Το θεώρημα του Παζολίνι ξανά στο κινηματογραφικό πανί

Όταν ο κινηματογράφος γίνεται ποίηση και δεν υπάκουε σε κανέναν κατεστημένο ηθικό κώδικα, τότε ο Παζολίνι απλά φιλμογραφεί...Στη ταινία, που φλερτάρει με το μεταίχμιο μεταφέρει βαθύτερα νοήματα χρησιμοποιώντας μια διαχρονική παγκόσμια γλώσσα, "Το θεώρημα" θεωρείται η πιο ενδιαφέρουσα ταινία του, την οποία επανεκδίδει η New Star. Η ταινία γροθιά στον μεγαλοαστικό κόσμο και στην ψεύτικη πραγματικότητα προβάλλεται στον κινηματογράφο ΖΕΦΥΡΟΣ.

Μια μεγαλοαστική οικογένεια βιομηχάνου ζει στο Μιλάνο σε πολυτελή βίλα. Πατέρας, μητέρα, γιος, κόρη και μια υπηρέτρια. Εμφανίζεται ένας νέος και πανέμορφος επισκέπτης, χωρίς να γνωρίζουμε για ποιο λόγο.

Όλα τα μέλη της οικογένειας (και η υπηρέτρια) μεθούν από την ομορφιά του και του κάνουν ερωτικό άνοιγμα στο οποίο εκείνος ανταποκρίνεται. Ύστερα από ένα μικρό διάστημα αποφασίζει να φύγει. Όλοι του εξομολογούνται την επιρροή που είχε στη ζωή τους.

Μετά την αναχώρηση του η οικογένεια διαλύεται. Ο γιος ασχολείται απεγνωσμένα και αποτυχημένα με την τέχνη. Η κόρη τρελαίνεται και κλείνεται στη σιωπή. Η μητέρα αναζητά τον αγοραίο έρωτα. Ο πατέρας χαρίζει το εργοστάσιο στους εργάτες και φεύγει γυμνός στην έρημο. Η υπηρέτρια γυρίζει στο χωριό της όπου γίνεται αγία...
Ώρες προβολών: 21.00, 23.00.

Η ταινία Ζόγια του Λεβ Άρνσταμ επανεκδίδεται

«Υπάρχουν διακόσιοι εκατομμύρια από μας, δεν μπορείτε να μας κρεμάσετε όλους...» αναφέρεται στη ταινία Ζόγια. Η αληθινή ιστορία της Zoya Kosmodemyanskaya, μίας από τις πιο αγαπημένες εθνικές ηρωίδες της Σοβιετικής Ένωσης κατά τη διάρκεια του 2^ου Παγκόσμιου Πολέμου, με την υπογραφή του Λεβ Άρνσταμ επιστρέφει στο κινηματογραφικό πανί την 1η Μαΐου στον κινηματογράφο Ζέφυρο.  

Πρόκειται για την ιστορία της «Ρωσίδας Ζαν ντ’ Αρκ», της γυναίκας – συμβόλου του αγώνα ενάντια στον ναζισμό, το κορίτσι που ενέπνευσε χιλιάδες γυναίκες μετά τον μαρτυρικό της θάνατο. Αξίζει να σημειωθεί ότι η παρτιζάνα «Τάνια» ήταν  η πρώτη γυναίκα που αναδείχτηκε

ποτέ «Εθνικός Ήρωας» στη Σοβιετική Ένωση. «Δεν φοβάμαι το θάνατο, σύντροφοι! Είναι μεγάλο πράγμα να πεθάνει κάποιος για τους ανθρώπους του,για τους συντρόφους του...». Η υποβλητική μουσική του Σοστακόβιτς εντείνει τη δραματική διάσταση των εικόνων, που απαθανατίζουν τη ζωή μιας έξω από κοινά δεδομένα ηρωίδας, η οποία εξέφρασε όσο κανείς άλλος την εποχή της.