου και των οχυρώσεων με τους οικισμούς της περιοχής.

ΠΗΓΗ: anatolianarcheology.net

 

Σίλλυον: Αρχαιολόγοι εντόπισαν το υπαίθριο ιερό του Θεού Μην

Στην αρχαία πόλη της Σίλλυον, ένα υπαίθριο ιερό λαξευμένο στο φυσικό βράχο έρχεται να εμπλουτίσει την εικόνα που έχουμε για τη θρησκευτική ζωή της Παμφυλίας. Το Ιερό Β, αφιερωμένο στον ανατολιακό θεό της Σελήνης Μην, αποτελεί μια σπάνια περίπτωση λατρευτικού χώρου όπου η φύση, η τοπογραφία και η πίστη συνυπάρχουν σε μια ενιαία, αδιαχώριστη εμπειρία. Η ανακάλυψη, που τεκμηριώθηκε από την ανασκαφική ομάδα του Πανεπιστημίου Παμούκκαλε, προσφέρει νέα στοιχεία για τη λατρεία και τις τοπικές παραδόσεις που διαμόρφωσαν την ταυτότητα της Σίλλυον επί αιώνες.

Το Σίλλυον εξελληνίστηκε μετά τον 5ο–4ο αιώνα π.Χ., οι κάτοικοι χρησιμοποιούσαν την ελληνική γλώσσα - έχουν βρεθεί επιγραφές και νομίσματα-υιοθετήθηκαν ελληνικοί θεσμοί. Η πόλη εντάχθηκε στον ελληνιστικό κόσμο μετά τον Αλέξανδρο, απέκτησε ελληνική αστική οργάνωση και λατρείες που συνδυάζουν τοπικά και ελληνικά στοιχεία. Κατά την Ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο η πόλη Σίλλυον λειτουργεί ουσιαστικά ως εξελληνισμένη πόλη της Παμφυλίας, με ελληνική δημόσια ζωή, ελληνική παιδεία και ελληνική αρχιτεκτονική.

Ένα υπαίθριο ιερό διαμορφωμένο από τον ίδιο τον βράχο

Το Ιερό Β βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της πόλης Σίλλυον, που σήμερα ανήκει στον δήμο Σερικ της Αττάλειας. Το ιερός εντοπίστηκε περίπου 150 μέτρα βόρεια του αρχαίου σταδίου. Δεν πρόκειται για ναό με κίονες ή μνημειακή αρχιτεκτονική. Αντίθετα, ο χώρος ορίζεται από δύο παράλληλους φυσικούς βραχώδεις σχηματισμούς, ανάμεσα στους οποίους δημιουργούνται στενά περάσματα. Η ίδια η μορφολογία του τοπίου φαίνεται πως καθόριζε τη λατρευτική κίνηση, μετατρέποντας τη διέλευση μέσα από τον βράχο σε τελετουργική πράξη.

Το σημαντικότερο εύρημα είναι μια τετράστιχη ελληνική επιγραφή χαραγμένη στον τοίχο κοντά στην είσοδο. Η επιγραφή κατονομάζει τον χώρο ως ιερό αφιερωμένο στον θεό Μην, έναν από τους πιο διαδεδομένους ανατολιακούς θεούς κατά τη ρωμαϊκή περίοδο. Η επιγραφή επιβεβαιώνει ότι η λατρεία του Μην είχε ιδιαίτερη σημασία για τη Σίλλυον και ότι ο χώρος λειτουργούσε ως επίσημο σημείο λατρείας.

Η συνέχεια των τοπικών παραδόσεων μέσα στον χρόνο

Αρχαιολογικές ενδείξεις δείχνουν ότι ο χώρος μπορεί να χρησιμοποιούνταν ήδη από τον 8ο αιώνα π.Χ. έως και την αυτοκρατορική ρωμαϊκή περίοδο. Αυτή η μεγάλη διάρκεια χρήσης καθιστά το ιερό πολύτιμο για την κατανόηση της συνέχειας των τοπικών θρησκευτικών παραδόσεων και του τρόπου με τον οποίο αυτές ενσωματώθηκαν αργότερα στο ελληνορωμαϊκό θρησκευτικό πλαίσιο.

Ο Μην, θεότητα συνδεδεμένη με τη σελήνη και συχνά απεικονιζόμενος με ημισέληνο στους ώμους, ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής στη Μικρά Ασία. Στη  πόλη Σίλλυον, η παρουσία του επιβεβαιώνεται από επιγραφές, νομίσματα και αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, γεγονός που δείχνει ότι η λατρεία του είχε βαθιές ρίζες στην τοπική κοινωνία.

Η Σίλλυον και το ιερό της: μια νέα διάσταση της πόλης

Χτισμένη σε απότομο βραχώδες ύψωμα, η Σίλλυον ήταν μία από τις σημαντικές πόλεις της Παμφυλίας, γνωστή για την οχυρωματική της ισχύ. Αρχαίες πηγές αναφέρουν ότι ακόμη και ο Μέγας Αλέξανδρος δεν κατάφερε να την καταλάβει. Τα μνημεία της – το πραιτώριο, το στάδιο, οι οχυρώσεις – μαρτυρούν την πολιτική και στρατιωτική της δύναμη.

Το Ιερό Β, όμως, προσθέτει μια πιο ήσυχη, αλλά εξίσου αποκαλυπτική πτυχή: τον κόσμο της καθημερινής λατρείας, των προσφορών και της επαφής με το θείο μέσα από το φυσικό τοπίο. Στη Σίλλυον, το ιερό δεν ήταν πάντα κλειστό μέσα σε τοίχους. Μπορούσε να βρίσκεται κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, ανάμεσα σε δύο βράχους, σημαδεμένο από λίγες γραμμές ελληνικής γραφής και από αιώνες τελετουργικής μνήμης.

Πηγές: anatolianarcheology.net , britannica.com,academia.edu

Ομιλία για τον Μέγα Αλέξανδρο και την Ελληνοβουδιστική Τέχνη στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά

 

Μια ξεχωριστή ομιλία αφιερωμένη στη διαχρονική επίδραση του ελληνικού πολιτισμού στην Ασία θα πραγματοποιηθεί στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά. Η εκδήλωση εντάσσεται στο πρόγραμμα της 45ης Έκθεσης Αγιογραφίας, Ζωγραφικής, Φωτογραφίας και Συρματοτεχνίας της Εταιρίας Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά, η οποία φιλοξενείται στον χώρο από τη Μεγάλη Δευτέρα 6 Μαρτίου έως την Κυριακή 19 Απριλίου 2026.

Η ομιλία της Ντίνας Αναστασιάδου

Την Παρασκευή 17 Απριλίου, στις 19:00, η γλύπτρια και ζωγράφος Ντίνα Αναστασιάδου θα παρουσιάσει την ομιλία με θέμα:«Μέγας Αλέξανδρος και Ελληνο-Βουδιστική τέχνη σε Ινδία και Ιαπωνία».

Η διάλεξη εξετάζει την επίδραση της ελληνικής τέχνης στις περιοχές που έφτασε ο Μέγας Αλέξανδρος, αναδεικνύοντας τη μοναδική μίξη ελληνικών και ανατολικών στοιχείων που διαμόρφωσε την ελληνοβουδιστική τέχνη. Πρόκειται για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια της ιστορίας της τέχνης, όπου η ελληνιστική αισθητική συναντά τον βουδιστικό συμβολισμό, δημιουργώντας μια νέα εικαστική γλώσσα που επηρέασε βαθιά την Ινδία και αργότερα την Ιαπωνία.

Η 45η Έκθεση της Εταιρίας Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά

Η Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά φιλοξενεί την ετήσια έκθεση της Εταιρίας Γραμμάτων & Τεχνών Πειραιά, η οποία παρουσιάζει έργα αγιογραφίας, ζωγραφικής, φωτογραφίας και συρματοτεχνίας από καταξιωμένους και νέους εικαστικούς. Η έκθεση αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους θεσμούς της πόλης, προσελκύοντας κάθε χρόνο πλήθος επισκεπτών και αναδεικνύοντας το πολυδιάστατο έργο των μελών της Εταιρίας.

Πρακτικές πληροφορίες για το κοινό

Η έκθεση λειτουργεί καθημερινά 11:00–13:00 και 18:00–21:00, ενώ θα παραμείνει κλειστή από τη Μεγάλη Παρασκευή έως και τη Δευτέρα του Πάσχα.

Η ομιλία και η είσοδος στην έκθεση είναι ελεύθερες για το κοινό.

Η Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά βρίσκεται στη διεύθυνση Φίλωνος 29, Πειραιάς.

To Μωσαϊκό με τη Μέδουσα των 2.000 ετών στην Κιβύρα- Ξανανοίγει για το κοινό

Ένα από τα σπανιότερα δείγματα ρωμαϊκής λίθινης τέχνης αποκαλύπτεται ξανά στη νοτιοδυτική Τουρκία. Στην αρχαία πόλη Κιβύρα, στην περιοχή Γκιόλχισαρ του Μπουρντούρ, ένα από τα πιο εντυπωσιακά σωζόμενα έργα ρωμαϊκής λίθινης τέχνης επανέρχεται στο φως. Το περίφημο μωσαϊκό της Μέδουσας, ηλικίας 2.000 ετών, αποκαλύφθηκε ξανά με την έναρξη της νέας τουριστικής περιόδου, μετά από μήνες προστατευτικής κάλυψης κατά τη διάρκεια του χειμώνα.

Η Κιβύρα υπήρξε μία από τις σημαντικές πόλεις της αρχαιότητας στη Λυκία–Φρυγία, με έντονη ελληνική πολιτιστική ταυτότητα ήδη από την ελληνιστική περίοδο. Παρότι η περιοχή είχε μικτό πληθυσμό, η πόλη ανέπτυξε ελληνικούς θεσμούς, ελληνική γλώσσα και δημόσια κτήρια που ακολουθούσαν το ελληνικό πολεοδομικό πρότυπο. Ως μέλος της Τετραπόλεως, μαζί με τη Βουβώνα, την Οινόανδα και τη Βάλα, λειτουργούσε ως οργανωμένο ελληνικό αστικό κέντρο με πολιτική και οικονομική αυτονομία.

Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, η Κιβύρα γνώρισε ακόμη μεγαλύτερη ακμή, χωρίς όμως να χάσει τον ελληνικό της χαρακτήρα. Το Ωδείο, το μωσαϊκό της Μέδουσας και τα μεγάλα δημόσια έργα της εποχής αυτής μαρτυρούν έναν εξελληνισμένο αστικό πολιτισμό που ενσωμάτωσε ρωμαϊκά στοιχεία. Έτσι, η πόλη αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ελληνιστικής συνέχειας μέσα στη ρωμαϊκή διοίκηση, με μνημεία που αποτυπώνουν τη συνύπαρξη των δύο κόσμων.

Εποχική συντήρηση και ελεγχόμενη επανέκθεση

Κάθε χρόνο, το μωσαϊκό καλύπτεται προσεκτικά για να προστατευθεί από υγρασία, παγετό και απότομες μεταβολές θερμοκρασίας — παράγοντες που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές φθορές σε τόσο λεπτεπίλεπτα έργα.

Με το τέλος του χειμώνα, τα προστατευτικά στρώματα αφαιρέθηκαν και, όπως επιβεβαίωσε ο διευθυντής ανασκαφών καθ. Σουκρού Οζουντογρού, τόσο η Μέδουσα όσο και τα μωσαϊκά της Στοάς του Ωδείου είναι πλέον προσβάσιμα στο κοινό έως τέλος Νοεμβρίου 2026.

 Ένα σπάνιο αριστούργημα της τεχνικής opus sectile

Το μωσαϊκό της Κιβύρας ξεχωρίζει όχι μόνο για την εικονογραφία του, αλλά και για την τεχνική του. Δεν αποτελείται από μικρά ψηφιδωτά τεμάχια, όπως τα περισσότερα ρωμαϊκά μωσαϊκά, αλλά από μεγάλες, κομμένες πλάκες πολύχρωμου μαρμάρου, επιμελώς συναρμολογημένες ώστε να δημιουργούν μια λεπτομερή σύνθεση — την τεχνική opus sectile.

Η μέθοδος απαιτούσε υψηλή ακρίβεια, σχεδιασμό και δεξιοτεχνία, γεγονός που καθιστά τέτοια έργα εξαιρετικά σπάνια. Το παράδειγμα της Κιβύρας θεωρείται ένα από τα καλύτερα διατηρημένα στον αρχαίο κόσμο.

 Στο κέντρο του Ωδείου της αρχαίας πόλης

Το μωσαϊκό βρίσκεται στο κεντρικό σημείο του Ωδείου, ενός πολυλειτουργικού δημόσιου κτηρίου που χρησίμευε ως χώρος συναυλιών, συνεδριάσεων, δικαστικών διαδικασιών και θεατρικών εκδηλώσεων. Η επιλογή της Μέδουσας δεν ήταν διακοσμητική. Στην αρχαιότητα, η μορφή της λειτουργούσε ως αποτρεπτικό σύμβολο που προστάτευε από το κακό. Η τοποθέτησή της στο κέντρο ενός πολιτικού και κοινωνικού κτηρίου υποδηλώνει ότι είχε συμβολικό ρόλο προστασίας του χώρου και των δραστηριοτήτων του.

 Το νερό ρέει ξανά στο μνημειακό σιντριβάνι

Παράλληλα με την επανέκθεση του μωσαϊκού, ενεργοποιήθηκε ξανά και το μνημειακό κυκλικό σιντριβάνι της πόλης, το οποίο τροφοδοτείται από την αρχική του πηγή.

Η επαναλειτουργία του προσθέτει μια ζωντανή διάσταση στον αρχαιολογικό χώρο, προσφέροντας στους επισκέπτες μια πιο άμεση αίσθηση της καθημερινότητας στην αρχαία Κιβύρα.

 Μια εμπειρία περιορισμένης διάρκειας

Η Μέδουσα δεν είναι ορατή όλο τον χρόνο. Η εποχική της αποκάλυψη προσδίδει μια αίσθηση μοναδικότητας, καθώς οι επισκέπτες έχουν περιορισμένο χρονικό διάστημα για να τη δουν in situ.

Περισσότερο από ένα διακοσμητικό στοιχείο, το μωσαϊκό αποτελεί ένα σπάνιο σημείο συνάντησης ρωμαϊκής καλλιτεχνικής δεξιοτεχνίας, συμβολισμού και δημόσιας αρχιτεκτονικής — ένα αριστούργημα που εξακολουθεί να μαγνητίζει μετά από δύο χιλιετίες.

πηγή:https://www.anatolianarchaeology.net/

Ανακάλυψη στην αρχαία πόλη Ιππός: Μαρμάρινο εύρημα ίσως αποκαλύπτει στάδιο πρώιμων χριστιανικών βαπτιστικών τελετών

Ένα ασυνήθιστο μαρμάρινο τετράγωνο μπλοκ με τρεις ημισφαιρικές κοιλότητες, εντοπισμένο δίπλα σε βαπτιστική κολυμβήθρα στην αρχαία πόλη Ιππός κοντά στη Θάλασσα της Γαλιλαίας, φέρνει στο φως νέα στοιχεία για άγνωστες πτυχές των πρώιμων χριστιανικών βαπτιστικών πρακτικών. Η ανακάλυψη παρουσιάστηκε σε πρόσφατη μελέτη και θεωρείται μοναδική στο αρχαιολογικό αρχείο.

Η αρχαία πόλη Ιππός (Hippos ή Sussita) βρίσκεται στο σημερινό Ισραήλ, ανατολικά της Θάλασσας της Γαλιλαίας (Κινέρετ), πάνω σε έναν λόφο με πανοραμική θέα στη λίμνη. Απέχει λίγα χιλιόμετρα από την Τιβεριάδα και βρίσκεται στη δυτική πλευρά του υψιπέδου του Γκολάν.Η Ιππός ήταν ελληνιστική πόλη. Ιδρύθηκε κατά την ελληνιστική περίοδο, πιθανότατα από τους Σελευκίδες, και το όνομά της είναι καθαρά ελληνικό: Ἵππος = άλογο. Αργότερα έγινε μέλος της Δεκάπολης, μιας συμμαχίας δέκα ελληνιστικών πόλεων της ρωμαϊκής εποχής στην περιοχή της Συρίας και της Παλαιστίνης.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά;

Η πόλη είχε ελληνική πολεοδομία, αγορά, ναούς, θέατρο. Οι κάτοικοι μιλούσαν ελληνικά. Η τέχνη, η αρχιτεκτονική και τα νομίσματα ήταν ελληνιστικού τύπου.Στη ρωμαϊκή εποχή διατήρησε τον ελληνικό χαρακτήρα της. Κατά τη βυζαντινή περίοδο, η πόλη έγινε αμιγώς χριστιανική, με πολλές εκκλησίες και σημαντικό καθεδρικό ναό.

Γιατί είναι σημαντική η Ιππός σήμερα;

Επειδή είναι η μόνη χριστιανική πόλη γύρω από τη Θάλασσα της Γαλιλαίας στη βυζαντινή εποχή.Βρίσκεται σε περιοχή που η χριστιανική παράδοση συνδέει με τη δράση του Ιησού.Οι ανασκαφές αποκαλύπτουν μοναδικά ευρήματα, όπως το μαρμάρινο μπλοκ με τις τρεις κοιλότητες που πιθανόν σχετίζεται με άγνωστο στάδιο της πρώιμης χριστιανικής βάπτισης.

Ένα εύρημα χωρίς προηγούμενο

Το αντικείμενο βρέθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών σε μια νεοανακαλυφθείσα τελετουργική αίθουσα, προσκολλημένη στη νότια πλευρά του καθεδρικού ναού της πόλης. Στο εσωτερικό της αίθουσας εντοπίστηκε ένας χώρος μερικώς διατηρημένος, ο οποίος περιείχε βαπτιστική κολυμβήθρα και άλλα λειτουργικά αντικείμενα.

Πιθανή χρήση: τρία διαφορετικά έλαια για τριπλή κατάδυση

Η επικρατέστερη θεωρία των ερευνητών είναι ότι το μαρμάρινο μπλοκ χρησίμευε για την τοποθέτηση τριών διαφορετικών ελαίων, τα οποία χρησιμοποιούνταν σε μια τριπλή βαπτιστική κατάδυση — μια πρακτική που φαίνεται να διαφοροποιείται από τις δύο γνωστές χρίσεις πριν και μετά το βάπτισμα. Η ύπαρξη τριών ξεχωριστών κοιλοτήτων ενισχύει την υπόθεση ότι στην Ιππό υπήρχε μια ιδιαίτερη τοπική παράδοση, μη καταγεγραμμένη σε γραπτές πηγές.

Η αίθουσα τελετών: από την ανέγερση έως την καταστροφή

Τα αρχαιολογικά δεδομένα δείχνουν ότι η αίθουσα κατασκευάστηκε μετά το 591 μ.Χ. και καταστράφηκε από τον μεγάλο σεισμό του 749 μ.Χ., ο οποίος καταπλάκωσε τα αντικείμενα κάτω από τα ερείπια, συμβάλλοντας τελικά στη διατήρησή τους.

Στον ίδιο χώρο βρέθηκαν επίσης ένας χάλκινος πολυέλαιος και ένα μαρμάρινο λείψανοθήκη — τα μεγαλύτερα του είδους τους που έχουν εντοπιστεί ποτέ στο Ισραήλ.

Δύο αίθουσες φωτισμού: μια μοναδική περίπτωση

Στην  Ιππός είναι η μόνη γνωστή εκκλησία που διέθετε δύο ξεχωριστές αίθουσες φωτισμού (photisteria) με βαπτιστικές κολυμβήθρες. Η πρώτη, που είχε ανασκαφεί παλαιότερα, είναι η μεγαλύτερη γνωστή  βυζαντινή εκκλησία στο Ισραήλ.Η δεύτερη, που αποκαλύφθηκε πρόσφατα, φαίνεται να χρησιμοποιούνταν για τη βάπτιση βρεφών και παιδιών.  Το εν λόγω  εύρημα αυτό μας προσφέρει μια σπάνια ματιά στο πώς διαμορφωνόταν και εφαρμοζόταν το βάπτισμα στην κοινότητα της Ιππού.

Πηγή: https://www.jpost.com/

Αρχαία πόλη 2.300 ετών λεηλατείται: Η Καριακή Αμυζών παραμένει χωρίς ανασκαφές και εκτεθειμένη σε παράνομες εκσκαφές

Η αρχαία πόλη Αμυζών, μία από τις σημαντικές πόλεις της Καρίας με ιστορία άνω των 2.300 ετών, βρίσκεται ολοένα και περισσότερο στο στόχαστρο αρχαιοκαπήλων, καθώς οι προγραμματισμένες ανασκαφές δεν ξεκίνησαν ποτέ. Παρά τα εντυπωσιακά οχυρωματικά τείχη και τα σωζόμενα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα, η πόλη παραμένει χωρίς συστηματική αρχαιολογική έρευνα εδώ και δεκαετίες, αφήνοντας μεγάλο μέρος της εκτεθειμένο και σε ορισμένες περιπτώσεις ήδη κατεστραμμένο από παράνομες εκσκαφές.

Ανασκαφές που ανακοινώθηκαν αλλά δεν υλοποιήθηκαν

Το 2021 ανακοινώθηκε ότι θα ξεκινούσαν νέες αρχαιολογικές έρευνες στην Αμυζών, δημιουργώντας ελπίδες ότι ο χώρος θα αποκτούσε επιτέλους επιστημονική εποπτεία μετά από σχεδόν ογδόντα χρόνια. Ωστόσο, η πρωτοβουλία «πάγωσε» όταν δεν συστάθηκε ποτέ επίσημη ανασκαφική διεύθυνση. Χωρίς ακαδημαϊκή ομάδα υπεύθυνη για την προστασία και μελέτη του χώρου, το έργο δεν προχώρησε. Σήμερα, η Αμυζών χαρακτηρίζεται από κατοίκους της περιοχής ως μία από τις «ορφανές» αρχαίες πόλεις της Αϊδινίου: ιστορικά σημαντική, αλλά παραμελημένη και απροστάτευτη.

Στόχος αρχαιοκαπήλων – ζημιές στον αρχαιολογικό χώρο

Η απουσία συνεχούς εποπτείας έχει οδηγήσει σε αύξηση των παράνομων εκσκαφών. Θησαυροθήρες έχουν προκαλέσει ζημιές σε διάφορα σημεία του αρχαίου οικισμού, ενώ τοπικές μαρτυρίες αναφέρονται και σε παλαιότερο περιστατικό της δεκαετίας του 1940, όταν ξένος ερευνητής φέρεται να πραγματοποίησε ανασκαφές με εργάτες από γειτονικά χωριά. Πολλές επιγραφές που αποκαλύφθηκαν τότε λέγεται ότι εξαφανίστηκαν, με ελάχιστη τεκμηρίωση να έχει διασωθεί.

Εντυπωσιακά τείχη και υπόγειοι θάλαμοι

Παρά την έλλειψη σύγχρονων ανασκαφών, τα σωζόμενα κατάλοιπα της Αμυζών είναι εντυπωσιακά. Η πόλη περιβάλλεται από μνημειακά οχυρωματικά τείχη ύψους σχεδόν έξι μέτρων, κατασκευασμένα από μεγάλους ισοδομικούς λίθους, χαρακτηριστικό της ελληνιστικής οχυρωματικής αρχιτεκτονικής.

Στο εσωτερικό έχουν εντοπιστεί υπόγειοι θάλαμοι διατεταγμένοι παράλληλα, πιθανότατα αποθήκες ή σιταποθήκες, στοιχείο που υποδηλώνει ότι η Αμυζών είχε σημαντικό ρόλο στην οικονομία της αρχαίας Καρίας.

Μια πόλη που περιμένει να αποκαλυφθεί

Σήμερα τα ερείπια βρίσκονται μέσα σε ένα φυσικό τοπίο λόφων και δασών, προσελκύοντας περιπατητές και λάτρεις της ιστορίας. Ωστόσο, μεγάλο μέρος της πόλης παραμένει θαμμένο. Οι αρχαιολόγοι εκτιμούν ότι συστηματικές ανασκαφές θα μπορούσαν να αποκαλύψουν πολύτιμες πληροφορίες για την οργάνωση των καριακών πόλεων, τα εμπορικά δίκτυα και την καθημερινή ζωή κατά την ελληνιστική περίοδο.

Προς το παρόν, όμως, η Αμυζών παραμένει ένας σημαντικός αλλά ουσιαστικά ανεξερεύνητος αρχαιολογικός χώρος, περιμένοντας την έρευνα που θα αναδείξει την ιστορία της.

πηγή :anatolianarcheology.net

Νέα φάση συντήρησης για τη μοναδική πυραμιδοειδή ταφική κατασκευή στη Μαρμαρίδα

Σημαντικές εργασίες συντήρησης και περιβαλλοντικής αναβάθμισης βρίσκονται σε εξέλιξη στη μοναδική πυραμιδοειδή ταφική κατασκευή που βρίσκεται στη συνοικία Τουργκούτ της Μαρμαρίδας, στη Μούγλα. Το μνημείο, ένα από τα σπανιότερα ταφικά δείγματα της ελληνιστικής περιόδου στην Ανατολία, αποτελεί σημαντικό στοιχείο της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής.

Ελληνιστικό μνημείο με επιγραφή

Χρονολογούμενο στην ελληνιστική περίοδο, το μνημείο θεωρείται ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα ταφικά οικοδομήματα του είδους του στην Ανατολία. Μαρμάρινη επιγραφή στην αρχαία ελληνική αποδίδει τον τάφο στον Διαγόρα και τη σύζυγό του Αριστόμαχα, προσφέροντας πολύτιμα στοιχεία για την ιστορική του ταυτότητα. Λόγω της ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής του, αναγνωρίζεται ως η μοναδική πυραμιδοειδής ταφική κατασκευή που σώζεται στην Τουρκία και είναι επίσημα καταχωρισμένο ως ακίνητο πολιτιστικό αγαθό από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού.

Η ευρύτερη περιοχή της Μαρμαρίδας ταυτίζεται με την αρχαία Φυσκώ (Physkos), μία από τις ελληνικές πόλεις της Καρίας με μακρά ιστορική παρουσία, λιμάνι και ισχυρούς δεσμούς με τον ελληνικό κόσμο ήδη από την αρχαϊκή και ελληνιστική περίοδο. Η ύπαρξη ελληνιστικού ταφικού μνημείου με ελληνική επιγραφή ενισχύει την τεκμηρίωση της ελληνικής πολιτισμικής παρουσίας στην περιοχή, η οποία αποτελούσε σημαντικό κόμβο μεταξύ Καρίας και Αιγαίου.

Παρεμβάσεις και προστασία

Η πρώτη φάση του έργου περιλαμβάνει την απομάκρυνση της πυκνής βλάστησης γύρω από το μνημείο. Στη συνέχεια θα δημιουργηθεί προστατευτική περίμετρος, ενώ θα κατασκευαστούν σκαλοπάτια και διαδρομή περιήγησης για ασφαλέστερη πρόσβαση των επισκεπτών.

Ο χώρος θα εξοπλιστεί με ενημερωτικές και προειδοποιητικές πινακίδες, ενώ η ασφάλεια θα ενισχυθεί με κάμερες και φωτοπαγίδες. Προβλέπεται επίσης ειδικός φωτισμός, ώστε το μνημείο να είναι ορατό και κατά τις βραδινές ώρες.

Οι παρεμβάσεις στοχεύουν στη μακροχρόνια προστασία του μνημείου και στην ανάδειξη ενός από τα πιο ιδιαίτερα αρχαία κατάλοιπα της Μαρμαρίδας, καθιστώντας το πιο ασφαλές και προσβάσιμο στο κοινό.

Πηγή: anatolianarcheology.net

Στα 2.200 χρόνια αναδύεται ξανά στις Αιγές της Ανατολίας: Το αρχαίο βουλευτήριο περνά στη φάση συντήρησης

 

Ένα από τα καλύτερα σωζόμενα ελληνιστικά βουλευτήρια της δυτικής Ανατολίας εισέρχεται σε νέα εποχή προστασίας και ανάδειξης. Το 2.200 ετών βουλευτήριο της αρχαίας Αιγαίας, χτισμένο στις πλαγιές του όρους Yunt, περνά επίσημα στη φάση συντήρησης και αποκατάστασης.

Ανασκαφές που αποκάλυψαν έναν κρυμμένο πολιτικό χώρο

Η αρχαία πόλη Αιγές, στην περιοχή Yunusemre της Μανίσα, ανασκάπτεται συστηματικά από το 2004. Ο επικεφαλής των ανασκαφών, καθηγητής Yusuf Sezgin, θυμάται ότι η πρώτη τομή άνοιξε τυχαία ακριβώς πάνω στο βουλευτήριο, το οποίο τότε ήταν πλήρως καλυμμένο από πυκνή βλάστηση και σωρούς λίθων.

Μετά από 11 χρόνια εργασιών, αποκαλύφθηκε η πλήρης κάτοψη του κτηρίου, το οποίο σήμερα θεωρείται ένα από τα καλύτερα διατηρημένα ελληνιστικά βουλευτήρια της περιοχής.

Η Αιγαία ως ελληνιστική πόλη–κράτος

Στην αρχαιότητα, οι Αιγές λειτουργούσαν ως πόλις, μια αυτόνομη ελληνιστική κοινότητα με θεσμούς που θύμιζαν άμεση δημοκρατία. Στο βουλευτήριο αυτό, πριν από 2.200 χρόνια, οι πολίτες συγκεντρώνονταν για να συζητήσουν και να αποφασίσουν για τα κοινά, σε μια διαδικασία που αποτυπώνει τον πολιτικό παλμό της εποχής.

Οι ανασκαφές έφεραν στο φως ευρήματα συνδεδεμένα με τη θεά Εστία, προστάτιδα της πόλης και του δημόσιου βωμού, καθώς και τιμητικά αγάλματα αφιερωμένα στην οικογένεια που χρηματοδότησε την κατασκευή του κτηρίου. Τα στοιχεία αυτά αναδεικνύουν τον συμβολικό και πολιτικό χαρακτήρα του μνημείου.

Η ελληνική ιστορία της Αιγαίας: μια πόλη των Αιολέων

Οι Αιγές, γνωστή από τις αρχαίες πηγές ως μία από τις Αιολικές πόλεις της Μικράς Ασίας, ιδρύθηκε από Έλληνες αποίκους που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ήδη από την πρώιμη αρχαϊκή περίοδο. Η πόλη αναπτύχθηκε σε στρατηγική θέση πάνω από το Αιγαίο, διατηρώντας στενές σχέσεις με τις υπόλοιπες αιολικές πόλεις και συμμετέχοντας στην κοινή πολιτιστική και θρησκευτική παράδοση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.

Κατά την ελληνιστική περίοδο, η  πόλη γνώρισε ιδιαίτερη ακμή. Η πόλη εντάχθηκε στο βασίλειο των Ατταλιδών της Περγάμου, γεγονός που της εξασφάλισε οικονομική σταθερότητα και πολιτιστική άνθηση. Το βουλευτήριο που σήμερα αποκαλύπτεται αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της αυτοδιοικητικής οργάνωσης των ελληνιστικών πόλεων και της σημασίας που έδιναν οι Έλληνες στη συλλογική λήψη αποφάσεων.

Από την ανασκαφή στη συντήρηση

Με την ανασκαφή πλέον ολοκληρωμένη, το έργο περνά στη δεύτερη φάση: τη συντήρηση και την προστασία. Προετοιμάζονται μελέτες για στέγαστρα και στατική ενίσχυση, με στόχο την έναρξη των εργασιών το 2026.

Η μακροπρόθεσμη επιδίωξη δεν είναι μόνο η διατήρηση του μνημείου, αλλά και η ερμηνεία του για το κοινό. Αντίγραφα των τιμητικών αγαλμάτων θα βοηθήσουν τους επισκέπτες να κατανοήσουν πώς λειτουργούσε μια αρχαία συνέλευση σε μια ελληνιστική πόλη–κράτος.

Ένα σπάνιο μνημείο πολιτικής ζωής

Τα καλά διατηρημένα βουλευτήρια είναι σπάνια στη δυτική Ανατολία. Στην Αιγαία, οι πέτρες που κάποτε φιλοξενούσαν δημόσιο διάλογο και συλλογικές αποφάσεις δεν βρίσκονται πια κρυμμένες. Αντίθετα, προετοιμάζονται για να αφηγηθούν ξανά την ιστορία της πολιτικής ζωής στον αρχαίο ελληνικό κόσμο — αυτή τη φορά στο φως της ημέρας.

πηγή : anatolianarcheology.net

Ένα στάδιο 2.000 ετών αναδύεται στην αρχαιοελληνική πόλη Βλαύνδος

Αρχαιολόγοι άρχισαν την ανασκαφή ενός σταδίου της ρωμαϊκής εποχής, χτισμένου πάνω από τα εντυπωσιακά φαράγγια της περιοχής Ουλουμπέι στο Ουσάκ — μια ανακάλυψη που μπορεί να μετατρέψει την αρχαία πόλη του Βλαύνδος σε ένα από τα πιο ξεχωριστά αρχαιολογικά τοπία της δυτικής Τουρκίας.

Περιτριγυρισμένη από τους κάθετους βράχους του φαραγγιού Ουλουμπέι, η πόλη του Βλαύνδος ήταν γνωστή για την φυσική της μορφή ως «φρούριο». Ιδρύθηκε μετά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ανατολία και κατοικήθηκε από Μακεδόνες στρατιώτες, λειτουργώντας ως στρατηγική φρουριακή πόλη κατά την ελληνιστική περίοδο. Σήμερα, οι νέες ανασκαφές αλλάζουν την εικόνα που θα αντικρίσουν οι επισκέπτες.

Στάδιο με θέα το φαράγγι

Η φετινή ανασκαφική περίοδος σηματοδοτεί την πρώτη μεγάλης κλίμακας έρευνα στο ρωμαϊκό στάδιο της πόλης — ένα οικοδόμημα μήκους 140 μέτρων και πλάτους 37 μέτρων, τοποθετημένο ακριβώς αριστερά από την κύρια πύλη της πόλης και με άμεση θέα σε μια βαθιά χαράδρα.

Οι αρχαιολογικές ομάδες έχουν ήδη αποκαλύψει:έναν λαξευτό αγωγό νερού που τροφοδοτούσε το κοντινό ρωμαϊκό λουτρό,την κλιμακωτή ζώνη εισόδου, και έναν ισχυρό αναλημματικό τοίχο που σταθεροποιούσε το επικλινές έδαφος. Ο διευθυντής της ανασκαφής, Σεριφ Σόιλερ, σημειώνει ότι το στάδιο πιθανότατα χρονολογείται στον 1ο αιώνα μ.Χ., αν και περαιτέρω έρευνα θα καθορίσει με ακρίβεια τη χρονολόγηση.

Μια πόλη με εντυπωσιακά μνημεία: από τον ναό της Δήμητρας έως τριλίθους τύπου Στόουνχεντζ

Το στάδιο προστίθεται σε μια σειρά εντυπωσιακών ευρημάτων που έχουν αποκαλυφθεί στην Βλαύνδο  τα τελευταία χρόνια. Η πόλη διατηρεί: εννέα αποκατεστημένα ρωμαϊκά υδραγωγεία, έναν μνημειακό τάφο ηλικίας δύο χιλιετιών,την κεντρική κιονοστοιχία με στρώματα ρωμαϊκής και βυζαντινής εποχής, τον ναό της Δήμητρας που δεσπόζει κοντά στο κέντρο της πόλης, και τρεις τριλιθικούς λίθους που θυμίζουν το Στόουνχεντζ, στην άκρη του οικισμού.

Στις πλαγιές του φαραγγιού, δεκάδες λαξευτοί τάφοι ενισχύουν το δραματικό τοπίο, καθιστώντας το Μπλαούνδος ένα από τα πιο φωτογενή αρχαιολογικά σημεία της Τουρκίας. Η Βλαύνδος ήταν αρχαία ελληνική πόλη. Εισικότερα, ιδρύθηκε κατά την ελληνιστική περίοδο, μετά τις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Ανατολία, και κατοικήθηκε από Μακεδόνες στρατιώτες. Στην πραγματικότητα, οι πηγές το αναφέρουν ως «Blaundeon Macedonian», δηλαδή πόλη με μακεδονική καταγωγή. 

Η περιοχή βρισκόταν στα όρια Λυδίας και Φρυγίας, στη σημερινή επαρχία Ουσάκ της Τουρκίας. Η πόλη εξελίχθηκε σε σημαντικό ρωμαϊκό κέντρο. Έτσι, αν και σήμερα είναι γνωστή κυρίως για τα ρωμαϊκά μνημεία του, η ταυτότητά του είναι βαθιά ελληνική στην ίδρυση και την πρώιμη ιστορία της.

πηγή:https://www.anatolianarchaeology.net/

Εντυπωσιακά αρχαιολογικά ευρήματα: Καμμένο σπίτι 4.500 ετών και ελληνιστικό τείχος των Σελευκιδών

  

Ανασκαφές στον λόφο Ασαγισέγιτ στη Δυτική Τουρκία φέρνουν στο φως κατάλοιπα από την από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού και την ελληνιστική περίοδο, φωτίζοντας την πολιτισμική εξέλιξη της ενδοχώρας της Δυτικής Ανατολίας. Πρόκειται για  ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά σημεία με αδιάλειπτη κατοίκηση από την Ύστερη Χαλκολιθική έως τη Ρωμαϊκή εποχή. Οι φετινές ανασκαφές, αποκάλυψαν δύο εντυπωσιακά ευρήματα: ένα καμμένο σπίτι ηλικίας 4.500 ετών από την Πρώιμη Εποχή του Χαλκού και τμήμα ελληνιστικού οχυρωματικού τείχους που χρονολογείται γύρω στο 280 π.Χ.

 Η ανακάλυψη επιβεβαιώνει ότι ο λόφος δεν ήταν μόνο αγροτικός οικισμός, αλλά και στρατηγικό σημείο άμυνας και παραγωγής. Το σημείο παρουσιάζει συνεχή κατοίκηση σε οκτώ διαφορετικές φάσεις. Φέτος  οι ανασκαφές επικεντρώθηκαν στις ελληνιστικές οχυρώσεις — περίπου το μισό τείχος είναι πλέον ορατό, υποδεικνύοντας κατασκευή γύρω στο 280 π.Χ.

Αρχαιολογικά ευρήματα και η σύνδεση με τους Σελευκίδες

Οι ανασκαφές έφεραν επίσης στο φως κεραμικά, ειδώλια, εργαλεία από οστό και χαλκό, καθώς και ταφές βρεφών μέσα σε πήλινα αγγεία. Παρά το πέρασμα των χιλιετιών, οι απανθρακωμένοι τοίχοι του αρχαίου σπιτιού παραμένουν ορατοί, διατηρώντας τη στιγμή της καταστροφής σαν «παγωμένο» ιστορικό στιγμιότυπο.

Όσον αφορά τα ελληνιστικά τείχη, πιθανόν χρονολογούνται στην περίοδο μετά τη Μάχη των Ελεφάντων, όταν οι Σελευκίδες επιδίωξαν να εδραιώσουν την κυριαρχία τους απέναντι στους Γαλάτες. Η κατασκευή μικρών φρουρίων και παρατηρητηρίων στην περιοχή αντανακλά την πολιτική των Σελευκιδών για έλεγχο της ενδοχώρας.

Κατά την ελληνιστική περίοδο (περ. 280 π.Χ.), πιθανόν κατασκευάστηκαν οχυρωματικά τείχ από τους Σελευκίδες, στο πλαίσιο στρατιωτικής οργάνωσης της ενδοχώρας της Καρίας και της Φρυγίας. Τα ευρήματα αυτής της περιόδου (τείχη, παρατηρητήρια) συνδέονται με την ελληνιστική στρατηγική και αρχιτεκτονική.

Η δράση των  Σελευκιδών

Αξίζει να υπενθυμίζουμσε ότι οι Σελευκίδες ήταν μία από τις σημαντικότερες ελληνιστικές δυναστείες που προέκυψαν μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου το 323 π.Χ. Το βασίλειό τους, γνωστό ως Σελευκιδική Αυτοκρατορία, ιδρύθηκε από τον Σέλευκο Α΄ Νικάτορα και εκτεινόταν από τη Μικρά Ασία έως την Ινδία, με επίκεντρο τη Συρία και τη Μεσοποταμία, με πρωτεύουσα την Αντιόχεια στον Ορόντη.Προώθησαν τον εξελληνισμό των ανατολικών περιοχών. Ίδρυσαν νέες πόλεις με ελληνική πολεοδομία (π.χ. Σελεύκεια, Αντιόχεια, Λαοδίκεια). Συνδύασαν ελληνικά και ανατολικά διοικητικά και θρησκευτικά στοιχεία

Στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας, όπως στο Ασαγισέγιτ, οι Σελευκίδες εγκαθίδρυσαν στρατιωτικά φυλάκια και οχυρώσεις για να ελέγχουν τις ορεινές περιοχές και να προστατεύονται από επιδρομές, όπως των Γαλατών. Αυτές οι κατασκευές, όπως το ελληνιστικό τείχος που ανακαλύφθηκε πρόσφατα, αποτελούν τεκμήρια της στρατηγικής τους παρουσίας στην περιοχή.

Επειδή δεν υπήρξε μεταγενέστερη κατοίκηση πάνω από τα συγκεκριμένα τείχη, η αρχαιολογική ομάδα έχει πλέον τη δυνατότητα να τεκμηριώσει πλήρως τη δομή — μια σπάνια ευκαιρία για την ελληνιστική αρχαιολογία της Ανατολίας. Τέτοιες ανακαλύψεις είναι κρίσιμες για την κατανόηση του στρατιωτικού και κοινωνικοοικονομικού τοπίου της αρχαίας Φρυγίας και Καρίας, περιοχών που γεφύρωναν την κεντρική και δυτική Ανατολία.

Πηγές: anatolianarcheology.net

Seleucid empire | Map, Rulers, Location, & Facts | Britannica

Ancient Worlhttps://www.oxfordreference.com/d Mapping Center

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:  Sebahatdin Zeyrek/AA

Το αρχαίο λιμάνι της Κυζίκου αποκαλύπτεται καθώς υποχωρεί η θάλασσα στον Κόλπο του Ερντέκ

Μια εντυπωσιακή υποχώρηση της θάλασσας έφερε στο φως το βυθισμένο αρχαίο λιμάνι Ύτος, προσφέροντας για λίγο μια σπάνια εικόνα της ναυτικής ισχύος της αρχαίας Κυζίκου. Οι αποκαλυφθείσες λιθόκτιστες δομές έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον ειδικών και επισκεπτών. Η Κύζικος ήταν  αρχαία ελληνιστική και αργότερα ρωμαϊκή πόλη της Μικράς Ασίας, γνωστή για τη ναυτική και εμπορική της ισχύ.

Μια ασυνήθιστη πτώση της στάθμης της θάλασσας κατά μήκος της ακτογραμμής στα Δύζλα του Ερντέκ, στη δυτική Τουρκία, έφερε στο φως τα εδώ και αιώνες βυθισμένα κατάλοιπα του αρχαίου λιμανιού Ύτος, ενός από τα σημαντικότερα λιμάνια της Κυζίκου. Η ακτή υποχώρησε κατά περίπου 20 έως 30 μέτρα, αφήνοντας να φανούν ευθύγραμμες λιθόστρωτες δομές και αμμώδεις νησίδες που συνήθως καλύπτονται από νερό.

Εντυπωσιακές εικόνες από drone

Εναέρια λήψη αποτυπώνει με εντυπωσιακή καθαρότητα το περίγραμμα του λιμανιού, συγκεντρώνοντας πλήθος επισκεπτών και φωτογράφων. Παρότι θυμίζει ανασκαφή, πρόκειται για ένα απρόσμενο άνοιγμα ενός "παραθύρου" στο παρελθόν και στο λιμενικό δίκτυο που συνέδεε τον Μαρμαρά με εμπορικές διαδρομές προς το Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

Φυσικό φαινόμενο και όχι σεισμική δραστηριότητα

Ειδικοί διευκρινίζουν ότι η απότομη αποκάλυψη δεν σχετίζεται με τεκτονική δραστηριότητα, αλλά με μετεωρολογικές συνθήκες. Η παρατεταμένη πνοή ανέμων προς την ίδια κατεύθυνση μπορεί να μετακινήσει τα επιφανειακά νερά, προκαλώντας τέτοιες παροδικές υποχωρήσεις. Αντίστοιχα περιστατικά έχουν καταγραφεί στο παρελθόν στις ακτές Ερντέκ και Εντιντζίκ.

Στρατηγικό λιμάνι της Κυζίκου

Το λιμάνι Ύτος αποτελούσε βασικό κόμβο της εύπορης και ισχυρής Κυζίκου, που ήλεγχε κρίσιμες θαλάσσιες οδούς προς τα Δαρδανέλλια. Από εδώ διακινούνταν εμπορεύματα που συνέδεαν την Προποντίδα με τον αιγαιακό και μεσογειακό κόσμο. Παρότι βυθισμένο σε ρηχά νερά, οι αρχιτεκτονικές του γραμμές αποκαλύπτουν την ακρίβεια και τεχνογνωσία της αρχαίας ναυτικής μηχανικής.

Μια σπάνια ματιά στο παρελθόν

Για λίγο, η σύγχρονη ακτή προσφέρει ανεμπόδιστη θέα σε ένα από τα λιμάνια που συνέβαλαν στην ανάδειξη της Κυζίκου σε εμπορική δύναμη της περιοχής. Οι εικόνες από ψηλά αποτυπώνουν με μοναδικό τρόπο την ξαφνική αποκάλυψη του αρχαίου λιμανιού που αναδύθηκε από τη θάλασσα.