Η σκοτεινή γραμμή που χωρίζει τον έρωτα από την απώλεια φωτίζεται ξανά στη σκηνή... Ήρεμη επιφάνεια νερού, γαλήνιες, γνώριμες, καθησυχαστικές. Κι όμως, κάτω από αυτή την επιφάνεια, ένα ρεύμα μπορεί να αλλάζει αθόρυβα κατεύθυνση, μέχρι τη στιγμή που η ζωή ανατρέπεται οριστικά. Σε αυτή τη λεπτή, επικίνδυνη γραμμή κινείται το Girls & Boys του Dennis Kelly, ένα έργο που επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στην Αθήνα, έχοντας ήδη κατακτήσει κοινό και κριτικούς.
Η επιστροφή ενός sold-out φαινομένου
Οι Θεατρικές Επιχειρήσεις Τάγαρη παρουσιάζουν από τις 17 Απριλίου στο Θέατρο Αλάμπρα τον πολυσυζητημένο μονόλογο Girls & Boys, σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Λητώς Τριανταφυλλίδου, με τη Νατάσα Εξηνταβελώνη σε μια ερμηνεία που άφησε έντονο αποτύπωμα την προηγούμενη σεζόν. Με συνεχόμενα sold out, θερμές κριτικές και μια επιτυχημένη περιοδεία σε Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις, η παράσταση επιστρέφει για νέο κύκλο εμφανίσεων κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00.
Από μια τυχαία συνάντηση σε μια ζωή που ραγίζει
«Συνάντησα τον άντρα μου στην ουρά για να επιβιβαστώ σε μια πτήση, και ομολογώ ότι τον αντιπάθησα από την πρώτη στιγμή.»
Με αυτή τη φράση ξεκινά μια αφήγηση που αρχικά μοιάζει με σύγχρονη ρομαντική ιστορία: γνωριμία, έρωτας, οικογένεια, παιδιά, καριέρα. Μια καθημερινότητα οικεία, σχεδόν ανακουφιστική. Όμως, όσο η ηρωίδα ξετυλίγει το νήμα της μνήμης, η πραγματικότητα αρχίζει να σκίζεται. Μικρές λεπτομέρειες αποκτούν νέο νόημα, στιγμές που κάποτε έμοιαζαν ασήμαντες μετατρέπονται σε προειδοποιητικά σημάδια.
Ο Dennis Kelly, γνωστός στο ελληνικό κοινό από Τα Ορφανά, δημιουργεί ένα έργο που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και την τραγωδία, φωτίζοντας τις αθέατες μορφές βίας που μπορούν να φωλιάσουν μέσα στις πιο συνηθισμένες σχέσεις. Η έμφυλη ανισότητα, οι μηχανισμοί κανονικοποίησης της βίας και η αδυναμία μας να αναγνωρίσουμε τις μικρές μετατοπίσεις που οδηγούν στην καταστροφή αποτελούν τον πυρήνα της δραματουργίας.
Η σκηνική ματιά: ένα ζωντανό ντοκιμαντέρ μνήμης
Στη σκηνοθεσία της Λητώς Τριανταφυλλίδου, η ηρωίδα δεν παρουσιάζεται ως σύμβολο ή θύμα, αλλά ως ένας άνθρωπος που προσπαθεί να εντοπίσει τη στιγμή όπου η ζωή της άλλαξε πορεία. Η παράσταση λειτουργεί σαν μια διαδικασία ανασύνθεσης: η αφήγηση χτίζεται μπροστά στο κοινό, σαν ένα ντοκιμαντέρ της ίδιας της μνήμης.
Η σκηνή μετατρέπεται σε χώρο προσωπικής αναμέτρησης, όπου η ηρωίδα επιχειρεί να κατανοήσει όχι μόνο τι συνέβη, αλλά και πώς. Σε μια εποχή όπου η μνήμη μας διασώζεται σε εικόνες, αρχεία και βίντεο, το έργο θέτει το ερώτημα: μπορούμε πραγματικά να αναμετρηθούμε με την τραγωδία ή απλώς την καταγράφουμε;
Όπως σημειώνει η σκηνοθέτις:
«Αν η παράσταση αφήνει κάτι πίσω της, θα ήθελα να είναι μια αίσθηση επαγρύπνησης — η συνειδητοποίηση ότι η βία δεν εμφανίζεται αιφνίδια, αλλά διαμορφώνεται αθόρυβα μέσα από μικρές, καθημερινές μετατοπίσεις.»
Ένας μονόλογος που γίνεται καθρέφτης
Το Girls & Boys δεν είναι απλώς μια ιστορία. Είναι μια υπενθύμιση ότι η βία δεν εισβάλλει πάντα με θόρυβο. Συχνά ξεκινά από μικρές ρωγμές, από στιγμές που περνούν απαρατήρητες. Και είναι αυτές οι ρωγμές που η παράσταση καλεί το κοινό να δει, να αναγνωρίσει, να μην προσπεράσει.
Με τη Νατάσα Εξηνταβελώνη σε μια ερμηνεία που συνδυάζει ευαισθησία, χιούμορ και ωμή αλήθεια, το έργο επιστρέφει για να θυμίσει ότι το θέατρο μπορεί να γίνει χώρος βαθιάς ενσυναίσθησης και αναστοχασμού.
%20cropped.jpg)





