Οι αίθουσες τέχνης διατηρούν τη δυναμική τους το 2025

 

Η καλλιτεχνική δραστηριότητα στις ελληνικές αίθουσες τέχνης παρέμεινε έντονη το 2025, αποτυπώνοντας τις μεταβαλλόμενες τάσεις της σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας. Τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής δείχνουν ότι οι ατομικές εκθέσεις παρουσίασαν οριακή μείωση, ενώ οι ομαδικές ενισχύθηκαν, επιβεβαιώνοντας το αυξανόμενο ενδιαφέρον για συλλογικές μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης και συνεργασίας.

Συγκεκριμένα, οι ατομικές εκθέσεις ανήλθαν σε 329 έναντι 334 το 2024, καταγράφοντας μείωση 1,5%. Κυρίαρχη θέση διατήρησε η ζωγραφική, καθώς αντιπροσώπευσε το 51,7% του συνόλου των ατομικών εκθέσεων. Ακολούθησαν οι μικτές εκθέσεις με ποσοστό 27,7%, ενώ η φωτογραφία κατέλαβε το 7,0%.

Αντίθετα, οι ομαδικές εκθέσεις αυξήθηκαν κατά 4,1%, φθάνοντας τις 204 από 196 το προηγούμενο έτος. Στην κατηγορία αυτή, οι μικτές εκθέσεις συγκέντρωσαν το μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής με 42,2%, ενώ ακολούθησαν οι εκθέσεις ζωγραφικής με 32,8% και οι εκθέσεις φωτογραφίας με 7,4%.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο αριθμός των έργων που εκτέθηκαν. Στις ατομικές εκθέσεις παρουσιάστηκαν 15.200 έργα, σημειώνοντας αύξηση 4,3% σε σχέση με το 2024. Στις ομαδικές εκθέσεις εκτέθηκαν 13.938 έργα, αριθμός μειωμένος κατά 7,3% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.

Τα στοιχεία αναδεικνύουν ότι, παρά τις επιμέρους μεταβολές, η εικαστική παραγωγή και η παρουσίασή της στο κοινό παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, με τη ζωγραφική να εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό κορμό των ατομικών εκθέσεων και τις μικτές διοργανώσεις να ενισχύουν τη θέση τους τόσο στις ατομικές όσο και στις ομαδικές παρουσιάσεις έργων τέχνης.

«DEADLIFT. Άρση θανάτου»: Αιχμηρή πολιτική κωμωδία για τη διαφθορά και τις σκιές της σύγχρονης Ελλάδας

Το θέατρο αποκτά ιδιαίτερη δύναμη όταν καταφέρνει να μιλήσει για το σήμερα χωρίς διδακτισμό και να προκαλέσει γέλιο τη στιγμή που αποκαλύπτει τις πιο σκοτεινές όψεις της κοινωνίας. Η παράσταση «DEADLIFT. Άρση θανάτου» της Βαλέριας Δημητριάδου πετυχαίνει ακριβώς αυτό, μετατρέποντας μια φαινομενικά απλή επιχειρηματική αντιπαράθεση σε μια πολυεπίπεδη αλληγορία για τη διαπλοκή, την πολιτική εξουσία και τη διάβρωση των θεσμών.

Η σύγκρουση δύο κόσμων

Το έργο εκτυλίσσεται ανάμεσα σε δύο γυμναστήρια που συμβολίζουν δύο διαφορετικές αντιλήψεις για την κοινωνία. Από τη μία βρίσκεται το παλιό συνοικιακό «DEADLIFT», το οποίο προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον. Από την άλλη, το υπερσύγχρονο «ΖΕΝΙΘ», ένας χώρος λάμψης, προβολής και οικονομικής ισχύος που εμφανίζεται ως η νέα κυρίαρχη δύναμη της περιοχής.

Η αντιπαράθεση δεν αφορά τελικά μόνο τον επιχειρηματικό ανταγωνισμό. Πολύ γρήγορα μετατρέπεται σε μια σύγκρουση αξιών, που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δοκιμάζεται απέναντι στην πολιτική επιρροή, το χρήμα και τις δημόσιες σχέσεις.

Η εξουσία πίσω από τη βιτρίνα

Η κ.Δημητριάδου αξιοποιεί εύστοχα τη φιγούρα του δημάρχου για να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο η τοπική εξουσία συχνά διαπλέκεται με επιχειρηματικά συμφέροντα. Η πολιτική δεν παρουσιάζεται ως μηχανισμός προσφοράς προς τον πολίτη, αλλά ως εργαλείο προσωπικής ανέλιξης και διατήρησης ισχύος.

Πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα του νέου γυμναστηρίου αποκαλύπτεται ένας κόσμος συναλλαγών, εξυπηρετήσεων και υπόγειων δικτύων επιρροής. Το έργο θίγει ζητήματα που παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα, όπως το ξέπλυμα δημόσιας εικόνας, η διαφθορά, η πολιτική εκμετάλλευση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και η μετατροπή των πολιτών σε αριθμούς και ψήφους.

Ένας θάνατος πυροδοτεί την αλήθεια

Καταλυτικό σημείο της πλοκής αποτελεί ο ξαφνικός θάνατος της Αλίκης. Το γεγονός αυτό λειτουργεί ως μηχανισμός αποκάλυψης των πραγματικών προσώπων όλων των εμπλεκομένων.

Αυτό που εντυπωσιάζει είναι πως η παράσταση δεν επικεντρώνεται μόνο στην τραγωδία της απώλειας. Εστιάζει κυρίως στο τι συμβαίνει μετά. Πώς διαχειρίζεται ένα σύστημα εξουσίας έναν θάνατο; Ποιοι προσπαθούν να συγκαλύψουν την αλήθεια; Ποιοι επιχειρούν να μετατρέψουν το τραγικό γεγονός σε πολιτικό ή οικονομικό όφελος;

Η «άρση θανάτου» του τίτλου αποκτά έτσι συμβολικό χαρακτήρα. Η απώλεια δεν οδηγεί απαραίτητα σε κάθαρση. Αντίθετα, φέρνει στην επιφάνεια έναν μηχανισμό που συχνά καταφέρνει να συνεχίζει τη λειτουργία του χωρίς κανείς να λογοδοτεί πραγματικά.

Σκηνοθετικά ευρήματα με ζωντάνια και ρυθμό

Σημαντικό πλεονέκτημα της παράστασης αποτελεί η σκηνοθετική προσέγγιση της Βαλέριας Δημητριάδου, η οποία διατηρεί διαρκώς μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο. Το γέλιο δεν λειτουργεί αποσυμπιεστικά, αλλά ως μέσο οξύτερης πολιτικής και κοινωνικής παρατήρησης.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στη χρήση της ζωντανής μουσικής επί σκηνής. Το γεγονός ότι οι ίδιοι οι ηθοποιοί συμμετέχουν μουσικά προσδίδει αμεσότητα, ρυθμό και ενέργεια στην αφήγηση. Η επιλογή αυτή δεν λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ενσωματώνεται οργανικά στη δραματουργία.

Οι ερμηνείες που δίνουν παλμό στην παράσταση

Το σύνολο των ηθοποιών υπηρετεί αποτελεσματικά τον σατιρικό και πολιτικό χαρακτήρα του έργου με πολλά εύσημα να πρέπει να αποδοθύν σε Μυρτώ Αλικάκη, Βαγγέλη Αμπατζή, Γιώργο Πυρπασόπουλο Αλικάκη, Κωνσταντίνο Κάππα,  Αλέξανδρο Μαυρόπουλος, Αρετή Τίλη. Ξεχωρίζει για μένα η παρουσία της Μαριάμ Ρουχάτζε στον ρόλο της Αλίκης, καθώς οι μουσικές και φωνητικές της δυνατότητες αξιοποιούνται δημιουργικά, προσδίδοντας ιδιαίτερη ευαισθησία σε έναν ρόλο που, παρότι βρίσκεται στον πυρήνα της πλοκής, λειτουργεί κυρίως ως συμβολική παρουσία. Στο σύνολό τους, οι  ερμηνείες συνθέτουν ένα σύμπαν που τα πρόσωπα κινούνται ανάμεσα στη φιλοδοξία, τον φόβο, την ενοχή και την ανάγκη επιβίωσης.

Μια παράσταση που συνομιλεί με την εποχή της

Το «DEADLIFT. Άρση θανάτου»  μας διδάσκει και μας διασκεδάζει   χωρίς να χάνει τη σοβαρότητά της. Αξιοποιεί το χιούμορ, τη μουσική και την κοινωνική σάτιρα για να μιλήσει για ζητήματα που απασχολούν έντονα τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία: τη διαφθορά, τη διαπλοκή, την κατάχρηση εξουσίας και το τίμημα της σιωπής. Πρόκειται για ένα σύγχρονο νεοελληνικό έργο που αποδεικνύει ότι το πολιτικό θέατρο μπορεί ακόμη να είναι ζωντανό, καυστικό και απολύτως επίκαιρο.

Το Μουσείο Yayoi Kusama εγκαινιάζει την πρώτη έκθεση μετά τον θάνατο της σπουδαίας καλλιτέχνιδας

 

Ένα αφιέρωμα στο φως και το εσωτερικό της σύμπαν της αγαπημένης  καλλιτέχνιδος Yayoi Kusama.  Ο κόσμος της τέχνης αποχαιρέτησε τη σπουδαία Ιαπωνίδα καλλιτέχνιδα Yayoi Kusama στις 14 Αυγούστου 2026, σε ηλικία 97 ετών. Ωστόσο, η κληρονομιά της συνεχίζει να ζει μέσα από το εκτενές και πολυσχιδές έργο που δημιούργησε κατά τη διάρκεια της ζωής της. Σημαντικό ρόλο στη διατήρηση και ανάδειξη αυτού του έργου διαδραματίζει το Μουσείο Yayoi Kusama στο Τόκιο, το οποίο ίδρυσε η ίδια το 2017 μέσω του Ιδρύματος Yayoi Kusama.

Το μουσείο φιλοξενεί έργα και αρχειακό υλικό που αναδεικνύουν τη συμβολή της στη σύγχρονη τέχνη, ενώ διοργανώνει δύο μεγάλες εκθέσεις ετησίως, διαλέξεις και εκπαιδευτικές δράσεις. Πρόσφατα άνοιξε τις πύλες της η πρώτη έκθεση μετά τον θάνατό της, με τίτλο «The Light Spreads Out, and Glittering Things Start Appearing All Around Me» («Το Φως Απλώνεται και Λαμπερά Πράγματα Αρχίζουν να Εμφανίζονται Γύρω Μου»).

Το φως ως προσωπικό βίωμα και καλλιτεχνική γλώσσα

Η Kusama είχε μιλήσει ανοιχτά για τις ψυχικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε από την παιδική της ηλικία, περιγράφοντας κρίσεις πανικού και έντονες οπτικές παραισθήσεις. Οι εμπειρίες αυτές, τις οποίες χαρακτήριζε ως «λάμψη», «σπινθηρισμούς» και «αύρες», αποτέλεσαν σημαντική πηγή έμπνευσης για το έργο της.

Σύμφωνα με το μουσείο, η ακτινοβολία που αναδυόταν από αυτά τα εσωτερικά οράματα υπερέβαινε τις συμβατικές αναπαραστάσεις του φωτός και ενσωματωνόταν οργανικά στα ίδια τα έργα της. Δεν αποτελεί, λοιπόν, έκπληξη ότι το φως λειτουργεί ως κεντρικός άξονας της νέας έκθεσης.

Έργα από όλες τις περιόδους της δημιουργίας της

Η έκθεση συγκεντρώνει έργα από διαφορετικές φάσεις της καλλιτεχνικής πορείας της Kusama, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο η έννοια του φωτός εξελίχθηκε μέσα στον χρόνο. Σχέδια της δεκαετίας του 1950 και κολάζ της δεκαετίας του 1970 παρουσιάζουν το φως να αναδύεται μέσα από το σκοτάδι, ενώ οι πολύχρωμοι πίνακες που δημιούργησε από τη δεκαετία του 1980 και έπειτα εξερευνούν περισσότερο τη συναισθηματική διάσταση της φωτεινότητας. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα έργα των τελευταίων χρόνων της ζωής της, στα οποία μεταλλικές επιφάνειες και αντανακλάσεις προσδίδουν μια αίσθηση διαρκούς λάμψης και μεταμόρφωσης.

Οι εμβληματικοί «καθρέφτες του απείρου»

Πέρα από τη ζωγραφική, η έκθεση περιλαμβάνει και τις διάσημες εμβυθιστικές εγκαταστάσεις της Kusama, που την καθιέρωσαν διεθνώς. Τα περίφημα Infinity Mirror Rooms δημιουργούν την αίσθηση ενός ατελείωτου χώρου μέσα από τη χρήση καθρεφτών και φωτεινών στοιχείων, τοποθετώντας τον επισκέπτη στο κέντρο ενός λαμπερού σύμπαντος χωρίς αρχή και τέλος. Παράλληλα, παρουσιάζονται μεγάλης κλίμακας γλυπτά καλυμμένα με ψηφιδωτά πλακίδια και μεταλλικά φύλλα, τα οποία ενισχύουν τη συνολική εμπειρία φωτός και αντανάκλασης.

Μια έκθεση για τη δύναμη της διαρκούς ανανέωσης

Συνολικά, η έκθεση αναδεικνύει πώς ένα και μόνο θέμα μπορεί να συνοδεύει έναν καλλιτέχνη σε ολόκληρη τη δημιουργική του διαδρομή, μετασχηματιζόμενο διαρκώς μέσα από νέες μορφές και οπτικές προσεγγίσεις. Στην περίπτωση της Yayoi Kusama, το φως αποτελεί ένα παράθυρο προς τον εσωτερικό της κόσμο, έναν κόσμο γεμάτο προκλήσεις αλλά και βαθιά ομορφιά. Η έκθεση «The Light Spreads Out, and Glittering Things Start Appearing All Around Me» θα διαρκέσει έως τις 31 Ιανουαρίου 2027 στο Μουσείο Yayoi Kusama στο Τόκιο.

«Κομμάτι του Παρθενώνα» που βρισκόταν επί δεκαετίες στη Χιλή αποδείχθηκε ότι ανήκει σε αρχαιότερο ναό της Ακρόπολης

 

Μια οικογενειακή κληρονομιά επέστρεψε στην Ελλάδα έπειτα από σχεδόν έναν αιώνα και Έλληνες αρχαιολόγοι ταύτισαν το μαρμάρινο θραύσμα με το αρχαϊκό Εκατόμπεδο! Ένα μικρό μαρμάρινο θραύσμα, το οποίο για δεκαετίες θεωρούνταν από την οικογένεια ενός Χιλιανού μηχανικού «κομμάτι του Παρθενώνα», αποδείχθηκε τελικά ότι προέρχεται από ένα ακόμη αρχαιότερο μνημείο της Ακρόπολης των Αθηνών. Η ανακάλυψη ήρθε στο φως όταν ο 77χρονος μηχανικός από τη Χιλή, Ενρίκο Τόστι-Κρότσε, αποφάσισε να επιστρέψει το οικογενειακό κειμήλιο στις ελληνικές αρχές, σε μια κίνηση που μετατράπηκε σε σημαντική αρχαιολογική αποκάλυψη.

Ο Τόστι-Κρότσε είχε ακούσει από ραδιοφωνική εκπομπή τις διεθνείς προσπάθειες της Ελλάδας για την επιστροφή γλυπτών της Ακρόπολης και του Παρθενώνα. Τότε συνειδητοποίησε ότι διατηρούσε στην κατοχή του ένα αρχαίο μαρμάρινο θραύσμα που είχε φέρει από την Αθήνα ο πατέρας του σχεδόν έναν αιώνα νωρίτερα!«Όταν άκουσα την είδηση, είπα: "Μα έχω κι εγώ ένα μικρό κομμάτι του Παρθενώνα". Ένιωσα ότι ήταν δική μου ευθύνη να το επιστρέψω», ανέφερε ο ίδιος σε δηλώσεις του σε διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Ένα αναπάντεχο εύρημα από τη δεκαετία του 1930

Ο πατέρας του, Γκαετάνο Τόστι-Κρότσε, Ιταλός μηχανικός υποβρυχίων και μέλος του ιταλικού ναυτικού, επισκέφθηκε την Αθήνα το 1930. Κατά την παραμονή του στην Ακρόπολη συνέλεξε ένα μικρό σκαλισμένο κομμάτι μαρμάρου από την περιοχή κοντά στον Παρθενώνα και το μετέφερε στην Ιταλία.

Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η οικογένεια μετανάστευσε στη Βίνια ντελ Μαρ της Χιλής, παίρνοντας μαζί της και το μαρμάρινο θραύσμα. Για δεκαετίες το αντικείμενο παρέμενε τοποθετημένο σε ράφι της τραπεζαρίας, αποτελώντας, όπως θυμάται ο γιος, «ένα ακόμη διακοσμητικό του σπιτιού». Μετά τον θάνατο των γονιών του το 1994, ο Τόστι-Κρότσε κληρονόμησε το εύρημα και το μετέφερε στην κατοικία του στη Βιγιαρίκα της Χιλής. Συχνά μάλιστα το έδειχνε στους επισκέπτες του λέγοντας πως προερχόταν από τον Παρθενώνα, με άλλους να τον πιστεύουν και άλλους όχι.

Το θραύσμα είναι περίπου 2.600 ετών

Το μαρμάρινο αντικείμενο ζυγίζει λίγο περισσότερο από ένα κιλό και φέρει ανάγλυφη διακόσμηση με τμήμα μοτίβου λωτού, χαρακτηριστικό της αρχαϊκής γλυπτικής. Όταν παραδόθηκε στις ελληνικές αρχές για εξέταση, οι ειδικοί διαπίστωσαν ότι δεν προερχόταν από τον Παρθενώνα του 5ου αιώνα π.Χ.

Αντίθετα, ταυτοποιήθηκε ως τμήμα του διακοσμητικού γείσου του Εκατομπέδου, ενός μεγάλου αρχαϊκού ναού που βρισκόταν στην Ακρόπολη πριν από την κατασκευή του Παρθενώνα. Η χρονολόγησή του τοποθετείται στον 6ο αιώνα π.Χ., γεγονός που σημαίνει ότι το εύρημα είναι περίπου 2.600 ετών.

Ένα μικρό θραύσμα με μεγάλο συμβολισμό

Η επιστροφή του θραύσματος θεωρείται ιδιαίτερα συμβολική, καθώς αναδεικνύει τη σημασία της προστασίας και της επανένωσης πολιτιστικών αγαθών με τον τόπο προέλευσής τους. Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι ακόμη και μικρά αντικείμενα που απομακρύνθηκαν από αρχαιολογικούς χώρους στο παρελθόν μπορούν να προσφέρουν πολύτιμες πληροφορίες για την ιστορία και την αρχιτεκτονική των μνημείων.

Στην περίπτωση αυτή, ένα οικογενειακό κειμήλιο που επί δεκαετίες βρισκόταν σε ένα σπίτι στη Χιλή, συνέβαλε στην ανάδειξη ενός αρχαιότερου κεφαλαίου της ιστορίας της Ακρόπολης, πολύ πριν από την ανέγερση του εμβληματικού Παρθενώνα.

ΠΗΓΗ: https://www.smithsonianmag.com/

Ερμούπολη: Μια κόκκινη πράξη ελευθερίας απέναντι στα στερεότυπα και τη βία κατά των γυναικών

Η βία κατά των γυναικών δεν γεννιέται σε ένα κενό κοινωνικό περιβάλλον. Ακόμη και σήμερα, στερεότυπα, παγιωμένες αντιλήψεις και βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες εξακολουθούν να μεταφέρονται από γενιά σε γενιά, διδάσκοντας στα κορίτσια να ανέχονται, να σιωπούν και να προσαρμόζονται απέναντι σε συμπεριφορές που προσβάλλουν την αξιοπρέπεια και την ελευθερία τους. Ένα αόρατο «πολιτισμικό τσιπ» εξακολουθεί να λειτουργεί μέσα στην κοινωνία, καλλιεργώντας την αποδοχή της καταπίεσης, της ανισότητας και πολλές φορές της ίδιας της βίας ως κάτι φυσιολογικό. 

Απέναντι σε αυτή τη συλλογική παρακαταθήκη, η τέχνη γίνεται εργαλείο έκφρασης, αμφισβήτησης και αλλαγής. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, η Ερμούπολη φιλοξενεί μια ξεχωριστή συμμετοχική εικαστική δράση, που καλεί τους πολίτες να μετατρέψουν προσωπικά αντικείμενα σε σύμβολα ελευθερίας, ισότητας και διεκδίκησης.

Με τίτλο «Όσα μας έμαθαν να φοράμε», η πρωτότυπη εικαστική εγκατάσταση θα πραγματοποιηθεί στα σκαλοπάτια του Δημαρχείου της Ερμούπολης στις 25 Νοεμβρίου 2026. Η δράση προσκαλεί γυναίκες και άνδρες να φέρουν ένα κόκκινο αντικείμενο που συνδέεται με τη γυναικεία εμφάνιση, όπως είναι ένα φόρεμα, ένα ζευγάρι παπούτσια, ένα κραγιόν, μία ποδιά, ένα κόσμημα ή οποιοδήποτε άλλο προσωπικό αντικείμενο.

Κάθε αντικείμενο θα αποτελέσει μέρος ενός συλλογικού έργου τέχνης που φωτίζει τους ρόλους, τις προσδοκίες και τους κοινωνικούς περιορισμούς που επιβλήθηκαν διαχρονικά στις γυναίκες, αλλά και το δικαίωμά τους να ορίζουν οι ίδιες την ταυτότητα και τη ζωή τους.

Παράλληλα, όσες και όσοι το επιθυμούν θα μπορούν να συνοδεύσουν το αντικείμενό τους με ένα ανώνυμο μήνυμα συμπληρώνοντας τη φράση: «Μου έμαθαν να... Εγώ επιλέγω να...». Μέσα από αυτή τη συμβολική πράξη, οι συμμετέχοντες καλούνται να μετατρέψουν τη σιωπή σε δημόσιο λόγο και την κοινωνική επιβολή σε προσωπική επιλογή.

Η τέχνη απέναντι στη σιωπή

Η δράση είναι εμπνευσμένη από το διεθνώς αναγνωρισμένο εικαστικό έργο The REDress Project της καλλιτέχνιδας Jaime Black-Morsette και αποτελεί τον συμβολικό πρόλογο της θεατρικής παράστασης «Η εκπαίδευσις εις τα του οίκου δια νεαράς κορασίδας» της Νεφέλης Μαϊστράλη, η οποία θα παρουσιαστεί στο Θέατρο Απόλλων από τις 3 έως τις 5 Δεκεμβρίου 2026.

Η συνάντηση των δύο μορφών τέχνης δημιουργεί έναν κοινό χώρο προβληματισμού γύρω από τα έμφυλα στερεότυπα, τη σιωπή και τις κοινωνικές δομές που εξακολουθούν να επηρεάζουν τη ζωή των γυναικών. Η πρωτοβουλία υπενθυμίζει ότι η ισότητα και η εξάλειψη της έμφυλης βίας δεν αποτελούν αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση, αλλά ευθύνη ολόκληρης της κοινωνίας.

Μετά την ολοκλήρωση της δράσης, η εικαστική εγκατάσταση θα φωτογραφηθεί, ενώ τα αντικείμενα θα εκτεθούν στο Θέατρο Απόλλων καθ' όλη τη διάρκεια των παραστάσεων.

Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2026

 Σκαλοπάτια Δημαρχείου Ερμούπολης

 Ώρα: 11:00 – 21:00

 Είσοδος ελεύθερη