Η Θεσσαλονίκη έχει έναν τρόπο να επιστρέφει πάντα στους ανθρώπους της, σε εκείνους που άφησαν ίχνη όχι με θόρυβο αλλά με μια αθόρυβη, επίμονη ευγένεια. Η νέα έκθεση του Τελλογλείου Ιδρύματος Τεχνών ΑΠΘ, με τίτλο «Οι αρχαιότητες του Ντίνου», μοιάζει με μια τέτοια επιστροφή. Σαν να ανοίγει ένα παλιό κουτί που έμεινε χρόνια σε ένα συρτάρι, και ξαφνικά ο αέρας γεμίζει με μνήμες, πρόσωπα, δρόμους, μικρά αντικείμενα που έγιναν μεγάλα επειδή κάποιος τα αγάπησε. Ο φακός του Άρι Γεωργίου, φίλου και συνοδοιπόρου του Ντίνου Χριστιανόπουλου, μετατρέπει αυτά τα ταπεινά ευρήματα σε μια ποιητική εξομολόγηση, μια σιωπηλή συνομιλία ανάμεσα στον ποιητή και την πόλη του.
Τα μικρά και ταπεινά που έγιναν πορτρέτο
Η έκθεση παρουσιάζει 34 φωτογραφίες με αντικείμενα που ο Χριστιανόπουλος συνέλεγε σε όλη του τη ζωή. Όστρακα, κεραμικά θραύσματα, κουμπιά, χάντρες, φυλαχτά, χαρτονομίσματα, μικροπράγματα που άλλοι θα προσπερνούσαν, εκείνος τα φύλαγε με σχολαστική τρυφερότητα. Κάθε αντικείμενο συνοδεύεται από σημείωμα με τη χαρακτηριστική του γραφή: μια διεύθυνση, ένα όνομα, μια ανάμνηση, μια μικρή ιστορία που δεν ήθελε να χαθεί. Η Γενική Διευθύντρια του Τελλογλείου, Αλεξάνδρα Γουλάκη-Βουτυρά, περιγράφει εύστοχα πως αυτά τα ευρήματα συνθέτουν το πιο αληθινό πορτρέτο του ποιητή, έναν κόσμο φτιαγμένο από ταπεινές ψηφίδες που αποκτούν αξία επειδή κάποιος τις κράτησε κοντά του.
Ο φακός που μετατρέπει το τυχαίο σε μνήμη
Ο Άρις Γεωργίου φωτογραφίζει τα αντικείμενα με αυστηρή μετωπικότητα, τοποθετώντας τα είτε στο αρχικό τους περιτύλιγμα είτε σε λιτές συνθέσεις που αναδεικνύουν την υλικότητα και την ιστορία τους. Κουτιά από κουραμπιέδες, σακούλες ζαχαροπλαστείων, τσαλακωμένοι φάκελοι, παλιά χαρτοκιβώτια γίνονται το σκηνικό μιας άτυπης μουσειογραφίας, όπου το τυχαίο αποκτά δομή και το ευτελές μετατρέπεται σε μνήμη. Ο ίδιος ο φωτογράφος σημειώνει πως η αξία της συλλογής βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη χειρονομία: στη φροντίδα με την οποία ο Χριστιανόπουλος ταξινομούσε τα ευρήματά του, δημιουργώντας μια προσωπική αρχαιολογία της καθημερινότητας.
Ένα αφιέρωμα στην πόλη και στους ανθρώπους της
Η έκθεση εντάσσεται οργανικά στη μεγάλη παρουσίαση «Τέχνη-Διαγώνιος και το Μουσείο που δεν έγινε», λειτουργώντας σαν εσωτερική εξομολόγηση του ποιητή και σαν φόρος τιμής στη Θεσσαλονίκη που τον διαμόρφωσε.
H έκθεση θα διαρκέσει έως τις 10 Φεβρουαρίου 2026, με επιμέλεια του Άρι Γεωργίου και συντονισμό του Miguel Fernández Belmonte. Είναι μια πρόσκληση να δούμε ξανά τα μικρά πράγματα που μας περιβάλλουν, να αναγνωρίσουμε την αξία τους και να θυμηθούμε πως η μνήμη δεν βρίσκεται μόνο στα μεγάλα έργα, αλλά και στα ταπεινά αντικείμενα που κάποτε κράτησε ένα χέρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου