Η έκθεση «Η Ελλάδα στη Ρώμη» στα Μουσεία του Καπιτωλίου αφηγείται την πορεία μέσα από την οποία ο Ελληνικός Πολιτισμός – από τα λάφυρα των κατακτήσεων έως την ενσωμάτωσή τους σε ρωμαϊκές επαύλεις και ναούς – διαμόρφωσε την τέχνη, την αισθητική και τελικά την ταυτότητα της Αιώνιας Πόλης.
«Infesta mihi credite signa ab Syracusis illata sunt hunc urbi», γράφει ο Λίβιος, παραθέτοντας τα λόγια του Κάτωνα το 195 π.Χ., ο οποίος κατακεραύνωνε την εισροή ελληνικών έργων τέχνης από τις Συρακούσες. Ωστόσο, η ελληνική επιρροή είχε ήδη διεισδύσει βαθιά στη ζωή της πόλης.
Μια αφήγηση που αρχίζει από τον μύθο της πόλης
Η αντίφαση ανάμεσα στην επιφυλακτικότητα και την αναγνώριση της ελληνικής ανωτερότητας συνόδευε τη ρωμαϊκή κοινωνία από νωρίς. Η ίδια η μυθολογική αφήγηση της Ρώμης ως «ελληνικής πόλης» μαρτυρά την παλαιότητα αυτής της συνείδησης. Ακόμη και στην αρχιτεκτονική και τη γλυπτική, ελληνικές μορφές υιοθετούνταν ήδη από πολύ πρώιμες εποχές.
Η έκθεση «Η Ελλάδα στη Ρώμη»: 150 πρωτότυπα έργα σε μια υποδειγματική παρουσίαση
Η μεγάλη αυτή αφήγηση της ελληνικής διείσδυσης στην Urbs παρουσιάζεται στην έκθεση «Greece in Rome», σε επιμέλεια των Ευγένιου Λα Ρόκα και Κλαούντιο Παρίζι Πρεσίτσε, έως τις 12 Απριλίου στη Villa Caffarelli. Η έκθεση παρουσιάζει 150 ελληνικά πρωτότυπα έργα, ορισμένα εκ των οποίων εκτίθενται για πρώτη φορά, ενώ άλλα επιστρέφουν στη Ρώμη μετά από αιώνες.
Μουσειογραφία που ξεχωρίζει: τεχνολογία και αρχαιολογία σε ισορροπία
Iδιαίτερη έμφαση δίνεται στη μουσειογραφία, θεωρώντας ότι η επιτυχία της έκθεσης ξεκινά από εκεί. Η Villa Caffarelli παρουσιάζει μια από τις πιο καλοδουλεμένες αρχαιολογικές σκηνοθεσίες των τελευταίων ετών. Η αφήγηση επιτυγχάνεται μέσα από ισορροπημένη σύζευξη πραγματικού αντικειμένου και ψηφιακής αναπαράστασης. Η τεχνολογία λειτουργεί ως εργαλείο εμβύθισης, χωρίς να επισκιάζει τα εκθέματα.
Απλές αλλά ευρηματικές λύσεις που ενισχύουν την κατανόηση
Παράλληλα, η έκθεση αξιοποιεί και απλές, ευρηματικές λύσεις: μια σιλουέτα στο πίσω μέρος μιας προθήκης βοηθά τον επισκέπτη να «διαβάσει» τα αποσπασματικά κατάλοιπα μιας πήλινης Αμαζόνας. Η έκθεση αναδεικνύει τη μεταμόρφωση των αντικειμένων: από αναθήματα ή ταφικά σύμβολα σε πολιτικά εμβλήματα και δείκτες κύρους στις αριστοκρατικές οικίες.
Αντικείμενα με πολλαπλές ζωές και πολλαπλά νοήματα
Κάθε έργο παρουσιάζεται ως φορέας πολλαπλών ζωών και νοημάτων. Η έκθεση επιτυγχάνει αυτό που ο Στίβεν Γκρίνμπλατ ονομάζει «resonance» και «wonder»: μια αίσθηση ζωντανής παρουσίας, που η παρακμή των μύθων υποχωρεί μπροστά στην ψευδαίσθηση της επιβίωσης.
Η είσοδος ως τελετουργικό πέρασμα
Η είσοδος στην κεντρική αίθουσα οργανώνεται γύρω από την ιδέα του ορίου και του περάσματος – μια μουσειογραφική «μύηση» στον επόμενο σταθμό. Μικρές κεφαλές από λατρευτικά ή αναθηματικά αγάλματα πλαισιώνουν τον χώρο, οδηγώντας το βλέμμα προς τη μεγάλη αίθουσα με την προβολή.
Αρχιτεκτονικές αναφορές και φωτιστικές λεπτομέρειες
Η λύση παραπέμπει σε αρχιτεκτονικά πρότυπα αρχαίων ναών, όπως ο «ναός των Αθηναίων» στη Δήλο. Ιδιαίτερη προσοχή έχει δοθεί στη φωτοσκίαση, στη γωνιακή θέαση των γλυπτών και στην τοποθέτηση έργων όπως η μαρμάρινη λήκυθος στην «αίθουσα του κήπου».
Πηγή : https://www.finestresullarte.info/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου