«Illegal until framed»: Η νέα έκθεση του Sonke στο Kapopoulos Auction House αποκαλύπτει τη διαδρομή από τον δρόμο στη γκαλερί

Η street art συναντά τον εκθεσιακό χώρο στο Μοναστηράκι, που ο Sonke παρουσιάζει τη νέα του ατομική έκθεση «illegal until framed». Η έκθεση, που φιλοξενείται στο G. E. Kapopoulos Auction House έως τις 9 Ιουλίου 2026, επιχειρεί να φωτίσει τη μετάβαση της τέχνης του δρόμου από τους «παράνομους» τοίχους στο καδραρισμένο έργο τέχνης.

Από τον δρόμο στο πλαίσιο: η θεματική της έκθεσης

Ο χώρος της γκαλερί, στο κέντρο της Αθήνας και δίπλα στα σημεία όπου ο Sonke δημιουργεί, επιλέχθηκε συνειδητά. Όπως σημειώνει ο επιμελητής Γρηγόρης Ε. Καπόπουλος, η έκθεση εξερευνά «την άμεση μετάβαση από τους δρόμους και το “παράνομο” στο καδραρισμένο έργο τέχνης», αναδεικνύοντας πώς ένα λαϊκό, δημόσιο δημιούργημα μετατρέπεται σε συλλεκτικό αντικείμενο.

Ο Sonke παρουσιάζει ασπρόμαυρες φιγούρες, κοπέλες και ζευγάρια, με έντονες χρωματικές πινελιές, καρδιές και καρουζέλ. Σε ένα από τα έργα του επιχειρεί να αποτυπώσει τον ίδιο απέναντι από το καβαλέτο, με αναφορές στην παιδική του ηλικία. Η έκθεση είναι αφιερωμένη στη μνήμη της μητέρας του καλλιτέχνη.

Διαδραστική εμπειρία με QR codes

Τα έργα συνοδεύονται από QR codes που επιτρέπουν στον επισκέπτη να δει βίντεο και φωτογραφίες από τη διαδικασία δημιουργίας τους, καθώς και ντοκουμέντα από τις παρεμβάσεις του Sonke στους δρόμους. Η έκθεση προσφέρει έτσι μια πολυεπίπεδη, διαδραστική γνωριμία με τον καλλιτέχνη και τη street art κουλτούρα.

Η ματιά του Μάνου Στεφανίδη

Στο κείμενό του «Η τύχη των τοίχων», ο ιστορικός τέχνης Μάνος Στεφανίδης περιγράφει την πορεία του Sonke από τους παράδρομους των Εξαρχείων έως τις διεθνείς γκαλερί. Σημειώνει ότι ο καλλιτέχνης «φέρνει τις street art εικόνες του από τους παράνομους και κυνηγημένους τοίχους στον μουσαμά και την ασφάλεια του εργαστηρίου», ενώ αναφέρεται και στο καρουζέλ που «γυρίζει τα σκοτωμένα παιδιά της Παλαιστίνης», τονίζοντας τη συναισθηματική και πολιτική διάσταση του έργου του.

Ο επιμελητής για τον Sonke

Ο Γρηγόρης Ε. Καπόπουλος, στο δικό του κείμενο, θέτει το ερώτημα: «Μήπως οι τοίχοι με τα γκράφιτι είναι τα μουσεία του μέλλοντος;». Αναφέρεται στη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Sonke και στη διττή φύση του καλλιτέχνη, που κινείται ανάμεσα στη μυστική νυχτερινή δράση και την επίσημη παρουσία στις γκαλερί του εξωτερικού. «Χωρίς μυστήριο δεν υπάρχει αλήθεια», σημειώνει χαρακτηριστικά.

Πληροφορίες έκθεσης

Διάρκεια: 23/06–09/07/2026

Ώρες λειτουργίας:  

Τρ., Πέμ., Παρ.: 10:00–18:00

Τετ., Σαβ., Κυρ.: 10:00–16:00

Δευτέρα: κλειστά

Χώρος: G. E. Kapopoulos Auction House, Νορμανού 3, Μοναστηράκι

Τηλ.: 210 3216 593, 210 3637 652

Ιστότοπος: www.kapopoulosfinearts.com

Από τα κυκλαδική ειδώλια έως την pop art-Ατομική έκθεση του Sonke στη gallery Kapoppoulos Fine Arts

 

Τρυφερές υπάρξεις μοιάζουν να κατάγονται από τα μακρόστενα κυκλαδικά ειδώλια. Έχουν ελάχιστα χαρακτηριστικά προσώπου, εκπέμπουν καλοσύνη μετά μισόκλειστα μάτια τους, σε κερδίζουν, σε γητεύουν. Οι μορφές του Sonke (Αλέξανδρος Σκουταριώτης) σχηματίζονται με απλές  γραμμές, αλλά  είναι περιγραφικές και πλήρεις. Ο καλλιτέχνης τους δίνει οντότητα μέσα από την αφαιρετικότητα, μιας και το σώμα μοιάζει να κουβαλά μέσα σε αυτές τις γραμμές αποτυπωμένες την ενέργεια, την δύνη και την αύρα του. Αυτή η δίνη παραπέμπει σε αρχαίες σπείρες, σύμβολα της ζωής, της αναπνοής, της αέναης συνέχειας και κατ’ επέκταση θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο καλλιτέχνης επιχειρεί να αποδώσει την αέναη ψυχή.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Περιδιαβαίνοντας στην ατομική του έκθεση στην gallery Kapoppoulos Fine Arts στο Goleden Hall  μου κέντρισε την προσοχή το ζεύγος με το ανδρόγυνο στοιχείο να μπερδεύεται, να αλληλοεισχωρεί στις μορφές τους, να φέρει διφορούμενους συμβολισμούς αλλά πιο πολύ με συγκίνησε η ταυτόχρονη κλίση των κεφαλιών που αποπνέει τρυφερότητα και έγνοια, αγάπη και φροντίδα. Αυτή η κλίση και η απόδοση του ενός ματιού είναι χαρακτηριστική στα περισσότερα έργα του καλλιτέχνη. Πιθανόν ο μινιμαλισμός στην απόδοση, σκέφτομαι τι έχει να έχει να κάνει με τις καταβολές του καλλιτέχνη από την street art, την ενασχόλησή του με το σκίτσο, ενώ στο ύφος του δεσπόζουν τα στοιχεία pop art.

Νιώθω ασυνείδητα να γέρνω και εγώ το κεφάλι μου καθώς πλησιάζω να τις παρατηρήσω: Άλλοτε οι ήρωές του είναι μοναχικές ψυχές και άλλοτε δυάδα, ζεύγη που μοιάζουν να συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο. Σου αφηγούνται μια μικρή ιστορία, οικεία , καθημερινή αλλά και εσωτερική, μυστική, σαν να σου καταθέτουν κάτι πολύ προσωπικό.

 

Στην παλέτα του κυριαρχεί το ασπρόμαυρο, αλλά δεν λείπει το χρώμα, τα πουλιά, το υπέροχο μπλε άλογο, η κόκκινη καρδιά, έρχονται εξωτερικά, είναι στοιχεία του χώρου, αλλά μοιάζουν να αποδίδουν και τον εσωτερικό κόσμο των μορφών. Λατρεύω αυτό το μπλε που θυμίζει την απόχρωση του Yves Klein στα άλογα της μοναχικής καβαλάρισσάς που μοιάζει με την γυναικεία εκδοχή Ιππότη!

 

Ιδιαίτερα στον πίνακα με το τραίνο, η λυπημένη μορφή χωρίς καθόλου μάτια, έχει ακριβώς πάνω από την ωμοπλάτη της ένα φωτισμένο μπαλόνι δημιουργώντας μου την αίσθηση ότι θέλει να «φωτίσει» την πονεμένη καρδιά του «ήρωα» που σε αυτή την περίπτωση έχει χρώμα! Ίσως γιατί είναι ανήλικος, μοιάζει πιο πολύ με παιδί που κρατά τρυφερά τα παιχνίδια του ή με έφηβο που νοσταλγεί την παιδική του αθωότητα.

 

Αυτή τη νοσταλγία της παιδικότητας αποπνέει ένα ακόμη έργο  με την γυναικεία φιγούρα επάνω στο ξύλινο κουνιστό αλογάκι. Ένα παράθυρό έχει ανοίξει σαν την ψυχή της και από τα ασπρόμαυρα τετράγωνα που μου θύμισαν το σκάκι ( δηλαδή την λογική, την στρατηγική), όμως ξεπήδησαν τα παιχνίδια, τα μπαλόνια και οι όμορφες αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας.

 

Την προσοχή μου κέρδισαν και τα έργα με τον Καραγκιόζη, βγαλμένα από την λαϊκή μας παράδοση. Η συνομιλία μαζί της δεν σταματά εκεί αλλά και με την αποτύπωση του ανθρώπου και της φύσης, των σκηνών της καθημερινότητας. Προσπαθώ να διαλέξω το ομορφότερο έργο, αλλά αδυνατώ, το κάθε έργο του είναι ξεχωριστό και εντυπωσιακό γιατί αντιπροσωπεύει τη νίκη του μινιμαλισμού πάνω στην απεικονιστική γλαφυρότητα και ένα εξευγενισμένο πρωτογονισμό που σε κερδίζει.