“Η Λέσχη”: Εθνικό Θέατρο και Θέατρο Τέχνης, μαζί για τις “Ακυβέρνητες Πολιτείες”

“Denn alles ist gut... Ναι, όλα είναι καλά. Όλα περνούν, όλα κατακαθίζουν, όλα, και πόνοι και ηδονές βρίσκουν μια μέρα τη θέση τους κι η ζωή συνεχίζεται, αυτό είναι το παν, η αρμονία. Όλα για μένα είναι καλά. Πόσο θα ‘θελα να το έλεγα και για σε…”

Συνέντευξη από τη σκηνοθέτη Έφη Θεοδώρου στην

Ιωάννα Κοροπιώτη

Φωτογραφίες: Σταμάτης Πάρχας

Με τη μυρωδιά του ελληνικού καφέ να ξεχειλίζει από το φλιτζάνι σ’ όλο το δωμάτιο και με τους ανοιξιάτικους ήχους να κρυφοκοιτάνε από το παράθυρο της κουζίνας, προσπαθώ –μάλλον μάταια– να αντισταθώ στις σκέψεις που γυρνάνε κάθε τόσο στο νου μου, από την πρεμιέρα της παράστασης «Η Λέσχη», του Στρατή Τσίρκα.

Είναι η πρώτη «συνάντηση» του Εθνικού Θεάτρου με το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν και η πρώτη ίσως παράσταση που κατάφερε να με… κρατήσει κοντά της για τόσες μέρες. «Η Λέσχη», το πρώτο μέρος της τριλογίας του Τσίρκα «Ακυβέρνητες Πολιτείες», αποτελεί ένα εξαιρετικά απαιτητικό έργο, ένα ενδεχομένως «επικίνδυνο» κείμενο για να αναμετρηθεί κανείς μαζί του, ειδικά πάνω στο θεατρικό σανίδι. Κι όμως, η ομάδα του Εθνικού τα κατάφερε και το αποτέλεσμα δικαιώνει και με το παραπάνω την προσπάθειά της.

“Ποτέ δεν ξέρουμε ακριβώς κάτι. Ξέρουμε μόνο ένα κομμάτι, ένα άλλο το ερμηνεύουμε στραβά, ένας άλλος ξέρει αυτό, μα δεν ξέρει το άλλο που ξέρουμε εμείς.

 Η ζωή μας κυλάει έτσι από μισές αλήθειες σε μισές παρεξηγήσεις.
Κι όταν ξεκαθαρίζονται τα πράγματα, ο πόνος ή η χαρά που μας έδωσαν κάποτε, βρίσκονται πίσω μας. Άλλα ψέματα και άλλες αλήθειες μας απασχολούν πια.”

Η παράσταση μοιάζει να με… «καταδιώκει». Λέξεις, εικόνες, μουσικές και πάλι λέξεις από εκείνο το συναρπαστικό ταξίδι στην Ιερουσαλήμ του ’40, σε μια πανσιόν που αποτελεί καταφύγιο για ένα μωσαϊκό κυνηγημένων ανθρώπων. Όλοι τους έφτασαν εκεί –στον ομφαλό της γης– για να γλιτώσουν από τη λύσσα του πολέμου.

Ένα σκηνικό που χωράει τα πάντα: Λογοτεχνία, έρωτες, πόλεμο, αντίσταση, κατασκοπία, γιορτές, αντιζηλίες, μηχανορραφίες… «Η Λέσχη Μιραντόρ είναι παιδί του πολέμου», γράφει ο Τσίρκας στο μυθιστόρημά του, που με τόση μαεστρία είδαμε  να ανεβαίνει στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, σε σκηνοθεσία Έφης Θεοδώρου.

Το ανέβασμα του έργου ήταν ιδέα δική της. Μια ιδέα που -όπως δήλωσε η ίδια στο culturelovers.gr-  «Αποδέχθηκε, υιοθέτησε και διεύρυνε ο Στάθης Λιβαθινός. Εκείνος πρότεινε και την συμπαραγωγή, σαν ένα εγχείρημα που δε θα περιλάμβανε μόνον τη «Λέσχη», αλλά όλη την τριλογία. Θα είναι με τρεις σκηνοθέτες, σε δύο χρόνια, με την ίδια ομάδα ηθοποιών, οι περισσότεροι εκ των οποίων επελέγησαν μέσω ακρόασης.»

Την παράσταση συνθέτουν, εκτός από το κείμενο της ίδιας της «Λέσχης», αποσπάσματα από τα ημερολόγια και την αλληλογραφία του Στρατή Τσίρκα. Όλες οι πληροφορίες είναι παρούσες στη σκηνή, σαν ένας πίνακας επίτηδες φτιαγμένος χωρίς προοπτική. Όλα μοιάζουν να κατέχουν εξίσου σημαντική θέση, τοποθετημένα στο ίδιο πρώτο πλάνο. Φέροντας το ίδιο ηθικό βάρος.

Τουλάχιστον έτσι φαίνεται στην αρχή, καθώς η πολυαφηγηματική τεχνική του Τσίρκα ξεδιπλώνεται και οι ήρωες του, καθένας τους «τυλιγμένος μέσα σ’ ένα κύλινδρο μοναξιάς», παίρνουν τη θέση τους σε αυτό το «στημένο» παιχνίδι, όπως αποδεικνύει το ανατρεπτικό του φινάλε.

Κι είναι στο χέρι του κάθε θεατή να επιλέξει ποια… διαδρομή θα ακολουθήσει, ποια ψήγματα πληροφορίας θα αποφασίσει να συνδέσει μες στο μυαλό του, προκειμένου να αντιληφθεί -όπως ο ίδιος πιστεύει καλύτερα- τι συμβαίνει στη σκηνή, στις ζωές των ηρώων και (σε ένα παράλληλο σύμπαν) στη ζωή του συγγραφέα, που συνέλαβε την ιστορία τους και που υπέφερε προκειμένου να μπορέσει τελικά να τη διηγηθεί σε όλους εμάς.

Η Έφη Θεοδώρου μας εξηγεί σχετικά με την πολλαπλή παρουσία της ιστορίας και της Ιστορίας στη σκηνή:

«Είναι ένα κανάλι που τρέχει δίπλα στο βασικό κανάλι της πλοκής. Τα ένθετα από τα ημερολόγια και τα σημειωματάρια είναι πολύτιμες σκέψεις και καταθέσεις του Τσίρκα, που μας δείχνουν πολλά στοιχεία για την περιπέτεια της δημιουργίας. Όπως ξέρουμε, ο Τσίρκας μετά από αυτό το έργο, με τη «Λέσχη», διαγράφηκε από το Κομμουνιστικό Κόμμα και γενικά πέρασε δύσκολα. Η τριλογία αυτή γράφτηκε με πολύ πόνο και κόπο και απέναντι σε ένα κύμα αμφισβήτησης και ισχυρότατης κριτικής που δέχθηκε, τόσο σε ιδεολογικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο αισθητικής. Δηλαδή θεωρήθηκε ότι όχι μόνο το βιβλίο αυτό πάει κόντρα στους συντρόφους, στο κόμμα και στις διεκδικήσεις του κινήματος, αλλά και πως με έναν τρόπο το βιβλίο είναι έξω από τα ελληνικά γράμματα, καθώς ο Τσίρκας έχει πάρει έναν «ευρωπαϊκό» δρόμο. Όλο αυτό, λοιπόν, το πώς ένας καλλιτέχνης διεκδικεί την αλήθεια, την ίδια του τη φωνή, πώς παλεύει με χίλια κύματα για να βρει τον χώρο του και να εκφραστεί σε δύσκολες εποχές, με πιέσεις ιδεολογικές και περιορισμούς αισθητικούς, ήταν κάτι που με ενδιέφερε πολύ να μπει μες στο έργο. Σε τελική ανάλυση είναι ο θεατής αυτός που θα κάνει τη σύνθεση όλων αυτών στο κεφάλι του, αυτού που βλέπει και αυτού που ακούει ως φωνή του ποιητή.»

Συνεπώς, η παράσταση είναι βασισμένη σε δύο άξονες, ο ένας αφορά την αφήγηση της «Λέσχης» και τοποθετείται στην Ιερουσαλήμ του ’40, ενώ ο δεύτερος εστιάζει στην ζωή του ίδιου του συγγραφέα, τη δεκαετία του ’60, οπότε και εκδίδει το συγκεκριμένο έργο. Σύντομα αυτή η αίσθηση απουσίας «βάθους» και «προοπτικής» υποχωρεί και μιλάω εσκεμμένα με ζωγραφικούς όρους: Στο βάθος της σκηνής, καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, βλέπουμε έναν από τους ήρωες να ζωγραφίζει ένα τοπίο. Πρόκειται για την ίδια την πόλη της Ιερουσαλήμ. Για τούτο το ρόλο, η Έφη Θεοδώρου μας λέει:

«Μου αρέσει να αξιοποιώ τις αρετές και τα προσόντα των ηθοποιών. Είχα, λοιπόν, τον Θανάση Δήμου, εξαιρετικό ηθοποιό αλλά και εξαιρετικό σκιτσογράφο. Έχει ασχοληθεί με αυτό και έχει εκδώσει βιβλία. Αναρωτιόμασταν αυτός ο Ουίντερ, που είναι ο εγκέφαλος της Λέσχης, πού δουλεύει; Πώς μπορεί να οπτικοποιηθεί το γεγονός ότι αυτός κινεί στα κρυφά τα νήματα; Και πως μπορεί να γίνει φανερός και ο πόλεμος, που δεν αναφέρεται ρητά, αλλά πρέπει να τον αισθανθούμε; Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι αυτά τα κρυφά νήματα του Ουίντερ πρέπει κάπως να είναι ορατά στην παράσταση. Αυτός είναι με την πλάτη στο κοινό και ζωγραφίζει. Τι ζωγραφίζει; Αυτό που θα αποκαλυφθεί στο τέλος. Μας κάνει μια εικόνα της Ιερουσαλήμ, μέσα από την οποία αυτός ο ήρωας έχει συλλάβει τη θεωρία της Λέσχης. Έχουμε δηλαδή έναν ηθοποιό που σε πραγματικό χρόνο παράστασης κάνει ένα εικαστικό έργο αξίας –μάλιστα θα πωλείται και στο τέλος. Κάθε βραδιά ολοκληρώνει ένα διαφορετικό έργο στον ρυθμό της παράστασης.»

Η σκηνοθεσία είναι ιδιαιτέρως ευρηματική όσον αφορά αυτό το πέρασμα στην απόδοση του βάθους, του παρασκηνίου, του τι συμβαίνει πίσω από όσα εξελίσσονται σε πρώτο πλάνο. Προσωπικά είχα την αίσθηση ότι παρακολουθώ ένα «θεατρικό» Inception. Μία θεατρική απόδοση του πως μπορεί κανείς να αφηγηθεί μια ιστορία, περνώντας από το ένα επίπεδο στο επόμενο, και στο επόμενο, μέχρι την τελική αποκάλυψη... Προκειμένου να το επιτύχει αυτό, εκτός από τη Ζωγραφική, η παράσταση επιστρατεύει και τη Μουσική:

«Ο Θανάσης Βλαβιανός, εξαιρετικός μουσικός, παίζει πάρα πολλά όργανα. Μόνο πιάνο δεν ήξερε και έμαθε για την παράσταση. Θεώρησα, λοιπόν, πολύ λογικό αυτός ο ευγενικής καταγωγής τέως Υπουργός της Αυστρίας, να τραγουδάει μελοποιημένα ποιήματα του Hölderlin . Η μελοποίηση έγινε από τον Νίκο Πλάτανο. Στην ουσία, αξιοποιώντας αυτές τις δεξιότητες των ηθοποιών φτιάχνεται ένας άλλος κόσμος, που όμως συνδέεται με την κεντρική δράση. Πάντα λαμβάνω υπόψη τις ιδιαίτερες ικανότητες των ηθοποιών. Οι ηθοποιοί-μουσικοί είναι σπάνια όργανα επί σκηνής: λειτουργούν οι ίδιοι μουσικά, έχουν και πολύ καλή αίσθηση του ρυθμού. Και πάντα μου αρέσει η μουσική να είναι ζωντανή στην παράσταση. Είναι κάτι αναντικατάστατο. Καμιά ηχογραφημένη μουσική δε θα πιάσει την ανάσα της παράστασης. Το να έχουμε ζωντανή μουσική επί σκηνής είναι μοναδική εμπειρία. Και μάλιστα, αν δεν είναι μουσικοί που είναι σε μια γωνιά πεταμένοι, αλλά είναι ηθοποιοί μουσικοί, ακόμα καλύτερα.» αναφέρει σχετικά η Έφη Θεοδώρου.

Έτσι, μέσα από την αρμονική συνύπαρξη του θεατρικού λόγου, της ποίησης, της ζωγραφικής και της μουσικής, κάθε πρόσωπο κλειδί στην ιστορία έχει τη δική του στιγμή, κατά την οποία φωτίζεται και μας δείχνει τις επιμέρους πτυχές του «εκεί και τότε», ενώ αυτόματα μπορούμε να κάνουμε τη σύνδεση με το «εδώ και τώρα»: Η Ρόζα και το ναυάγιο με τους πρόσφυγες, όπου έχασε το παιδί της, το όνειρο του Μάνου και η συνάντησή του με τον Θάνατο, η νοσταλγία του Βασίλη για τη γαζία έξω απ’ το σπίτι του και η ευχή του για έναν κόσμο «καλύτερο από τον παλιό, μα να ‘ναι πάλι ο παλιός». Και βέβαια οι παραληρηματικοί μονόλογοι της Φράου Άννας, που διατρέχουν ολόκληρη την αφήγηση: «Ποιος σε κατάλαβε ποτέ; Άννα, εσύ που έκανες να βουβαίνονται τ’ αηδόνια…»

            “Ποιος σε κατάλαβε ποτέ; Άννα, εσύ που έκανες να βουβαίνονται τ’ αηδόνια.”

Η θεατρική μεταφορά της «Λέσχης» δεν είναι παρά ένα έργο απόλυτα σημερινό. Οι ήρωες του, «ανδρείκελα στα χέρια σκληρών ανθρώπων», βιώνουν έναν «κατακερματισμό σε όλα τα επίπεδα», όπως μας περιγράφει η σκηνοθέτης, «βρίσκονται όλοι ξεριζωμένοι σε ξένο τόπο, ο πόλεμος αποφασίζει για τις ζωές τους, κάποιοι άλλοι δηλαδή αποφασίζουν για τις τύχες τους. Η ίδια απειλή πάνω στις ζωές, τις τύχες και τις μοίρες ανθρώπων και κρατών, είναι με έναν τρόπο παρούσα και σήμερα.»

Παράλληλα, η δραματουργική ματιά είναι απόλυτα σύγχρονη, με έμφαση και πίστη στις δυνατότητες και την αντίληψη του θεατή. Σαν ένας γρίφος που εναποτίθεται στα χέρια του, προκειμένου να τον ξεκλειδώσει.

«Είναι ο ίδιος ο Τσίρκας που καταφέρνει με έναν τρόπο να «φτιάχνει» έξυπνους αναγνώστες», σημειώνει η Έφη Θεοδώρου. «Έτσι και η παράσταση πρέπει να φτιάξει χειραφετημένους και έξυπνους θεατές. Δεν ήθελα να διευκολύνω την πρόσληψη, την άφησα να τρέχει στο ρυθμό του βιβλίου. Τήρησα απολύτως την αφηγηματική γραμμή του βιβλίου και άφησα τον θεατή στην ίδια αμηχανία που πολλές φορές είναι και ο αναγνώστης. Αυτό θεώρησα ότι είναι σωστό να γίνει. Έτσι, μετά το τέλος της παράστασης ή ακόμη και την επομένη, στο σπίτι του κανείς, να σκεφτεί και άλλα πράγματα.»

“Η ματιά σου έχει ξανά ‘κείνη τη λάμψη που μ’ έκανε να πιστεύω πως κάτι αξίζω κι εγώ;”

Από  τις 17 Μαρτίου έως και 28 Μαϊου στο Yπόγειο του Θεάτρου Τέχνης

Ταυτότητα παράστασης

Δραματουργία- Σκηνοθεσία: ‘Εφη Θεοδώρου

Σκηνικά- Κοστούμια: ‘Αση Δημητρολοπούλου

Μουσική: Νίκος Πλάτανος

Κίνηση: Ερμής Μαλκότσης

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Συνεργάτις δραματουργός: Παναγιώτα Κωνσταντινάκου

Βοηθός σκηνοθέτη: Παρασκευή  Λυπημένου

Διανομή ( με αλφαβητική σειρά)

Θανάσης Βλαβιανός, Θανάσης Δήμου, Ανθή Ευστρατιάδου, Γιώργος Κριθάρας, Κατερίνα Λυπηρίδου, Μανώλης Μαυροματάκης, Γιώτα Μηλίτση, Ηλέκτρα Νικολούζου, Δημήτρης Πασσάς, Μάνος Στεφανάκης

Τα επόμενα δυο μέρη της τριλογίας θα παρουσιαστούν ως εξής:

Οκτώβριος 2017 «Aριάγνη», σκηνοθεσία Γιάννης Λεοντάρης

Ιανουάριος 2018 «Η Νυχτερίδα», σκηνοθεσία Αρης Τρουπάκης

Χώρος Διεξαγωγής:

Θέατρο Τέχνης, Υπόγειο (Πεσμαζόγλου 5)

τηλ. 2103228706

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Τετάρτη: 20.00 Πέμπτη-Παρασκευή- Σάββατο 20.30, Κυριακή: 19.00

Διάρκεια 180 λεπτά με το διάλειμμα

Τιμές Εισιτηρίων:

Τετάρτη & Παρασκευή: 15 ευρώ γενική, 10 ευρώ μειωμένο και 8 ευρώ οι άνεργοι

Πέμπτη: 10 ευρώ γενική είσοδος

Σάββατο: 18 ευρώ γενική και 12 ευρώ μειωμένο και 8 ευρώ οι άνεργοι

Κυριακή: 16 ευρώ γενική και 12 ευρώ μειωμένο και 8 ευρώ οι άνεργοι

http://www.theatro-technis.gr/akivernites-polities-tou-strati-tsirka-1o-meros-leschi/

Αναγνώσεις στο Κοντέινερ: Το Εθνικό Θέατρο έξω από τα τείχη

Το Σάββατο 3 του Δεκέμβρη βρεθήκαμε στην πλατεία Ομονοίας, σε μια ευχάριστη έκπληξη, όπως αποδείχτηκε τελικά ότι είναι, η δράση του Εθνικού Θεάτρου αναγνώσεις στο κοντέινερ.

Πρόκειται για μια κινητή μονάδα, που δίνει στο Εθνικό Θέατρο την ευκαιρία να βγει έξω από τα τείχη των κτηριακών του εγκαταστάσεων και να βρεθεί σε διάφορες γωνιές της πόλης των Αθηνών. Μέσα σε αυτή την «κάψουλα», τη γεμάτη ζεστασιά και ατμόσφαιρα εγγύτητας, οι ακροατές έχουν την ευκαιρία να ακούσουν αναγνώσεις λογοτεχνικών κειμένων και ποιημάτων, από ηθοποιούς του Εθνικού.

Το κοντέινερ μετακινείται τα Σαββατοκύριακα σε διάφορες πλατείες της πόλης. Έτσι, κάθε στάση έχει και τη δική της συλλογή κειμένων που την αφορά άμεσα. Στην πρώτη του… εξόρμηση το κοντέινερ στάθμευσε στην πλατεία Ομονοίας: Αφήσαμε για λίγα λεπτά τη βουή του δρόμου, για να βρεθούμε σε απόσταση αναπνοής από τους αφηγητές-ηθοποιούς, αλλά και από τους ίδιους τους ακροατές. Σαν επιβάτες σε ένα μικροσκοπικό βαγόνι, ταξιδέψαμε στην Ομόνοια του χθες, μέσα από το έργο του Γ. Ιωάννου «Ομόνοια 1980», αναζητώντας διαφορές και ομοιότητες με το σήμερα.    

Η δράση πραγματοποιείται σε συνεργασία με τον δήμο Αθηναίων. Καθώς, λοιπόν, μας γοήτευσε τόσο η πρωτοτυπία του όλου εγχειρήματος, όσο και η αίσθηση απόκτησης μιας νέας σύνδεσης με την πόλη και τον δημόσιο χώρο, ζητήσαμε από την Έφη Θεοδώρου, που υπογράφει τη σκηνοθετική επιμέλεια, να μας πει δυο λόγια για αυτή την προσπάθεια.

Συνέντευξη με την Έφη Θεοδώρου

Από την Ιωάννα Κοροπιώτη

Φωτογραφικό υλικό: Μαρία Αλιμπέρτη

Πώς ξεκίνησε η ιδέα για τις αναγνώσεις στο κοντέινερ;

Αυτό ξεκίνησε πέρσι, 23 Απριλίου, με αφορμή την επέτειο για τα 400 χρόνια από τον θάνατο του Shakespeare. Πήγε εξαιρετικά, είχε φοβερή απήχηση. Είχε 40 ηθοποιούς, αποσπάσματα από 13 έργα του Shakespeare, 12 μεταφραστές, ήταν μια μεγάλη εκδήλωση. Είδαμε την απήχηση που είχε, ενδιέφερε ούτως ή άλλως τον Διευθυντή του Εθνικού, Στάθη Λιβαθινό,  μια τέτοια δράση, όπου το Εθνικό μετακινείται στην πόλη.

Ποια είναι η κεντρική ιδέα πίσω από αυτή τη δράση και ποιο το φετινό της

περιεχόμενο;

Το θέμα είναι ότι το θέατρο βγαίνει απ’ τα τείχη και πάει προς τους κατοίκους της πόλης, προς το κοινό μέσα από μια διαφορετική φόρμα. Πρότεινα στον Γιώργο Καμίνη, τον Δήμαρχο του δήμου Αθηναίων, να συνεχιστεί αυτή η συνεργασία, καθώς το κοντέινερ μάς το παρέχει ο δήμος. Και μάλιστα τώρα που είναι κινούμενη μονάδα, ο δήμος εξασφαλίζει και τη μετακίνηση από πλατεία σε πλατεία.

Έτσι, λοιπόν, και ο Καμίνης ενθουσιάστηκε με την ιδέα και προχωρήσαμε σε αυτή τη συνέχεια φέτος, με θέμα αυτή τη φορά ελληνική λογοτεχνία και ποίηση. Αποσπάσματα από την ελληνική λογοτεχνία και ποίηση που διαβάζουν ηθοποιοί από το δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου.

Ποια είναι τα σημεία όπου μπορεί κανείς να συναντήσει το κοντέινερ του Εθνικού;

Πρώτος σταθμός ήταν η Ομόνοια, δεύτερος θα είναι η Φωκίωνος Νέγρη αυτό το Σαββατοκύριακο 10 και 11 του μηνός. Στη συνέχεια θα είμαστε στο Θησείο, στις 17-18 και 27-28 του μηνός στο Πνευματικό κέντρο του δήμου Αθηναίων, στην πολύπαθη περιοχή ανάμεσα στη Νομική και το Πνευματικό κέντρο, στο πεζόδρομο, με αποσπάσματα λογοτεχνικά που αφορούν τις περιοχές που επισκεπτόμαστε.

Με ποια κριτήρια επιλέχθηκαν οι συγκεκριμένες στάσεις;

Φιλοδοξία μας ήταν να πάμε και σε απόμερες περιοχές, για παράδειγμα εγώ όργωσα το Παγκράτι για να βρω μια πλατεία που θα μπορούσαμε να ενταχθούμε. Δεν μπόρεσα να βρω τίποτα διότι δεν υπήρχε αρκετός χώρος: Οι πλατείες είναι γεμάτες με τραπεζάκια, υπάρχει βλάστηση κ.λπ. Επίσης, πήγα και σε περιοχές όπως είναι τα Πετράλωνα, αναζητώντας κι εκεί χώρο. Δεν ήταν εύκολο. Σε περιοχές όπως τα Πατήσια π.χ. βρήκα έναν χώρο πίσω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, που και πάλι, όμως, ήταν πάνω στον δρόμο, δεν είχε καλή πρόσβαση για το κοινό.

Το άλλο σημαντικό είναι ότι το κοντέινερ μεταφέρεται με γερανό, που δεν έχει πέρασμα από κάθε δρόμο της Αθήνας. Θα έπρεπε να ελέγξουμε και τη διαδρομή. Είναι μια σειρά από συνιστώσες που πρέπει να εξετάσουμε και αν η δράση συνεχιστεί, που βλέπω ότι υπάρχει αυτή η διάθεση, πρέπει να το ψάξουμε πολύ συστηματικά για να δούμε ποιες πλατείες πράγματι προσφέρονται.

Εγώ είμαι της άποψης να πάμε και στην Αττική και στην Ακαδημία Πλάτωνος, στο Μεταξουργείο, στα Πετράλωνα και σε πολλές άλλες περιοχές του δήμου Αθηναίων, αλλά θα πρέπει να το ψάξουμε εγκαίρως…

Οπότε ξεκινήσαμε από κάποιες κομβικές περιοχές, νευραλγικές περιοχές του κέντρου, όπως η Ομόνοια. Η Φωκίωνος Νέγρη που όντως είναι ένα πέρασμα πολύ σημαντικό, το Θησείο που συνδέει την αρχαιολογική ζώνη και το Πνευματικό Κέντρο, όπου ο δήμος επιδιώκει να κάνει δράσεις για να εξωραΐσει την περιοχή. Άρα ήταν τα πιο πρόσφορα μέρη σε αυτή τη φάση, αλλά θα θέλαμε να το διευρύνουμε.  

Όσον αφορά τώρα τα κείμενα, πώς καταλήξατε στα συγκεκριμένα κείμενα για τον κάθε σταθμό;

Πρώτον (έπρεπε) να ‘χουν σχέση με την περιοχή, δεύτερον να μου αρέσουν φυσικά, τρίτον

να μπορούν να αποδοθούν επιτυχώς, με βάση τη διαθεσιμότητα των ηθοποιών αυτή τη στιγμή από το Εθνικό -άλλοι ηθοποιοί μπορεί π.χ. να είναι σε πρόβα παράστασης, δεν είναι δηλαδή όλοι διαθέσιμοι. Από ποια στόματα ηθοποιών θα μου άρεσε να ακουστούν τα συγκεκριμένα κείμενα.

Άρα ήταν και λίγο συνάρτηση του δυναμικού των ηθοποιών. Έχει σημασία. Ας πούμε μεθαύριο στην Κυψέλη, έπρεπε να βρω δύο ηθοποιούς να φέρουν το κείμενο της κυρίας Κούλας του Μένη Κουμανταρέα, που μάλιστα εκτιμάται στην Κυψέλη, έζησε όλη τη ζωή του εκεί και η τοπική αγορά έχει ονομαστεί αγορά Μένη Κουμανταρέα.

Βρήκα δύο πολύ κατάλληλες ηθοποιούς για αυτό: την Ηρώ Μανέ και τη Μαρία Ζορμπά, που θα τις συνοδεύουν δύο νέοι ηθοποιοί –γιατί η ιστορία της κυρίας Κούλας είναι η ιστορία μιας μεσαίας ηλικίας γυναίκας με κάποιον νεαρό, στο τρένο. Θα διαβαστούν κι άλλα κείμενα εκεί: του Χρήστου Βακαλόπουλου, της Κικής Δημουλά, μόνιμης κατοίκου Κυψέλης.

Κάπου, λοιπόν, είναι συνάρτηση και του προσωπικού μου γούστου και του δυναμικού του Εθνικού και του διαθέσιμου υλικού. Το θέατρο πέραν του ότι είναι η τέχνη του ιδεατού είναι και η τέχνη του εφικτού. Πρέπει να κάνουμε κάτι με το δυναμικό που έχουμε γιατί η πρώτη μας ύλη, πέρα από το κείμενο, είναι οι ηθοποιοί. Νομίζω ότι η πρώτη μας προσπάθεια ήταν επιτυχημένη: Τα παιδιά, που είναι από το δυναμικό της πειραματικής σκηνής του Στάθη Λιβαθινού, απέδωσαν πολύ ωραία τα κείμενα του Σαββατοκύριακου στην Ομόνοια.

Πώς βλέπετε την ανταπόκριση του κόσμου σε αυτή σας την προσπάθεια;

Αν γνωστοποιηθεί πιστεύω θα έχουμε πολύ καλύτερα αποτελέσματα. Θέλω να δω τώρα και σε μικρότερη γειτονιά, όπως αυτή της Κυψέλης, πως θα λειτουργήσει. Όσο περισσότερο γνωστοποιείται πιστεύω ότι θα συρρέουν οι κάτοικοι, γιατί είναι μια δωρεάν δράση, μια πρωτότυπη φόρμα, είναι μια ξεχωριστή δράση, μέσα στην πόλη και όχι μέσα στα τείχη του θεάτρου.

Με αφορμή τη φράση σας σχετικά με τα «τείχη του θεάτρου», μου έρχοναι αμέσως στο μυαλό τις αντίστοιχες προσπάθειες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής…

Έχει ξεκινήσει σε εμάς απ’ τη Λυρική, αλλά γίνεται παντού στον κόσμο. Θέατρο σε κάψουλα

μέσα στην πόλη είναι μια δράση που την ξέρουμε από τη δεκαετία του ’70 π.χ. στη Γαλλία αλλά και στη Γερμανία και την Αμερική, είναι κάτι που συμβαίνει πολύ, να βγαίνει το θέατρο από τα τείχη.

Είναι μια μικρή μονάδα, περιφερόμενη, η οποία μπορεί και να διαφημίζει τη δράση του θεάτρου, αλλά και να παρεμβαίνει στη ζωή της πόλης. Το ξεκίνησε η Λυρική, παλιότερα το είχε κάνει και το τροχόσπιτο, με το μουσικό φεστιβάλ.

Εμείς σαν Εθνικό, όταν ήμουν αναπληρώτρια Διευθύντρια, πριν 4-5 χρόνια είχαμε κάνει μια δράση σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού, για να εξωραΐσουμε την πόλη τότε που η κατάσταση ήταν απερίγραπτη. Είχαμε κάνει παράσταση στην πλατεία Θεάτρου, την Αντιγόνη του Σοφοκλή συγκεκριμένα.  Είναι εξοικειωμένο το εθνικό με παρόμοιες δράσεις. Βγαίνει στα ορφανοτροφεία, σε νοσοκομεία κλπ. Υπάρχει δηλαδή μια πρόνοια για τις δράσεις στην πόλη.

Ημέρες και ώρες των δράσεων:                                                                  

Σαβ. 3,Κυρ. 4 /12 :

Πλατεία Ομονοίας, 12.00- 15.00      

                                                                         

Σαβ.10,Κυρ.11/12 :

Φωκίωνος Νέγρη,12.00 -15.00

μπροστά από τη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης   

                                                       

Σαβ.17,Κυρ.18/12 :

Θησείο, 12.00 -15.00   

στο σταθμό του Ηλεκτρικού στο Θησείο

Τρ.27,Τετ.28/12 :

Πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων,12.00 -15.00

στην οδό Ακαδημίας, ανάμεσα στη Νομική Σχολή και το Πνευματικό κέντρο

Η είσοδος για το κοινό θα είναι ελεύθερη.

Τα δελτία θα διατίθενται αυθημερόν στους χώρους δράσης  με σειρά προτεραιότητας και ο μέγιστος χρόνος παραμονής μέσα στο κοντέινερ θα είναι  20’.    

Πρώτη παράσταση: 03/12/2016

Τελευταία παράσταση: 28/12/2016