Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2026

«Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες»: ένας μονόλογος για το σώμα που αδειάζει και τη μνήμη που πλημμυρίζει








Μια παράσταση για το ghosting, τις χαμένες αγκαλιές και όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ  ανβαίνει στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου: Οι αποχωρήσεις που δεν μοιάζουν με τέλος, αλλά με εκκρεμότητα. Σαν μια πόρτα που έμεινε μισάνοιχτη, σαν ένα τσιγάρο που καίγεται μόνο του στο τασάκι. Ο μονόλογος «Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες» ξεκινά από αυτή την πληγή: από την απουσία που δεν εξηγείται, από το σώμα που μένει «άδειο, αχάιδευτο», από τη μνήμη που θολώνει και ξαναγράφει την πραγματικότητα.


Ένας μονόλογος για όσους έφυγαν χωρίς να πουν λέξη

Το έργο, σε κείμενο και ερμηνεία της Μαργαρίτας Παπαγιάννη και σκηνοθεσία του Θανάση Ζερίτη, δίνει φωνή σε όσους έμειναν πίσω. Σε εκείνους που άκουσαν το «πάω για τσιγάρα» και δεν είδαν ποτέ την πόρτα να ξανανοίγει. Σε όσους μετρούν τον χρόνο με τσιγάρα, με αναμνήσεις, με όσα δεν πρόλαβαν να ειπωθούν.

Ο μονόλογος γίνεται εξομολόγηση:

«Δεν το αντέχω αυτό που συμβαίνει στο σώμα μου τώρα που λείπεις. Είναι άδειο. Αχάιδευτο. Όμως θ’ ανάψω ένα τσιγάρο. Τσιγάρο νούμερο 5 για σήμερα. Πόσα τσιγάρα έχω καπνίσει από τότε που έφυγες; 1679…»

Η παράσταση επιχειρεί να φωτίσει το φαινόμενο του ghosting, την ξαφνική και απότομη εξαφάνιση ενός ανθρώπου από τη ζωή κάποιου άλλου, χωρίς εξήγηση, χωρίς αποχαιρετισμό. Ένα τραύμα σύγχρονο, αλλά βαθιά ανθρώπινο.

Το σώμα, η μνήμη και η ταυτότητα μετά την απώλεια

Το έργο θέτει ερωτήματα που δεν απαντώνται εύκολα: Πώς ορίζεται η ταυτότητά μας όταν κάποιος φεύγει; Πώς λειτουργεί το σώμα που μένει μόνο; Πώς η μνήμη μεταμορφώνει το παρελθόν;

Η παράσταση γίνεται ένας στοχασμός πάνω στη διάλυση του χρόνου, στις χαμένες ώρες, στις χαμένες αγκαλιές. Στην προσπάθεια να κατανοήσουμε τι σημαίνει να εξαφανίζεται κάποιος από τη ζωή μας χωρίς εξήγηση – και τι αφήνει πίσω του.


Ένα έργο ωμό, τρυφερό και βαθιά σύγχρονο

Η γλώσσα του έργου είναι άμεση, σωματική, σχεδόν εξομολογητική. Η Παπαγιάννη ερμηνεύει έναν χαρακτήρα που παλεύει να σταθεί όρθιος μέσα στην απουσία, να μετρήσει τον πόνο, να τον μετατρέψει σε αφήγηση. Η σκηνοθεσία του Ζερίτη κρατά τον θεατή κοντά στο σώμα του ηθοποιού, στη φωνή, στην ανάσα, στο τσιγάρο που γίνεται μονάδα μέτρησης της απώλειας.

Η παράσταση περιέχει σκηνές σεξουαλικού περιεχομένου και είναι κατάλληλη για άνω των 18 ετών. Παράγεται σε συμπαραγωγή με την εταιρεία APPARAT ATHEN AMKE.


Πού και πότε παρουσιάζεται

Το έργο παρουσιάζεται στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου(Αντισθένους 7 & Θαρύπου, Αθήνα), έναν χώρο που παραδοσιακά φιλοξενεί παραστάσεις με έντονο προσωπικό και κοινωνικό αποτύπωμα.

Παρουσίαση του βιβλίου «Θα ζήσω καίοντας τον εαυτό μου» του Ίωνα Δραγούμη στη Θεσσαλονίκη



Το βιβλιοπωλείο «Μεσιέ Σαρλό» και οι Εκδόσεις Πατάκη παρουσιάζουν το νέο βιβλίο του Ίωνα Δραγούμη, σε επιμέλεια Νώντα Τσίγκα, με τίτλο «Θα ζήσω καίοντας τον εαυτό μου – Τα αδημοσίευτα τετράδια 1902–1904». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου στις 19:00, στον χώρο του βιβλιοπωλείου στη Χαριλάου.

Η εκδήλωση και οι συμμετέχοντες

Οι Εκδόσεις Πατάκη και το βιβλιοπωλείο «Μεσιέ Σαρλό» προσκαλούν το κοινό στην παρουσίαση του έργου, το οποίο περιλαμβάνει εισαγωγή, επιμέλεια, σχόλια και επίμετρο του Νώντα Τσίγκα.

Ο επιμελητής του βιβλίου θα συνομιλήσει με τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Γιώργο Γκόζη, φωτίζοντας το ιστορικό και λογοτεχνικό πλαίσιο των τετραδίων του Δραγούμη.

Χώρος εκδήλωσης:

Μεσιέ Σαρλό | Το βιβλιοπωλείο μου

Γιάννη Αγγέλου 3, Χαριλάου, Θεσσαλονίκη


Το ιστορικό πλαίσιο των αδημοσίευτων τετραδίων

Ο Ίων Δραγούμης, μόλις 23 ετών, φτάνει τον Νοέμβριο του 1902 στο Μοναστήρι της τότε τουρκοκρατούμενης Μακεδονίας ως διπλωμάτης. Εκεί, πέρα από τα καθήκοντά του στο προξενείο, αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στην ενίσχυση των ελληνικών κοινοτήτων, ιδρύοντας την «Άμυνα» και αντιστεκόμενος στη βουλγαρική τρομοκρατία της εποχής.

Πίσω του έχει αφήσει την Αττική και δύο έρωτες που έχουν τελειώσει, ενώ στο Μοναστήρι θα συνδεθεί με τη δασκάλα Σαπφώ Θείου. Τα τετράδια της περιόδου 1902–1904 καταγράφουν με μοναδική αμεσότητα τις εμπειρίες, τις συναντήσεις και τις εσωτερικές του διαδρομές.


Το περιεχόμενο των τετραδίων

Οι ημερολογιακές εγγραφές του Δραγούμη περιλαμβάνουν:

αναφορές σε γεγονότα και πρόσωπα της εποχής,

ταξιδιωτικές εντυπώσεις απαράμιλλης γραφής,

εθνολογικές και εθνογραφικές σημειώσεις,

περιγραφές υπηρεσιακών συγκρούσεων,

φιλοσοφικές και ιδεολογικές αναζητήσεις,

προσωπικές απογοητεύσεις, προσδοκίες και εσωτερικούς κλονισμούς.

Η διαδρομή του τον οδηγεί από την Αθήνα στο Μοναστήρι, στις Σέρρες, στον Πύργο, στη Φιλιππούπολη και στα μεγάλα στρατιωτικά γυμνάσια της Θήβας, όπου συμμετέχει ενεργά.

Κομβικό σημείο των τετραδίων αποτελεί ο θάνατος του Παύλου Μελά, γεγονός που συγκλονίζει τον Δραγούμη και επηρεάζει βαθιά τη σκέψη και τη δράση του.


Ο Δραγούμης ως λογοτέχνης και στοχαστής

Στα τετράδια αυτά αναδεικνύεται ο Δραγούμης ως:

στιλίστας με αβίαστο και ισορροπημένο λόγο

θερμός δημοτικιστής

ποιητικός και λυρικός, αλλά και ειρωνικός

στοχαστής που αυτοαναλύεται, αμφισβητεί, εξεγείρεται και ωριμάζει

Ο ίδιος καταγράφει σκέψεις, συναισθήματα και υλικό για μελλοντικά βιβλία, ελπίζοντας σε εποχές όπου θα μπορεί να γράφει απερίσπαστος.


Ένα πολύτιμο ντοκουμέντο

Τα αδημοσίευτα τετράδια 1902–1904 αποτελούν σημαντικό κομμάτι του έργου του Ίωνα Δραγούμη και προσφέρουν μια σπάνια ματιά στην προσωπικότητα, τη δράση και τον εσωτερικό του κόσμο. Το βιβλίο, όπως και τα υπόλοιπα τετράδιά του, αποκαλύπτει έναν άνθρωπο που ζει, σκέφτεται και γράφει με πάθος, ένταση και βαθιά συνείδηση της ιστορικής του στιγμής.

«The World Awaits You As A Garden»: Οι Kalos&Klio υφαίνουν έναν κόσμο που ζητά ειρήνη, ενότητα και δημοκρατία








Μια έκθεση-μανιφέστο για έναν πολύχρωμο, εύθραυστο πλανήτη που αντιστέκεται στη βία και ανθίζει μέσα από τη φροντίδα... Η Τέχνη μοιάζει να ανασαίνει πριν από εμάς, να βλέπει πιο καθαρά, να προφητεύει. Στα νέα έργα των Kalos&Klio, ο κόσμος ξεδιπλώνεται σαν ένας κήπος που ζητά προστασία, σαν μια θεά που κρατά πυραύλους για να τους λιώσει στο στήθος της, ενώ από τη μήτρα της φυτρώνουν λουλούδια. Ένας κόσμος που ψιθυρίζει: We cannot drink oil. We cannot eat money. United we sprout. Freedom. Democracy now.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Ένας πολύχρωμος κόσμος που πάλλεται ανάμεσα στη χαρά και την απειλή

Η νέα ατομική έκθεση του καλλιτεχνικού διδύμου από τη Θεσσαλονίκη, με τίτλο “The World Awaits You As A Garden”, παρουσιάζεται στις Kalfayan Galleries στο Κολωνάκι. Οι επισκέπτες μπαίνουν σε έναν κόσμο πολύχρωμο, σχεδόν παιδικό, που όμως κουβαλά το βάρος της εποχής: αντιπολεμικά μηνύματα, σύμβολα ελευθερίας, ίχνη από την κουλτούρα των χίπις, καθαρό μετάξι από τα Ιμαλάια, μοτίβα που μοιάζουν να δονούνται από την αγωνία του πλανήτη.

Τα χαλιά των Kalos&Klio, φτιαγμένα από μαλλί προβάτου Ιμαλαΐων και καθαρό κινέζικο μετάξι, μοιάζουν με οπτικά χειρόγραφα. Ακόμη και τα πιο σκοτεινά έργα εκπέμπουν μια λάμψη, σαν να πάλλονται από μηνύματα που ζητούν να ακουστούν. Ευχάριστα μοτίβα συνυπάρχουν με πολεμικό εξοπλισμό, drones, πυραύλους, εικόνες επαυξημένης πραγματικότητας και σύμβολα γεωγραφικού εντοπισμού. Η ομορφιά και η απειλή μπλέκονται αξεδιάλυτα.


Ο κήπος ως αλληγορία της δημοκρατίας

Όπως σημειώνει η ιστορικός τέχνης και επιμελήτρια Δώρα Βασιλάκου, η έκθεση σηματοδοτεί μια ώριμη εξέλιξη της έρευνας των Kalos&Klio γύρω από την ύφανση ως φορέα συλλογικής μνήμης και πολιτικού στοχασμού. Ο τίτλος της έκθεσης αντλεί έμπνευση από τον Νίτσε και το Έτσι Μίλησε ο Ζαρατούστρα, προτείνοντας τον κήπο ως μεταφορά της δημοκρατίας: όχι ως στατικό τοπίο, αλλά ως ζωντανό οικοσύστημα που απαιτεί φροντίδα, συμμετοχή, επαγρύπνηση.

Οι καλλιτέχνες συνεχίζουν την προβληματική που είχαν αναπτύξει στην ενότητα Επί Τάπητος  Υφάνσεις Δημοκρατίας (2020), εμβαθύνοντας στη γλώσσα των αρχέγονων συμβόλων, των μύθων και των ψηφιακών μοτίβων. Η ύφανση γίνεται πράξη δημοκρατική, μια διαδικασία όπου οι ατομικές πεποιθήσεις συναντούν τον συλλογικό διάλογο.


Αρχέγονα σύμβολα, σύγχρονοι φόβοι, παγκόσμιες κρίσεις

Στην έκθεση παρουσιάζονται νέα χειροποίητα χαλιά που συνθέτουν μια κοσμολογία συμβόλων: πουλιά, λουλούδια, νερό, αστέρια, γεωμετρικά σχήματα, καλλιγραφικά στοιχεία, μυστικιστικά και αποτροπαϊκά μοτίβα από την Ασία και την Αμερική. Δίπλα τους, εικόνες από τον σύγχρονο κόσμο: πολεμικά αεροπλάνα, πύραυλοι, ψηφιακά εικονίδια, σύμβολα διασυνδεσιμότητας.

Όλα αυτά συνυπάρχουν σε μια στρωματογραφία αφηγήσεων που μιλά για τις μεταναστεύσεις, τις οικολογικές κρίσεις, τις πολιτικές αποκλεισμού, την κατανάλωση, την ανάγκη προστασίας της ανθρώπινης και μη ζωής. Τα έργα μοιάζουν να λένε ότι η δημοκρατία είναι εύθραυστη, όπως ένας κήπος που χρειάζεται συνεχή φροντίδα.


Η θεά που προστατεύει τον πλανήτη

Σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά έργα, μια θεά περιβάλλεται από πτηνά, λουλούδια και κρεμμύδια που κρέμονται από το ταβάνι. Κρατά πυραύλους σαν να θέλει να τους λιώσει, ενώ από τη μήτρα της φυτρώνουν λουλούδια. Η εικόνα μοιάζει με προσευχή για ειρήνη, με μια υπενθύμιση ότι ο πλανήτης μας είναι εύθραυστος και χρειάζεται προστασία. «Σε αυτή τη θεά θέλω να υποκλιθώ και να ζητήσω βοήθεια», γράφει η επιμελήτρια.


Έργα που μιλούν με χρώμα, αλλά φέρουν το βάρος της εποχής

Παρότι οι συνθέσεις είναι ευχάριστες, σχεδόν παιχνιδιάρικες, τα μηνύματα είναι βαθιά και επίκαιρα. Τα έργα, ακόμη και τα πιο σκοτεινά, μοιάζουν να δονούνται από ενέργεια. Η τέχνη εδώ δεν είναι διακοσμητική· είναι πολιτική, προφητική, μια κραυγή ενότητας σε έναν κόσμο που αλλάζει.



Το Μουσείο Reina Sofía «ανακατεύει την τράπουλα»: Νέα αφήγηση για πέντε δεκαετίες ραγδαίων αλλαγών στην Ισπανία





Μια τριετής επανέκθεση παρουσιάζει μια «κριτική επανερμηνεία» της σύγχρονης ισπανικής τέχνης από το 1975 έως σήμερα! Το Μουσείο Reina Sofía της Μαδρίτης παρουσιάζει μια νέα, ριζικά ανανεωμένη επανέκθεση της συλλογής του, επιχειρώντας να αποτυπώσει τις κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές μεταμορφώσεις που γνώρισε η Ισπανία τις τελευταίες πέντε δεκαετίες. Η νέα αφήγηση ξεκινά συμβολικά με ένα έργο που συνοψίζει το τέλος της δικτατορίας και την αρχή της δημοκρατικής μετάβασης.


Έναρξη με το τραύμα της δικτατορίας

Η νέα έκθεση ανοίγει με τον πίνακα Document No … του Χουάν Χενοβές, φιλοτεχνημένο το 1975, τη χρονιά θανάτου του Φρανθίσκο Φράνκο. Το έργο απεικονίζει έναν κρατούμενο με σκυμμένο κεφάλι και δεμένα χέρια, περιμένοντας την αυθαίρετη κρίση της κρατικής γραφειοκρατίας. Η φιγούρα-σύμβολο του ανώνυμου θύματος της καταστολής αποτελεί το ιδανικό σημείο εκκίνησης για την εξερεύνηση της σύγχρονης ισπανικής τέχνης μετά το τέλος της δικτατορίας.

Μέσα από 403 επιλεγμένα έργα, οι επιμελητές του μουσείου εξετάζουν πώς καλλιτέχνες από την Ισπανία και το εξωτερικό κατέγραψαν και σχολίασαν τις κοινωνικές αλλαγές: από την έκρηξη δημιουργικότητας της μετα-Φράνκο εποχής έως την επιδημία του AIDS, από τον δεύτερο φεμινιστικό κύμα μέχρι την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση και από την αποαποικιοποίηση έως την παγκόσμια τρομοκρατία.


Μια «κριτική επανερμηνεία» της σύγχρονης συλλογής

Η πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Reina Sofía, Άνχελες Γκονθάλεθ-Σίντε, τόνισε ότι η επανέκθεση δεν αποτελεί απλώς μια αναδιάταξη έργων, αλλά μια βαθιά αναθεώρηση της συλλογής. Σχεδόν τα δύο τρίτα των έργων που παρουσιάζονται στον νέο κύκλο Contemporary Art: 1975 to the Present δεν είχαν εκτεθεί ποτέ ως μέρος της μόνιμης συλλογής.

«Πρόκειται για μια κριτική επανερμηνεία που επιδιώκει να τοποθετήσει τις καλλιτεχνικές πρακτικές σε διάλογο με τις κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές διεργασίες των τελευταίων πέντε δεκαετιών», δήλωσε στη συνέντευξη Τύπου.


Καλλιτέχνες που αποτύπωσαν μια χώρα σε μετάβαση

Δίπλα σε διεθνώς αναγνωρισμένους δημιουργούς όπως η Nan Goldin, ο Hal Fischer, ο Peter Hujar, η Belkis Ayón και ο Robert Mapplethorpe, παρουσιάζονται έργα που καταγράφουν τη ραγδαία αλλαγή της ισπανικής κοινωνίας. Ο εξόριστος Αργεντινός φωτογράφος Κάρλος Μπος αποτύπωσε με τον φακό του κομβικές στιγμές της Μετάβασης, όπως την πρώτη πορεία Υπερηφάνειας το 1977. Ο καλλιτέχνης και queer ακτιβιστής Χοσέ Πέρες Οκάνια χρησιμοποίησε εικαστικές εγκαταστάσεις-«βωμούς» για να ανατρέψει τα λαϊκά θρησκευτικά σύμβολα της Ανδαλουσίας.

Στην έκθεση περιλαμβάνονται επίσης κοσμήματα του σχεδιαστή Τσους Μπουρές, ο οποίος έχει δημιουργήσει έργα για ταινίες του Πέδρο Αλμοδόβαρ, εμβληματική φιγούρα της θρυλικής Movida madrileña.


Η σκοτεινή πλευρά της Movida και η επιδημία του AIDS

Η έκθεση δεν αποσιωπά τη σκοτεινή πλευρά της μετα-Φράνκο δημιουργικότητας. Η ταινία τρόμου Arrebato (1979) του Ιβάν Θουλουέτα και οι φωτογραφίες του Αλμπέρτο Γκαρθία-Άλιξ αποτυπώνουν την αυτοκαταστροφική ενέργεια της εποχής. Ιδιαίτερα συγκινητική είναι η φωτογραφία Willy’s Absence (1988), που παρουσιάζει το πουκάμισο του αδελφού του καλλιτέχνη, ο οποίος πέθανε από υπερβολική δόση στη διάρκεια της ηρωινικής κρίσης της δεκαετίας του ’80.

Η επιδημία του AIDS αποτυπώνεται επίσης σε έργα όπως οι φωτογραφίες του Hujar από τις κατακόμβες του Παλέρμο, που προοικονομούν τη σωματική φθορά που θα προκαλούσε η ασθένεια στον ίδιο και στους φίλους του. Η εγκατάσταση Ajuares (Funerary Offerings) του Πέπε Μιράγιες συγκεντρώνει προσωπικά αντικείμενα του φίλου του, Χουάν Γκιγιέρμο, όπως φάρμακα, σύριγγες, πιτζάμες και παιχνίδια, δημιουργώντας ένα μνημείο μνήμης και απώλειας.


Ένα μουσείο που επαναπροσδιορίζει την ιστορία του

Με την τριετή αυτή επανέκθεση, το Reina Sofía επιχειρεί να ανανεώσει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζει τη σύγχρονη ισπανική τέχνη, προσφέροντας μια πολυεπίπεδη αφήγηση που συνδέει την καλλιτεχνική δημιουργία με τις κοινωνικές και πολιτικές μεταμορφώσεις της χώρας. Πρόκειται για μια τολμηρή προσπάθεια να ξαναγραφτεί η πρόσφατη ιστορία μέσα από τα μάτια των καλλιτεχνών που τη βίωσαν.

πηγη : Theguardian.com

Ένα ασυνήθιστο μνημείο και εντυπωσιακό εύρημα της Αφροδισιάδας



Στη  πόλη της Αφροδισιάδας στη νοτιοδυτική Τουρκία οι αρχαιολόγοι που εργάζονται στην περιοχή αποκαλύπτουν συνεχώς εξαιρετικά δείγματα ρωμαϊκής γλυπτικής και αρχιτεκτονικής, πολλά από τα οποία σώζονται ακόμη στη θέση τους. Η πόλη είχε καλλιεργήσει επί αιώνες μια προνομιακή σχέση με τη Ρώμη, γεγονός που αποτυπώνεται στα μνημεία και τις επιγραφές της.


Μια πόλη που ήξερε να κερδίζει την εύνοια της Ρώμης

Η Αφροδισιάδα είχε αναπτύξει στενούς δεσμούς με την αυτοκρατορική εξουσία ήδη από την εποχή του Αυγούστου (27 π.Χ.–14 μ.Χ.). Ένας επιφανής πολίτης της πόλης, φίλος του αυτοκράτορα και απόγονος –όπως ισχυριζόταν– της θεάς Αφροδίτης, χρηματοδότησε την ανέγερση ενός λαμπρού ναού στο ιερό της θεάς. Αργότερα, τα πολυτελή δημόσια λουτρά της πόλης αφιερώθηκαν στον αυτοκράτορα Αδριανό (117–138 μ.Χ.), ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τη σχέση της πόλης με την αυτοκρατορική αυλή.

Το 301 μ.Χ., ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός (284–305 μ.Χ.) εξέδωσε ένα από τα πιο φιλόδοξα και εκτενή διατάγματα της ρωμαϊκής ιστορίας: τον Κατάλογο Μέγιστων Τιμών, ένα τεράστιο διάταγμα που καθόριζε ανώτατες τιμές για 1.400 αγαθά και υπηρεσίες σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Οι τοπικές αρχές της Αφροδισιάδας δεν έχασαν την ευκαιρία να τιμήσουν τον αυτοκράτορα.

Τι ήταν η Αφροδισιάδα πριν από τους Ρωμαίους;

Η πόλη ιδρύθηκε στην ελληνιστική περίοδο, πιθανότατα τον 3ο αιώνα π.Χ.Το όνομά της προέρχεται από τη θεά Αφροδίτη, της οποίας το ιερό ήταν το κέντρο της πόλης. Ήταν πόλη της Καρίας, στην νοτιοδυτική Μικρά Ασία (σημερινή Τουρκία). Ο πληθυσμός της ήταν ελληνικός, με ελληνική γλώσσα, θεσμούς, τέχνες και λατρείες. Η πόλη έγινε γνωστή για τη σχολή γλυπτικής της, που παρήγαγε έργα υψηλής τεχνικής και αισθητικής.


Τι συνέβη στην ρωμαϊκή περίοδο;

Όταν η περιοχή ενσωματώθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Αφροδισιάδα άνθησε ακόμη περισσότερο, χάρη στη στρατηγική της σχέση με τη Ρώμη. Οι κάτοικοί της εξασφάλισαν φορολογικές απαλλαγές και προνόμια. Η πόλη απέκτησε μνημεία ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής, αλλά διατήρησε τον ελληνικό της χαρακτήρα. Η γλυπτική της σχολή έγινε διάσημη σε όλη την αυτοκρατορία.


Το μνημειώδες διάταγμα χαραγμένο στη μεγαλοπρεπή Βασιλική

Το κείμενο του διατάγματος χαράχθηκε σε ολόκληρη την πρόσοψη του σημαντικότερου διοικητικού κτηρίου της πόλης, της λεγόμενης Πολιτικής Βασιλικής. Η επιγραφή κάλυπτε μια τεράστια επιφάνεια και αποτελούσε μια από τις πιο εντυπωσιακές δημόσιες αναρτήσεις αυτοκρατορικού διατάγματος σε όλη τη ρωμαϊκή επικράτεια.

Μέχρι σήμερα έχουν εντοπιστεί περισσότερα από 40 αντίγραφα του διατάγματος σε διάφορες περιοχές της αυτοκρατορίας, τα περισσότερα όμως σε αποσπασματική μορφή. Η επιγραφή της Αφροδισιάδας είναι από τις πιο πλήρεις, αλλά σώζεται σε εκατοντάδες μαρμάρινα θραύσματα που κατέρρευσαν από την πρόσοψη του κτηρίου.


Η μεγάλη αρχαιολογική ανασύνθεση της δεκαετίας του 1990

Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, αρχαιολόγοι, επιγραφολόγοι και αρχιτέκτονες άρχισαν ένα φιλόδοξο έργο: την ανασύνθεση της τεράστιας επιγραφής και την αναπαράσταση της αρχικής μορφής της Βασιλικής.

Το έργο περιλάμβανε την ταξινόμηση εκατοντάδων μαρμάρινων κομματιών, την ανασύνθεση της επιγραφής σε επιφάνεια περίπου 23 τετραγωνικών μέτρων, την αρχιτεκτονική αναπαράσταση του μνημείου όπως στεκόταν τον 4ο αιώνα μ.Χ.

Η προσπάθεια αυτή αποκάλυψε όχι μόνο το περιεχόμενο του διατάγματος, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι πόλεις της αυτοκρατορίας χρησιμοποιούσαν την αρχιτεκτονική και τη δημόσια επιγραφή για να επιδείξουν πίστη και αφοσίωση στον αυτοκράτορα.


Ένα μνημείο εξουσίας, οικονομίας και πολιτικής επικοινωνίας

Το Διάταγμα Μέγιστων Τιμών αποτελεί ένα από τα πιο παράδοξα και φιλόδοξα νομοθετήματα της ρωμαϊκής ιστορίας. Παρότι στόχευε στον έλεγχο της ακρίβειας και την προστασία των πολιτών, η εφαρμογή του ήταν δύσκολη και η αποτελεσματικότητά του αμφισβητήθηκε.

Ωστόσο, για την Αφροδισιάδα, η ανάρτηση του διατάγματος στην πιο επιβλητική δημόσια πρόσοψη της πόλης ήταν μια πράξη πολιτικής επικοινωνίας: μια επίδειξη πίστης, δύναμης και πολιτιστικής ακμής σε μια εποχή που η αυτοκρατορία δοκιμαζόταν.