Μαίρη Τριανταφύλλου: “Το ζητούμενο είναι η θεατρικότητα στην καθημερινότητα” (video)

Συνέντευξη στη Βίκυ Καλοφωτιά

Μεσημεράκι, στο κέντρο της Αθήνας με κατεύθυνση το Θέατρο Βεάκη, όπου το Σάββατο, 18 Οκτωβρίου και ώρα εννέα, θα ανέβει για μία και μοναδική παράσταση το έργο “Κραυγές Ζώσες” βασισμένο στο ομότιτλο ποιητικό βιβλίο της Χριστίνας Κόλλια.

Είναι ένα έργο που φιλοδοξεί “να συμφιλιώσει την αρσενική και τη θηλυκή ενέργεια ή αλλιώς να κάνει τον άνδρα και τη γυναίκα να πραγματοποιήσουν μαζί την έξοδο η οποία είναι η δυαδική ειρήνη”, όπως μας εξομολογείται η ενδυματολόγος και βοηθός σκηνοθέτη της παράστασης, Μαίρη Τριανταφύλλου, σε μια ζεστή και ανθρώπινη συζήτηση που κράτησε μέχρι τις πρώτες απογευματινές ώρες. 

Ανάμεσα στα φώτα του φουαγιέ του θεάτρου που σκόρπιζαν ολόγυρα μια αύρα μυστηρίου σε συνδυασμό με τη μεγαλοπρέπεια από τα κοστούμια, τις βελούδινες κουρτίνες και την κίνηση στη σκηνή από την πρόβα που εκτυλισσόταν ταυτόχρονα, μιλήσαμε για όλα. Για το θέατρο, το Φεστιβάλ “Μικρό Παρίσι των Αθηνών”, τις ενδυματολογικές επιρροές από την περίοδο της “Belle Epoque”, την κομψότητα στις γυναικείες εμφανίσεις, τα πολύτιμα υφάσματα και τη μόδα. 

Την προσοχή μου κερδίζει αμέσως ο ενθουσιασμός της γυναίκας που έχω απέναντί μου, η οποία μαζί με όλους τους συντελεστές της παραπάνω παράστασης, ανυπομονεί να παρουσιάσουν στο κοινό την από καρδιάς προσπάθειά τους.

“Πρόκειται για ένα ποιητικό έργο που έχει αγκαλιαστεί από τον κόσμο και έχει σημειώσει πολύ μεγάλη απήχηση και γι’αυτόν άλλωστε το λόγο αποφασίστηκε να ανέβει και σε θεατρική παράσταση”, μου αναφέρει και συνεχίζει με τον ίδιο πάντα ενθουσιασμό: “Είναι ένα έργο που πραγματεύεται τους προβληματισμούς της ανθρώπινης φύσης από την αρσενική και από τη θηλυκή σκοπιά. Η υπόθεσή του αναφέρεται σε δύο κραυγές παγιδευμένες, μία θηλυκή και μία αρσενική, η μία σε ένα γυναικωνίτη και η άλλη σε ένα στρατώνα, όπου εξομολογούνται όλους αυτούς τους προβληματισμούς με σκοπό την πολυπόθητη ειρήνη μεταξύ τους”.

Έχοντας δει το ζήλο και το μεράκι να αποτυπώνονται με τον πιο εύστοχο τρόπο στις δημιουργίες της, δεν διστάζω να μοιραστώ μαζί της την περιέργειά μου για τον τρόπο που έχει σκεφτεί να πλαισιώσουν τα κοστούμια της, τη συγκεκριμένη παράσταση.

“Μπορώ να πω ότι κινήθηκα σε λιτές γραμμές που αναδεικνύουν την κίνηση και οι οποίες είναι απολύτως εναρμονισμένες, τόσο με τη μορφή και τη δομή του ίδιου του κειμένου, όσο και με τη σκηνοθετική άποψη”, λέει χαρακτηριστικά και κρατάει τις υπόλοιπες λεπτομέρειες ως έκπληξη μέχρι το Σάββατο. 

“Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί όλοι οι συντελεστές της παράστασης δουλέψαμε για ένα αποτέλεσμα που πιστεύω ότι θα αγγίξει τους θεατές. Ο καθένας μας έβαλε το προσωπικό του αποτύπωμα. Η ίδια η συγγραφέας, η Χριστίνα Κόλλια, η οποία έκανε και τη θεατρική μεταφορά του βιβλίου, ο Γιάννης Δρίτσας στη σκηνοθεσία, ο Μάριος Στρόφαλης που έχει επενδύσει μουσικά την παράσταση, ο Γιάννης Αντωνίου που επιμελήθηκε τις χορογραφικές λεπτομέρειες, οι ηθοποιοί μας, η Χριστίνα Μαριάνου και ο Άρης Κανέλλος,  και η υποφαινόμενη ως ενδυματολόγος και βοηθός σκηνοθέτη”.

Λίγες μέρες πριν, ξεκίνησε το Φεστιβάλ “Μικρό Παρίσι των Αθηνών”, που θα διαρκέσει μέχρι και τις 19 Οκτωβρίου και που, όπως μου λέει και η ίδια “πρόκειται για μια εξαιρετική πρωτοβουλία του μουσικοσυνθέτη, Μάριου Στρόφαλη, ο οποίος είναι και εμπνευστής όλης αυτής της διοργάνωσης με σκοπό το μπόλιασμα με στοιχεία πολιτισμού και Τέχνης, μιας από τις πιο αδικημένες κεντρικές περιοχές της Αθήνας μέσα από διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις”. 

Στα πλαίσια της εν λόγω διοργάνωσης, επισκέφθηκα, λοιπόν πρόσφατα την έκθεση μόδας 

“Haute Couture”, όπου συμμετέχει κι εκείνη με δημιουργίες της εμπνευσμένες από την ιστορική περίοδο της “Belle Epoque”, που είναι και ο θεματικός άξονας της φετινής διοργάνωσης. Καπέλα με φτερά, πέρλες, δαντέλα, σατέν γάντια. 

Όπως μας λέει η ίδια: “Η συγκεκριμένη έκθεση έχει κερδίσει τις εντυπώσεις των επισκεπτών για το μεράκι και την αγάπη όλων των συμμετεχόντων στο ένδυμα. Ο Κώστας Βαλλής και ο Κυριάκος Ρένγκος, που έχουν την επιμέλεια της έκθεσης, έχουν δημιουργήσει μια ιδανική ατμόσφαιρα από κάθε άποψη”.

Αλήθεια, τι από όλα αυτά θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε και σήμερα στο ντύσιμό μας;

“Πιστεύω ότι η “Belle Epoque” υπήρξε ενδυματολογικά μια αναφορική εποχή με την έννοια του απολύτως θηλυκού, αλλά και του απολύτως αρσενικού στοιχείου. Η δαντέλα για παράδειγμα είναι ένα στοιχείο που φοριέται από εκείνη την εποχή μέχρι και σήμερα και αυτό είναι κάτι που την καθιστά ένα θηλυκό ενδυματολογικό σύμβολο διαχρονικά”, απαντά χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ό,τι κάνει κανείς με τόση ζέση και αφοσίωση, είναι σίγουρο ότι αποτελεί το μονοπάτι του στη ζωή. Αυτό σκέφτομαι, όταν την ακούω να μιλάει για τις δημιουργίες της και να τις αγκαλιάζει με στοργή σαν να πρόκειται για ζωντανές υπάρξεις.

“Είναι από τα πράγματα εκείνα που συμβαίνουν στη ζωή και απλά τα ακολουθείς. Είναι κάτι σαν να βρίσκεις τον προορισμό σου και σαν να μην έχεις άλλη επιλογή. Ίσως κάτι σαν την αυτοεκπλήρωσή σου”, μου εκμυστηρεύεται και το ένστικτό μου μου λέει ότι αυτός είναι πράγματι ο δικός της προορισμός. Εκεί όπου χάνεται με τις ώρες στη μαγεία και τη λάμψη που εκπέμπουν τα υφάσματα δίνοντας πνοή στις αέρινες δημιουργίες στο ζεστό χώρο του ατελιέ της.

“Κάθε φορά που ολοκληρώνω μια δημιουργία μου, η πιο αντιπροσωπευτική λέξη για να περιγράψει αυτό που αισθάνομαι εκείνη ακριβώς τη στιγμή, είναι η πληρότητα και το μότο που χρησιμοποιώ σε καθεμιά από αυτές, είναι η θεατρικότητα στην καθημερινότητα”.

Τη ρωτώ τι είναι αυτό που έχει στο μυαλό της όταν δημιουργεί και η απάντησή της έρχεται άμεσα και αποφασιστικά: “Αυτό που δημιουργώ, να αναδεικνύει και να αγκαλιάζει το γυναικείο σώμα έτσι ώστε να γίνεται μαζί του ένα. Να έρχεται και να ενώνεται με την προσωπική μας γραμμή σαν προέκταση του εαυτού μας”.

“Το κλειδί δεν είναι απλά να φοράς ένα κλασικό ρούχο αλλά να το φοράς με

νεωτεριστικό τρόπο”, συμπληρώνει, όταν ζητώ να μάθω με ποιον τρόπο μπορεί μια γυναίκα να είναι κομψή διαχρονικά.

Και σίγουρα εκείνη ανήκει στη νέα γενιά των δημιουργών που με σεβασμό στο παρελθόν και μια καινοτόμο ματιά στο μέλλον κάνει τη δική της προσπάθεια να οικοδομήσει το νέο πάνω στα φαινομενικά συντρίμμια του παλιού. Το αποδεικνύει άλλωστε περίτρανα και με την απάντησή της λίγο πριν ολοκληρωθεί η συνέντευξή μας, στην ερώτησή μου για το τι ρούχο θα σχεδίαζε για να αναπαραστήσει την Ελλάδα με τη σημερινή της μορφή.

“Θα χρησιμοποιούσα δύο ειδών υφάσματα, που αντιπροσωπεύουν στην ουσία τις δύο πραγματικότητες στη χώρα μας σήμερα. Εξωτερικά ένα ευτελές ύφασμα, φθαρμένο και σκισμένο και εσωτερικά ένα πολύτιμο και ακριβό ύφασμα σε ένα αστραφτερό, μπλε χρώμα, που ακτινοβολεί μια σπάνια και διαχρονική ομορφιά που όμοιά της δεν υπάρχει πουθενά αλλού”…

Παρακολουθήστε στο παρακάτω βίντεο, ένα απόσπασμα της συνέντευξης:

“Κραυγές ζώσες” σε…τέμπο δυαδικό

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Ο Αδάμ και η Εύα έχουν φτιαχτεί για να είναι μαζί. Δεν υπάρχει Εύα χωρίς Αδάμ, ούτε βέβαια Αδάμ χωρίς Εύα. Εκείνος γεννά κι εκείνη τίκτει. Και πάντοτε μια νέα ζωή χρειάζεται δύο για να αντικρίσει το φως του κόσμου. Μαζί έχουν τη δύναμη να δημιουργήσουν τα πάντα από την αρχή μέσα από την αγάπη που δείχνει ο ένας στον άλλον. Όταν εκείνη

αγαπάει κι εκείνος αδιαφορεί, τότε κάτι σπάει. Και η νομοτελειακή ισορροπία διαταράσσεται. Όταν εκείνη προτάσσει το “λαβείν” έναντι του “δούναι”, τότε η αγάπη πονάει. Και το αντίστροφο. Εκείνη, η γυναίκα. Εκείνος, ο άνδρας. Δυο άνεμοι φαινομενικά αντίθετοι, πλασμένοι όμως από το ίδιο υλικό έτσι ώστε να λειτουργούν αρμονικά μόνο όταν φυσούν προς την ίδια κατεύθυνση.

Κραυγές που ενώνονται και “κινούν βουνά” ακόμη και μέσα από τη σιωπή τους. “Κραυγές ζώσες”. Κραυγές που αποτυπώθηκαν στο χαρτί με σεβασμό στην ορμή και τη μεταμορφωτική δύναμη που κλείνουν εντός τους, μέσα από την πένα της Χριστίνας Κόλλια, που άνοιξε τον “ασκό του Αιόλου” και βάζοντας στη σειρά λέξεις που ενώνουν τους δύο αντίθετους αυτούς ανέμους, κατόρθωσε να τιθασεύσει την επικείμενη θαλασσοταραχή και να τους συμφιλιώσει έτσι ώστε να φυσούν αμφότεροι προς την ίδια κατεύθυνση. Η “κραυγή σε τέμπο θηλυκό” θέτει σε κίνηση τους μηχανισμούς εκείνους που ενεργοποιούν την αντίστοιχη “σε τέμπο αρσενικό” και μέσα από το “πάντρεμά” τους επέρχεται η Κάθαρση που οδηγεί στο πολυπόθητο “μαζί”. 

Γυναίκες που μη τολμώντας να σπάσουν το φράγμα των “πρέπει”, βάζουν τρικλοποδιά σε όλα τα “ΘΕΛΩ” και έτσι το κάθε όνειρο μπαίνει σε κλουβί. Τα όνειρα όμως είναι για να ζουν και να υλοποιούνται και όχι για να ασφυκτιούν εντός αυτοσχέδιων φυλακών περιμένοντας από λεπτό σε λεπτό τη θανατική τους καταδίκη. Είναι για να μοιράζονται και να ανασταίνονται κάθε φορά που αναλαμβάνει δράση η καρδιά μέσα από τις στάχτες που άφησε πίσω της η ηγεμονία των ανούσιων “πρέπει”. Γυναίκες “ματωμένες”, έρμαιες των

έξωθεν επιβεβλημένων κοινωνικών συνθηκών που παραμονεύουν να τις ρίξουν στην πυρά, κάθε φορά που τολμούν να “φλερτάρουν” με τα “ΘΕΛΩ” τους. Στην πυρά. Σαν άλλες μάγισσες ή σύγχρονες “Ιωάννες της Λωραίνης”. Άλλες φορές πάλι “κορδώνεται” δίπλα τους η συνήθεια με την ανυπέρβλητη δύναμή της παραμάσχαλα και τότε η επιθυμία για έξοδο λιώνει σιγά-σιγά σαν το κερί και δεν έρχεται ποτέ. Γιατί ελλοχεύει ο φόβος και η εκούσια και επανειλημμένη αναβολή. Γιατί έχουν μάθει να ξεχνούν να ζήσουν. Μέχρι που έρχεται η συμφιλίωση με τον αντίθετο άνεμο και αλλάζει τα πάντα στο πέρασμά της…

Άνδρες που κάνουν κύκλους γύρω από τον εαυτό τους σε μια προσπάθεια να πουν το “ναι”, στην άνευ όρων παράδοσή τους στην αγάπη κι έτσι βρίσκονται να τάσσονται υπέρ της πλευράς τους που ρέπει προς τις εχθροπραξίες και συρράξεις. Που “τρώνε με λύσσα τα σωθικά τους” και ενώ αυτο-κατασπαράζονται, τυφλώνονται από την πλάνη της δήθεν “ανύψωσης” που απορρέει από αυτή τους την ενέργεια. Όταν όμως μετά από καιρό έρχεται η διαπίστωση ότι έτρεχαν να ξεφύγουν από την κινητήριο δύναμη της ζωής, ίσως είναι

πλέον πολύ αργά. Γιατί η αγάπη έχει εν τω μεταξύ “υποκύψει στα τραύματά της” και κείται στην άκρη του δρόμου ψυχορραγώντας. Ο δρόμος που οδηγεί σε συναισθηματική αναισθησία, είναι συνώνυμος με την αυτοκτονία. Άνδρες που ζητούν με αφορισμούς και όρους μονομερών μαθηματικών εξισώσεων να βάλουν την αγάπη σε κουτιά “στραγγαλίζοντας” κάθε της συναίσθημα, ανάσα και παλμό. Μα, τα συναισθήματα δεν υπόκεινται στη λογική του παραλόγου και οι αφορισμοί δεν έχουν θέση στην αγάπη. Όταν “σκοτώνεις” το συναίσθημα, χτίζεις σε πέτρα και γη άγονη. Στην πέτρα όμως δεν οικοδομούνται παράδεισοι αλλά τα πιο σκοτεινά μπουντρούμια. Και η αγάπη δεν ζει στο σκοτάδι.

Ο κήπος της Εδέμ θέλει τον Αδάμ και την Εύα ενωμένους. Το να την πληγώνει, ισούται με πράξη ενάντια σε ένα κομμάτι δικό του, αφού εκείνη δημιουργήθηκε με πηλό από το δικό του σώμα. Το να τον λαβώνει, ισούται με πράξη ενάντια σε ένα κομμάτι δικό της, αφού εκείνη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτόν. Δυο σύμμαχοι στο ίδιο στρατόπεδο. Ένα πεδίο μάχης χωρίς αντιπάλους, αφού είναι φτιαγμένοι για να είναι μαζί. Στενά συνδεδεμένοι ανά τους αιώνες. 

Ένα ταξίδι ξεκινά. Ένα ταξίδι όπου θα γράψουν μαζί την κοινή τους ιστορία. 

Και τριγύρω πετούν ολόλευκα περιστέρια δίνοντας το φιλί της ζωής στην ειρήνη…και ο ένας στον άλλον το χέρι φεύγοντας για το ΜΑΖΙ..!

“Αποτάσσομαι το προπατορικό μελάνωμα

  Δραπετεύω ΣΗΜΕΡΑ.

  Πετάω ΤΩΡΑ.

  Ζω ΜΑΖΙ σου”.

  

*Η συλλογή των ποιητικών μονολόγων “Κραυγές ζώσες”, της Χριστίνας Κόλλια, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ιωλκός.

Φωτογραφίες: Βασίλης Γιαννακόπουλος, Μαργαρίτα Ράντεβα

Σχεδιασμός εξωφύλλου: Δημήτρης Κουρκούτης

Πρόσωπα φωτογραφιών: Μαίρη Τριανταφύλλου, Γιώργος Καλογήρου