Έκθεση «Are you lonely tonight? I’m so lonesome I could cry» – Μια τραγικωμωδία για τη μοναξιά στην ψηφιακή εποχή

Η Australian Centre for Contemporary Art (ACCA) στη Μελβούρνη εγκαινιάζει μια νέα έκθεση αφιερωμένη στη μοναξιά, συνδυάζοντας έργα 11 καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο. Η έκθεση λειτουργεί ως μια σύγχρονη τραγικωμωδία για όσους ζουν «διαρκώς online», εξερευνώντας τη διαφορά ανάμεσα στη μοναξιά και την απομόνωση, τη συνδεσιμότητα και την πραγματική σύνδεση.

 Μια έκθεση για την εποχή της μοναξιάς

Στην είσοδο της έκθεσης, ένα χρυσόψαρο με το όνομα Pao Pao κοιτάζει από το λιτό ενυδρείο του. Ανήκει στον συν-επιμελητή της έκθεσης και καλλιτεχνικό διευθυντή της ACCA, Myles Russell‑Cook, ο οποίος το ονόμασε από τον «τελευταίο χρυσόψαρο στη Γη» της ταινίας μικρού μήκους Endling της Kelly Yu, που προβάλλεται στην επόμενη αίθουσα.

Η έκθεση αποτελεί την πρώτη της νέας σειράς της ACCA με θέμα «Τέχνη και Συναίσθημα» — με τις επόμενες ενότητες να αφορούν τη χαρά και την οργή. Συμμετέχουν καλλιτέχνες όπως ο Gideon Appah, ο Seth Brown, η Polly Borland, καθώς και η ηθοποιός και ζωγράφος Lucy Liu. «Η μοναξιά είναι σαν πείνα», λέει ο Russell‑Cook. «Δεν ξέρεις τι χρειάζεσαι ή τι θα σε ικανοποιήσει. Είναι σαν να έχεις πέσει έξω από τον κόσμο».

Το “Museum of Loneliness” του Patrick Pound

Στο κέντρο της έκθεσης βρίσκεται μια νέα ανάθεση της ACCA: το Museum of Loneliness του Νεοζηλανδού καλλιτέχνη και αρχειονόμου Patrick Pound, ο οποίος έχει συλλέξει πάνω από 70.000 φωτογραφίες και αμέτρητα αντικείμενα από το διαδίκτυο. Ο Pound περνά ώρες στο eBay αναζητώντας αντικείμενα που «μιλούν» στη μοναξιά:ένα λούτρινο ουρακοτάγκο της IKEA, διάσημο στο διαδίκτυο ως σύντροφος ενός μακάκου που απορρίφθηκε από το κοπάδι του,θρησκευτικά αντικείμενα,LPs, VHS, DVDs, και φυσικά, μια μικροσκοπική φιγούρα ενός άνδρα — «ο πιο μόνος άνθρωπος» της έκθεσης. «Το να περνάς έξι ώρες τη μέρα στο ίντερνετ είναι κάπως τραγικό», λέει ο Pound. «Αλλά εκεί έχω φτιάξει μια κοινότητα».

Η μοναξιά ως σωματική εμπειρία

Η συν-επιμελήτρια Sophie Prince περιγράφει τη μοναξιά ως μια χημική διαδικασία που επηρεάζει το σώμα. Στην έκθεση, ένα ξαπλωμένο κουκλάκι με απλωμένα χέρια συμβολίζει αυτή την ακινησία. «Ξαπλώνω κι εγώ έτσι όταν καταρρέω», λέει η Prince. «Προσπαθώ να σβήσω τον θόρυβο του μυαλού».

Lucy Liu: Η μοναξιά ως οριζόντια εμπειρία

Η Lucy Liu παρουσιάζει τρία μεγάλα έργα που αντλούν έμπνευση από την ιαπωνική ερωτική τέχνη shunga, απεικονίζοντας στιγμές ιδιωτικής απόλαυσης και σωματικής αυτονομίας. Η μοναξιά, εδώ, γίνεται μια προσωπική, οριζόντια εμπειρία.

Τεχνολογία, έρωτας και μοναξιά

Η έκθεση εξερευνά και τη μοναξιά της ψηφιακής εποχής: Στο έργο If I die, please delete my Soundcloud της Natasha Matila‑Smith, μια γυναίκα «σαπίζει στο κρεβάτι» ενώ στην οθόνη εμφανίζονται μηνύματα απογοήτευσης από dating apps. Ο Frank του Seth Brown — ένα μηχανικό μπουκάλι μουστάρδας με χοτ‑ντογκ για χέρι — κάνει ατελείωτο scroll στο Instagram αναζητώντας το «τέλειο» AI‑generated ψωμάκι του.Η έκθεση αναδεικνύει πώς η τεχνολογία μπορεί να ενισχύσει τη μοναξιά, ακόμη κι όταν υπόσχεται σύνδεση.

πηγη: https://www.theguardian.com/

HER: Ο Σπάικ Τζόνζι σε μεγάλα κέφια

Όταν βλέπεις μια εικόνα από το μέλλον που μου φαίνεται τόσο οικεία, με ανησυχεί. Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι με τεχνολογική ή χωρίς την τεχνολογική πρόοδο η μοναξιά προκαλεί τις ίδιες πληγές στις ψυχές των ανθρώπων. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε και ο κινηματογραφιστής Σπάικ Τζόνζι για να δημιουργήσει τη νέα του ταινία “Her”. Με μια άλλη ματιά προσεγγίζει την ανθρώπινη επαφή μέσα στις μεγαλουπόλεις που μοιάζουν με ανθρώπινο μελίσσι αλλά ταυτόχρονα ο καθένας έχει την κυψέλη της απομόνωσή του. Ίσως γι'αυτό το «Her» ανακηρύχθηκε η καλύτερη ταινία του 2013 για το National Board of Review, την ένωση διάσημων σινεφίλ, ακαδημαϊκών και νεαρών κινηματογραφιστών και μαθητών.

Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Σπάικ Τζόνζι ενσαρκώνει έναν επιστολογράφο που βιοπορίζεται από τις επιστολές ερωτικές και μη που γράφει για λογαριασμό άλλων. Μετά το διαζύγιό του ο ίδιος δεν μπορεί να συνδεθεί και να νιώσει έντονα συναισθήματα. Καταφεύγει στην λύση του cybersex αλλά ούτε αυτό τον ικανοποιεί. Ώσπου αγοράζει ένα λογισμικό με συναισθηματική νοημοσύνη. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν χωρίς να το καταλάβει ερωτεύεται την προσωπικότητα του λογισμικού.
Με ευαισθησία αλλά και ένα ιδιαίτερο χιούμορ εξηγείται πως ένα υποκατάστατο μιας ανθρώπινης σχέσης βοήθησε τον ήρωα να βγει από το πένθος του γάμου του, αλλά ταυτόχρονα διακινδυνεύει να πληγωθεί όπως μια κανονική σχέση. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν σήμερα και οι σχέσεις μέσω των social media; Μέσα από μια πολύ ατμοσφαιρική φωτογραφία αποδίδεται ένα σύμπαν συναισθημάτων που μας κάνει να ταυτιστούμε με τον ήρωα, να τον αγαπήσουμε και να τον κατανοήσουμε. Να μπούμε στην θέση του και να προβληματιστούμε : τι και εαν αυτού του είδους σχέσης είναι κοινωνικά αποδεκτός, τι και εαν καλύπτει τα κενά μας, μπορεί να αντικαταστήσει την επαφή, το άγγιγμα και την αγκαλιά ενός συναθρώπου μας; Τι είναι προτιμότερο να ζεις μια μοναχική ζωή ή μια εικονική πραγματικότητα με κάτι άψυχο;