Παρασκευή 17 Απριλίου 2026

Ανακάλυψη 1.500 ετών στην Αδριανούπολη: Ένα σπάνιο σετ μαχαιριών κτηνοτροφίας στην Ύστερη Αρχαιότητα








Ένα σπάνιο εύρημα από την καρδιά της Ύστερης Αρχαιότητας...Αρχαιολόγοι που εργάζονται στην Αδριανουπολη  έφεραν στο φως ένα εξαιρετικά σπάνιο σετ τεσσάρων σιδερένιων μαχαιριών, τα οποία βρέθηκαν μαζί στον ίδιο χώρο, μέσα σε κουζίνα του συγκροτήματος των λουτρών. Τα εργαλεία εντοπίστηκαν σε περίπου 250 θραύσματα και αποκαταστάθηκαν στο εργαστήριο, αποκαλύπτοντας την αρχική τους μορφή ως πλήρες λειτουργικό σύνολο.


Μαρτυρία για κτηνοτροφική δραστηριότητα

Η σημασία του ευρήματος δεν περιορίζεται στη σπανιότητά του. Το γεγονός ότι τα μαχαίρια βρέθηκαν ως σύνολο, και όχι μεμονωμένα, προσφέρει ισχυρή ένδειξη για τον τρόπο χρήσης τους. Όπως επισημαίνει ο διευθυντής της ανασκαφής, καθηγητής Ersin Çelikbaş, η συγκέντρωση των εργαλείων στον ίδιο χώρο υποδηλώνει ότι οι κάτοικοι της περιοχής ασχολούνταν συστηματικά με την κτηνοτροφία και την επεξεργασία ζωικών προϊόντων.


Η ακονόπετρα που αλλάζει το χρονολόγιο

Δίπλα στα μαχαίρια βρέθηκε και μια ακονόπετρα, παρόμοια με τον τύπο που σήμερα είναι γνωστός ως «kösele stone». Η παρουσία της σε στρώματα του 5ου–6ου αιώνα μ.Χ. υποδηλώνει ότι το υλικό αυτό χρησιμοποιούνταν πολύ νωρίτερα από ό,τι θεωρούσαν μέχρι σήμερα οι ερευνητές.


Συνεχής παράδοση 1.500 ετών

Η στρωματογραφική ανάλυση χρονολογεί το σετ στην Ύστερη Ρωμαϊκή – Πρωτοβυζαντινή περίοδο. Σε συνδυασμό με άλλα ευρήματα της περιοχής, η ανακάλυψη ενισχύει την άποψη ότι η κτηνοτροφία αποτελούσε βασικό πυλώνα της τοπικής οικονομίας για περισσότερο από 1.500 χρόνια, μια παράδοση που επιβιώνει μέχρι σήμερα στην περιοχή του Eskipazar.


πηγη :https://www.anatolianarchaeology.net/




Λάρισα: Κοινωνικοί φορείς ζητούν τη διάσωση της «Οικίας Αλεξάνδρου» ως διατηρητέου μνημείου

 


Στην καρδιά κάθε πόλης υπάρχουν κτίρια που δεν είναι απλώς τοίχοι και θεμέλια, αλλά φορείς μνήμης, σιωπηλοί αφηγητές μιας ιστορίας που κινδυνεύει να χαθεί αν δεν υπάρξει συλλογική εγρήγορση. Η Λάρισα βρίσκεται σήμερα μπροστά σε μια τέτοια κρίσιμη στιγμή, καθώς η τύχη της ιστορικής «Οικίας Αλεξάνδρου» πλησιάζει στην τελική της κρίση.

Η εισήγηση του ΥΠΕΝ και η τεκμηρίωση της αξίας του κτηρίου

Στις 6 Μαρτίου 2026, η αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας διαβίβασε στον Δήμο Λαρισαίων πλήρως τεκμηριωμένη αιτιολογική έκθεση για τον χαρακτηρισμό της «Οικίας Αλεξάνδρου» ως διατηρητέου κτηρίου. Το κτίσμα, στη συμβολή των οδών Παπακυριαζή 48 και Παύλου Μελά, προτείνεται να προστατευθεί για αρχιτεκτονικούς, πολεοδομικούς και ιστορικούς λόγους.

Στην έκθεση επισημαίνεται ότι, παρά τις μεταγενέστερες φθορές —όπως ηκαταστροφή οροφογραφιών, η αποκόλληση ταπισερί και η απώλεια διακοσμητικών στοιχείων— το κέλυφος του κτηρίου παραμένει σε καλή κατάσταση. Το διώροφο μέγεθός του, η γωνιακή θέση του στον πολεοδομικό ιστό και ο μεγάλος ακάλυπτος χώρος της αυλής το καθιστούν χαρακτηριστικό δείγμα της νεοκλασικής αρχιτεκτονικής της πόλης και πολύτιμο τεκμήριο της συλλογικής μνήμης.

Η κινητοποίηση της κοινωνίας της Λάρισας

Ενόψει της επικείμενης απόφασης του Κεντρικού Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής (ΚΕΣΑ), κοινωνικοί και πολιτιστικοί φορείς, καθώς και ενεργοί πολίτες της Λάρισας, εκφράζουν δημόσια τη στήριξή τους στην κήρυξη του κτηρίου ως διατηρητέου. Όπως τονίζουν, η «Οικία Αλεξάνδρου» αποτελεί ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα δείγματα της τοπικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και έναν σπάνιο συνδετικό κρίκο με το αστικό παρελθόν της πόλης.

Η αξία του κτηρίου δεν περιορίζεται στην αισθητική του διάσταση. Αποτελεί μάρτυρα της αστικής εξέλιξης της Λάρισας, ένα σημείο αναφοράς που αποτυπώνει τις μεταμορφώσεις της πόλης μέσα στον χρόνο. Η απώλειά του θα σήμαινε όχι μόνο την κατεδάφιση ενός κτιρίου, αλλά και την απώλεια ενός ζωντανού τεκμηρίου της ιστορικής συνέχειας.

Έκκληση προς θεσμούς και πολίτες

Οι φορείς καλούν τους πολιτικούς και θεσμικούς εκπροσώπους της πόλης να στηρίξουν ενεργά την πρωτοβουλία, επισημαίνοντας ότι η Λάρισα έχει ήδη χάσει μεγάλο μέρος του ιστορικού της κτηριακού πλούτου και δεν υπάρχουν περιθώρια για νέες απώλειες.

Παράλληλα, απευθύνουν κάλεσμα στους πολίτες να υπογράψουν ηλεκτρονικά το ψήφισμα, δείχνοντας έμπρακτα το ενδιαφέρον τους για την προστασία της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και της πολιτιστικής ταυτότητας της πόλης.

Ένα κρίσιμο σταυροδρόμι για την πολιτιστική μνήμη

Η μη κήρυξη της «Οικίας Αλεξάνδρου» ως διατηρητέου θα οδηγήσει, όπως τονίζεται, νομοτελειακά στην κατεδάφισή της. Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε ανεπανόρθωτο πλήγμα για την πολιτιστική φυσιογνωμία της Λάρισας και θα στερούσε από τις επόμενες γενιές ένα πολύτιμο τεκμήριο της ιστορικής της συνέχειας.

Η υπόθεση της «Οικίας Αλεξάνδρου» δεν αφορά μόνο ένα κτίριο, αλλά την ίδια την ταυτότητα της πόλης — και το κατά πόσο η κοινωνία της επιλέγει να διαφυλάξει τα ίχνη του παρελθόντος που τη συγκροτούν.

Μπορείτε να υπογράψετε εδώ :

https://www.petitions.com/521052?fbclid=IwY2xjawRPGlVleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEe1vPUxe0IR1rRGZQexX4zOYqUWXymqybWiS47eqMIx31x83A92wm7FLohigs_aem_El__HuoJ4pw1PuvP2yxpvw


«Λεονάρντα»: Η Μαύρη Χήρα της Ιταλίας στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά

Κάποιες ιστορίες δεν ανήκουν στη φαντασία, αναδύονται από τα πιο σκοτεινά στρώματα της πραγματικότητας. Η Λεονάρντα Τσιαντσιούλι, η διαβόητη «σαπωνοποιός της Κορρέτζιο», ζωντανεύει στη σκηνή μέσα από μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και στο ρίγος, στο τραγούδι και στην εξομολόγηση, στο φως και στο απόλυτο σκοτάδι.Η παράσταση κάνει πρεμιέρα  σήμερα Παρασκευή 17 Απριλίου, 20:30, στο Φουαγιέ.


Μια γυναίκα‑μύθος σε μια παράσταση που ακροβατεί

Η νέα παραγωγή του Γιώργου Καλογερόπουλου μεταφέρει στη σκηνή την αληθινή ιστορία της πρώτης γυναίκας serial killer της Ευρώπης. Με έμμετρο λόγο, βιντεοπροβολές, πρωτότυπη μουσική και χορογραφίες, η παράσταση παρακολουθεί τη ζωή της Λεονάρντα από τη γέννηση μέχρι τον θάνατό της, ξετυλίγοντας το νήμα μιας ύπαρξης που κινήθηκε ανάμεσα στη δεισιδαιμονία, την παράνοια και την απόλυτη αφοσίωση στον γιο της.


Η μαύρη κωμωδία και η σάτιρα συνυπάρχουν με τον σεβασμό προς τα θύματα, ενώ αποσπάσματα από την ομολογία της αποκαλύπτουν τη στρεβλή της πεποίθηση ότι οι ανθρωποθυσίες θα προστάτευαν το παιδί της από τον πόλεμο.


Η σκηνοθετική ματιά και οι συντελεστές

Ο Γιώργος Καλογερόπουλος υπογράφει σύλληψη, κείμενο και σκηνοθεσία, δημιουργώντας ένα σκηνικό σύμπαν όπου το χιούμορ συναντά το μακάβριο.

Η πρωτότυπη μουσική του Αδριανού Νόνη, οι χορογραφίες της Εύης Τσακλάνου και οι προβολές του Λεωνίδα Παπαδόπουλου συνθέτουν μια παράσταση που μοιάζει με ζωντανό, σκοτεινό παραμύθι.


Στη σκηνή εμφανίζονται οι: Δημήτρης Γρηγοριάδης, Γιώργος Καλογερόπουλος, Βάσω Μανδύλη, Μαρία Μιχαηλίδου, Αιμιλία Ράπτη, Μαρίνα Σωκράτη, Εύη Τσακλάνου

Super Special Guest: Σάντρα Ρόσι




Θα παρουσιαστεί μόνο για λίγες παραστάσεις.


Αναλυτικά:


Παρασκευή 17 & 24 Απριλίου 2026 – 20:30


Σάββατο 18 & 25 Απριλίου 2026 – 20:30


Κυριακή 19 & 26 Απριλίου 2026 – 19:00


Διάρκεια: 80’

Προπώληση: more.com






«Ζωηφόρος»: η Ελένη Παυλοπούλου συνομιλεί με την Ιστορία στην Εθνική Πινακοθήκη Ναυπλίου











Μερικές φορές η τέχνη μοιάζει να ανασύρει από το βάθος του χρόνου μια αδιόρατη, αλλά επίμονη λάμψη, μια υπενθύμιση ότι το παρελθόν δεν είναι ποτέ πλήρως παρελθόν, αλλά μια αέναη πηγή που τροφοδοτεί το βλέμμα του παρόντος. Στο Παράρτημα Ναυπλίου της Εθνικής Πινακοθήκης, η νέα έκθεση της Ελένης Παυλοπούλου επιχειρεί ακριβώς αυτό: να ανασυνθέσει τη μνήμη ως ζωντανή, ζωηφόρο ύλη.

Μια έκθεση που αναπνέει μέσα στον ιστορικό χώρο

Η έκθεση Ζωηφόρος, μια εικαστική πρόταση περιλαμβάνει 20 ένα έργα της Παυλοπούλου, σε δημιουργικό διάλογο με τη μόνιμη συλλογή ιστορικής ζωγραφικής του Παραρτήματος Ναυπλίου της Εθνικής Πινακοθήκης – Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτσου. Η ζωγράφος δεν επιδιώκει την αναπαράσταση της ορατής πραγματικότητας, αλλά την αναζήτηση νέων τρόπων θέασης, την αποκάλυψη πολλαπλών σημασιών και την επανερμηνεία του παρελθόντος μέσα από το φίλτρο του σύγχρονου στοχασμού.

Οι έννοιες της ελευθερίας, της διεκδίκησης, της σχέσης με το φυσικό περιβάλλον και της ευθύνης απέναντι στον κόσμο αποτελούν σταθερούς άξονες του προσωπικού της εικαστικού λεξιλογίου. Η Παυλοπούλου δεν ζωγραφίζει απλώς εικόνες∙ συνθέτει πεδία νοημάτων.

Το εικαστικό σύμπαν της Παυλοπούλου

Στο έργο της συναντά κανείς συμβολικούς τόπους —τον Παρθενώνα, την Αθήνα, την Αρκαδία— αλλά και πρόσωπα που διαμόρφωσαν την πνευματική και πολιτική ιστορία: Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων, Μανουήλ Χρυσολωράς, Βολταίρος, Ρήγας Φεραίος, οι Ήρωες του 1821, ο Ιωάννης Καποδίστριας. Πλάι τους, σύμβολα όπως πτηνά, φυτά, άλογα, θραύσματα αρχαίων γλυπτών.

Με αυτά τα αρχέτυπα η ζωγράφος στήνει μια αέναη ανταπόκριση, που το παρελθόν και το παρόν συνυπάρχουν στον περιορισμένο χώρο του έργου τέχνης, μεταμορφώνοντας ιστορικά και κοινωνικοπολιτικά γεγονότα σε ποιητικές αλληγορίες.

Η Επανάσταση ως ζωντανή μνήμη

Η επέτειος των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση υπήρξε για την Παυλοπούλου πηγή έμπνευσης. Με υπαινικτικό, σχεδόν φασματικό τρόπο, επανερμηνεύει τα πορτρέτα των αγωνιστών, αναδεικνύοντας την επίμονη παρουσία τους στο σήμερα.

Αντλώντας από τις προσωπογραφίες του Καρλ Κρατσάιζεν, η ζωγράφος μεταγράφει τα πρόσωπα των ηρώων σε σημάνσεις συλλογικής μνήμης, υπερβαίνοντας τα όρια της ύλης και ενεργοποιώντας το συναίσθημα του θεατή για την ολοκλήρωση της εικόνας.

Ένα νέο σύμπαν δυναμικών γραμμών

Τα έργα της έκθεσης αποκαλύπτουν πώς η Παυλοπούλου μεταπλάθει το παρελθόν σε ένα νέο σύμπαν δυναμικών γραμμών και ονειρικής διάχυσης του χρώματος, επαναφέροντας την αίσθηση μιας χαμένης ενότητας με τη φύση. Η ζωγραφική της λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στη μνήμη και την εμπειρία, προσκαλώντας τον θεατή σε έναν διάλογο που η τέχνη γίνεται φορέας ιστορικής συνέχειας.

Πληροφορίες έκθεσης


Σιδηράς Μεραρχίας 23, Ναύπλιο

Γενική Διεύθυνση: Συραγώ Τσιάρα

Επιμέλεια: Λαμπρινή Καρακούρτη-Ορφανοπούλου

Συντονισμός Παραγωγής: Ειρήνη-Δάφνη Σάπκα

Οπτική Ταυτότητα: A4 DESIGN

Διάρκεια έκθεσης: 28 Μαρτίου 2026 – 17 Ιανουαρίου 2027

Μια έκθεση που δεν περιορίζεται στην αισθητική απόλαυση, αλλά ανοίγει ένα παράθυρο σε έναν κόσμο όπου η μνήμη, η ιστορία και η ζωγραφική τέχνη συνυφαίνονται σε μια ενιαία, ζωηφόρο αφήγηση.

Δέκα έργα του Jean-Michel Basquiat από τη συλλογή του Ken Griffin στο Pérez Art Museum Miami



Μια σημαντική έκθεση με τίτλο “Basquiat: Figures, Signs, Symbols” παρουσιάζει δέκα έργα του Jean-Michel Basquiat από τη συλλογή του Ken Griffin, φωτίζοντας τις κεντρικές θεματικές του καλλιτέχνη και την παγκόσμια επιρροή του.


Μια σπάνια συγκέντρωση έργων του Basquiat

Η έκθεση στο Pérez Art Museum Miami (PAMM) περιλαμβάνει εννέα πίνακες και ένα γλυπτό, εστιάζοντας σε βασικά μοτίβα του Basquiat: την ανθρώπινη μορφή, τη γλώσσα, τα σύμβολα και την εκρηκτική χρήση χρώματος και σύνθεσης.


Το ακριβότερο έργο Basquiat στο επίκεντρο

Κορυφαίο έκθεμα αποτελεί το Untitled (1982), το οποίο κατέχει το ρεκόρ της υψηλότερης τιμής για έργο του Basquiat: 110,5 εκατ. δολάρια σε δημοπρασία του 2017. Το έργο αγοράστηκε αρχικά από τον Yusaku Maezawa και πέρασε στη συλλογή του Ken Griffin το 2024, με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες να μιλούν για ποσό άνω των 200 εκατ. δολαρίων.


Η επιμέλεια και η σημασία της έκθεσης

Την έκθεση επιμελούνται ο Franklin Sirmans, διευθυντής του PAMM, και η Megan Kincaid, ενώ συμμετέχει και ο Ken Griffin μέσω της πρωτοβουλίας Griffin Catalyst. Σύμφωνα με τον Sirmans, η πολυπολιτισμική ταυτότητα του Μαϊάμι προσφέρει το ιδανικό πλαίσιο για να αναδειχθεί η γλώσσα του Basquiat, βαθιά ριζωμένη στη μνήμη, τη μετανάστευση και την πολιτισμική υβριδικότητα.

ΠΗΓΗ:artinsider.com