«Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι» – Μια εκρηκτική διασκευή φαντασίας που διαλύει τα όρια της ταυτότητας

Στο σκοτεινό σύμπαν που η ομορφιά γίνεται παγίδα και η εικόνα αποκτά δική της βούληση, ο Ντόριαν Γκρέι επιστρέφει στη σκηνή σαν ηλεκτρικός παλμός. Η νέα διασκευή στο Θέατρο Πορεία δεν αφηγείται απλώς την ιστορία∙ την ανατινάζει. Στο κέντρο της έκρηξης, η Νάντια Κοντογεώργη γίνεται είκοσι έξι φωνές, είκοσι έξι σκιές, είκοσι έξι κομμάτια ενός εαυτού που θρυμματίζεται και ξαναγεννιέται.

Μια ερμηνεύτρια–σμήνος

Η Κοντογεώργη μεταμορφώνεται σε χαμαιλέοντα που αλλάζει δέρμα, ρυθμό και ψυχή. Από αθώους μέχρι δαίμονες, από φωτεινά πρόσωπα μέχρι καταρρέοντα είδωλα, η ηθοποιός γίνεται ολόκληρο σύμπαν που πάλλεται μέσα σε ένα σώμα. Η παράσταση λειτουργεί σαν τεστ αντοχής της φαντασίας, όπου κάθε μεταμόρφωση ανοίγει μια νέα ρωγμή στο ανθρώπινο.

Ο Ντόριαν στην εποχή της εικόνας

Η διασκευή αντιμετωπίζει το κλασικό έργο του Ουάιλντ σαν καθρέφτη της σύγχρονης εποχής: οθόνες, άβαταρ, τεχνητή νοημοσύνη, ψηφιακά είδωλα που ζουν παράλληλα με τον άνθρωπο. Ο Ντόριαν εύχεται να μείνει για πάντα νέος, αφήνοντας το πορτρέτο να σαπίζει στη θέση του. Η αθανασία του σώματος γίνεται ηθική διάβρωση, μέχρι την αναπόφευκτη αυτοκαταστροφή.

Η σκηνοθεσία ως ζωντανό παζλ

Ο Δημήτρης Αγιοπετρίτης Μπογδάνος στήνει μια σκηνική μηχανή που χτίζεται και γκρεμίζεται αδιάκοπα. Η αισθητική του είναι μαγνητική, σχεδόν φετιχιστική: σκοτάδι που λάμπει, ομορφιά που μαυρίζει, θραύσματα που συνθέτουν έναν κόσμο χωρίς βεβαιότητες. Το αποτέλεσμα είναι μια παράσταση που δεν παρακολουθείται∙ καταβροχθίζεται.

Δευτέρα και τρίτη στις 21.00

Άκου Μικρέ: Ο Πειραιάς του 1944 ζωντανεύει στο Δημοτικό Θέατρο

Μια συγκλονιστική θεατρική εμπειρία αρχίζει στις 13 Νοεμβρίου στη σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά. Η παράσταση «Άκου Μικρέ» ανασύρει από τη συλλογική μνήμη τον βομβαρδισμό του Πειραιά στις 11 Ιανουαρίου 1944, μέσα από τις φωνές και τις ιστορίες των ανθρώπων που τον έζησαν.

Με δραματουργία και σκηνοθεσία του Ερμή Περιστέρη, το έργο φωτίζει τις μικρέςπροσωπικές αφηγήσεις: πρόσφυγες από τη Μικρασία, οικογένειες που κρύφτηκαν στα καταφύγια, ερωτευμένους που ονειρεύτηκαν ανάμεσα στα ερείπια. «Ήμασταν το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου. Εμείς φάγαμε όλη την μπόρα… Σειρήνες, σκοτάδι, καραβάνια ανθρώπων που βαδίζουν μέσα στη νύχτα», ακούγεται χαρακτηριστικά επί σκηνής.

Η παράσταση συνδυάζει ιστορική έρευνα, ηχητικό σχεδιασμό και εικαστική δύναμη, με τη συμβολή των Σπύρου Ασημένιου, Λυδίας Γιαννουσάκη, Θανάση Καφενταράκη και Κατερίνας Μεφσούτ. Η προπώληση έχει ξεκινήσει μέσω της πλατφόρμας More.com.

Ευ-Γενιά, μια παράσταση προμήνυμα για την εφιαλτική κοινωνία του μέλλοντος

Ένα μοιρολόι, μια γιορτή και ένας κόσμος τόσο μακρινός και συνάμα κοντινός... H ήμερα 6840 έφθασε, δηλαδή τα 18α γενέθλια τους, όπως θα έλεγαν οι παλαιοί κάτοικοι του κόσμου, η ημέρα ενηλικίωσης και η Ευ-γενιά γιορτάζει τους νέους τέλειους ενήλικους πολίτες της, με τις σωστές προδιαγραφές ενός πειθήνιου πολίτη, σωστού φερέφωνου έτσι όπως έχει ορίσει το "σχεδίασμα". Το γραφείο κωδικών θα παραδώσει στους εκπαιδευόμενους  τον σωστό κωδικό του συντρόφου της ενήλικης ζωή τους.
 
Μια φωνή δίνει εντολές από ένα μεγάφωνο και μια άλλη φωνή μέσα στο μυαλό τους καθοδηγεί, κι όλο αυτό θυμίζει τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις πιο μαύρες σελίδες που έχει γνωρίσει η ανθρώπινη Ιστορία. Το ανησυχητικό είναι ότι αυτός ο ήχος που προαναγγείλει τον υποβολέα να δίνει τις εντολές είναι τόσο οικείος, μοιάζει με τον ήχο του κινητού..."πόσο κοντά είναι αυτή η στιγμή της τελειότητας;" σκέφτομαι και τρομάζω καθώς παρακολουθώ την παράσταση "Ευ-Γενιά" στο θέατρο "Μορφές Έκφρασης" .

Ο απόλυτα ελεγχόμενος άνθρωπος που δεν εξεγείρεται, δεν μπορεί να απαρνηθεί ούτε την παραμικρή αμφιβολία του, "καταπίνει τα πάντα αμάσητα"- στο έργο καταπίνει χάπια βουλιμικά με το πρόσχημα μιας συναισθηματικής διαταραχής για να επιστρέψει στην γραμμή που του όρισαν- γιατί τον εκφόβισαν ότι ο κόσμος πέρα από τα σύνορα που του επέβαλαν είναι μολυσμένος. Η ζωή πέρα από το περιχαρακωμένο περιβάλλον του είναι απαγορευμένη, ενώ στο προστατευόμενο χώρο του ευαγγελίζονται οι γενετιστές και οι μητρικοί-πατρικοί σύμβουλοί του ότι  δεν θα νιώσει τον πόνο... όμως βασικά δεν θα έχει την ευκαιρία να νιώσει την ζωή...

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Σε μια εφιαλτική κοινωνία του μέλλοντος μας μεταφέρει η παράσταση "Ευ-Γενιά" που προκαλεί ανατριχίλα σε κάθε σκεπτόμενο θεατή. Στέλνοντας ένα προμήνυμα το έργο αποτελεί "τροφή για σκέψη"  σχετικά με τις συνήθειες που υιοθετούμε άκριτα, απερίσκεπτα, τον εθισμό μας στην τεχνολογία και πως αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί εναντίον μας, όπως σημείωσε η συγγραφέας και σκηνοθέτης του έργου, Άννα-Σεβαστή Τζίμα  πριν την παράσταση, τονίζοντας ότι η τεχνολογία από μόνη της δεν είναι κακή, αλλά ο ανθρώπινος αλόγιστος χειρισμός μπορεί να φέρει ολέθρια αποτελέσματα.
 Δεν είναι απλά μια παράσταση επιστημονικής φαντασίας: Κι όμως  αφορά την αγάπη, δυο νέων αλλά και του ανθρώπου προς τον άνθρωπο, ακόμη και προς τον ίδιο του τον εαυτό, την φύση του και την έλλογη δυνατότητα του. Καθώς εκείνη εξελίσσεται συνειδητοποιείς τα πολλαπλά νοήματα, τις παράλληλες ερμηνείες που μπορείς να κάνεις και το βάθος της σκέψης.

 Κι αυτό γιατί αποδεικνύει ότι και σε ένα κόσμο τελειότητας- απόλυτα ελεγχόμενης πραγματικότητας- μόνη παραφωνία μπορεί να αποτελέσει ο έρωτας-αγάπη, να σχηματίσει ρωγμή, από την οποία θα ξεπηδήσει η αλήθεια.  Το συναίσθημα είναι εκείνος ο αστάθμητος παράγοντας που θα εκκινήσει ακόμη και την λογική, σ' ένα κόσμο κακίας που  δίνει εντολή για " καταστροφή κι αντικατάσταση" του ανθρώπου λες και είναι απλά μια μηχανή!

Και ενώ η κεντρική ιδέα είναι διαχρονική καθώς η ιστορία του έργου είναι βασισμένη  σε γερά θεμέλια, στην ελληνική παραλογή "Της Λυγερής και του Χάρου" είναι τόσο σύγχρονη και προφητική, μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό που περιγράφει ο Όργουελ στο "1984", την αστυνόμευση της σκέψης. Η Ευγενούλα και ο Κωνσταντής από την προφορική παράδοση των δημοτικών μας τραγουδιών, όπως και ο Ρωμαίος με την Ιουλιέτα, ένα αρχέτυπο του αιώνιου έρωτα, της δυαδικότητας που μπορεί να αποβεί σε ολότητα και μπορεί να καταδειχθεί σε μέσο  αφοβία, δηλαδή την αγάπη να στέκεται όρθια απέναντι στον Χάρο-Θάνατο.
  Η γλαφυρότητα γύρω από τα όρια της ανθρώπινης ζωής αποδίδεται  στην παράσταση
  και με άλλες κλασικές ποιότητες του θεάτρου: το ευφυές εύρημα του αφηγητή που φέρει σεξπιρικά ψήγματα στην πλοκή, χωρίς ακροβασίες, δηλαδή η συγγραφέας να προσπαθεί να αναμετρηθεί με τον Σαίξπηρ. 
Σαφώς, η αναπαράσταση αυτού του αγώνα απέναντι στον εφιάλτη μιας υποταγμένης κοινωνίας επιτυγχάνεται χάρη σ' ένα υπέροχο κάστ νέων ταλαντούχων ηθοποιών  των  Ανδρέα Γιαννακούλα, Γεώργιο Κοσκορέλλο, Σάββα  Πογιατζή και  Έλενα Σαλένκοβα, που καταφέρνουν να αποδώσουν την ανυπακοή στο δεδομένο και επιβεβλημένο.  Δεν είναι απλά η φρεσκάδα που προσδίδουν στο θεατρικό σανίδι, αλλά το πάθος τους που υπενθυμίζει το δικαίωμα στην διαφοροποίηση, στην έκφραση και στην σκέψη του ιδιαίτερου "εγώ" μας. 

Το  "νέο αίμα" στο θέατρο γεννά ελπίδα για το μέλλον, όπως η πολυτάλαντη πρωταγωνίστρια Έλενα Σαλένκοβα που παίζει μέχρι και βιολί κατά την διάρκεια της παράστασης. Και όλα αυτά με την στιβαρή ερμηνεία της Βλασίας Βέρβερη σχεδόν να πείθει τους πάντες για το όραμα μιας ποδηγετημένης κοινωνίας.  Δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστο ότι η μεταφορά στον κόσμο του μέλλοντος επιτυγχάνεται  με οπτικοακουστικό υλικό, ηχητικά εφέ, όπως ο επιτυχημένος συναγερμός που συμβολοποιεί τον συναγερμό που πρέπει να νιώσουμε μέσα μας...

Το δέντρο του Οιδίποδα- μια αφηγηματική τελετή με νέο ύφος

Μια μυσταγωγία: Επτά ηθοποιοί και ο σκηνοθέτης ως μουσικός επί σκηνής σκαρφαλώνουν το δέντρο του Οιδίποδα ξεκινώντας απ' την εποχή του Κάδμου, την ίδρυση της Θήβας, την αρχή του Ανθρώπου.Από κλαδί σε κλαδί ταξιδεύουν μέσα και πέρα από τον μύθο της καταραμένης γενιάς των Λαβδακιδών.

«Το δέντρο του Οιδίποδα», η παράσταση σε σκηνοθεσία του Κώστα Γάκη, θα κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου και θα παρουσιάζεται  στο Θέατρο ΑΛΦΑ - ΙΔΕΑ.

 Σε μια πιο σύγχρονη προσέγγιση ένας 6μελης χορός  δημιουργεί μια αφηγηματική τελετή προσκαλώντας όλους τους ήρωες να περιπλανηθούν μαζί με το τραγικό τους φορτίο  στα ερείπια του Οίκου τους ή σε κάποιο ρημαγμένο τσίρκο ακόμη και σ' αυτήν την ίδια τη θεατρική αίθουσα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενο: Ομάδα Ιδέα  με την συνεργασία των: Μαρίνα Αργυρίδου, Έκτορα Λίατσο, Γιώργο Βουρδαμή, Νεφέλη Μαρκάκη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ίριδα Κανδρή
Live Μουσική: Κώστας Γάκης                                                                                                    Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Εικαστική επιμέλεια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική Σύνθεση: Κώστας Γάκης                                                                                            Δ/νση - Οργάνωση Παραγωγής: Λευτέρης Πλασκοβίτης

Παραγωγή: K2L ΑΛΦΑ Ιδέα Ε.Ε

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ: Κώστας Γάκης, Μυρτώ Γκόνη, Κρυστάλλη Ζαχαριουδάκη, Σταύρος Λιλικάκης, Κώστας Μαγκλάρας,  Νεφέλη Μαρκάκη, Αθηνά Μουστάκα, Κωνσταντίνος Μπιμπής,  

Μέρες και ώρες παραστάσεων:

Δευτέρα & Τρίτη: 21.00

Από τη Γεωργία... με αγάπη!

Η Φωτεινή (Ευτυχία Φαναριώτη), παντρεμένη με τον Διονύση (Παύλος Ευαγγελόπουλος), ενώ έχει φύγει για να επισκεφθεί τη μητέρα της στο χωριό, επιστρέφει απροειδοποίητα στο σπίτι τους, όπου βρίσκει τον σύζυγό της παρέα με τη Ματσάτσο, μια πόρνη, όπως αποδεικνύεται, από τη Γεωργία, η οποία βρίσκεται εδώ και τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα και παρουσιάζεται από τον Διονύση ως οικιακή βοηθός. Όταν ο άντρας και προστάτης της, Ζούρα [μισός Αλβανός, μισός Γεωργιανός](Ευάγγελος Σαμιώτης) θα την ακολουθήσει στο σπίτι του Διονύση και της Φωτεινής, μια σειρά εκβιασμών και παρεξηγήσεων παρασύρει τους χαρακτήρες σε ένα ξεκαρδιστικό ερωτικό γαϊτανάκι!!!!

Το L.A.( Life n’ Art) Theater παρουσιάζει τη νέα, επίκαιρη κωμωδία καταστάσεων του

πολυγραφότατου Ευάγγελου Σαμιώτη (“Γηροκομείον Ο Παράδεισος”, “Από το μέλλον έρχομαι”) με τίτλο “Από τη Γεωργία…με αγάπη!”. Το έργο διαδραματίζεται σ’ ένα σπίτι, πίσω από κλειστές πόρτες, στη σύγχρονη πολυπολιτισμική Αθήνα της οικονομικής κρίσης.
 Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Ζαχαρίας Ρόχας, που επιστρέφει και φέτος ως σκηνοθέτης, αν και έμπειρος και ο ίδιος ως ηθοποιός, με πλήθος ρόλων στο ενεργητικό του. Πρωταγωνιστεί ο ηθοποιός Παύλος Ευαγγελόπουλος, ιδιαίτερα αγαπητός από τη δεκαετία του ’80 μέχρι και σήμερα, ο οποίος ξανασμίγει καλλιτεχνικά στο θέατρο με τον Ζ.Ρόχα. Δίπλα του η Ευτυχία Φαναριώτη, γνωστή σε όλους από την τηλεόραση, με πλούσια όμως εμπειρία και στο σανίδι, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με τους υπόλοιπους, του θιάσου, ταλαντούχους ηθοποιούς. Οι κωμικοί, ετερόκλητοι χαρακτήρες είναι βγαλμένοι από τη ζωή, άνθρωποι της

διπλανής πόρτας, που μπλέκονται μεταξύ τους σε μια θεότρελη κωμωδία καταστάσεων, ενώ οι εκπλήξεις και οι ξεκαρδιστικές καταστάσεις που αναπτύσσονται, πίσω από την κλειστή πόρτα του σπιτιού, διαδέχονται η μία την άλλη…

Παίζουν: Παύλος Ευαγγελόπουλος, Ευτυχία Φαναριώτη, Κώστας Λάσκος, Κωνσταντίνος Νιάρχος, Τόνια Οικονόμου, Ευάγγελος Σαμιώτης, Γιώργος Καρκάς
ΣΚΗΝΙΚΑ-ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Γιούλη Καλημέρη                                                                                                         ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΑΦΙΣΑΣ: Αντιγόνη Παναγιωτοπούλου                                                                                                        ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ©: Κατερίνα Φαρφαρά                                                                                                                             ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Μαρία Παπαδοπούλου                                                                                                                ΠΑΡΑΓΩΓΗ: L.A. (Life n’ Art) Theater

4ο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών «Τα 12 Κουπέ»

Η Αμαξοστοιχία – Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ διοργανώνει 4^ο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών «Τα 12 Κουπέ» από τις 30 Μαΐου έως και τις 8 Ιουνίου. Στο «σιδηροδρομικό» φεστιβάλ νεανικής καλλιτεχνικής έκφρασης και δημιουργίας έχει  πυρήνα το New Wagon της Αμαξοστοιχίας, ένα βαγόνι με δώδεκα μικρά διαμερισματάκια, «Τα 12 Κουπέ». Νέοι καλλιτέχνες και νεοσύστατες καλλιτεχνικές ομάδες «συνταξιδεύουν» με μικρές ομάδες θεατών και παρουσιάζουν πρωτότυπες σύντομες performances σε ένα «ιδιωτικό» διαδραστικό περιβάλλον.

Σύμφωνα με τη Τατιάνα Λύγαρη, που έχει την καλλιτεχνική διεύθυνση του φεστιβάλ, 15 ομάδες νέων ανθρώπων θα προσφέρουν στους θεατές τη ζωντάνια, τη διαθεσιμότητα και το ταλέντο τους σε μία ατμόσφαιρα ευφάνταστης δημιουργικότητας και καλλιτεχνικής ευφορίας. Τολμώντας να εκφράζονται καλλιτεχνικά σ’ έναν τόσο μικρό χώρο, όπως είναι το κουπέ ενός βαγονιού, έχοντας μόνον από έναν έως έξι θεατές την κάθε φορά.
Tο Φεστιβάλ επεκτείνεται παράλληλα και σε όλα τα υπόλοιπα βαγόνια αλλά και την Αποβάθρα της Αμαξοστοιχίας με μουσικά live, εικαστικές εγκαταστάσεις, video performances κ.α.
Οι performances παρουσιάζονται για ένα δεκαήμερο, καθημερινά, σε ένα κυλιόμενο πρόγραμμα 4 ωρών . Οι θεατές με το πολύ χαμηλό εισιτήριο των 4 € μπορούν να παρακολουθήσουν έως και 4 performances ανά ημέρα, βάσει διαθεσιμότητας θέσεων.

Όταν ο Σαίξπηρ είναι…“μυστικός”!

Γράφει η Βίκυ Καλοφωτιά

Δεν χωράνε ξίφη στην αγάπη. Ούτε λαβωματιές. Τα ξίφη είναι για τις μονομαχίες. Βέβαια και οι ερωτευμένοι μονομαχούν κάποιες φορές, αυτές όμως οι μονομαχίες έχουν κάτι από “πλησίασέ με πιο πολύ” και όχι από “θέλω να σε πληγώσω”. Κάθε φορά που το σπαθί βγαίνει από το θηκάρι με σκοπό να πληγώσει την αγάπη, εκείνη βρίσκει τον τρόπο να ξεγλιστρά και έστω και την ύστατη στιγμή καταφέρνει να γλιτώσει από τα βέλη. Και ένας έρωτας γεννιέται. Και τότε γράφονται τα πιο όμορφα ποιήματα και δίνονται τα πιο

παθιασμένα φιλιά. Και η καρδιά χτυπάει σαν τρελή στη σκέψη και μόνο του αγαπημένου προσώπου. Ή κάπως έτσι έχουν τελοσπάντων τα πράγματα για όσους πιστεύουν ακόμη στον έρωτα και στο “ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα”. Ή μήπως όταν είσαι “αγκαλιά” με τον εγωισμό και τη δειλία να έρθεις κοντά στον άλλον και να εκτεθείς, προτιμάς το γνωστό παραμύθι του “καλύτερα μόνος και κύριος του εαυτού μου”; Και αν αυτό που αναζητάς, βρίσκεται μπροστά στα μάτια σου και εσύ επιμένεις να το αγνοείς τρέχοντας πίσω από χίμαιρες και “έρωτες-ουτοπίες”; Πολλά ερωτήματα και ψάχνουν όλα τους απαντήσεις.

Μπήκαμε, λοιπόν κι εμείς στο αυτοκίνητο και πήγαμε να τις ανακαλύψουμε. Στο χώρο του “Rabbithole”, στο Μεταξουργείο. Παρέα με την ομάδα “Νοσταλγία”, που μας θύμισε μέσα από τα λόγια του Σαίξπηρ, όλα αυτά που μας κάνουν να θέλουμε να ερωτευτούμε. Όλα αυτά που μας κάνουν να γράφουμε ποιήματα διασκορπίζοντάς τα σαν άλλοι Κοντορεβυθούληδες, στο δρόμο που θα μας οδηγήσει στην αγκαλιά εκείνου, που μαζί του θα ζήσουμε το κάθε μας όνειρο. Την κάθε μας σκέψη. Την κάθε εικόνα. Το κάθε λεπτό. Τη ζωή ολόκληρη. Όπως και ο πρωταγωνιστής της παράστασης, που γύρισε τα πέρατα του κόσμου περνώντας μέσα από το δάσος του Άρντεν, για να συναντήσει ξανά τη γυναίκα που ερωτεύτηκε με την πρώτη ματιά και που δεν μπόρεσε έκτοτε να τη βγάλει από

το μυαλό του. Τη γυναίκα με το κοφτερό μυαλό, την ξεχωριστή καρδιά, τη σπινθηροβόλα ματιά και το πανέμορφο πρόσωπο. Και γύρω τους υφαίνεται η πιο όμορφη ιστορία, γιατί η αγάπη τους, που ψάχνει τρόπο να ανθίσει παρά την παρουσία των “δράκων” του παραμυθιού, απλώνει το μαγικό της χάδι σε όλους όσους τους περιβάλλουν. Αποτυπώνεται στο χαμόγελό τους. Στη λάμψη των ματιών τους. Στο τραγούδι της ψυχής τους. Στις αλήθειες που παίρνουν τη σκυτάλη από το ψέμα, το φόβο και τη λιποψυχία του χθες. Γιατί ήρθε το σήμερα. Και το σήμερα ζητά απεγνωσμένα να βιωθεί σαν το πιο όμορφο Τώρα και όχι σαν το άτολμο Χθες.

Μια ευφάνταστη σκηνοθετική ματιά προσεγμένη μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια με την υπογραφή της Τώνιας Ράλλη, η εξαιρετική μετάφραση του Ερρίκου Μπελιέ, τα μοναδικά κοστούμια της Θάλειας Τσίγκου, η ιδιαίτερη μουσική πινελιά των Μελαχρινού Βελέντζα, Παναγιώτη Λογοθέτη και Στάθη Νταφαλιά και ένα έξυπνα στημένο σκηνικό που έλαμπε διά της απλότητάς του, αποτέλεσαν έναν έξοχο καμβά για τους ηθοποιούς, που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους και μας ταξίδεψαν στη χώρα όπου όλα είναι δυνατά, όταν οι άνθρωποι γκρεμίζουν τα τείχη ανάμεσά τους και αφήνουν να μιλήσει το συναίσθημα. Όταν κάθε προκατάληψη παραμερίζεται και το καθετί αφήνεται στον καθένα ξεχωριστά να το ερμηνεύσει όπως εκείνος επιθυμεί. Χωρίς να παρεμβάλλονται οι όποιες ταμπέλες. Πέρα από την πεπατημένη. Έτσι ακριβώς, όπως ήταν και το σκεπτικό του επιτελείου της παράστασης που κράτησε “μυστικό” τον τίτλο μέχρι το τέλος για να την ονομάσει ο καθένας μας…“έτσι όπως του αρέσει”…!

Και αν κάποια στιγμή, εκεί που περπατάτε αμέριμνοι στο δρόμο, συναντήσετε “ελάφια” να μοιράζουν στους περαστικούς ποιήματα, κλείστε τους συνωμοτικά το μάτι! Γιατί προέρχονται από το δάσος του Άρντεν…εκεί, όπου όλα τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα…όταν πιστεύει κανείς στην αγάπη…!

Στοιχεία Παράστασης:

Παίζουν οι ηθοποιοί:

Θάνος Αλεξίου, Μελαχρινός Βελέντζας, Χρηστίνα Γαρμπή, Παναγιώτης Λογοθέτης, Φρέντυ Μαγιάτζα, Νάντια Μαργαρίτη, Γιώργος Μποτώνης, Νεκτάριος Παπαλεξίου, Μιράντα Παύλου, Βιργινία Ταμπαροπούλου, Αντώνης Τανισκίδης, Θωμάς Χαβιανίδης

Σκηνοθεσία: Τώνια Ράλλη

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
 
Φωτισμοί: Γιώργος Σίμωνας

Προβολές: Παναγιώτης Λαμπής

Κοστούμια: Θάλεια Τσίγκου

Μουσική σύνθεση: Μελαχρινός Βελέντζας, Παναγιώτης Λογοθέτης, Στάθης Νταφαλιάς
  
Φωτογραφία -Video: Παναγιώτης Λαμπής
 
Graphic design: Τώνια Ράλλη

Website: Nater Nater

Βοηθοί σκηνοθέτη: Μάριος Μαραγκουδάκης, Ίριδα Μπουρή

Διαφήμιση - προώθηση: Νίκη Νίκα, Μελαχρινός Βελέντζας

Παραγωγή: Ομάδα Νοσταλγία

“Η ζωή μπροστά σου" ρίχνει αυλαία αύριο

Στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου Μεταξουργείο ολοκληρώνονται την Κυριακή 13 Απριλίου (Κυριακή των Βαΐων) οι παραστάσεις του έργου του Ρομάν Γκαρί (Romain Gary), “Η ζωή μπροστά σου” σε σκηνοθεσία Άννας Βαγενά, με την ίδια στον πρωταγωνιστικό ρόλο

Το έργο είναι η ιστορία μίας ηλικιωμένης γυναίκας της μαντάμ Ρόζας (η Άννα Βαγενά σε ένα από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας της), που μεγαλώνει ένα ορφανό παιδί (Ιμπραήμ Χασάν), που της το έχουν εγκαταλείψει οι γονείς του. Στην παράσταση παρακολουθούμε την ιστορία αυτών των δύο μοναχικών πλασμάτων που ζουν ο ένας μόνο για τον άλλο.

Σάββατο (λαϊκή απογευματινή) στις 18:00 και (βραδινή) στις 21:00

Κυριακή στις 13:00 και στις 19:00

Συρανό: μια μεθυστική παράστασης-ύμνος στον έρωτα

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Σ' ένα αγγελοπουλικό τοπίο η Ευανθία Ρεμπούτσικα βγαίνει στην σκηνή. Οι μελωδικοί ήχοι του βιολιού της αγγίζουν κάθε ψυχή, ενώ ακολουθούν οι κρυστάλλινοι ήχοι της άρπας και οι ηθοποιοί γλιστρούν σαν ξωτικά στην σκηνή. Η παράσταση αρχίζει... Το μυαλό μου τρέχει: Με τι αγαπάμε; Με τα μάτια ή με την ψυχή; Αγαπάμε για αγαπηθούμε; Αγαπάμε για να θυσιαστούμε; Και πόσο μας αφήνει ο φόβος τελικά να αφεθούμε στις λαβωματιές του θεού έρωτα;
Η έμμετρη «ηρωική κωμωδία» του Εντμόν Ροστάν, «Συρανό ντε Μπερζεράκ» που ολοκληρώνει τις παραστάσεις της σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα στο Παλλάς, παραμένει πάντα επίκαιρη παρά το γεγονός ότι γράφτηκε το 1897. Δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από έναν ύμνο στον αγνό έρωτα : Η Ρωξάνη (Σμαράγδα Καρύδη, η οποία ήταν έκπληξη στο ρόλο, καθώς την έχουμε συνηθίσει σε χλιαρές τηλεοπτικές κωμωδίες) γίνεται πηγή έμπνευσης και άδολης αγάπης του διάσημου ποιητή με τη μεγάλη μύτη και καρδιά Συρανό (Βασίλης Χαραλαμπόπουλο, στον οποίο ο ρόλος πάει γάντι και φροντίζει να τον απογειώσει την προσωπικότητα του πολυτάλαντου ποιητή και ξιφομάχου). Εκείνος θα βοηθήσει τον νεαρό Κριστιάν (Όμηρο Πουλάκη) να τον ερωτευτεί και πνευματικά καθώς τον έχει κερδίσει με την όψη, ενώ εμπόδια στον έρωτά τους βάζει ο Λε Μπρε (Νίκος Αρβανίτης).

Η 15σύλλαβη ομοιοκατάληκτη μετάφραση της Λουίζας Μητσάκου καθιστά τον λόγο ρέοντα και

την παράσταση τόσο ευχάριστη καθώς ο θεατής απολαμβάνει τον 25μελή θίασο να σκαρώνει ποιήματα και αστεία, να τραγουδά και να χορεύει. Η παράσταση κυλά και μας παρασύρει σε σκηνές όπως του γλεντιού στο δάσος που θυμίζει εύστοχα διονυσιακή γιορτή και εύστοχα αποφέυγει τις βακχικές εξάρσεις που συναντάμε σε μεταμοντέρνες παραστάσεις.

Εντυπωσιακά τα μεγαλοπρεπή σκηνικά που επιμελήθηκε ο Μανόλης Παντελιδάκης, φιλοξενόντας εναρμονισμένες βιντεοπροβολές και τους προσεγμένους φωτισμούς που συμβάλλουν στην εξέλιξη της ιστορία, ενώ τα υπέροχα κοστούμια της Εύας Νάθενα μας μεταφέρουν στην εποχή του Ρομαντισμού.


Στην μεθυστική ατμόσφαιρα συνέτεινε η Ευανθία Ρεμπούτσικα που τριγυρίζει στην σκηνή ανάμεσα στους ηθοποιός ως άλλος τροβαδούρος για να υμνήσει τα πάθη τους, κερδίζοντας το πιο θερμό χειροκρότημα του κοινού. Η παράσταση επιπέδου ευρωπαϊκής παραγωγής ρίχνει αυλαία την προσεχή Κυριακή και γι'αυτό τρέξτε να την προλάβετε. 

Το 4ο Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου στην Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών

Τόπο στα νιάτα και μάλιστα στα ταλαντούχα νιάτα ... Για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά,  το Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου  πραγματοποιείται  στη Μικρή Σκηνή  της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Οι έφηβοι γράφουν, παίζουν και βλέπουν θέατρο από το υλικό των ονείρων  και των αγωνιών τους και μας καλούν να μοιραστούμε την δημιουργία  από αύριο Παρασκευή 11 Απριλίου  έως την Κυριακή 13 Απριλίου.  Πρόκειται για μια σημαντική πρωτοβουλία  που προσφέρει διέξοδο στις αγωνίες των νέων  με το Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου  της ομάδας Grasshopper-Youth και της Στέγης.   Αξίζει να σημειωθεί ότι στην διοργάνωση  «Έφηβοι-Πολίτες του κόσμου» ενώνουν τις δυνάμεις τους  έμπειροι παιδαγωγοί, σκηνοθέτες  και συγγραφείς με τους συμμετέχοντες μαθητές γυμνασίων  και λυκείων, θεατρικών ομάδων δήμων  και ευαίσθητων κοινωνικά ομάδων στη συγγραφή πρωτότυπων έργων  και στην εμπνευσμένη παρουσίασή τους. Είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας.

"Η μυστικὴ πορεία", απὸ την "ΑΣΚΗΤΙΚΗ" του Ν. Καζαντζάκη

Την θεατρική παράσταση "Η μυστικὴ πορεία", έργο εμπνευσμένο απὸ την "ΑΣΚΗΤΙΚΗ" του Ν. Καζαντζάκη, παρουσιάζει ο σύλλογος "Οι Φίλοι της Μαριούπολης", την προσεχή Κυριακή 13 Απριλίου ( 20:00) στο Αθλητικό Κέντρο του Ν. Ψυχικού (Ρήγα Φερραίου καὶ Μπουμπουλίνας- πλησίον ΜΕΤΡΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ).

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ 

Παράσταση "Καβάφης Επέστρεφε": μια ελεγεία για τον αγαπημένο μας ποιητή

των Μαρίας Αλιμπέρτη- Βίκυς Καλοφωτιά

Το 2014 αποτελεί την χρονιά-παράδεισο για τους μυημένους στην ποίηση του Καβάφη και ως λάτρεις του έργου του δεν μπορούσαμε και εμείς να χάσουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε την παράσταση «ΚΑΒΑΦΗΣ ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ», που πλέκεται γύρω από την προσωπικότητα του μεγάλου ποιητή. Δεν σκεφτήκαμε την ταλαιπωρία, πήραμε το τρόλεϊ 2 για να βρεθούμε στο Studio Κυψέλης και σύντομα καταλάβαμε ότι άξιζε τον κόπο.

Ενθουσιαστήκαμε μόλις περάσαμε το κατώφλι του θεάτρου με την ατμόσφαιρα του χώρου, τα παλιά αντικείμενα, τους καθρέφτες. Η πραγματική μαγεία, όμως, εκτυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μας, όταν κατεβήκαμε στη σκηνή. Σε μια παραμυθένια σκηνή, άνθρωποι-φαντάσματα, πλανιόνταν λες και κολυμπούσαν ως έμβρυα στο αμνιακό υγρό...

Από την στιγμή της έναρξης της παράστασης-μιας ποιητικής ελεγείας- μέχρι το τέλος εστιάσαμε την προσοχή μας στη σκηνή. Ο χρόνος κύλησε και όταν βρεθήκαμε στο δρόμο, προσπαθήσαμε να μοιραστούμε τα συναισθήματά μας.

Βίκυ: Πραγματικά, όταν μου είπες ότι η ώρα πέρασε και πρέπει να φύγουμε γρήγορα, δεν σε κατάλαβα αμέσως, γιατί ένιωσα, λες και ξυπνούσα από όνειρο. Τόσο πολύ με είχε συνεπάρει το νοερό αυτό ταξίδι στον κόσμο του Κωνσταντίνου Καβάφη και στα γραφικά τοπία της Αλεξάνδρειας και των τόπων από όπου πέρασε κατά τη διάρκεια της ζωής του, όπου και έγραψε τα αριστουργηματικά ποιήματά του.

Μαρία: Δεν σε αδικώ. Πραγματικά η παράσταση καταφέρνει να σε παρασύρει στα σοκάκια της Αλεξάνδρειας, στα δρομάκια της Κωνσταντινούπολης...σε άλλη εποχή. Νιώθεις αρώματα, γεύσεις... Και δεν είναι τα σκηνικά-αν και μίνιμαλ- είναι το δέος που βγάζει η παράσταση απέναντι σε αυτή την προσωπικότητα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι Millas, Ανδρέας Αγγελάκη , Γιώργος Λιβανός και Γιώργος Χριστοδούλου μελετούσαν μια δεκαετία την περίπτωση Καβάφης. Συμφωνείς;

Βίκυ: Θεωρώ ότι τόσο εμβληματικές φυσιογνωμίες χρειάζεται να τις μελετά κανείς μια ζωή για να συλλάβει το μεγαλείο που εμπεριέχουν και να καταφέρει να ρίξει φως και να αποδώσει στο μέγιστο όλα όσα είναι συνυφασμένα με ό,τι τις αφορά. Όσο, δε για τα σκηνικά, βρήκα ότι προσέδιδαν την απαιτούμενη δόση μυστηρίου, ρομαντισμού και μεγαλειώδους ατμόσφαιρας που χαρακτήριζε την εν λόγω εποχή.

Μαρία: Η πλοκή αν και έχει πολλά φλας μπακ δεν είναι ενδιαφέρουσα; Προσωπικά με κούρασε μόνο η εκτενής αναφορά στις σεξουαλικές του προτιμήσεις, ένιωσα ότι γέρνει υπερβολικά η παράσταση προς τα εκεί. Έχω άδικο;

Βίκυ: Όντως δόθηκε ιδιαίτερη έμφαση στη δράση του και στις επιλογές του στον ερωτικό τομέα, που σε ορισμένα σημεία μου φάνηκε ότι επισκίαζε την ύπαρξη και άλλων πτυχών της πολυσχιδούς προσωπικότητάς του. Θα μπορούσε ίσως να γίνει μια λιγότερο εκτενής αναφορά στο συγκεκριμένο τομέα έτσι ώστε να τονιστούν και τα υπόλοιπα στοιχεία που τον χαρακτήριζαν ως άνθρωπο και δημιουργό.

Μαρία: Για να είμαι ειλικρινής, μου φάνηκαν υπερβολικές οι σκηνές με το γυμνό. Θεωρώ ότι κάποια πράγματα θα μπορούσε να τα αφήσει στην φαντασία, άλλωστε σε αυτό αποσκοπεί και η τέχνη, στον προβληματισμό...

Βίκυ: Πράγματι υπήρξε μια σχετική υπερβολή σε αυτές τις σκηνές και ιδίως για κάποιον που καθόταν στην πρώτη σειρά και δεν γνώριζε τι θα επακολουθήσει, μπορώ να πω ότι ίσως και να ήταν λίγο ξαφνικό το θέαμα. Παρ’όλα αυτά, μέσα στα πλαίσια της όλης πλοκής και αφήγησης, δεν ήταν κάτι που θα σου αποσπούσε την προσοχή από τη μαγεία και την ομορφιά που αναδυόταν από τα λόγια των ηθοποιών, όσο και από την απαγγελία των πολύτιμων και διαχρονικών στίχων των ποιημάτων του.

Μαρία: Πάντως οι ηθοποιοί παίζουν συγκλονιστικά. Γοητευτικότατος ως ώριμος ποιητής ο Νίκος Βερλέκης.

Βίκυ: Πιστεύω ότι σύσσωμη η ομάδα των ηθοποιών επιστράτευσε όλη της τη μαεστρία προκειμένου να ξεδιπλωθεί επί σκηνής το υποκριτικό τους χάρισμα με σεβασμό στο μεγάλο μας αυτόν ποιητή. Όσο για τον πρωταγωνιστή, το Νίκο Βερλέκη, ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Πραγματικά μεγάλος καλλιτέχνης και φάνηκε για μία ακόμη φορά ο ζήλος και το μεράκι του για την τέχνη που υπηρετεί όλα αυτά τα χρόνια με εξαιρετική επιτυχία, ομολογουμένως.