Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Ισθμία, αρχαίος ελληνικός τόπος αθλητισμού και μεγάλων πολιτικών γεγονότων


Σε απόσταση μόλις μιας ώρας από την Αθήνα ξεχωρίζει ένας πολύ σημαντικός αρχαιολογικός χώρος: Ανατολικά του Ισθμού της Κορίνθου μπορεί κανείς να θαυμάσει την Ισθμία, γνωστή από τα αρχαία χρόνια ως τόπος λατρείας αλλά και ως τόπος διεξαγωγής των Ισθμίων αγώνων, στους οποίους αρχικά έπαιρναν μέρος μόνο άνδρες. 
Οι νικητές των αθλημάτων στα Ίσθμια στεφανώνονταν με ένα κλαδί πεύκου ή αγριοσέλινου. Τόπος διοργάνωσης των αγώνων ήταν το ιερό δάσος με πεύκα στον Ισθμό της Κορίνθου. Εκεί βρίσκονταν ο ναός του Ποσειδώνα, το στάδιο, το θέατρο και ένα γυμναστήριο, το «Κράνειο». Τα Ίσθμια περιελάμβαναν αγώνες γυμναστικής, δρόμου, πάλης, πυγμαχίας, παγκράτιο και πένταθλο, αγώνες ιππασίας και αρματοδρομίες. 
Αξίζει να σημειωθεί ότι αργότερα προστέθηκαν οι μουσικοί αγώνες και οι αγώνες απαγγελίας, στους οποίους λάμβαναν μέρος και οι γυναίκες. 



Του Ανδρέα Αναγνωστόπουλου 


Η ιστορία των Ισθμίων Αγώνων αρχίζει το 582 π.Χ. όταν διοργανώθηκαν για πρώτη φορά. Ξέρουμε ότι ήταν σημαντικά αγωνίσματα, όχι όμως όσο οι Ολυμπιακοί Αγώνες και τα Πύθια. Διοργανώνονταν κάθε δύο χρόνια, στα μέσα του καλοκαιριού και διεξάγονταν μέχρι τον καιρό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Κάθε δύο χρόνια συνέπιπταν με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Εξάλλου, λόγω της στρατηγικής θέσης της, η Ισθμία αποτέλεσε συχνά τόπο πολιτικής συνάθροισης των Ελλήνων. Τα σημαντικότερα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Ισθμία είναι τα ακόλουθα:

-481 και 480 π.Χ: σύναξη ελληνικών πόλεων για την αντιμετώπιση των Περσών. 
-337 π.Χ.: ο Φίλιππος Β’ ανακηρύσσεται αρχιστράτηγος των Ελλήνων.
-336 π.Χ.: ο Μέγας Αλέξανδρος ανακηρύσσεται αρχιστράτηγος όλων των Ελλήνων.
-302 π.Χ.: ο Δημήτριος Πολιορκητής αναγορεύεται ηγεμόνας της Ελλάδας.
-196 π.Χ.: ο Ρωμαίος ηγεμόνας Τίτος Κόϊντος Φλαμινίνος ανακηρύσσει, κατά τη διάρκεια των Ισθμίων αγώνων, το αυτοδιοίκητο  και ελεύθερο των Κορινθίων, Φωκίων, Λοκρών, Ευβοέων και Θεσσαλών, ενώ η Κορινθία γίνεται έδρα της Αχαϊκής Συμπολιτείας.


Ο σημερινός αρχαιολογικός χώρος 

Οι επισκέπτες μπορούν να δουν σήμερα το στάδιο, που βρισκόταν νοτιοανατολικά του ναού του Ποσειδώνα. Εκεί ανακαλύφθηκε η αφετηρία του αρχαιότερου σταδίου με 16 βαλβίδες εκκίνησης. Αυτό το σύστημα εκκίνησης των αθλητών ονομαζόταν «ύσπληξ». Το νεότερο στάδιο φτιάχτηκε στη φυσική κοιλότητα με μήκος 181 μ. περίπου. 
Στον αρχαιολογικό χώρο της Ισθμίας έχουν βρεθεί ίχνη θεάτρου, στο οποίο διεξάγονταν οι μουσικοί αγώνες και ερείπια λουτρού που έχτισαν οι Ρωμαίοι τον 2ο αιώνα μ.Χ., πάνω στο προϋπάρχον ελληνικό λουτρό του 4ου αιώνα π.Χ. 
Στην περιοχή υπήρχε επίσης ο ναός του Ίσθμιου Ποσειδώνα, που δυστυχώς δεν διασώθηκε: Τον 7ο αιώνα π.Χ. ιδρύθηκε ο αρχαϊκός ναός που καταστράφηκε από πυρκαγιά τον 5ο αιώνα π.Χ.. 
Στη συνέχεια, ο ναός ξαναχτίστηκε, αλλά ως δωρικός περίπτερος, από κορινθιακό πωρόλιθο. Καταστράφηκε ξανά το 390 π.Χ, επισκευάστηκε και άκμασε ως το 146 π.Χ. όταν ο Ρωμαίος Μόμμιος κατέστρεψε ολόκληρη την Κόρινθο. Το 44 μ.Χ. ανοικοδομήθηκε, ενώ την τελική του μορφή με τον περίβολο και τις στοές την πήρε το 2ο αιώνα μ.Χ., για να καταστραφεί οριστικά από επιδρομή των Βησιγότθων του Αλάριχου, τον 4ο αιώνα μ.Χ..

Από το ιερό του Ποσειδώνα, οι αρχαιολόγοι βρήκαν τη θεμελίωση ενός πολύ επιμήκους βωμού, κρηπίδωμα και περιστύλιο ξύλινων κιόνων. 
Από το θέατρο της αρχαίας Ισθμίας έχουν βρεθεί μόνο τα θεμέλια της σκηνής, του κοίλου, του προσκηνίου και μερικοί διάσπαρτοι λίθοι.
Δίπλα στον ναό του Ποσειδώνα βρισκόταν το Παλαιμόνιο, ένα ιερό αφιερωμένο σε μια θαλάσσια θεότητα της Ρωμαϊκής εποχής, τον Παλαίμονα. Ο ναός είχε ιδιαίτερο περίβολο αλλά και λάκκους για θυσίες. 
Εντός του αρχαιολογικού χώρου λειτουργεί από το 1978 Μουσείο, όπου εκτίθενται τα ευρήματα από τις ανασκαφές στο Ιερό του Ποσειδώνα και στις κοντινές Κεγχρεές, αλλά και από τις ανασκαφές στην ευρύτερη περιοχή της Ισθμίας και γενικότερα της ανατολικής Κορινθίας.

Ανάμεσα στα εκθέματα του Μουσείου διακρίνονται τα ακόλουθα:
-Μαρμάρινο αρχαϊκό περιρραντήριο που χρονολογείται στα τέλη του 7ου π.Χ. αιώνα  και βρισκόταν τοποθετημένο στην είσοδο του πρώτου Ναού του Ποσειδώνα.
-Υαλοθετήματα Κεγχρεών. Έφθασαν συσκευασμένα ανά δύο σε πλοίο προερχόμενο από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και βρέθηκαν βυθισμένα στο δάπεδο του Ναού της Ίσιδας, στον νότιο μώλο του λιμανιού. Πρόκειται για έγχρωμα τμήματα γυαλιού που θυμίζουν τα σημερινά βιτρό. Σ’ αυτά βλέπουμε πανοράματα λιμανιών, εξωτικά τοπία ζώα και φυτά, ολόσωμες μορφές φιλοσόφων όπως ο Όμηρος και ο Πλάτωνας, πλοία και γεωμετρικές διακοσμητικές ζώνες
-Αυτοκρατορικό άγαλμα στον τύπο του Δία (μέσα 2ου π.Χ.αιώνα)
-Zωόμορφα ειδώλια, όπως το χρυσό ειδώλιο ταύρου, ανάθημα στο Ιερό του Ποσειδώνα (6ου π.Χ. αιώνα). 



Πηγές 

Νικόλαος Παπαχατζής, Αρχαία Κόρινθος, Εκδοτική Αθηνών   





Η σιωπή ΔΕΝ είναι Χρυσός... Μια παράσταση για το bullying και την συνενοχή μας!


Λόγια σκληρά, σπρωξίματα, χτυπήματα…. Τα πειράγματα έξω από τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και όσο κι αν αντιστάθηκαν, όσο κι αν το πάλεψαν, δεν κατάφεραν να τα βγάλουν πέρα με τους νταήδες και τις συμμορίες. Κλείστηκαν στον εαυτό τους κι έφυγαν μακριά. Και ο λόγος παρακαλώ; Η μορφή, το χρώμα, η θρησκεία, το έθνος, η κοινωνία, η πολιτεία, η διαφορετικότητα..
  Τώρα το λένε bullying!  Η ενοχή, όταν ξέρεις αλλά δεν μιλάς. Η σιωπή είναι ενοχή, γιατί δίνει στο "σύστημα" ζωή, είναι συνενοχή στο έγκλημα, στη βία.

Η μεγάλη υποδοχή που επιφύλαξε το θεατρόφιλο κοινό στην παράσταση «Η σιωπή ΔΕΝ είναι Χρυσός» του Μαυρίκιου Μαυρικίου δημιούργησε τις προϋποθέσεις να μεταφερθεί από 28 Ιανουαρίου στο Θέατρο Ακάδημος. Στο νέο κύκλο των παραστάσεων προστίθεται και ο αγαπημένος πρωταγωνιστής Πασχάλης Τσαρούχας στον ρόλο του πατέρα. Ένα έργο που έβαλε το δικό του στίγμα στο θεατρικό χάρτη της Αθήνας, μια αληθινή βιογραφική ιστορία, που με τόλμη κι ευαισθησία μεταφέρει στη σκηνή ο Μαυρίκιος Μαυρικίου. Ένα έργο για το bullying, τον ρατσισμό, την οικογένεια και τη διαφορετικότητα. Ένα έργο βαθιά κοινωνικό, με έντονα στοιχεία μιούζικαλ, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Μητρούση και στους κεντρικούς ρόλους ο Πασχάλης Τσαρούχας, η Ελευθερία Ρήγου και ο Μαυρίκιος Μαυρικίου.


ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
Κείμενο - Πρωτότυπη Μουσική - Στίχοι: Μαυρίκιος Μαυρικίου
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Μητρούσης
Ενορχήστρωση - Μουσική Διδασκαλία: Μαυρίκιος Μαυρικίου
Σκηνικά - Ενδυματολογική επιμέλεια: Δέσποινα Βολίδη
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Χορογραφίες: Αναστάσης Δεληγιάννης
Φωτογραφίες: Νεκτάριος Κουρής
Στούντιο φωτογράφησης: Athens Art Studio
Video Director: Μαρία Χατζηγιάννη
Music Production: G-Production Studio
Μίξη - Mastering: Τίτος Γεωργιάδης
Ηχητικός σχεδιασμός: Παναγιώτης Γιαννέλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Τάνια Μπουρμπούλια
Μακιγιάζ - Χτενίσματα: Νικολέτα Πικέα
Τεχνικός σκηνής: Στάμος Γιαννίσης
Graphic design: Funky Glam – Derek Liontis

Καλλιτεχνική επιμέλεια: Μαυρίκιος Μαυρικίου
Παραγωγή: Music & Drama Productions - Μαυρίκιος Μαυρικίου

ΔΙΑΝΟΜΗ:
Πασχάλης Τσαρούχας, Ελευθερία Ρήγου, Παύλος Εμμανουηλίδης, Έλενα Δελακούρα, Νίκος Παρασκευόπουλος, Άκης Δήμας, Φίλιππος Τριπικέλης, Κωνσταντίνος Τσουμπάρης και ο Μαυρίκιος Μαυρικίου.

ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Πιάνο - Ακορντεόν: Μαυρίκιος Μαυρικίου
Κιθάρα - Μπαγλαμαδάκι - Τρομπέτα: Νίκος Παρασκευόπουλος
Βιολί: Φίλιππος Τριπικέλης
Μεταλλόφωνο: Έλενα Δελακούρα
Μπεντίρ: Κωνσταντίνος Τσουμπάρης
Κρουστά: Άκης Δήμας




ΘΕΑΤΡΟ ΑΚΑΔΗΜΟΣ
Ιπποκράτους 17 & Ακαδημίας, Αθήνα
Τηλ.: 2103625119

ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ:
Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
- Προπώληση: €12
- Ταμείο (ημέρα παράστασης): €15
- Φοιτητικό - Ανέργων - Ομαδικό: €10
- Μαθητικό: €8

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: VIVA.GR & ΤΑΜΕΙΟ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 120 λεπτά (με διάλειμμα)



Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Συζήτηση με τίτλο: «Έλλην, Ρωμηός, Γραικός. Συλλογικοί Προσδιορισμοί και Ταυτότητες»


Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Ε.Κ.Π.Α. οργανώνουν επιστημονική εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο: «Έλλην, Ρωμηός, Γραικός. Συλλογικοί Προσδιορισμοί και Ταυτότητες» .
Η εκδήλωση πραγματοποιείται με αφορμή την έκδοση του ομότιτλου τόμου, σε επιμέλεια των  
Όλγας Κατσιαρδή-Hering, Αναστασίας Παπαδία-Λάλα, Κατερίνας Νικολάου, Βαγγέλη Καραμανωλάκη (Ιστορήματα 7 / Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας Ε.Κ.Π.Α. Εκδόσεις Ευρασία, Αθήνα 2018). 
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί 
την Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019 και ώρα 19:00, 
στο Αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης»  
του Πανεπιστημίου Αθηνών .

 Πανεπιστημίου 30

Ποια αρχαία οχύρωση χρησιμοποιείτο μέχρι και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο;


Από τα πιο εμβληματικά αρχαία μνημεία της Αχαίας είναι αδιαμφισβήτητα το Τείχος Δυμαίων, ηοχυρωμένη μυκηναϊκή ακρόπολη που κατοικήθηκε σε όλες τις ιστορικές περιόδους της Ελλάδας, ακόμα και στον 20ο αιώνα, αφού χρησιμοποιήθηκε από τα ιταλικά και γερμανικά στρατεύματα κατοχής κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο! 
Το τείχος βρίσκεται περίπου 35 χιλιόμετρα μακριά από την Πάτρα και είναι χτισμένο στο ακρωτήριο του Αράξου, στα Μαύρα Βουνά. Ονομάζεται Τείχος Δυμαίων, γιατί βρισκόταν στην επικράτεια της αρχαίας αχαϊκής πόλης - κράτους Δύμη (η θέση της αρχαίας Δύμης έχει βρεθεί στη σημερινή πόλη Κάτω Αχαία). Το μνημείο ονομάζεται επίσης Κάστρο της Καλόγριας, από την ομώνυμη παραλία που βρίσκεται κοντά του.

 Του Ανδρέα Αναγνωστόπουλου 
Η ονομασία Τείχος Δυμαίων οφείλεται στον ιστορικό Πολύβιο, ενώ ορισμένοι αρχαιολόγοι έχουν εκφράσει την άποψη ότι στην περιοχή αυτή βρισκόταν η αρχαία πολίχνη Λάρισα. 
Σύμφωνα με την μυθολογία, το τείχος το έχτισε ο Ηρακλής όταν πολεμούσε τον στρατό του βασιλιά της αρχαίας Ηλείας, Αυγεία, και το χρησιμοποίησε σαν ορμητήριο του. Το Τείχος Δυμαίων ήταν μια οχυρή θέση που προστάτευε την κατοικία του Μυκηναίου άνακτα (ηγεμόνα) της περιοχής και αποτελούσε το διοικητικό της κέντρο.
Η πανάρχαια οχύρωση οικοδομήθηκε στη μυκηναϊκή εποχή, πιθανώς γύρω στο 1300 π.Χ., κατά το κυκλώπειο σύστημα και προστάτευε τις τρεις πλευρές του λόφου της περιοχής, πλην της νοτιοδυτικής, όπου η απόκρημνη πλαγιά και η λίμνη που την περιέβαλλε παρείχε φυσική οχύρωση. 
Το κυκλώπειο τείχος έχει μήκος περίπου 250 μέτρα, πάχος 4,50-5,50 μ., ενώ το σωζόμενο ύψος του φθάνει τα  8,40 μ. Η πρόσβαση στο εσωτερικό του τείχους γινόταν από τρεις πύλες, μια σε κάθε πλευρά της οχύρωσης, ενώ την Κύρια Πύλη στη νοτιοανατολική πλευρά προστάτευε πύργος. 
Στο εσωτερικό της οχύρωσης, αλλά και περιμετρικά αυτής αποκαλύφθηκαν επάλληλες οικιστικές φάσεις που αποδεικνύουν την εντατική χρήση του χώρου κατά τη μυκηναϊκή εποχή (1680-1040 π.Χ.). Ωστόσο, επιβεβαιώθηκε η ανθρώπινη εγκατάσταση και πριν από την οικοδόμηση του τείχους, ήδη από τη νεολιθική εποχή (6600-3300 π.Χ.) και εντατικά κατά την πρωτοελλαδική (3300-2000 π.Χ.) αλλά και την μεσοελλαδική εποχή (2000-1680 π.Χ.). 
 Η κατοίκηση της θέσης συνεχίστηκε σχεδόν αδιάκοπα στους ιστορικούς χρόνους. Κατά τον Συμμαχικό πόλεμο ανάμεσα στην Αιτωλική και την Αχαϊκή Συμπολιτεία (220-217 π.Χ.), το Τείχος Δυμαίων καταλήφθηκε από τον Αιτωλό Στρατηγό Ευριπίδα, αλλά αργότερα παραδόθηκε στο βασιλιά των Μακεδόνων, Φίλιππο Ε΄, ο οποίος και το παρέδωσε στους Δυμαίους. Στους ρωμαϊκούς χρόνους, η οχύρωση αποτέλεσε τμήμα της Colonia Iulia Augusta Dumaeorum και πιθανώς κατοικήθηκε από Ρωμαίους εποίκους. 


Η κατοίκηση του χώρου ήταν εντατική και στους βυζαντινούς χρόνους. Κατά τη μέση βυζαντινή περίοδο (10ος-12ος αιώνας μ.Χ.) έγιναν σημαντικές επεμβάσεις στην αρχική μορφή της οχύρωσης. Συγκεκριμένα, στο μέσον της ακρόπολης προστέθηκε διατείχισμα που χώρισε την ακρόπολη σε δύο τμήματα, κατασκευάστηκε ένας πύργος στη νοτιοανατολική γωνία του τείχους, ενώ η λεγόμενη Μέση Πύλη έπαψε να χρησιμοποιείται και τοιχίστηκε. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο Τείχος Δυμαίων εγκαταστάθηκαν και οι Ενετοί, όταν το 1408 ο Λατίνος αρχιεπίσκοπος Πατρών μίσθωσε σε αυτούς τη βαρονία της Πάτρας για 5 χρόνια. Εξάλλου, κατά την β΄ Ενετοκρατία στη Πελοπόννησο (1687-1715) αναφέρεται ότι 1.000 έποικοι από το Λιδωρίκι τοποθετήθηκαν στα Μαύρα Βουνά, που ήταν έρημα και ακατοίκητα. Σε αυτή την περίοδο φαίνεται πως χρονολογείται η χρήση του βόρειου τομέα της οχύρωσης ως νεκροταφείου. 

Στις μεταγενέστερες περιόδους, η κατοίκηση του χώρου ήταν εντελώς σποραδική και δεν άφησε ίχνη. Όταν τον 19ο αιώνα, πολλοί ξένοι περιηγητές επισκέφθηκαν το Τείχος Δυμαίων, η θέση ήταν ήδη ερημωμένη. 


Ωστόσο, πιο πρόσφατα, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο χώρος χρησιμοποιήθηκε ξανά, αρχικά ως στρατόπεδο από τις ιταλικές δυνάμεις κατοχής (1941-1943) και αργότερα από τις αντίστοιχες γερμανικές. Ιταλοί και Γερμανοί κατασκεύασαν εντός της αρχαίας οχύρωσης πολυβολεία, αποθήκες, καταφύγια και χώρους στρατωνισμού, προκαλώντας, όμως, μεγάλες και ανεπανόρθωτες ζημίες στο αρχαίο μνημείο.




Πηγές 


Νικόλας Φαράκλας, η Γεωπολιτική Οργάνωση της Πελοποννησιακής Αχαίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης-Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας-Τομέας Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης, σειρά: Ρίθυμνα-Θέματα Κλασικής Αρχαιολογίας, αρ. 9, Ρέθυμνο 2001. 


Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Πού βρίσκεται η Κάμειρος, σπουδαία πόλη - κράτος και εμπορικό κέντρο της αρχαίας Ελλάδας;


Διάσημη σε όλο τον κόσμο για την παλιά πόλη, τα παλάτια και τα κάστρα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη αλλά και για την αρχαία Λίνδο, η Ρόδος κρύβει και άλλους, λιγότερο γνωστούς αρχαιολογικούς θησαυρούς, όπως την αρχαία Κάμειρο. Ο εν λόγω αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται στη βορειοδυτική ακτή του νησιού, τρία χιλιόμετρα δυτικά του χωριού Καλαβάρδα.  
Η Κάμειρος ήταν μαζί με την Ιαλυσό και τη Λίνδο μια από τις τρεις πόλεις – κράτη τις οποίες ίδρυσαν οι Δωριείς στο σμαραγδένιο νησί και αποτελούσε σπουδαίο εμπορικό κέντρο από την Αρχαϊκή ως και την Ελληνιστική εποχή. Σημειώνεται πως οι τρεις αρχαίες πόλεις της Ρόδου συγκροτούσαν,  μαζί με την Κω, καθώς και τη Κνίδο και την Αλικαρνασσό στην απέναντι μικρασιατική ακτή, την λεγόμενη Δωρική Εξάπολη, μια συνομοσπονδία των πόλεων που ίδρυσαν οι Δωριείς στο νοτιοανατολικό Αιγαίο. 

Του Ανδρέα Αναγνωστόπουλου 

Ο μύθος λέει ότι η πόλη ιδρύθηκε από τον Κάμειρο, γιο του Κέρκαφου και εγγονό του Ήλιου, ενώ τα πρώτα ίχνη κατοίκησης στην ευρύτερη περιοχή ανάγονται στη μυκηναϊκή εποχή. Στο χωριό Καλαβάρδα υπάρχει νεκροταφείο θαλαμοειδών τάφων που χρονολογείται μεταξύ του 1370-1070 π.Χ.

Περίοδος ακμής για την Κάμειρο υπήρξε και η Aρχαϊκή εποχή (680-480 π.X.), περίοδος κατά την οποία η πόλη έχει στενές εμπορικές σχέσεις με την κυρίως Eλλάδα, τη Mικρά Aσία και τη Nοτιοανατολική Mεσόγειο. 
Στους κλασικούς χρόνους, η Kάμειρος, όπως και οι δύο άλλες πόλεις - κράτη  του νησιού, συμμετέχει στην Α' Αθηναική Συμμαχία. 
 Το 412 π.Χ. κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου (431-404 π.X.), αποβιβάζεται στις ακτές της Καμείρου, μαζί με τον Σπαρτιατικό στόλο, ο Ιαλύσιος Δωριεύς ο Ρόδιος, γιος του περίφημου ολυμπιονίκη Διαγόρα, και πείθει τους Ροδίους να ενωθούν σε ενιαίο κράτος. Στη νέα πρωτεύουσα του ροδιακού κράτους, την πόλη της Ρόδου, με συνοικισμό κατοίκων και από τις τρεις παλαιές πόλεις-κράτη, θα μεταφερθεί στο εξής το κέντρο της πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής του νησιού. 
Ωστόσο, οι παλαιότερες πόλεις δεν έπαψαν να κατοικούνται, όπως έδειξε το παράδειγμα της Kαμείρου, η οποία ανοικοδομήθηκε σε ευρεία έκταση μετά το μεγάλο σεισμό του 226 π.Χ.,  ο οποίος γκρέμισε και  τον περίφημο Κολοσσό της Ρόδου. 
 Σύμφωνα με την αρχαιολόγο Βασιλική Πατσιαδά: "Επισκευές, κυρίως στην αγορά και στις οικίες, έγιναν και μετά τον δεύτερο σεισμό του 142 π.Χ., ενώ τα νεότερα κτηριακά λείψανα χρονολογούνται στην ύστερη αρχαιότητα". 
Η Κάμειρος άρχισε να παρακμάζει και εξαφανίστηκε οριστικά το 2ο μ. Χ. αιώνα, πιθανώς εξαιτίας του σεισμού που έπληξε την περιοχή το 155 μ.Χ. Στην τουρκοκρατία, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος, υπήρχαν μόνο χωράφια. Η τοποθεσία ωστόσο λεγόταν Κάμπιρος, τοπωνύμιο που προκάλεσε το ενδιαφέρον Άγγλων και Γάλλων αρχαιολόγων, οι οποίοι ξεκίνησαν τις έρευνες. Πράγματι μετά τις πρώτες  ανασκαφές, που άρχισαν το 1852 και ολοκληρώθηκαν το 1864, μια από τις πιο χαρακτηριστικές πόλεις της ελληνιστικής περιόδου ήρθε ξανά στο φως. Οι ανασκαφές συνεχίστηκαν και από  Ιταλούς αρχαιολόγους την περίοδο της ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα (1912 - 1943). 
Στον αρχαιολογικό της χώρο περιλαμβάνεται ο οικισμός που είναι διαμορφωμένος σε τρία επίπεδα στο λόφο, όπου υπάρχουν δημόσια κτίρια, αγορά, ναοί, οικισμοί και η Ακρόπολη με το τέμενος της Αθηνάς Καμειράδος (4ος αιώνας π.Χ.), σε δεσπόζουσα θέση στην κορυφή του λόφου, να διαμηνύει τον αλλοτινό της πλούτο και τη μεγάλη ιστορική σημασία της αρχαίας πόλης. Από την κλασσική πόλη διατηρείται η πρόσοψη υστεροκλασικής κρήνης, καθώς και κάποιοι τοίχοι στην αγορά της.

Σημαντικό μνημείο του οικισμού της Αρχαίας Καμείρου είναι επίσης η μεγάλη δεξαμενή πόσιμου νερού, μια κατασκευή ορθογωνίου σχήματος με εσωτερική επένδυση από κονίαμα που την έκανε υδατοστεγή. Στον πυθμένα της υπάρχουν δυο οπές με μεγάλα λίθινα καλύμματα από όπου το νερό διοχετευόταν μέσα από σύστημα πήλινων σωλήνων στον οικισμό για να καλύψει τις ημερήσιες ανάγκες του πληθυσμού. Υπολογίζεται ότι χωρούσε περισσότερα από 600 κυβικά μέτρα νερού που, όπως πιστεύουν οι ειδικοί ερευνητές, ήταν ποσότητα επαρκής για ένα σύνολο από 300 έως 400 οικογένειες. Η κατασκευή της δεξαμενής τοποθετείται χρονολογικά κατά τον 6ο ή και 5ο αιώνα π.Χ. 
Στις ανασκαφές βρέθηκαν ακόμη πήλινα αγγεία και πιάτα. Ένα από αυτά, το «πιάτο της Καμείρου», με ένα μεγάλο ψάρι ζωγραφισμένο στο κέντρο του, εκτίθεται στο Λούβρο. Από τα λοιπά ευρήματα, άλλα βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο και άλλα, όπως η στήλη της Κριτούς και της Τιμαρίστας, στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Ρόδου. 
Στη Κάμειρο ανακαλύφθηκε και ένα  μωσαϊκό με χοχλάκια (βότσαλα), κάτι που αποδεικνύει πόσο παλιά είναι η τέχνη αυτή, που επιβιώνει στη Ρόδο μέχρι σήμερα.

Πηγές