Όλα πήγαν καλά: Μια τρυφερή ταινία για την συμφιλίωση πριν το τελευταίο αντίο

 

Η ταινία «Όλα Πήγαν Καλά» του François Ozon είναι μια βαθιά συγκινητική και ευαίσθητη κινηματογραφική προσέγγιση της σχέσης ανάμεσα σε ενήλικα παιδιά και τους ηλικιωμένους γονείς τους. Με φόντο την ασθένεια, τη φροντίδα και την απόφαση για ευθανασία, η ταινία εξερευνά την ανάγκη για ειρήνη, αξιοπρέπεια και συμφιλίωση στο τέλος της ζωής. Δεν είναι απλώς μια ιστορία για το θάνατο, αλλά για την αγάπη, την ευθύνη και την εσωτερική συμφωνία που μπορεί να υπάρξει ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που έχουν μοιραστεί μια ζωή γεμάτη αντιθέσεις.

Σύνοψη: Μια κόρη, ένας πατέρας, μια δύσκολη απόφαση

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από την Εμανουέλ, μια συγγραφέα που καλείται να σταθεί δίπλα στον πατέρα της Αντρέ, παρά τις δυσκολίες που είχαν κατά τα παιδικά της χρόνια , όταν εκείνος της ζητά να τον βοηθήσει να πεθάνει με αξιοπρέπεια μετά από ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Η ταινία ακολουθεί την πορεία αυτής της απόφασης, τις εσωτερικές συγκρούσεις, τις οικογενειακές δυναμικές και την προσπάθεια να βρεθεί μια ισορροπία ανάμεσα στην αγάπη και την ελευθερία. Ο Ozon δεν επιλέγει τον μελοδραματισμό, αλλά την λεπτότητα. Η αφήγηση είναι ρεαλιστική, με στιγμές χιούμορ, αμηχανίας και τρυφερότητας, που κάνουν την ιστορία να μοιάζει αληθινή και οικεία.

Ερμηνείες που δίνουν βάθος και αλήθεια

Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές. Η Sophie Marceau ως Εμανουέλ αποδίδει με εσωτερικότητα και ευγένεια την κόρη που παλεύει ανάμεσα στην ηθική της συνείδηση και την αγάπη για τον πατέρα της. Ο André Dussollier, στον ρόλο του Αντρέ, είναι γοητευτικός, πεισματάρης και ανθρώπινος, αποτυπώνοντας έναν άντρα που θέλει να φύγει όπως έζησε: με επιλογή και αξιοπρέπεια. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, όπως η αδελφή της Εμανουέλ και η μητέρα τους, προσθέτουν βάθος στην οικογενειακή ιστορία, χωρίς να επισκιάζουν τον πυρήνα της αφήγησης.

Νοήματα: Η φροντίδα, η ελευθερία και η συμφιλίωση

Τα νοήματα της ταινίας είναι πολυεπίπεδα. Η φροντίδα δεν είναι μόνο πρακτική, αλλά και συναισθηματική. Η συμφιλίωση δεν έρχεται πάντα μέσα από λόγια, αλλά μέσα από πράξεις. Το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια δεν είναι πολιτικό σύνθημα, αλλά προσωπική ανάγκη. Η ταινία θέτει ερωτήματα για την ευθανασία, την ελευθερία επιλογής, την οικογενειακή ευθύνη και την αγάπη που δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι αληθινή.

Γιατί αξίζει να τη δει κανείς

Αξίζει να δει κανείς την ταινία γιατί μιλά για κάτι που όλοι θα αντιμετωπίσουμε: Την απώλεια, τη φροντίδα, την αποδοχή. Παρά την προσέγγιση ενός δύσκολου συναισθηματικά θέματος, η  ταινία που δεν είναι μελό, αλλά αντίθετα δημιουργεί χώρο για σκέψη, συναίσθημα και ενσυναίσθηση. Ο François Ozon καταφέρνει να μετατρέψει μια δύσκολη θεματική σε μια κινηματογραφική εμπειρία που αγγίζει βαθιά, χωρίς να καταπιέζει. «Όλα Πήγαν Καλά» είναι μια ταινία για την αγάπη που αντέχει, για την ειρήνη που αναζητείται και για το τελευταίο αντίο που μπορεί να είναι γεμάτο φως.

Οδηγός διαπλοκής: Ολίγον από ελληνική πραγματικότητα

Δραματική

Μερικές φορές μια ταινία αντικατοπτρίζει τόσο καλά την πραγματικότητα, τόσο που δεν το περιμένεις ακόμη και όταν ο τίτλος σε προετοιμάζει. Πραγματικά σκεφτόμουν ότι είναι αξιοθαύμαστο μια αμερικάνικη ταινία που αναφέρεται στην δεκαετία του 70' στην άλλη γωνιά της γης  να παρουσιάζει  αληθοφανώς την ελληνική "λαμογιά" του σήμερα. Το θέμα προσεγγίζεται αξιοπρεπώς στη ταινία «Οδηγό Διαπλοκής» (American Hustle) με την οποία ολοκληρώνει την τριλογία («Οδηγός Αισιοδοξίας» και «Τhe Fighter»), του David O. Russel.

Η ταινία αρχίζει με τον πονηρό απατεώνα Ίρβιν Ρόζενφελντ (Κρίστιαν Μπέιλ), να φτιάχνει το περουκίνι του στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Με φλας μπακ γυρίζει πίσω στην παιδική του ηλικία και στην γνωριμία του με την επικίνδυνα γοητευτική συνεταίρο του Σίντνεϊ Πρόσερ (Έιμι Άνταμς), που του έκλεψε την καρδιά. Οι δουλειές ενώ πάνε καλά, πέφτουν στην παγίδα ενός πράκτορα του FBI, του Ρίτσι ΝτιΜάσιο (Μπράντλεϊ Κούπερ), ο οποίος τους εξαναγκάζει για να παγιδεύσουν άλλους απατεώνες. Ο φιλόδοξος ΝτιΜάσιο που κυνηγά την καριέρα τους ωθεί να “περικυκλώσουν” μαφιόζους και πολιτικούς, όπως είναι ο Κάρμιν Πολίτο (Τζέρεμι Ρένερ) ο φωτισμένος άρχοντας του Νιου Τζέρσεϊ. Η κακομαθημένη και απρόβλεπτη σύζυγος τού Ίρβινγκ, Ρόζαλιν (Τζένιφερ Λόρενς) που είναι έξαλλη με την εξωσυζυγική σχέση και θα αντρέψει τα σχέδιά τους.
Το άκρως ενδιαφέρον είναι ότι το στόρυ της ταινίας είναι αληθινό, πρόκειται για την ιστορία δυο απατεώνων της δεκαετίας του ’70 στις Η.Π.Α., στο σκάνδαλο Abscam, το οποίο ξεσκέπασε δωροδοκίες αρκετών πολιτικών προσώπων που διατηρούσαν πελατειακές σχέσεις. Σίγουρα πολλοί θεατές θα αναγνωρίσουν στοιχεία της ελληνικής πραγματικότητα οπότε θα νιώσουν πολύ οικεία στην πολυθρόνα του κινηματογράφου.
Για να δείτε το τρέιλερ της ταινίας πατήστε εδώ http://www.youtube.com/watch?v=msrAybzWl6I

AGNOSIA: σαν καλό μυθστόρημα

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ

Η μυρωδιά του χαρτιού ενός βιβλίου πάντα με μέθαγε. Αυτή την μυρωδιά ένιωθα να με περιτριγυρίζει βλέποντας την ισπανική ταινία “Agnosia” με την σκηνοθετική ματιά του Εugenio Mira. Σαφώς το καλογραμμένο σενάριο είναι το πρώτο συστατικό στοιχείο που μας βάζει στο πνεύμα της εποχής αλλά και στον κόσμο της ηρωίδας.

Η Joana Prats (Barbara Goenaga) πάσχει από agnosia, την ανικανότητα αναγνώρισης αντικειμένων παρά την επάρκεια αισθητικών πληροφοριών που φθάνουν γι’ αυτά στον εγκέφαλο από τα μάτια ή τα αυτιά ή με την αφή και κυρίως οφείλεται σε βλάβη περιοχών του εγκεφάλου που συμμετέχουν σε αυτές τις λειτουργίες ερμηνείας και μνημονικής ανάκλησης. Όλα άρχισαν στα Πυρηναία το 1892 όταν η ηρωίδα, μικρό κορίτσι τότε λιποθυμά. Μερικά χρόνια μετά στην Βαρκελώνη ένας νεαρός ο Vicent (Felix Gomez), ξυλοκοπείται και εκβιάζεται να αποσπάσει το βιομηχανικό μυστικό που κρύβει χωρίς να το γνωρίζει. Δίπλα της βρίσκεται ψυχρός αρραβωνιαστικός της ο Carles (Eduardo Noriega). Οι αδίστακτοι δολοπλόκοι θα μπορέσουν να ξεγελάσουν την Joana;
Ο σκηνοθέτης στην δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του καταφέρνει να μας μεταφέρει τα συναισθήματα ενός μοναχικού και απομονωμένου ανθρώπου λόγω της ασθένειάς του που η πρωταγωνίστρια ερμηνεύει με πειστικότητα η Goenaga. Η τρυφερή προσέγγιση ενισχύεται με τις ρομαντικές σκηνές: η προσπάθεια του ερωτοχτυπημένου νεαρού να φέρει τα άστρα ή την ψευδαίσθηση του στο δωμάτιο που κρύβεται η αγαπημένη του. Βαρύτητα δίνεται στην οπτική αντίληψη αλλά και στην συναισθηματική φόρτιση με την μουσική επένυδση που ενισχύει την δραματικότητα.

Στην ενδιαφέρουσα πλοκή συμβάλει η αφήγηση από δυο πλευρές αλλά και οι ανατροπές που επιτείνουν την περιέργεια. Ο θεατής δεν έλκεται μόνο από το ρομάντζο αλλά και από το ηθικό δίλημμα του ήρωα αλλά και το μαρτύριο της ηρωίδας.

Ραγισμένα όνειρα

Ένα δάκρυ στο μάγουλο, ψαχουλεύω την τσέπη μου για χαρτομάντιλο και όταν ανάψουν τα φώτα σκουπίζω βιαστικά τα μάτια μου...Δύσκολα μια ταινία με συγκινεί τόσο, όμως τα «Ραγισμένα Όνειρα» ή «The Broken Circle Breakdown» με άγγιξαν βαθιά. 

Σε μια λεπτή ισορροπία μεταξύ θλίψης και χαράς, ξετυλίγεται η ιστορία ενός ζευγαριού που έχει να αντιμετωπίσει τον καρκίνο του παιδιού του, τον φόβο του θανάτου, τις μεταξύ του συγκρούσεις. Δεν είναι όμως μια καταθλιπτική παρουσίαση μιας δυσάρεστης εμπειρίας στην μεγάλη οθόνη καθώς με φλας-μπακ γυρίζουμε πίσω στον χρόνο, στην γνωριμία και τον κεραυνοβόλο έρωτα του ζευγαριού, τον ερχομό του παιδιού, τις στιγμές ξεγνοιασιάς με φίλους. Οι κύκλοι της ζωής, οι καλές και οι άσχημες στιγμές συμπλέκονται, προσπαθούν να τους κρατήσουν ενωμένους και άλλοτε τους διαλύουν. Μπορεί η κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Γιόχαν Χέντελμπεργκ ο οποίος πρωταγωνιστεί στην ταινία και έχει συμβάλει στη συγγραφή του σεναρίου, να αγγίζει ένα πολύ βαρύ θέμα αλλά το κλίμα αλαφραίνει επίσης η υπέροχη κάντρυ μουσική καθώς ο ήρωας Ντιντιέ παίζει μπάντζο.

Με λιτή και ρεαλιστική ματιά ο σκηνοθέτης Φέλιξ Φον Γκρόνινγκεν, προσεγγίζει μια ανθρώπινη δοκιμασία, την απώλεια ενός παιδιού και την φθοροποιό δύναμη αυτής στις σχέσεις των γονιών του οποίοι αντιμετωπίζουν τον θάνατο με διαφορετικό τρόπο. Μέσα από την προσωπική αγωνία των ηρώων για το από που θα αντλήσουν δύναμη, είτε ως άθεος-μηδενιστή είτε ως απελπισμένος-θεοσεβούμενος, και οι δυο έχουν ανάγκη να κρατηθούν στην ζωή. Με μια ψυχαναλυτική διάθεση στη ταινία περιγράφεται η αγωνία των ηρώων να βρουν σύμβολα για να κρατήσουν μέσα ζωντανή την αγάπη.

Όταν η ανεμελιά χαθεί η πρωταγωνίστρια Βερλ Μπάτενς θα πει ότι η ζωή της τα έδωσε όλα και της τα πήρε πίσω και τώρα της “γελά στο πρόσωπο ειρωνικά”. Μέσα από αυτό το μάθημα οι ήρωες πρέπει να απαντήσουν σε ερωτήματα όπως εαν ο άνθρωπος με το πρόσχημα της ηθικότητας και της θρησκοληψίας μπορεί να βάλει φρένο στην επιστήμη που προσπαθεί να βρει θεραπεία για τον ανθρώπινο πόνο. Στιγμές συγκίνησης όπως  το νανούρισμα από την μπάντα στην κηδεία του παιδιού παντρεύονται με σκηνές έντασης και χιούμορ.

Μην το χάσετε!

                                                                                    Μαρία Αλιμπέρτη

Venus In Fur

Πάθος, σεξ, διαστροφή, πόλεμος των φύλων και φιλοσοφικές αναλύσεις...τρικυμία εν κρανίω και μάλλον στο δικό μου κρανίο που βομβαρδίστηκε με τόσες πληροφορίες. Η ταινία με γοήτευσε, με παρέσυρε-δεν κοίταξα ούτε μια φορά το ρολόι μου, το ομολογώ. Μερικές φορές, όμως, ένιωσα ότι δεν προλάβαινα να χωνέψω τις ιδέες στο νέο φιλμ του Ρομάν Πολάνσκι, το «Venus in Fur», που πραγματεύεται την εξουσία των φύλων μέσα σε μια σχέση. Συγκεκριμένα, πρόκειται για την εξουσία της ηδονής σε ένα παιχνίδι ανάμεσα στα φύλα, η οποία πολλές φορές σχοινοβατεί ανάμεσα στον αισθησιασμό και στη διαστροφή.

  Η ταινία που βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Ντέιβιντ Αϊβς, αρχίζει με μια οντισιόν για το ρόλο στη θεατρική μεταφορά της λογοτεχνικής επιτυχίας του Λέοπολντ φον Ζάχερ Μαζόχ που σόκαρε την αυστριακή κοινωνία του 1870.

Αργοπορημένη και βρεγμένη φθάνει στο θέατρο μια ιδιόρρυθμη ηθοποιός που υποδύεται η Εμανουέλ Σενιέ. Αν και δείχνει επιφανειακή, λαϊκή και απελπισμένα σέξυ, επί της σκηνής μεταμορφώνεται και παρασύρει τον σκηνοθέτη Τόμας (Ματιέ Αμαρλίκ) με την ερμηνεία και την γοητεία της.
 Και ενώ η ηθοποιός και ο σκηνοθέτης προβάρουν τα λόγια, ταυτίζονται και μπλέκονται σε μια σχέση θύτη-θύματος, μαζοχιστή και σαδιστή. 

Πάθος, ένταση και μια σχεδόν διατριβή για την μεταμόρφωση του γυναικείου υποταγμένου προτύπου σε σαδιστή-βασανιστή του άντρα στο πλαίσιο μιας κοινωνίας με πατριαρχικά στερεότυπα. 

Με σαγήνευσε το έξυπνο χιούμορ, αλλά μάλλον με απογοήτευσε το απροσδόκητο τέλος με μια ατυχή σκηνή που επιχειρεί μια αναγωγή στον βακχικό οίστρο.
 Πολύ επιτυχημένη ήταν η επιλογή της μουσικής επένδυσης αλλά και του ατμοσφαιρικού φωτισμού.
 Με κέρδισαν ακόμη και οι προσεγμένοι τίτλοι τέλους με έργα που απεικονίζουν την θεά Αφροδίτη σε διάφορες παραστάσεις.


Παίζεται:  Έμπασσυ Nova Odeon, Γαλαξίας, Ίλιον Digital Cinema, Σπόρτιγκ, Αβάνα, Σινέ Χολαργός, Ατλαντίς Classic Cinemas



                                                            Μ.ΑΛΙΜΠΕΡΤΗ

Miss Violence

Πέμπτη πρωί στην δημοσιογραφική προβολή, η συνάδελφος στη  διπλανή θέση εκστομίζει πολλάκις τον εθνικό μας επιθετικό προσδιορισμό. Ο συνάδελφος στην  πίσω σειρά εκτονώνεται στην πλάτη της καρέκλας μου και εγώ απορώ τι θέλει να πει ο ποιητής; Αυτή η σκέψη με βασανίζει όλη μέρα, τι θέλει να πει η ταινία;
Ένας πατέρας κτήνος που εκδίδει και βιάζει τις κόρες του, η παθογένεια της ελληνικής οικογένειας, οι συμπλεγματικοί γονείς που εκτονώνονται στα παιδιά τους, η αθωότητα που χάνεται πρόωρα όταν το παιδί πρέπει να αποκτήσει σεξουαλική ταυτότητα και η απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα από την βάρβαρη ενηλικίωση : όλα αυτά επιχειρεί να σχολιάσει το έργο.
Σκεφτόμουν, ξανασκεφτόμουν : έπρεπε ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Αβρανάς να μας σοκάρει τόσο;
Η βία όμως είναι σοκαριστική και η ρεαλιστική απόδοση ίσως είναι η πιο σωστή προσέγγιση αυτού του κοινωνικού θέματος. Η επιτυχία αυτής της ταινίας είναι ότι διχάζει την σκέψη μας: από την μια η άρνηση του θεατή να δεχθεί την ασχήμια του ζητήματος και από την  άλλη η αποδοχή του θέματος της ταινίας ως υπαρκτού κοινωνικού προβλήματος. Σε όλη αυτή την αληθοφάνεια σίγουρα συνέβαλαν οι πειστικοί ηθοποιοί που απέδωσαν το ήθος των ηρώων...
Εάν λοιπόν θέλετε να προβληματιστείτε σπεύσατε στις αίθουσες, εάν πάλι θέλετε απλώς να διασκεδάσετε επιλέξτε άλλη ταινία ή καθίστε σπίτι να δείτε κανένα σήριαλ.

                                                              Μαρία Αλιμπέρτη

Ο Εχθρός Μου

Συνήθως για τις ελληνικές ταινίες έχω μια επιφύλαξη, αλλά αυτή την φορά έπεσα έξω. Ήταν σαν να έβλεπα την περιπέτεια κάποιου γνωστού μου...
Ένας φιλήσυχος άνθρωπος, γεωπόνος στο επάγγελμα, ποτίζει τα λουλούδια. Βγαίνει βόλτα με την γυναίκα του. Γκρινιάζει στον έφηβο γιο του για την επίδοση του στο σχολείο και μαλώνει την κόρη του που άργησε να γυρίσει στο σπίτι. Οι ληστές μπαίνουν στο σπίτι του και ο "εχθρός" ξυπνά μέσα του ...
Η ιστορία μου θύμισε τους απελπισμένους κατοίκους της Κυψέλης που πριν λίγα χρόνια μου έλεγαν κατά την διάρκεια ρεπορτάζ ότι φοβούνταν τα βράδια και κλειδαμπαρώνουν για να μην μπουν ληστές. "Δεν είμαστε ρατσιστές, μας ανάγκασαν να γίνουμε με τους πεινασμένους μετανάστες που έφεραν παράνομα εδώ". Κάπως έτσι την πάτησε και ο ήρωας του έργου. Ήθελε να προστατεύσει την οικογένειά του και την περιουσία και ξαφνικά ανακάλυψε το τέρας της βίας που ζούσε μέσα του.
Μια πολύ ανθρώπινη ιστορία, πολύ κοντά στην καθημερινότητά μας προσεγγίζεται πολύ ρεαλιστικά από τον σκηνοθέτη Γιώργο Τσεμπερόπουλο σε ένα καλογραμμένο σενάριο του Γιάννη Τσίρου.Ευχάριστη έκπληξη ο Μανώλης Μαυροματάκης στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά επίσης ικανοποιητικές ήταν οι ερμηνείες των υπόλοιπων ηθοποιών: Μαρία Ζορμπά, Γιώργος Γάλλος, Αντώνης Καρυστινός, Θανάσης Παπαγεωργίου, Αριάδνη Καβαλιέρου, Ηλίας Μουλάς
Ενδιαφέρουσα βρήκα την μουσική επένδυση στο μήκος του ροκ και ταιριαστή στο θέμα σκοτεινή φωτογραφία.
Μόνο μειονέκτημα ίσως η διάρκεια της ταινίας 112 λεπτών, θα μπορούσε να είναι πιο περιεκτική και σύντομη.

Παίζεται: Odeon Όπερα, Δαναός,Αλεξάνδρα Europa Cinema, Κηφισιά Cinemax-C,Τρία Αστερια 3D Digital, VILLAGE SHOPPING AND MORE, STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ,,ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ,VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL,ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ,VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO




                                 Μαρία Αλιμπέρτη