Κυριακή 5 Ιουλίου 2026

Το Μουσείο Ορσέ γιορτάζει 40 χρόνια: Αποκατεστημένος Κουρμπέ, μεγάλη έκθεση για την Mary Cassatt







Το Musée d’Orsay συμπληρώνει φέτος σαράντα χρόνια λειτουργίας και το γιορτάζει με ένα πλούσιο πρόγραμμα που εκτείνεται σε όλο το 2026. Με το σύνθημα «Rêvons, c’est l’heure!» από τον Paul Verlaine, το μουσείο παρουσιάζει μεγάλες εκθέσεις, νέες μόνιμες γκαλερί, σημαντικές αποκαταστάσεις, συνεργασίες με σύγχρονους καλλιτέχνες και μια σειρά εκδηλώσεων που κορυφώνονται τον Δεκέμβριο. Η επέτειος δεν είναι απλώς μια γιορτή, αλλά μια αναδρομή στη μεταμόρφωση ενός ιστορικού κτιρίου σε έναν από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς θεσμούς της Ευρώπης.


Από τον σιδηροδρομικό σταθμό στο εμβληματικό μουσείο

Πριν από το 1986, στη θέση του μουσείου βρισκόταν το Palais d’Orsay, που καταστράφηκε το 1871. Στα ερείπια του οικοδομήθηκε ο σταθμός του Victor Laloux για τη Διεθνή Έκθεση του 1900, ένα τεχνολογικό θαύμα της εποχής. Μετά την παρακμή του σταθμού, το κτίριο γνώρισε ποικίλες χρήσεις: κέντρο υποδοχής αιχμαλώτων πολέμου, κινηματογραφικό σκηνικό για τον Όρσον Γουέλς, ακόμη και προσωρινή αίθουσα δημοπρασιών. Η απειλή κατεδάφισης στα 1970s αποτράπηκε χάρη στην παρέμβαση του Valéry Giscard d’Estaing, που αποφάσισε τη μετατροπή του σε μουσείο αφιερωμένο στις τέχνες του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα. Το Musée d’Orsay άνοιξε στις 9 Δεκεμβρίου 1986 και από τότε έχει υποδεχθεί πάνω από 113 εκατομμύρια επισκέπτες.


Νέες μόνιμες γκαλερί και έργα μνήμης

Η καρδιά του εορταστικού προγράμματος είναι η ενίσχυση της μόνιμης συλλογής. Στις 4 Δεκεμβρίου 2026 ανοίγουν οι νέες γκαλερί διακοσμητικών τεχνών 1850–1890 στη Nicole Dassault Gallery, με έπιπλα, μπρούντζους, κεραμικά, σμάλτα και υαλουργήματα που αναβιώνουν το ύφος του Δεύτερου Αυτοκρατορίας και των πρώτων χρόνων της Τρίτης Δημοκρατίας.


Εξίσου σημαντική είναι η μόνιμη γκαλερί «Σε ποιον ανήκουν αυτά τα έργα;», αφιερωμένη στα MNR — έργα που ανακτήθηκαν από τη Γερμανία και την Αυστρία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, συχνά προϊόντα αντισημιτικής λεηλασίας. Το μουσείο διατηρεί ακόμη 225 τέτοια έργα και η γκαλερί λειτουργεί ως χώρος μνήμης και έρευνας προέλευσης.


Η μεγάλη αποκατάσταση του Κουρμπέ

Το πιο συμβολικό έργο της χρονιάς είναι η ολοκλήρωση της αποκατάστασης του Un enterrement à Ornans του Gustave Courbet, στις 6 Αυγούστου 2026. Η διαδικασία διήρκεσε δεκαπέντε μήνες και πραγματοποιήθηκε δημόσια, επιτρέποντας στους επισκέπτες να παρακολουθήσουν την αποκάλυψη των αυθεντικών χρωμάτων κάτω από κιτρινισμένα βερνίκια και κρυμμένες λεπτομέρειες στις άκρες του καμβά.


Νέες αποκτήσεις: Caillebotte και οι ανεμιστήρες των Ιμπρεσιονιστών

Το μουσείο εμπλουτίστηκε με το Self-Portrait at the Easel του Gustave Caillebotte, το μοναδικό αυτοπορτρέτο που εξέθεσε ο καλλιτέχνης εν ζωή. Εξαιρετική είναι και η δωρεά της οικογένειας Kan: δεκαεπτά ανεμιστήρες ζωγραφισμένοι από Degas, Toulouse-Lautrec, Gauguin και Pissarro, ένα σπάνιο σύνολο που φωτίζει τις πιο ευαίσθητες πτυχές του ιμπρεσιονισμού.


Εκθέσεις για Ρενουάρ, Cassatt και Μονέ

Το 2026 είναι «Έτος Ιμπρεσιονισμού». Το μουσείο παρουσιάζει δύο εκθέσεις για τον Ρενουάρ:

– Renoir and Love, με πενήντα έργα από την πρώιμη περίοδο του καλλιτέχνη

– Renoir the Draftsman, αφιερωμένη στα σχέδιά του


Το φθινόπωρο ακολουθεί η μεγάλη έκθεση Mary Cassatt. The Independent, η πρώτη τόσο εκτεταμένη παρουσίαση της Cassatt από γαλλικό εθνικό ίδρυμα, με περίπου 80 έργα και νέα αρχειακά ευρήματα.


Στις 30 Σεπτεμβρίου ανοίγει η έκθεση για τον Claude Monet, με 76 πίνακες και επιστημονική ανάλυση πέντε έργων μέσω ακτίνων Χ και υπέρυθρης φωτογραφίας.


Σύγχρονη τέχνη στο Ορσέ

Το μουσείο προσκαλεί σύγχρονους δημιουργούς να συνομιλήσουν με τις συλλογές του. Η Jenny Holzer μετατρέπει την πρόσοψη σε επιφάνεια φωτεινών προβολών με αποσπάσματα επιστολών καλλιτεχνών, ενώ μια LED εγκατάσταση συνομιλεί με τα έργα του Συμβολισμού. Ο σκηνογράφος Richard Peduzzi παρουσιάζει τις φανταστικές αρχιτεκτονικές του, ενώ πέντε δημιουργοί κόμικς και οι Sophie Calle και Catherine Meurisse προσφέρουν προσωπικές ερμηνείες του μουσείου.


Επιστημονική έρευνα και το ταξιδιωτικό MuM’Orsay

Τον Δεκέμβριο πραγματοποιείται το διεθνές συνέδριο «Orsay, 40 Years Later», ενώ αναβιώνει το ιστορικό περιοδικό 48/14. Το 2027 ανοίγει το νέο Κέντρο Πόρων Daniel Marchesseau με 55.000 τόμους και εκατοντάδες μέτρα αρχείων.


Ιδιαίτερα πρωτότυπο είναι το MuM’Orsay: ένα κινητό μουσείο σε φορτηγό, που από τον Οκτώβριο 2026 θα μεταφέρει είκοσι αυθεντικά έργα σε αγροτικές περιοχές και γειτονιές μακριά από μεγάλα μουσεία.


Η μεγάλη γιορτή του Δεκεμβρίου

Στις 4 Δεκεμβρίου ανοίγουν οι νέες γκαλερί. Στις 5 και 6 Δεκεμβρίου το μουσείο ανοίγει δωρεάν για ένα εορταστικό Σαββατοκύριακο με συναυλίες, αναγνώσεις και συναντήσεις με καλλιτέχνες. 

Στις 12 Δεκεμβρίου, ο Thomas Jolly μεταμορφώνει την κεντρική αίθουσα σε χορευτικό πάρτι «Boum 1986», εμπνευσμένο από την ενέργεια και την πολιτιστική απελευθέρωση της δεκαετίας του ’80.


πηγη:https://www.finestresullarte.info/

Ζήτηση για τα Old Masters: Η δημοπρασία του Christie’s ξεπερνά τα 51 εκατ. δολάρια





Με πωλήσεις που άγγιξαν τα 51,4 εκατομμύρια δολάρια, η πρόσφατη δημοπρασία Old Masters του Christie’s στο Λονδίνο επιβεβαιώνει ότι η αγορά της κλασικής τέχνης παραμένει ένα από τα πιο σταθερά και ανθεκτικά πεδία του διεθνούς συλλεκτικού ενδιαφέροντος. Παρά τις διακυμάνσεις που επηρεάζουν άλλους τομείς της αγοράς, τα ιστορικά έργα συνεχίζουν να προσελκύουν έντονο ανταγωνισμό και υψηλές τιμές, ενισχύοντας την εικόνα τους ως ασφαλές επενδυτικό καταφύγιο.


Διεθνής ανταγωνισμός για ιστορικά αριστουργήματα

Η δημοπρασία αποτέλεσε πεδίο έντονης διεθνούς διεκδίκησης. Σπάνια έργα του 16ου και 17ου αιώνα συγκέντρωσαν εξαιρετικό ενδιαφέρον, με πολλές τιμές να ξεπερνούν τις αρχικές εκτιμήσεις. Η ζήτηση για έργα μεγάλων Ευρωπαίων δασκάλων παραμένει ισχυρή, επιβεβαιώνοντας ότι η κατηγορία των Old Masters διατηρεί την ανταγωνιστικότητά της σε μια αγορά που συχνά χαρακτηρίζεται από αστάθεια.


Εμπιστοσύνη στην αγορά και δυναμική ψηφιακή συμμετοχή

Το Christie’s υπογράμμισε ότι η δημοπρασία αντανακλά την ανανεωμένη εμπιστοσύνη των συλλεκτών στην ιστορική τέχνη. Η συμμετοχή ήταν ιδιαίτερα υψηλή, τόσο μέσα στην αίθουσα όσο και μέσω ψηφιακών πλατφορμών και τηλεφωνικών προσφορών. Η ενίσχυση των διαδικτυακών συμμετοχών συνέβαλε στην άνοδο των τιμών και στην επίτευξη ισχυρών αποτελεσμάτων για τα έργα που προσφέρθηκαν.


Η κλασική τέχνη ως επενδυτικό καταφύγιο

Οι ειδικοί της αγοράς τέχνης επισημαίνουν ότι τα κλασικά έργα παραμένουν ασφαλής επενδυτική επιλογή χάρη στη σπανιότητά τους και την ιστορική τους αξία. Η ζήτηση δεν περιορίζεται στους ιδιώτες συλλέκτες, αλλά επεκτείνεται σε μουσεία και πολιτιστικούς οργανισμούς που επιδιώκουν να ενισχύσουν τις συλλογές τους με έργα υψηλής σημασίας.


Η συνέχεια της διεθνούς πολιτιστικής δραστηριότητας

Η δημοπρασία εντάσσεται σε μια σειρά διεθνών εκδηλώσεων που διοργανώνει το Christie’s καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τη ζωντάνια της παγκόσμιας αγοράς τέχνης και την αυξανόμενη επιθυμία των συλλεκτών να αποκτήσουν έργα με βαθιά πολιτιστική και ιστορική αξία, τα οποία αποτελούν ζωντανές μαρτυρίες της εξέλιξης των ευρωπαϊκών σχολών ζωγραφικής.


πηγη:https://www.voiceofemirates.com/

Παναζτεπέ: Ο οικισμός 5.000 ετών - καταστράφηκε, ξαναχτίστηκε και τελικά εγκαταλείφθηκε μετά από αρχαίους σεισμούς


Μια νέα μελέτη για τον Παναζτεπέ, έναν οικισμό της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού κοντά στη σύγχρονη Σμύρνη, αποκαλύπτει ένα από τα πιο πρώιμα και λεπτομερή αρχαιοσεισμολογικά αρχεία της δυτικής Ανατολίας. Οι ερευνητές εντόπισαν δύο διαδοχικούς σεισμούς που κατέστρεψαν τον οικισμό πριν από περίπου 5.000 χρόνια. Ο πρώτος οδήγησε σε ανακατασκευή και αλλαγές στην αρχιτεκτονική. Ο δεύτερος ήταν τόσο εκτεταμένος ώστε η κοινότητα εγκατέλειψε οριστικά τον χώρο.


Ένας παράκτιος οικισμός της Εποχής του Χαλκού

Ο Παναζτεπέ βρίσκεται στη σημερινή περιοχή Μενεμένη της Σμύρνης. Στην τρίτη χιλιετία π.Χ. το τοπίο ήταν διαφορετικό: ο οικισμός βρισκόταν μέσα στο Δέλτα του Γεδίζου, πιθανότατα σε νησίδα ή χερσόνησο συνδεδεμένη με τις θαλάσσιες διαδρομές του Αιγαίου. Η θέση του εξηγεί τη σημασία του, καθώς βρισκόταν κοντά στον Κόλπο της Σμύρνης και στις οδούς που οδηγούσαν προς την ενδοχώρα της Ανατολίας.


Πώς «διαβάζονται» οι αρχαίοι σεισμοί

Οι ερευνητές δεν αποδίδουν κάθε κατάρρευση σε σεισμό. Εξετάζουν συγκεκριμένα μοτίβα, γνωστά ως Earthquake Archaeological Effects: κλίση τοίχων προς την ίδια κατεύθυνση, μπλοκ‑όπως καταρρεύσεις, πλευρικές μετατοπίσεις, «φιδίσιες» παραμορφώσεις, κατάρρευση στεγών, ίχνη φωτιάς και αντικείμενα που βρέθηκαν στη θέση τους κάτω από στρώματα καταστροφής. Στον Παναζτεπέ, πολλά κτίρια εμφάνισαν συγγενείς παραμορφώσεις, δείχνοντας ξαφνική και κατευθυνόμενη σεισμική κίνηση.


Ο πρώτος σεισμός: κατάρρευση και ανακατασκευή

Η πρώτη καταστροφή χρονολογείται γύρω στο 3000–2700/2650 π.Χ. Κτίρια παρουσίασαν κλίση προς τα ανατολικά, «φιδίσιες» παραμορφώσεις και κατάρρευση στεγών. Ακολούθησε φωτιά, με καμένα δοκάρια και πορτοκαλί πηλώδη υλικά. Κάτω από τα ερείπια βρέθηκαν αγγεία, οστά και όστρακα στη θέση τους, δείχνοντας ότι η καταστροφή ήταν αιφνίδια. Παρ’ όλα αυτά, οι κάτοικοι επέστρεψαν, ενίσχυσαν τους τοίχους και αναδιοργάνωσαν τον χώρο.


Ο δεύτερος σεισμός: εκτεταμένη καταστροφή και εγκατάλειψη

Η δεύτερη καταστροφή, γύρω στο 2550/2500–2300 π.Χ., ήταν πολύ πιο εκτεταμένη. Επτά γειτονικά κτίρια εμφάνισαν σοβαρές παραμορφώσεις: τοίχοι που έγειραν έως και 40 μοίρες, πλευρικές μετατοπίσεις και μπλοκ‑όπως καταρρεύσεις. Η ζημιά κάλυψε σχεδόν όλο τον οικισμό. Οι ερευνητές θεωρούν ότι η κοινότητα δεν μπόρεσε πλέον να ανακάμψει, οδηγώντας σε πλήρη εγκατάλειψη.


Ένα ευρύτερο αρχαιοσεισμολογικό τοπίο

Ο Παναζτεπέ εντάσσεται σε ένα μεγαλύτερο δίκτυο πρώιμων σεισμικών καταστροφών στη δυτική Ανατολία. Άλλοι οικισμοί της Εποχής του Χαλκού, όπως το Μπακλα Τεπέ, το Λιμάνι Τεπέ, το Γιασσιτέπε και το Τσουκουρίτσι, παρουσιάζουν αντίστοιχα στρώματα καταστροφής. Η δεύτερη φάση του Παναζτεπέ είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς δεν έχει γνωστό παράλληλο στην περιοχή και καλύπτει ένα κενό στο προϊστορικό σεισμικό αρχείο.


Όταν η ανθεκτικότητα δεν αρκεί

Η μελέτη δείχνει ότι οι κοινότητες της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού δεν ήταν παθητικά θύματα. Ανακατασκεύασαν, προσαρμόστηκαν και άλλαξαν την αρχιτεκτονική τους. Όμως η ανθεκτικότητα έχει όρια. Στον Παναζτεπέ, η αλληλουχία είναι ξεκάθαρη: καταστροφή, επισκευή, προσαρμογή, νέα καταστροφή και τελική εγκατάλειψη. Στους τοίχους ενός οικισμού 5.000 ετών, οι αρχαιολόγοι μπορούν πλέον να διαβάσουν όχι μόνο τους αρχαίους σεισμούς, αλλά και τη στιγμή που η ανοικοδόμηση δεν ήταν πια δυνατή.



πηγη:https://www.anatolianarchaeology.net/


Σάββατο 4 Ιουλίου 2026

Η «Τρικυμία» του Σαίξπηρ στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων






Στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων παρουσιάζεται σήμερα και αύριο η «Τρικυμία» του Σαίξπηρ, ένα έργο που παραμένει επίκαιρο χάρη στη βαθιά του σκέψη για την εξουσία, την ανθρώπινη ωριμότητα και τη συμφιλίωση. Ο άνθρωπος, μέσα στη διαρκή του περιπέτεια, κατακτά τόπους ξένους προς τη δική του ιδιοσυγκρασία και συχνά επιλέγει να επιβληθεί με τον δικό του πολιτισμό. Στο έργο, όμως, ο Πρόσπερο θα περάσει μέσα από πέντε κρίσιμες αναμετρήσεις για να φτάσει στην απόλυτη ωριμότητα, απαρνούμενος τη βίαιη εξουσία και στρεφόμενος προς τη συγχώρηση.


Η φιλοσοφία της «Τρικυμίας»

Στο τελευταίο έργο του Σαίξπηρ, ο σοφός Πρόσπερο παρουσιάζεται ως κυρίαρχος μιας επικράτειας μέσω της μαγείας του. Ελέγχει τη φύση, τους ανθρώπους, τον χρόνο και τη ροή των γεγονότων, σαν ένας σκηνοθέτης που κινεί τα νήματα. Αυτή η δύναμη, όμως, τον έχει απομακρύνει από την αληθινή φύση του ανθρώπου, καθώς η γνώση του λειτουργεί ως μηχανισμός ελέγχου. Η παράσταση παρακολουθεί τη συνειδητή επιλογή του να γίνει και πάλι άνθρωπος, συναντώντας τη μενανδρική σκέψη ότι ο άνθρωπος γίνεται ωραίος όταν χρησιμοποιεί τη δύναμή του για το κοινό καλό.


Η καλλιτεχνική ομάδα

Η παράσταση φέρει τη δραματουργία και σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν, ενώ η μετάφραση είναι του Νίκου Χατζόπουλου. Τη μουσική υπογράφει ο Γιώργος Πούλιος, ο οποίος βρίσκεται και επί σκηνής. Ο σκηνικός χώρος διαμορφώνεται από τη Μαρία Σιμωνίς Σακαλίδη Τσακίρη, τα κοστούμια από το Celebrity Skin, την κινησιολογία από τη Σοφία Μιχαήλ και τους φωτισμούς από τον Αλέξανδρο Αλεξάνδρου. Βοηθός σκηνοθέτη είναι η Άντζελα Σπυροπούλου, ενώ τη γραφιστική επιμέλεια έχει ο Πέτρος Παράσχης. Τις φωτογραφίες υπογράφει ο Νικίτα Κουνίτσκιι.


Οι ερμηνευτές

Στην παράσταση συμμετέχουν οι Σταύρος Τσακίρης, Γωγώ Μπρέμπου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Νεκταρία Γιαννουδάκη και η Αιμιλία Υψηλάντη. Η διεύθυνση παραγωγής ανήκει στον Λευτέρη Κώτση, ενώ την παραγωγή έχει η ΑΜΚΕ Εταιρεία Θεάτρου Υπερίων.


Η ουσία του έργου

Η «Τρικυμία» αποτελεί μια διαδρομή αυτογνωσίας, που ο Πρόσπερο επιλέγει να εγκαταλείψει την παντοδυναμία του και να επιστρέψει στην ανθρώπινη κατάσταση. Η παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων αναδεικνύει αυτή τη μετάβαση με τρόπο βαθιά συγκινητικό, φωτίζοντας την ανάγκη για συμφιλίωση, σοφία και κοινό καλό.





Η επαναξιολόγηση του Παγκόσμιου Γεωπάρκου UNESCO Λαυρεωτικής: η ζωντανή κληρονομιά της περιοχής








Με ένα πλούσιο πρόγραμμα επισκέψεων και περιηγήσεων συνεχίστηκε, τις προηγούμενες ημέρες, η επιτόπια επαναξιολόγηση του Παγκόσμιου Γεωπάρκου UNESCO Λαυρεωτικής. Οι ανεξάρτητες αξιολογήτριες της UNESCO, Naomi Foster και Leire Maria Barriuso Astigarraga, περιηγήθηκαν σε φορείς, μουσεία, ιστορικές συνοικίες και φυσικά τοπία, αναδεικνύοντας τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο η γεωλογική, βιομηχανική, αρχαιολογική και πολιτιστική κληρονομιά συνυπάρχουν στη Λαυρεωτική.


Επίσκεψη σε μουσεία και φορείς της Λαυρεωτικής

Το πρόγραμμα της ημέρας περιλάμβανε στάσεις στο Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου, στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης και Αειφορίας, στο Βιοτεχνικό και Βιομηχανικό Εκπαιδευτικό Μουσείο, στο Μουσείο Μεταλλείας και Μεταλλουργίας, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λαυρίου, στο Ορυκτολογικό Μουσείο και στο Μουσείο Κεραμικής Βαλσαμάκη. Μέσα από τις επισκέψεις αναδείχθηκαν η μεταλλευτική ιστορία της περιοχής, η επαναχρησιμοποίηση των εγκαταστάσεων της πρώην Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων και το πλούσιο ορυκτολογικό απόθεμα της Λαυρεωτικής.


Η κοινωνική και πολυπολιτισμική ιστορία της πόλης

Οι αξιολογήτριες περπάτησαν στο Φοινικόδασος, στη συνοικία Κυπριανός και στις ιστορικές γειτονιές του Λαυρίου, όπως τα Σαντορινέικα και τα Σπανιόλικα. Εκεί παρουσιάστηκε η κοινωνική ιστορία των πρώτων εργατών, η πολυπολιτισμική ταυτότητα της πόλης και η διαχρονική ανθρώπινη παρουσία από την προϊστορία έως την ύστερη αρχαιότητα.


Θρησκευτική παράδοση και τοπικές κοινότητες

Ο Δήμαρχος Λαυρεωτικής, Δημήτρης Λουκάς, ξενάγησε τις αξιολογήτριες σε σημεία ιστορικού και πολιτιστικού ενδιαφέροντος, όπως η Στέγη Φιλαρμονικής και ο Ιερός Ναός Αγίου Ανδρέα στα Σπανιόλικα. Ακολούθησε επίσκεψη στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων στην Πλάκα Κερατέας, όπου οι αξιολογήτριες συμμετείχαν στην περιφορά της εικόνας, στο πλαίσιο των τοπικών θρησκευτικών εκδηλώσεων.


Η βιομηχανική ταυτότητα του Λαυρίου

Η ημέρα ολοκληρώθηκε με περιήγηση στο ιστορικό κέντρο του Λαυρίου, με στάσεις στο Δημαρχείο και πορεία προς τη Γαλλική Σκάλα. Η διαδρομή ανέδειξε τη βιομηχανική ταυτότητα της πόλης και τη στενή σχέση της με τη μεταλλευτική ιστορία που διαμόρφωσε την περιοχή.


Η επιστημονική ομάδα του Γεωπάρκου

Σημαντική ήταν η συμβολή της επιστημονικής ομάδας του Γεωπάρκου Λαυρεωτικής, με επικεφαλής την γεωλόγο Ευγενία Μωραΐτη, τον Ηρακλή Κατσάρο, τον Δρ. Αρχαιολόγο Frank Hulek, τον γεωλόγο και γεωμορφολόγο Ισίδωρο Καμπόλη και τη γεωλόγο Ρεγγίνα Κούτση. Η συνεργασία τους ανέδειξε τον πολυδιάστατο χαρακτήρα του Γεωπάρκου, που η γεωλογία, η βιομηχανική ιστορία, η αρχαιολογία και η πολιτιστική κληρονομιά συνθέτουν ένα ενιαίο, ζωντανό σύνολο.

πηγη:https://www.lavreotiki.gr/