Όταν το παιχνίδι γίνεται εφιάλτης!

Μια παρέα, ένα πάρτυ και ένας φόνος. Ένα παιχνίδι μεταξύ φίλων, που εξελίσσεται σε εφιάλτη!
 Παρεθλόν, μυστικά και ψέματα πυροδοτούν τη σκηνή και το μυστήριο ξεκινά. 
Οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη. Ποιός το έκανε και γιατί ; Όλοι έρχονται αντιμέτωποι με μια εφιαλτική αλήθεια. Πλέον τίποτα δεν είναι ίδιο. 
Ο θίασος “ΖΩ!” πνέει  άνεμο μυστηρίου και θα μας δροσίσει τη πρώτη εβδομάδα του καλοκαιρινού καύσωνα : παρουσιάζει στο Θέατρο Ελυζέ το αστυνομικό δράμα «Η αλήθεια σκοτώνει», βασισμένο στο έργο "Εφιαλτικό παιχνίδι" του επιτυχημένου συγγραφέα του είδους  Cary Falkland σε διασκευή του θιάσου στο θέατρο Ελυζέ.

Σκηνοθεσία – μουσική επιμέλεια : Βαγγέλης Πανταζής
Παίζουν: (με σειρά εμφάνισης): Άντζελα Παπαδάκου. Στέλιος Δερέμπεης. Απόστολος Βαρναβέλιας. Μαρίνα Κοντογιάννη. Γιάννης Λεβέντης. Γιάννης Καΐκης. Έλια Κολλίντζα. Γωγώ Γκαλτέμη, Γιώργος Δερέμπεης, Μένιος Βλοχαϊτόπουλος.

Παραστάσεις 12, 13,14 και 15 Μαιου
Ώρα έναρξης 21.00
Νυμφαίου 12, Ιλίσια
Τηλ: 2107771766
Είσοδος 5 ευρώ

Μας βάζει σε…“Πειρασμό” το Θέατρο Ελυζέ

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Βραδάκι Σαββάτου και το κρύο έξω στο δρόμο, τσουχτερό σαν να βρισκόμαστε στην καρδιά του χειμώνα και ας έχουμε πλέον υποδεχτεί εδώ και λίγες μέρες και επίσημα την άνοιξη. Έχεις την αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή θα αρχίσουν να πέφτουν από τον ουρανό, απαλές νιφάδες χιονιού τυλίγοντας τη νύχτα σε έναν ολόλευκο μανδύα. Απέχω λίγα μόλις μέτρα από το θέατρο που θα με κλείσει για τις επόμενες δύο περίπου ώρες στη

ζεστή αγκαλιά του για να μοιραστούμε μέσα από μια διαχρονική κωμωδία, εικόνες, σκέψεις, χρώματα, συναισθήματα και τα πιο όμορφα όνειρα, από εκείνα που κλείνουμε για χρόνια στο σεντούκι της καρδιάς σαν τα πιο πολύτιμα φυλαχτά. Φτάνοντας στην είσοδο του θεάτρου, στρέφω το βλέμμα μου ψηλά και αντικρίζω τη φωτεινή αφίσα της παράστασης με την υπογραφή της εικαστικού, Ευφροσύνης Τσακίρη, που μοιάζει σαν ολοζώντανη καρτ ποστάλ με καθοριστικές πινελιές στην απόχρωση του πιο εκτυφλωτικού κόκκινου χρώματος.

“Πειρασμός”, του Γρηγορίου Ξενόπουλου, σε σκηνοθεσία του Γιάννη Δρίτσα, μουσική επιμέλεια του Λεωνίδα Κανάρη και έναν εξαιρετικό θίασο-με πρωταγωνιστές τους Περικλή Αλμπάνη, Μαριάννα Λαγουρού, Μαρκέλλα Παππά, Χρήστο Σκορδά, Κατερίνα Δημητρόγλου, Βασίλη Σαμαριτάκη, Μιράντα Ζησιμοπούλου, Γιώργο Ζώη, Νεκτάριο Δημητρακόπουλο και την Έφη Χαντζούλη-που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να χαρίσουν στους θεατές μια βραδιά γεμάτη πηγαίο γέλιο, ευδαιμονία, τέρψη της ψυχής και την απαραίτητη δόση προβληματισμού σε σημεία-κλειδιά που άπτονται της συντροφικότητας και της συνύπαρξης μέσα σε σχέσεις ζωής που ήρθαν για να μείνουν. Σχέσεις που οικοδομούνται με πυλώνες την αλήθεια, την ειλικρίνεια, το σεβασμό, τον αμοιβαίο θαυμασμό και διατηρούνται με γνώμονα την πραγματική αγάπη που όσα πλήγματα κι αν δεχθεί, αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες της και γίνεται ακόμη πιο δυνατή. 

Και κάπου εκεί ενδιάμεσα να καραδοκεί να εισβάλλει “εκείνη” μέσα από την παραμικρή χαραμάδα, ακόμη και από την πιο απειροελάχιστη ρωγμή σε μια σχέση “γυάλινη”, επιρρεπή στο να σωριαστεί σε θραύσματα με το παραμικρό φύσημα του ανέμου. “Εκείνη”, που όπως ακούγεται και κατά τη διάρκεια της παράστασης, αποτελεί ίσως το “ξυπνητήρι της αγάπης”. Ή μήπως όχι; Μήπως η έλευση “εκείνης” σημαίνει απλά την επιβεβαίωση μιας αγάπης που έχει ήδη ξεθωριάσει από καιρό; Του επικείμενου τέλους μιας αγάπης που

και οι δυο σύντροφοι επέμεναν απλώς να αγνοούν εθελοτυφλώντας για το ότι “εκείνη” είχε ήδη προετοιμάσει το έδαφος για να χτυπήσει δειλά-δειλά την πόρτα του σπιτιού τους; “Εκείνη”, η απιστία. Ή αλλιώς ο “Πειρασμός”, που περιφέρεται από άκρη σε άκρη πυροδοτώντας ανά πάσα στιγμή εκρήξεις και ξεσπάσματα οργής και απελπισίας μεταξύ ενός ζευγαριού. Όπως ακριβώς συνέβη και στην εν λόγω παράσταση, όπου μια όμορφη κοπέλα από την ελληνική περιφέρεια, έρχεται να δουλέψει σαν οικιακή βοηθός σε ένα αρχοντικό της παλιάς Αθήνας, προκαλώντας αναταραχές, απόπειρες απιστίας, ερωτικά καβγαδάκια, σκηνές ζηλοτυπίας βάζοντας σε πειρασμό όλα τα αρσενικά του σπιτιού και επιφέροντας τις ανάλογες συνέπειες. 

Σε ένα ταξίδι που ξεκινά από ένα εντυπωσιακό σαλόνι με τα πιο ζεστά χρώματα και με συχνές εναλλαγές των ευφάνταστων και εύστοχα επιλεγμένων σκηνικών που υπογραμμίστηκαν άρτια από κομψά και αριστοκρατικά κοστούμια που αναδείκνυαν τη μόδα της συγκεκριμένης εποχής και φέρουν την υπογραφή της ενδυματολόγου, Μαίρης Τριανταφύλλου, παρακολουθούμε την αγάπη να ταλαντεύεται, να κλυδωνίζεται επικίνδυνα, να περνάει διά πυρός και σιδήρου αλλά στο τέλος να θριαμβεύει και να στέφεται νικήτρια, όπως κάθε αγάπη που είναι αληθινή και δεν καταθέτει εύκολα τα όπλα.

“Του έβαλα τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι”, “θα του στήσω παγίδα για να τον ξεμπροστιάσω και να ρεζιλευτεί”, “ο δικός μου σύζυγος δεν κάνει τέτοια, είναι αξιόπιστος και άμεμπτος”, είναι φράσεις που ακούμε από τα στόματα των γυναικείων χαρακτήρων του θιάσου και αν το καλοσκεφτεί κανείς, αποτελούν τις φράσεις που ξεκλειδώνουν το μυστήριο των αιτιών που αποτυγχάνει συνήθως μια σχέση ζωής. Έλλειψη σεβασμού, ουσιαστικής επικοινωνίας, πλεκτάνες και

ανασφάλεια χέρι-χέρι με την τακτική των συντρόφων να θεωρούν αμφότεροι τον έτερο σύντροφο, δεδομένο και να παραιτούνται από την παραμικρή προσπάθεια να διατηρήσουν αναμμένη την αρχική σπίθα που τους ένωσε, βάζοντας ψυχή στις κοινές τους δραστηριότητες και διανθίζοντας τη ζωή τους με εκπλήξεις και απλές, αλλά πολύ σημαντικές καθημερινές χειρονομίες αγάπης και έρωτα. Τη στιγμή που πλέον δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να φανερώνει την τρυφερότητα ενός έγγαμου ζευγαριού παρά μονάχα το “ότι εξακολουθούν να πίνουν καφέ από το ίδιο φλιτζάνι”, όπως κάποτε, χωρίς όμως να θυμούνται πια το λόγο που το έπρατταν αυτό στην εποχή του μεγάλου τους έρωτα.

Και κάπου εκεί επέρχεται και η ρήξη, που έπεται της απομυθοποίησης και της έλλειψης διάθεσης για προσέγγιση του ανθρώπου που μοιράζεσαι το μονοπάτι της ζωής. Γιατί τίποτα ουσιαστικό δεν σε συνδέει πια μαζί του πέρα από το γεγονός ότι στεγάζεις τη ζωή σου κάτω από την ίδια στέγη…

Δεν γίνεται όμως έτσι στις ιδανικές αγάπες, στους ιδανικούς έρωτες, στα ιδανικά ζευγάρια…

…ή μήπως τα ιδανικά ζευγάρια είναι τα ζευγάρια εκείνα που δεν διστάζουν να παραδεχτούν τα όποια λάθη τους και αποβάλλοντας τον εγωισμό χτίζουν εκ νέου γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ τους κάνοντας τα παθήματα του παρελθόντος, μαθήματα..;

Ή μήπως τελικά δεν υπάρχουν καν ιδανικά ζευγάρια;

Η παράσταση απέδειξε ότι η πραγματική αγάπη όλα τα νικά…

Φτάνει μόνο να μας το αποδείξει στην πορεία και η ίδια, η ζωή…

Στοιχεία Παράστασης:

Συντελεστές: 

Σκηνοθεσία: Γιάννης Δρίτσας

Συνεργάτης σκηνοθέτης, εικαστικά: Ευφροσύνη Τσακίρη

Σκηνικά-Κοστούμια: Μαίρη Τριανταφύλλου

Μουσική σύνθεση-μουσική επιμέλεια: Λεωνίδας Κανάρης 

Φωτογράφιση: Άκης Παρασκευόπουλος

Μακιγιάζ φωτογράφισης: Μάρω Κοκκόνη

Παραγωγή: Α.Π. ΦΩΤΟΣΤΑΤΟ

Τους ρόλους ερμηνεύουν:  

Περικλής Αλμπάνης, Μαριάννα Λαγουρού, Μαρκέλλα Παππά, Χρήστος Σκορδάς, Κατερίνα Δημητρόγλου, Βασίλης Σαμαριτάκης, Μιράντα Ζησιμοπούλου, Γιώργος Ζώης, Νεκτάριος Δημητρακόπουλος,  Έφη Χαντζούλη

Πληροφορίες:

Θέατρο Ελυζέ, Νυμφαίου 12, Ιλίσια (στάση μετρό- Μέγαρο Μουσικής)
Τηλέφωνο: 210 - 7771766

Παραστάσεις: Πέμπτη, Παρασκευή, Σαββάτο 9 μμ, Κυριακή 7 μμ 

Τιμές εισιτηρίων: 14 ευρώ, 7 ευρώ (φοιτητικό, συνταξιούχοι, άνεργοι), 10 ευρώ Πέμπτες.
Ειδικές τιμές για γκρουπ (ΚΑΠΗ, σύλλογοι, κ.λπ) κατόπιν συνεννόησης στο τηλέφωνο: 6933486251 

Αναβιώνει ο “Οιδίπους Τύραννος” στο Θέατρο Ελυζέ

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Ήταν, αν θυμάμαι καλά, η χρονιά που πήγαινα στην πρώτη τάξη του Λυκείου, ορκισμένη εχθρός των μαθηματικών και ενθουσιώδης οπαδός του μαθήματος των αρχαίων ελληνικών και της έκθεσης. Κενά μεταξύ των μαθημάτων, σχολικές εκδρομές, καταλήψεις, κοπάνες, δικαιολογημένες και αδικαιολόγητες απουσίες, φροντιστήρια και ελάχιστος έως ανύπαρκτος

ελεύθερος χρόνος. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αφαιρούσε από τότε καθετί όμορφο και ουσιαστικό από τη σχολική πραγματικότητα και το μετέτρεπε συνήθως σε αγγαρεία και πλήξη, με τα σχολικά βιβλία να γίνονται σχεδόν πάντοτε χώροι φιλοξενίας των όσων θέλαμε να πούμε μεταξύ μας κατά τη διάρκεια του μαθήματος, αλλά αποφεύγαμε, εξαιτίας της απειλής της ωριαίας αποβολής που καραδοκούσε να μας επιβληθεί με την πρώτη ευκαιρία. Ένα από τα βιβλία αυτά ήταν εκείνο με το λευκό εξώφυλλο και τα έντονα, πράσινα γράμματα: “Οιδίπους Τύραννος”, του Σοφοκλή.

Και να’μαι απόψε το βράδυ, αρκετά χρόνια μετά, κρατώντας στα χέρια μου το εισιτήριο που θα μου εξασφάλιζε την είσοδο στο χώρο του Θεάτρου Ελυζέ, σε κεντρική συνοικία της Αθήνας, για να παρακολουθήσω να ζωντανεύει επί σκηνής μία από τις σημαντικότερες τραγωδίες του σπουδαίου προαναφερθέντος ποιητή της κλασικής εποχής, σε σκηνοθεσία του Λεωνίδα Τσιριγκούλη, με φόντο τη σύγχρονη Ελλάδα. Κάπου στο βάθος ακούγεται το τρίτο καμπανάκι που σηματοδοτεί και επίσημα πλέον την έναρξη της παράστασης. Τα φώτα

χαμηλώνουν και η σκηνή φωτίζεται από άκρη σε άκρη μεταφέροντάς μας εν ριπή οφθαλμού στην πόλη της Θήβας, την εποχή που μαστιζόταν από το λιμό που είχε απλωθεί ολόγυρα σαν σκοτεινό πέπλο. Κυνήγι εξουσίας, οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, μαρασμός, θλίψη και δυστυχία και από κάποια γωνιά η μοίρα του ανθρώπου να υφαίνει με ματωμένο νήμα, ιστορίες, που δεν τις φαντάζεται ο ανθρώπινος νους. Και στις ιστορίες αυτές ο θεός του πολέμου, ο Άρης, που σε συνθήκες ευδαιμονίας κανείς δεν θέλει να του μιλά, να κατέχει τώρα θέση περίοπτη. Σκηνές που παραπέμπουν άλλωστε και στο σήμερα, καθιστώντας το εν λόγω έργο πιο επίκαιρο από ποτέ άλλοτε.

Οι εξαιρετικές ερμηνείες του κάθε ηθοποιού ξεχωριστά, απέδωσαν στο μέγιστο και με συγκλονιστική γλαφυρότητα το σπουδαίο λόγο του ποιητή προκαλώντας συγκίνηση, ρίγος, σκέψη και ισχυρή δόση προβληματισμού, ενώ τα εντυπωσιακά κοστούμια της ενδυματολόγου, Μαίρης Τριανταφύλλου, που “μιλούσαν” μέσα από την απλότητα, την πρωτοτυπία τους και τους ευφάνταστους και σπάνιους συνδυασμούς χρωμάτων, υπογράμμιζαν με μια φρέσκια πινελιά τη συνολική επί σκηνής παρουσία των πρωταγωνιστών. Ιδιαίτερη, επίσης, μνεία αξίζει να γίνει και στην καταλυτική παρουσία του χορού με την Αναστασία Ζερβάκη να υπογράφει με το δικό της μοναδικό τρόπο, τις χορογραφίες. 

Μια τραγική φιγούρα, ο Οιδίποδας (Νεκτάριος Δημητρακόπουλος), η Ιοκάστη (Ανδριανή Μπαρτσώτα), ο Κρέων (Βαγγέλης Πυρινής), οι απόγονοι, μια ολόκληρη πόλη, δέσμιοι ενός πεπρωμένου από το οποίο δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής. Γιατί ο χρησμός και οι προφητείες του Τειρεσία (Νίκου Ντάβα), το είπαν καθαρά: Ο Λάϊος θα έβρισκε κάποτε το θάνατο από τα χέρια του ίδιου του, του γιου, που θα έκανε παιδιά με τη γυναίκα που τον έφερε στον κόσμο. Και το επιβεβαίωσαν μέσα από τις συγκλονιστικές τους μαρτυρίες, τόσο

ο Άγγελος (Αλέξης Μαρτζούκος), όσο και ο Εξάγγελος (Γιώργος Οικονόμου). Εκείνος όμως κάνει κύκλους σαν την πεταλούδα γύρω από τη φωτιά. Και ας γνωρίζει ότι αργά ή γρήγορα θα καεί. Γιατί πολλές φορές αδυνατούμε να κατανοήσουμε τα προφανή και ας βρίσκονται ακριβώς μπροστά μας. Γιατί τρέχουμε πίσω από χίμαιρες. Και “έχουμε μάτια, αλλά δεν βλέπουμε” επιλέγοντας να εθελοτυφλούμε και να ζούμε στην πλάνη που τόσο απλόχερα προσφέρει το σκοτάδι.

Το φωτεινό σκηνικό πίσω από τους ηθοποιούς απεικονίζει το κτίριο της Βουλής των Ελλήνων. Της σημερινής Βουλής των Ελλήνων. Εκεί που λαμβάνονται οι αποφάσεις εκ μέρους των εκλεγμένων από τους πολίτες εκπροσώπων του λαού με σκοπό την υποτιθέμενη μέριμνα για το συλλογικό καλό. Για το καλό του τόπου μας, που με την κατάσταση που παρουσιάζει σήμερα, παραπέμπει δυστυχώς στη Θήβα του καιρού εκείνου. “Όποιος όμως παίρνει βιαστικά αποφάσεις, πέφτει σε σφάλματα”. Και όλες αυτές οι τακτικές κάνουν την ιστορία να επαναλαμβάνεται. Και όλους εμάς να γινόμαστε συνένοχοι με την εκάστοτε ψήφο μας. Αλλά κυρίως με την

παγιωμένη σιωπή μας που μας κάνει να παραλύουμε μπροστά σε όσα συμβαίνουν χωρίς να προβάλλουμε καμία αντίσταση. Νέοι άνθρωποι αναζητούν το μίτο της Αριάδνης για οριστική έξοδο από τη χώρα μας, άνθρωποι όλων των ηλικιών ψάχνουν για την τροφή τους στους κάδους των απορριμμάτων, άστεγοι κείτονται σε κάθε γωνιά του δρόμου, σχολεία κλείνουν, παιδιά ζητιανεύουν για ένα ψίχουλο ψωμιού και παντού επικρατεί η “αδικία που πληγώνει τους ανθρώπους” και η “έπαρση που γεννά τους τυράννους” οδηγώντας αναπόφευκτα στο ξέσπασμα τρικυμίας στην ψυχή του καθενός από εμάς.

Έρχεται όμως κάποτε η στιγμή που παίρνει τη σκυτάλη η Νέμεση με τον παράγοντα “χρόνο” στο πλευρό της, που όλα τα αποκαλύπτει εν καιρώ και απονέμεται η πολυπόθητη δικαιοσύνη. Είναι η στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι ο καλός κυβερνήτης είναι ο καθένας μας. Ο καθένας μας δύναται να αγωνιστεί μέχρι ενός σημείου για να αποτρέψει την

καταστροφή της χώρας του. Για να δείξει την αντίδρασή του απέναντι στο “πώς την κατάντησαν αυτοί που την εξουσιάζουν”. Απέναντι σε όλους όσους εμείς εμπιστευτήκαμε την ευημερία της και τώρα μαζεύουμε από κάθε μεριά του δρόμου τα κομμάτια της. Όπως χαρακτηριστικά λέγεται στην παράσταση: “Το Θεό παρακαλώ ποτέ να μην σταματήσει τον αγώνα Του για το καλό της πόλης” και “ο Δίας, ας ρίξει κεραυνούς σε όλους όσους θέλουν να αφανίσουν την Ελλάδα μας”.

Συν Αθηνά, όμως και χείρα κίνει. Μόνο έτσι θα έρθει η μέρα εκείνη, όπου θα λάμψει πάνω από τη χώρα μας ο “φωτεινός φάρος της αλήθειας, της ευδαιμονίας, της καλοτυχίας και της δικαιοσύνης” και θα κάνει κάθε είδους σκοτάδι να ξεθωριάσει. 

…και όσο για όλους όσους ευθύνονται για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει σήμερα, “μηδένα προ του τέλους μακάριζε”. Γιατί η ώρα της Θείας Δίκης είναι πάντα συνεπής στο ραντεβού της...με όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως…

Στοιχεία Παράστασης:

Παραγωγή: Κέντρο Πολιτισμού Ελεύθερη 'Εκφραση

Μετάφραση: Σταμάτη Βαλσαμάκη, Εκδόσεις Εξάντας
Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Τσιριγκούλης
Ενδυματολόγος: Μαίρη Τριανταφύλλου
Βίντεο: Κώστας Κουτσιαμπασάκος
Χορογραφίες βίντεο: Κατερίνα Πυρινή
Χορογράφος: Αναστασία Ζερβάκη
Φωτογραφίες : Λεωνίδας Κανέλλος
Φωτογραφίες Κατοχής : Επίκαιρα Α.Ε

Παίζουν :

  

Οιδίποδας: Νεκτάριος Δημητρακόπουλος

Κρέων - Θεράπων: Βαγγέλης Πυρινής
Τειρεσίας: Νίκος Ντάβας
Ιοκάστη: Ανδριανή Μπαρτσώτα
Άγγελος: Αλέξης Μαρτζούκος
Εξάγγελος: Γιώργος Οικονόμου
Κορυφαίοι: Σάββας Αβραμίδης, Νάγια Νικολάου, Πολυτίμη-Αλεξάνδρα Καλομοίρη
Χορός: Αναστασία Ζερβάκη, Μαρία Μαρουλάκη, Δήμητρα Παπαδάτου, Σόνια Μάρρη, Καρολίνα Λούβαρη, Μαρία Κούρτη, Σοφία Παροικάκη, Ιωάννα Ιακώβου
Βουβό πρόσωπο: Ιωάννα Καραμπόλα
Φρουρός: Σπύρος Μαρτζούκος
Ισμήνη: Μαρία Κούρτη
Αντιγόνη: Ιωάννα Ιακώβου

Πρόγραμμα Παραστάσεων:

24 Φεβ 2014 ώρα 21:30
03 Μαρ 2014 ώρα 21:30
10 Μαρ 2014 ώρα 21:30
17 Μαρ 2014 ώρα 21:30
24 Μαρ 2014 ώρα 21:30
31 Μαρ 2014 ώρα 21:30
07 Απρ 2014 ώρα 21:30
14 Απρ 2014 ώρα 21:30

Τιμές εισιτηρίων:

10€ γενική είσοδος
5€ (φοιτητές – συνταξιούχοι)
Είσοδος ελεύθερη (άνεργοι με κάρτα ανεργίας).

  

Από 24 Φεβρουαρίου στο Θέατρο ΕΛΥΖΕ, Νυμφαίου 12, Ιλίσια (Σταθμός Μέγαρο Μουσικής).

Τηλ. επικοινωνίας: 6944634624-6974754915