Εγκαταλελειμμένο εκκλησάκι στo Τσεσμέ μετατράπηκε σε πάρκινγκ: Κλάπηκε ιστορικό άγαλμα 300 ετών

Στην περιοχή Αλτινγιουνούς του Τσεσμέ, στη Σμύρνη, ένα μικρό εκκλησάκι  έχει αφεθεί στην τύχη του, μετά από δεκαετίες εγκατάλειψης. Το μνημείο, που φιλοξενούσε ένα σπάνιο άγαλμα του Ιησού ηλικίας 300 ετών, έχει λεηλατηθεί, βανδαλιστεί και πλέον χρησιμοποιείται ως άτυπος χώρος στάθμευσης.

Η ξεχασμένη πολιτιστική κληρονομιά του Αιγαίου

Το εκκλησάκι, που εκτιμάται ότι χτίστηκε πριν από περίπου 160 χρόνια, βρίσκεται σήμερα σε ερείπωση. Κατεστραμμένοι τοίχοι, αγριόχορτα και γκράφιτι μαρτυρούν χρόνια εγκατάλειψης. Οι κάτοικοι της περιοχής το χαρακτηρίζουν ως «ξεχασμένη κληρονομιά του Τσεσμέ» και ζητούν άμεση παρέμβαση των αρχών πριν χαθεί οριστικά.

Αγνοημένες προειδοποιήσεις από ειδικούς

Ήδη από το 2018, ομάδα ειδικών στην πολιτιστική κληρονομιά, μεταξύ των οποίων οι Νεζίχ Μπασγκελέν, καθηγητής Ισμαήλ Γκεζγκίν, ο πρώην πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου του Τσεσμέ Ομέρ Ονάλ και ο Δρ. Αχμέτ Γκιουλέρ, είχαν συντάξει έκθεση επισημαίνοντας την ανάγκη άμεσης προστασίας του μνημείου. Παρά τις προειδοποιήσεις, δεν ελήφθησαν μέτρα τα τελευταία επτά χρόνια.

Η κλοπή του ιστορικού αγάλματος

Το πιο πολύτιμο στοιχείο του εκκλησιαστικού χώρου του 19ου αιώνα ήταν ένα μοναδικό γλυπτό-κλειδί: άγαλμα του Ιησού Χριστού ηλικίας 300 ετών, το οποίο θεωρείται μοναδικό στην αρχιτεκτονική των εκκλησιών της περιοχής. Το έργο τέχνης εκλάπη πριν από χρόνια από αγνώστους και δεν έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα.

Βανδαλισμός και κοινωνική κατακραυγή

Σήμερα, ο χώρος απειλείται συνεχώς από κυνηγούς θησαυρών και βανδάλους. Οχήματα σταθμεύουν εντός των ερειπίων, ενώ τα εναπομείναντα τμήματα του μνημείου έχουν καλυφθεί με σπρέι. Ο Περιβαλλοντικός Σύλλογος Τσεσμέ εξέδωσε αυστηρή ανακοίνωση, τονίζοντας ότι τα ιστορικά σημεία που διαμορφώνουν την ταυτότητα της περιοχής εξαφανίζονται μπροστά στα μάτια μας λόγω της απουσίας συντήρησης και αποκατάστασης.

Το εκκλησάκι, άλλοτε σύμβολο της πολυπολιτισμικής ιστορίας του Τσεσμέ, αποτελεί πλέον ένα τρανταχτό παράδειγμα του πώς η αδιαφορία και η λεηλασία μπορούν να σβήσουν τη συλλογική μνήμη.

πηγή : anatolianarcheology.net

Βανδαλισμός στην Εθνική Πινακοθήκη: Ανήκει η Τέχνη στην Θρησκεία;

 

Βανδαλισμός στο όνομα της Χριστιανοσύνης, επίθεση στην ελευθερία της έκφρασης με επίκληση στα ιδανικά και τις θρησκευτικές αξίες .... Oι Βάνδαλοι που εισέβαλαν στην Εθνική Πινακοθήκη στην έκθεση «Η Σαγήνη του Αλλόκοτου» υποστήριξαν ότι ο καλλιτέχνης πρόσβαλε το θρησκευτικό τους αίσθημα γιατί χρησιμοποίησε την  θρησκευτική εικονοποιία , την μορφοπλασία και την τεχνοτροπία Βυζαντινής Τέχνης για να εκφράσει νέα νοήματα. Ανήκει όμως η Τέχνη στην Θρησκεία;  Μήπως η θρησκεία την έχει αγκαλιάσει τόσο σφιχτά τη Τέχνη που σε μπερδεύει; Ακόμη και εάν πιστεύεις ότι  της ανήκει θα πας να καταστρέψεις το μέσο που τόσα χρόνια εξυμνεί τη Πίστη σου;

 

 Της Μαρίας Αλιμπέρτη

Δεν είναι η Τέχνη που προσβάλλει την Θρησκεία: Οι εν λόγω βάρβαροι είναι που προσβάλουν εμάς που πιστεύουμε, νηστεύουμε πάμε στην εκκλησία και συμμετέχουμε στα ιερά μυστήρια γιατί στο όνομα του Χριστού και της Πίστης επιχείρησαν να καταστρέψoυν  έργα τέχνης και όχι στο όνομα των κατωτέρων ενστίκτων τους. Αυτό είναι το πιο ντροπιαστικό ότι επικαλέστηκε την χριστιανική του ταυτότητα για μια άγρια πράξη που δεν επιτρέπουν οι χριστιανικές αξίες. Κι αν ένιωθαν προσβεβλημένοι γιατί  δεν πήγαν να διαμαρτυρηθούν στην Αγιά Σοφιά και τις άλλες Ορθόδοξες  εκκλησίες της Πόλης που οι μουσουλμάνοι κρύβουν και παραποιούν αγιογραφίες;

Ας μη κοροϊδευόμαστε δεν ήταν το θρησκευτικό αίσθημα που ξύπνησε την οργή του άλλο ο φόβος του διαφορετικού που παρεκκλίνει από τα στερεότυπα. Είναι αυτό ακριβώς που πραγματεύεται η έκθεση θέτοντας το ερώτημα: Τι είναι τελικά το αλλόκοτο;  Το παράξενο; Μα τίποτα άλλο από  το διαφορετικό το ασυνήθιστο!  Η Τέχνη μιλά γι’ αυτά τα ζήτημα αιώνες τώρα,  ενώ οι κοινωνίες μας αγγίζουν τα θέματα αποδοχής της τελευταίες δεκαετίες.

Άλλωστε, έργα τέχνης πέφτουν θύματα από ψυχικά ασταθείς έως από ακτιβιστές, όπως εκείνοι που πέταξαν πατατοπολτό σε έργο του Van Gogh και λοιπούς γιατί επιθυμούν να τραβήξουν τα φώτα της δημοσιότητας επάνω τους. Εν προκειμένω η Τέχνη με πρόσχημα την βλασφημία θα αυξήσει την δημοτικότητα του βουλευτή σε συγκεκριμένο κοινό, με  την ελπίδα να έχει και την ανάλογη απήχηση στην εκλογική κάλπη.  

Πολλαπλά νοήματα

Σας διαβεβαιώ ότι δεν επιχειρείται καμία ύβρις! Την εν λόγω έκθεση επισκέφθηκα πριν μια εβδομάδα και την επεξεργαζόμουν για ημέρες καθώς έχει διαφορετικά πολλαπλά νοήματα: Από ζητήματα ψυχικής υγείας, τον τεχνολογικό πολιτισμό και την προοπτική εξέλιξης του ανθρώπου που εξαρτάται από αυτόν, τον άνθρωπο- υβρίδιο και τις πολιτισμικές καταβολές του , τον άνθρωπο που δεν χωράει σε κοινωνικά κατασκευασμένες ταξινομήσεις και γίνεται αντικείμενο χλεύης. Συγκεκριμένα στους δε παράδοξους κόσμους του Χριστόφορου Κατσαδιώτη  φιγούρες εμβαπτισμένες στο μυστήριο  εκφράζουν παιδικές φοβίες, ταραγμένα όνειρα με σουρεαλιστικό τόνο.
Βέβαια για να μπορέσεις να τα συλλαβεις τα νοήματα των έργων  θα πρέπει να επιθυμείς να τα κατανοήσεις και όχι να μένεις στο προφανή και να θέλεις να κατακρίνεις.

 

 

Βανδαλισμός έργου Τέχνης: Νομίζεις ότι έχεις το δικαίωμα να "βαρβαρίζεις" εθνοκάπηλε;

Βανδαλισμός μετά κλοπής κι «ιεροσυλία» σε βάρος της Τέχνης... Ένα αξιοπερίεργο συμβάν σε βάρος του έργου νέων καλλιτεχνών σημειώθηκε στο Χαλάνδρι,πιθανότα την προηγούμενη Παρασκευή. Άγνωστοι επενέβησαν στο έργο με σπρέι γράφοντας συνθήματα όπως «Ανθέλληνες Χαλανδραίοι», μουτζούρωσαν το γλυπτό και αφαίρεσαν τμήμα του. 
Κι αναλογίζομαι καθώς κοιτάζω το ακρωτηριασμένο έργο ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έλεγαν "πας μη Έλλην Βάρβαρος", πώς, λοιπόν πολιτισμένοι νεοέλληνες στο όνομα του ελληνισμού και της πατριδοκαπηλείας διαπράτουν τέτοια βαρβαρότητα;


της Μαρίας Αλιμπέρτη

Το έργο τοποθετήθηκε πρόσφατα στη κεντρική πλατεία του Χαλανδρίου, μεταξύ της Λ.Βασ. Γεωργίου και Λ.Ανδρέα Παπανδρέου, πλησίον του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου (Διαβάστε παλαιότερο δημοσίευμα : Η Τέχνη φορέας του μηνύματος της εθελοντικής αιμοδοσίας!).  Στόχος ήταν να τιμηθεί η Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντή Αιμοδότη και μέσω της Τέχνης να παρακινηθεί ο κόσμος σε μια πράξη αλληλεγγύης.  

Οι καλλιτέχνες Ελένη Τσαμαδιά, Λουΐζα Παπαγγέλου και Αρά Μπογοσιάν ανέλαβαν το έργο κατόπιν διαγωνισμού,

 αφού δήμοι κάλεσαν φοιτητές Σχολών Καλών Τεχνών να πραγματοποιήσουν παρεμβάσεις με τη τέχνη του γκράφιτι και με θέμα την προσφορά στον συνάνθρωπο και την ανθρώπινη διάσταση της αιμοδοσίας.

Στην ίδια πλατεία μεγάλης έκτασης, και συγκεκριμένα στο άλλο άκρο της, φιλοξενείται μνημείο προς τιμήν του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.
 Είναι ακατανόητα, όμως τα κίνητρα του δράστη, καθώς το έργο των καλλιτεχνών της ΑΣΚΤ, είναι αφενός  ευπρεπέστατο- δεν θίγει τα δημόσια ήθη-  και αφετέρου δεν είναι ορατό από το σημείο της πλατείας που βρίσκεται το άγαλμα.

 Συγκριμένα, μεσολαβεί η παιδική χαρά, ενώ εγγυτέρα στο έργο βρίσκεται το μνημείο αφιερωμένο στην Εθνική Αντίσταση.

Σε κάθε περίπτωση δεν είναι λογικό κάποιος που σέβεται τα νοήματα ενός έργου Τέχνης,  εν προκειμένω του μνημείου του Κολοκοτρώνη, να μην μπορεί να "μεταλάβει" το θετικό μήνυμα υπέρ του Εθελοντή Αιμοδότη.

Γι' αυτό εξετάζεται και το ενδεχόμενο το σύνθημα να είναι απλά ένα πρόσχημα και το έργο να εκλάπη από Ρομά λόγω του μεταλλικού του υλικού και με σκοπό να πουληθεί ως υλικό.

Βανδαλισμοί κατά συρροή

Το συμβάν μου έφερε στο μυαλό τον πρόσφατο βανδαλισμό του έργου «Phylax» του Κωστή Γεωργίου στο Παλαιό Φάληρο, που δέχθηκε επίθεση με μπογιές και καλώδια, φέρνοντας στο σήμερα σκοτεινές μεσαιωνικές συμπεριφοράς καύσης στην πυρά των μαγισσών.

Ο βανδαλισμός όμως ενός έργου Τέχνης είναι θέμα έλλειψης αισθητικής και παιδείας. Ενδεχομένως το ανατρεπτικό  πνεύμα της μοντέρνας Τέχνης να μην είναι κατανοητό, ως μη εύπεπτο, από όλους. Πάλι, ίσως, απλά να βολεύει κάποιους με περισσή υποκρισία να θεωρούν ότι μπορούν να παίζουν το ρόλο του εθνικού θεματοφύλακα.

Εθνοκάπηλοι εναντίον Τέχνης

Κατά το παρελθόν υπέρ του δέοντος συντηρητικές δυνάμεις της κοινωνίας έχουν εκφράσει σφοδρές και απρεπείς αντιδράσεις εναντίον καλλιτεχνών και έργων διαφορετικών μορφών Τέχνης. 

Ωστόσο, τόσο η ελευθερία της σκέψης , όσο και η ελευθερία έκφρασης δεν μπορεί να γίνονται σεβαστές κατά βούληση, ιδιαίτερα σε δημοκρατικές κοινωνίες.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε, ότι η Τέχνη μπορεί να προσαρμοστεί και στις ανάγκες του Εθνικισμού, όπως συνέβη κατά το παρελθόν, υπηρετώντας πολιτικές-καθεστωτικές επιταγές πατριωτισμού σε έξαρση… Οι συνειρμοί με πηγή την πρόσφατη ελληνική ιστορία είναι εύκολοι.

Θα πρέπει λοιπόν να έχουμε κατά νου ότι άλλο είναι η αρνητική κριτική σε ένα έργο Τέχνης, με το οποίο δεν συμφωνούμε και άλλο η βαρβαρότητα!