Μαρία Φαραντούρη στον Πύργο Μπαζαίου: Μια τελετουργική μουσική συνάντηση στο Φεστιβάλ Νάξου 2026

 

Η φωνή της Μαρίας Φαραντούρη, μια από τις πιο εμβληματικές παρουσίες του ελληνικού και διεθνούς πολιτισμού, συναντά τον ιστορικό Πύργο Μπαζαίου σε μια βραδιά όπου η μουσική αποκτά τελετουργική διάσταση. Στο ατμοσφαιρικό τοπίο της Νάξου, η παράσταση μετατρέπεται σε μια μυσταγωγική εμπειρία που συνδέει τη μνήμη, την ιστορία και τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία.

Μια βραδιά υψηλής καλλιτεχνικής έντασης

Την Τετάρτη 5 Αυγούστου, στις 21:30, ο Πύργος Μπαζαίου θα υποδεχθεί τη Μαρία Φαραντούρη σε μια συναυλία που αναμένεται να αποτελέσει κορυφαία στιγμή του φετινού Φεστιβάλ Νάξου. Η διεθνώς αναγνωρισμένη ερμηνεύτρια, που έχει συνδέσει το όνομά της με τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και ποιητές, παρουσιάζει έναν εκλεκτό μουσικό κύκλο, ειδικά διαμορφωμένο για τον ιδιαίτερο χώρο του Πύργου.

Η μουσική συνομιλεί με τον χώρο

Η οικουμενική φωνή της Φαραντούρη συναντά τη δωρική ατμόσφαιρα του ιστορικού μνημείου, δημιουργώντας μια παράσταση όπου η μουσική λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Ο Πύργος Μπαζαίου, με τη μακρά παράδοση φιλοξενίας σημαντικών καλλιτεχνικών γεγονότων, αναδεικνύει τον διάλογο ανάμεσα στην πολιτιστική κληρονομιά και τη σύγχρονη δημιουργία.

Οι συντελεστές της βραδιάς

Με βασικό όργανο το κλασικό πιάνο, η παράσταση αποκτά έναν εσωτερικό, δωρικό χαρακτήρα. Τις ενορχηστρώσεις υπογράφει και εκτελεί ο διακεκριμένος σολίστ Αχιλλέας Γουάστωρ, ενώ ο Ηρακλής Ζάκκας στο μπουζούκι προσθέτει το αυθεντικό ελληνικό μουσικό χρώμα.

Στο τραγούδι συνοδεύει ο ταλαντούχος ερμηνευτής της νέας γενιάς Θανάσης Βούτσας, προσφέροντας μια σύγχρονη ευαισθησία που συνομιλεί αρμονικά με τη φωνή της Φαραντούρη.

Ένα ταξίδι στη νεότερη ελληνική μουσική ιστορία

Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να ταξιδέψει μέσα από εμβληματικά τραγούδια που σημάδεψαν τη νεότερη ελληνική μουσική ιστορία. Η μοναδική ακουστική του Πύργου Μπαζαίου και η ιστορική του αύρα ενισχύουν την εμπειρία, μετατρέποντας τη συναυλία σε μια βραδιά βαθιάς συγκίνησης και υψηλής αισθητικής.

Πληροφορίες

Γενική είσοδος: 25€

Διοργάνωση: Φεστιβάλ Νάξου 2026

«Αγάπης ανάβαση» στο Σπήλαιο Πετραλώνων: Μια ποιητική τελετουργία για την ανθρώπινη ύπαρξη

Στο βάθος της γης, εκεί που ο χρόνος παγώνει και η μνήμη αποκτά υλικό σώμα, η παράσταση Αγάπης ανάβαση υψώνει έναν ποιητικό φάρο για την ανθρώπινη φύση. Ανάμεσα σε απολιθωμένα ίχνη και ζωντανές φωνές, η αγάπη αναδύεται όχι ως συναίσθημα αλλά ως πρωταρχική ουσία που κινεί την άνοδο, την πτώση και την αιώνια επιστροφή του ανθρώπου στον εαυτό του.

Η ποιητική σύλληψη της παράστασης

Το σκηνικό ποίημα Αγάπης ανάβαση φωτίζει την ανθρώπινη εξέλιξη μέσα από μια οντολογική προσέγγιση της αγάπης, η οποία δεν περιορίζεται σε συναισθηματικές αποχρώσεις αλλά λειτουργεί ως βαθύτερη κατάσταση ύπαρξης. Η διαδρομή δεν είναι γραμμική, ο άνθρωπος επιστρέφει στις απαρχές του, κατρακυλά, ανασυντίθεται και ξαναδοκιμάζει την άνοδο, σαν μια αέναη προσπάθεια να συναντήσει το σημείο όπου η γνώση συναντά την αγάπη.

Το απολιθωμένο κρανίο του σπηλαίου Πετραλώνων λειτουργεί ως ποιητική αφορμή, ένα ίχνος που ενεργοποιεί τον διάλογο για την πορεία του ανθρώπου στον χρόνο. Η μουσική, το σώμα, η φωνή και η εικόνα συνυπάρχουν ως φορείς μνήμης, δημιουργώντας ένα πολυφωνικό σκηνικό πεδίο που μετατρέπει τον χώρο σε ζωντανό οργανισμό.

Η παράσταση ως στοχασμός και εμπειρία

Η Αγάπης ανάβαση δεν αφηγείται την ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης, την στοχάζεται μουσικά και σκηνικά. Τοποθετεί τον άνθρωπο ταυτόχρονα στο κέντρο, στο παρασκήνιο και στο προσκήνιο της ύπαρξής του, αναζητώντας εκείνη τη λεπτή στιγμή όπου η συνείδηση γίνεται πράξη εξανθρωπισμού. Πρόκειται για μια ποιητική εμπειρία που καλεί το κοινό να συμμετάσχει σε μια τελετουργία μνήμης, φωτός και εσωτερικής ανάβασης.

Καλλιτεχνική ομάδα

Πρωτότυπη μουσική: Σπύρος Καλλιβωκάς

Σκηνοθεσία, κείμενο, μουσικός επί σκηνής: Κική Κέρζελη

Σκηνογραφία, καλλιτεχνική επιμέλεια: Νατάσα Δημοπούλου

Κείμενο: Νίκος Νικήτογλου

Κατασκευή & εμψύχωση κούκλας: Αρετή Αντωνάτου

Performance: Ρίνο Τζάνι

Video animation: Αλεξάνδρα Συμεωνίδου

Οργάνωση παραγωγής: Πόπη Συμεωνίδου

ΑΜΚΕ: AFFEKT

Πληροφορίες Παράστασης

Ημερομηνίες: 01.08 — 02.08.2026

Ώρα Έναρξης: 20.30

Χώρος: Σπήλαιο Πετραλώνων, Χαλκιδική

Κλείστε Θέση: Διαθέσιμη κράτηση μέσω της παραγωγής

Τράλλεις: Αποκαλύφθηκε εξαιρετικά καλοδιατηρημένο ψηφιδωτό με τον Πήγασο

Η αρχαιότητα αναδύεται ξανά μέσα από τα στρώματα του χρόνου στην Τράλλεις, που ένα εντυπωσιακά καλοδιατηρημένο ψηφιδωτό με τον μυθικό Πήγασο του Ποσειδώνα έρχεται στο φως μετά από αιώνες σιωπής. Η ανακάλυψη, σχεδόν ανέπαφη παρά τις μεταγενέστερες επεμβάσεις, προσφέρει ένα σπάνιο παράθυρο στη ρωμαϊκή εικονογραφία και στη λειτουργία ενός μνημειακού συγκροτήματος που συνδύαζε λουτρά, άσκηση και παιδεία.

Η Τράλλεις (Τράλλις / Tralleis) ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Καρίας, στη δυτική Μικρά Ασία, χτισμένη σε στρατηγική θέση πάνω από την κοιλάδα του Μαίανδρου. Ιδρύθηκε από Θρακιώτες και Ίωνες και εξελίχθηκε σε ένα από τα σημαντικότερα αστικά κέντρα της περιοχής κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο.

Στους ελληνιστικούς χρόνους γνώρισε μεγάλη ακμή, ενώ κατά τη ρωμαϊκή εποχή έγινε γνωστή για:το μνημειακό λουτρογυμνάσιο της,τη μεγάλη πισίνα άθλησης,τη παραγωγή λογίων, ιατρών και συγγραφέων,την έντονη πολιτιστική και εκπαιδευτική δραστηριότητα.

Η πόλη συνέχισε να κατοικείται και στη βυζαντινή περίοδο, αλλά η ελληνιστική και ρωμαϊκή της φάση παραμένουν οι πιο λαμπρές.

Ένα ρωμαϊκό ψηφιδωτό κάτω από βυζαντινό εργαστήριο

Κατά τις ανασκαφές στην αρχαία Τράλλεις, στην περιοχή Εφέλερ της Αϊδινίου, η ομάδα του καθηγητή Murat Çekilmez εντόπισε ένα ψηφιδωτό δάπεδο σχεδόν 2.000 ετών, κρυμμένο κάτω από τα κατάλοιπα ενός βυζαντινού εργαστηρίου. Αρχικά οι αρχαιολόγοι πίστευαν ότι η βόρεια ζώνη του συγκροτήματος περιείχε μόνο βυζαντινά κατάλοιπα, όμως η συνέχιση της ανασκαφής αποκάλυψε την διακοσμημένη αίθουσα ενός ρωμαϊκού λουτρογυμνασίου.

Το ψηφιδωτό, που κοσμούσε την αίθουσα του μνημειακού συγκροτήματος, διατηρήθηκε σε εξαιρετική κατάσταση χάρη στα μεταγενέστερα στρώματα χρήσης που το κάλυψαν. Παρά τις επεμβάσεις της βυζαντινής περιόδου, τμήματα της σύνθεσης παραμένουν σχεδόν ανέπαφα.

Ο μυθικός Πήγασος του Ποσειδώνα

Το κεντρικό θέμα του ψηφιδωτού είναι ο Πήγασος, το μυθικό θαλάσσιο πλάσμα με σώμα αλόγου και  φτερά, στενά συνδεδεμένο με τον Ποσειδώνα και τις θαλάσσιες θεότητες. Η επιλογή του θέματος θεωρείται απολύτως ταιριαστή για ένα κτήριο που συνδεόταν με το νερό, το λουτρό, την άσκηση και τη σωματική καλλιέργεια. Κατά την ελληνική μυθολογία, ήταν ο  Ποσειδώνας (ο θεός των υδάτων και των αλόγων)  ο πατέρας του καθώς απέκτησε τον Πήγασο μαζί με τη Γοργόνα Μέδουσα.Ο φτερωτός λευκός ίππος ξεπηδήσε από τον λαιμό ή το σώμα της Μέδουσας όταν ο Περσέας της έκοψε το κεφάλι. Σε ορισμένες παραδόσεις, ο Ποσειδώνας χάρισε τον Πήγασο στον ήρωα Βελλεροφόντη (ή ο Βελλεροφόντης τον βρήκε να πίνει νερό στην Κρήνη Πειρήνη με τη βοήθεια της Αθηνάς

Σύμφωνα με τον Çekilmez, η εικονογραφία επιβεβαιώνει ότι η αίθουσα χρησιμοποιήθηκε ενεργά κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική περίοδο. Το ψηφιδωτό αναμένεται να προσφέρει νέα στοιχεία για τη διακόσμηση, τη μυθολογία και την καθημερινή ζωή στο λουτρογυμνάσιο.

Πέρα από ένα λουτρό: κέντρο παιδείας και κοινωνικής ζωής

Το κτήριο δεν λειτουργούσε μόνο ως δημόσιο λουτρό. Στις ρωμαϊκές πόλεις, τα γυμνάσια αποτελούσαν πυρήνες εκπαίδευσης, άθλησης και κοινωνικής δραστηριότητας. Νέοι πολίτες λάμβαναν διδασκαλία από μικρή ηλικία, ενώ συμμετείχαν σε αθλητικές και πνευματικές δραστηριότητες.

Η ΤράλλεΙς ήταν γνωστή για τους συγγραφείς, ιατρούς και μορφωμένους επαγγελματίες που παρήγαγε. Το γυμνάσιο της πόλης φαίνεται πως έπαιζε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της νέας γενιάς. Προηγούμενες ανασκαφές έχουν αποκαλύψει μεγάλη ρωμαϊκή πισίνα για άθληση, καθώς και αντικείμενα που συνδέονται με την καθημερινή χρήση του συγκροτήματος.

Ένα έργο που επέζησε αιώνες επαναχρησιμοποίησης

Η εξαιρετική διατήρηση του ψηφιδωτού καθιστά την ανακάλυψη ιδιαίτερα σημαντική. Συχνά τα αρχαία δάπεδα καταστρέφονταν όταν τα κτήρια εγκαταλείπονταν ή μετατρέπονταν σε νέους χώρους.  Όμως, το βυζαντινό εργαστήριο φαίνεται πως προστάτευσε τμήματα του ψηφιδωτού, επιτρέποντας την επιβίωσή του μέσα στους αιώνες.

Μέχρι στιγμής έχει αποκαλυφθεί μόνο μέρος της σύνθεσης, γεγονός που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να εντοπιστούν επιπλέον μορφές, διακοσμητικά πλαίσια ή λεπτομέρειες που θα εμπλουτίσουν την ερμηνεία της σκηνής.

Ένα νέο αξιοθέατο για την αρχαία Τράλλεως

Η Τράλλεις, χτισμένη σε πλάτωμα με θέα την κοιλάδα του Μαίανδρου, υπήρξε σημαντικό κέντρο κατά την ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο. Το μνημειακό λουτρογυμνάσιο, γνωστό για το χαρακτηριστικό κτήριο «Τρία Μάτια», αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κατάλοιπα της πόλης.

Οι αρχαιολόγοι συνεχίζουν την τεκμηρίωση και συντήρηση του ψηφιδωτού, με στόχο η αίθουσα να προστατευθεί και να ανοίξει στο κοινό. Μετά από αιώνες αφάνειας, ο μυθικός Πήγασος της Τράλλεως αναμένεται να γίνει ένα από τα πιο εμβληματικά ευρήματα της αρχαίας πόλης.

πηγη anatolianarcheology.net

 

«Λιτανεία»: Η γλυπτική του Ραλλιά συναντά την τηνιακή μαρμαροτεχνία στο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας Πύργου

Μια νέα έκθεση στο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας της Τήνου φωτίζει τη σχέση του μαρμάρου με την εργασία, τη μνήμη και την κοινότητα, μέσα από τη γλυπτική του Ραλλιά. Η «Λιτανεία», σε επιμέλεια Χριστόφορου Μαρίνου, συνδέει την παράδοση του Πύργου με τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία.

Η έκθεση και ο συμβολισμός της λιτανείας

Η έκθεση «Λιτανεία» αναπτύσσεται σε έναν χώρο αφιερωμένο στην τηνιακή μαρμαροτεχνία, αναδεικνύοντας τη βαθιά σχέση του μαρμάρου με την εργασία, τη λατρεία, την κοινότητα και την καθημερινή ζωή. Στον Πύργο, έναν τόπο με ισχυρή και ζωντανή παράδοση στην τέχνη του μαρμάρου, η γλυπτική του Ραλλιά συνομιλεί με τη μακρά ιστορία των ντόπιων τεχνιτών, την τεχνογνωσία και τη δημιουργική πράξη.

Ο τίτλος της έκθεσης παραπέμπει στη λιτανεία ως συλλογική κίνηση γύρω από κάτι που υπερβαίνει την κοινότητα. Στο έργο του Ραλλιά, αυτή η κοινότητα περιλαμβάνει ανθρώπους, ζώα, νεκρούς, συγγενείς, αντικείμενα και το ίδιο το τοπίο. Κάθε γλυπτό λειτουργεί σαν μια μικρή παράκληση, ένα αίτημα προστασίας, μια μνήμη που ζητά να διατηρηθεί.

Η έκθεση διοργανώνεται από το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς.

Η γλυπτική ως φορέας μνήμης και εμπειρίας

Η «Λιτανεία» μιλά για την πίστη των απλών ανθρώπων, για τη βραδύτητα και τον ρυθμό της μνήμης. Τα έργα αντιπαραθέτουν στους εξοντωτικούς ρυθμούς της σύγχρονης ζωής έναν διαφορετικό χρόνο θέασης, καλώντας τον θεατή να πλησιάσει την ύλη, να αναγνωρίσει το βάρος των πραγμάτων και να εκτιμήσει όσα η ζωή προσφέρει και όσα αφήνει πίσω της.

Η γλυπτική του Ραλλιά αντλεί έμπνευση από την αγροτική και νησιωτική ζωή των Κυκλάδων, από προσωπικές μνήμες, οικογενειακές ιστορίες, τοπικές δοξασίες και πρακτικές χειρωνακτικής εργασίας. Οι μορφές του είναι ταυτόχρονα τραχιές και τρυφερές, βιωματικές και ειρωνικές, ευάλωτες αλλά και ανθεκτικές. Η ύλη γίνεται φορέας μνήμης, εμπειρίας και κοινωνικής συνείδησης.

Παράλληλα, η έκθεση αναφέρεται στο κυκλαδικό τοπίο που μεταβάλλεται με ταχύτητα, αλλοιώνοντας το μέτρο και την κλίμακά του. Η Κύθνος της παιδικής ηλικίας του καλλιτέχνη, η Τήνος των φοιτητικών του χρόνων και οι οικογενειακές αφηγήσεις τροφοδοτούν μια γλυπτική που καταγράφει την αγωνία για έναν κόσμο που χάνει την ισορροπία του.

Ο Ραλλιάς και η σχέση του με την Τήνο

Ο Ραλλιάς γνωρίζει βαθιά τον Πύργο και την Τήνο. Αποφοίτησε με άριστα από τη Σχολή Καλών Τεχνών Πανόρμου Τήνου το 2014 και συμμετείχε σε ομαδική έκθεση στο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας. Στη συνέχεια σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (2014–2019).

Το 2026 συνεργάστηκε με το ΠΙΟΠ στο εργαστήριο «Από τη Ρουμανία στον Πύργο της Τήνου», αφιερωμένο στον Ευρυβιάδη Λαμπαδίτη. Η νέα του παρουσία στο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας υπογραμμίζει τη μακρόχρονη σχέση του με το μάρμαρο και τη γλυπτική πράξη.

Πληροφορίες Έκθεσης

Τοποθεσία: Μουσείο Μαρμαροτεχνίας, Πύργος Τήνου

Έως 30 Νοεμβρίου 2026

Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά (εκτός Τρίτης) 10:00–18:00, από 16/10 10:00–17:00

Κλειστά: 15 Αυγούστου

Είσοδος: Με το εισιτήριο του Μουσείου

Lamb of God: Η National Gallery φωτίζει ξανά τον Francisco de Zurbarán και το εμβληματικό «Agnus Dei»

Μια μεγάλη έκθεση στη National Gallery του Λονδίνου αναδεικνύει τη γλυπτική δύναμη των νεκρών φύσεων και θρησκευτικών πορτρέτων του Francisco de Zurbarán. Το «Agnus Dei» γίνεται ο πυρήνας μιας νέας ανάγνωσης του έργου του Ισπανού μυστικιστή.

Η έκθεση που ταξιδεύει από το Λονδίνο στο Παρίσι και το Σικάγο

Η National Gallery παρουσιάζει μια ορόσημη έκθεση αφιερωμένη στον Francisco de Zurbarán, έναν από τους πιο επιδραστικούς ζωγράφους του ισπανικού 17ου αιώνα. Η έκθεση, που θα μεταφερθεί αργότερα στο Παρίσι και στο Σικάγο, φωτίζει τις γλυπτικές νεκρές φύσεις, τα θρησκευτικά πορτρέτα και τις μοναδικές παραγγελίες του καλλιτέχνη, αποκαλύπτοντας πτυχές της δημιουργίας του που παραμένουν λιγότερο γνωστές στο ευρύ κοινό.

Το «Agnus Dei»: Ένα έργο θρησκευτικό και βαθιά ανθρώπινο

Την άνοιξη, το έργο Agnus Dei άρχισε να εμφανίζεται ξανά και ξανά στα κοινωνικά δίκτυα: ένα αρνί, φωτισμένο από πάνω, ακουμπά σε μια σκοτεινή επιφάνεια, με τα δεμένα πόδια να κρέμονται στην άκρη. Η ηρεμία του ζώου, η λεπτομέρεια του τριχώματος και η βαθιά σκιά που δημιουργεί τρισδιάστατη αίσθηση μετατρέπουν τον πίνακα σε μια σχεδόν γλυπτική εικόνα.

Το έργο είναι θρησκευτική αλληγορία – το αρνί είναι ο Χριστός, γαλήνιος μπροστά στη θυσία. Ωστόσο, η δύναμή του ξεπερνά το θρησκευτικό πλαίσιο: αποτελεί μια από τις πιο συγκλονιστικές και τεχνικά άρτιες νεκρές φύσεις της ευρωπαϊκής τέχνης.

Η μοναδική ματιά του Zurbarán

Ο Zurbarán, γνωστός για την αυστηρή παρατήρηση και τη μυστικιστική ένταση των έργων του, δημιούργησε εικόνες που μοιάζουν να αιωρούνται ανάμεσα στο πραγματικό και το υπερβατικό. Η έκθεση αναδεικνύει την ικανότητά του να μετατρέπει καθημερινά αντικείμενα και θρησκευτικά σύμβολα σε εικόνες βαθιάς πνευματικότητας.

Τα έργα του, συχνά παραγγελίες για μοναστήρια ή εξαγωγές προς τη Λατινική Αμερική, αποκαλύπτουν έναν καλλιτέχνη που συνδύαζε την τεχνική ακρίβεια με τη θεολογική εμβάθυνση.

Η σημασία της έκθεσης για τη σύγχρονη πρόσληψη του Zurbarán

Η νέα έκθεση επιχειρεί να επανατοποθετήσει τον Zurbarán στο διεθνές καλλιτεχνικό τοπίο, αναδεικνύοντας τη γλυπτική διάσταση των νεκρών φύσεων του και τη μοναδική του συμβολή στη θρησκευτική ζωγραφική. Το Agnus Dei λειτουργεί ως κεντρικός άξονας, υπενθυμίζοντας ότι η απλότητα μπορεί να γίνει φορέας βαθιάς συγκίνησης και μεταφυσικής έντασης.

https://puck.news/