Ματωμένες Παρτιτούρες: Η ταινία για την τραγωδία στα Τέμπη που συγκλονίζει – Το τρέιλερ μόλις κυκλοφόρησε

Η κυκλοφορία του τρέιλερ για τις Ματωμένες Παρτιτούρες φέρνει ξανά στο προσκήνιο το συλλογικό τραύμα των Τεμπών, τρία χρόνια μετά τη νύχτα που ο χρόνος σταμάτησε στις ράγες. Η ταινία μικρού μήκους του 17χρονου Ραφαήλ Νικόλαου Λουκατάρη ενώνει καταξιωμένους καλλιτέχνες σε μια κινηματογραφική κραυγή μνήμης και δικαιοσύνης.

Η ταινία που αρνείται να ξεχάσει

Τον Μάρτιο στους κινηματογράφους και με επίσημη πρεμιέρα στις 23 Μαρτίου, οι Ματωμένες Παρτιτούρες έρχονται ως μια καλλιτεχνική κατάθεση ψυχής που συνομιλεί με το συλλογικό πένθος. Με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων από την τραγωδία των Τεμπών, η ταινία επιχειρεί να φωτίσει το «γιατί» που παραμένει αναπάντητο και να δώσει φωνή σε μια κοινωνία που αρνείται να ξεχάσει.

Ο δημιουργός της, μόλις 17 ετών, καταφέρνει να κινητοποιήσει σημαντικά ονόματα της ελληνικής τέχνης: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Απόλλων Σαρρής, Μίλτος Πασχαλίδης, Κωνσταντίνα Αναγνώστη και Αθηναγόρας Χατζηγεωργίου συμμετέχουν σε μια ταινία που ήδη χαρακτηρίζεται «γροθιά στο στομάχι».

Το τρέιλερ που προκαλεί ανατριχίλα

Στο τρέιλερ, που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ώρες, διαφαίνεται η ιστορία ενός νέου που συγκρούεται με την οικογένειά του για να κυνηγήσει το όνειρό του στη μουσική, πριν βρεθεί στο μοιραίο τρένο. Οι πρώτες αντιδράσεις στα social media μιλούν για «ανατριχίλα», «συγκίνηση» και «μια ταινία που θα πονέσει αλλά πρέπει να υπάρξει».

Η συμμετοχή καλλιτεχνών όπως ο Δαδακαρίδης και ο Πασχαλίδης προσδίδει στο εγχείρημα ηθικό βάρος, μετατρέποντας την ταινία από προσωπική πρωτοβουλία ενός εφήβου σε συλλογική πράξη μνήμης και αλληλεγγύης.

Η νέα γενιά αναλαμβάνει τη μνήμη

Το γεγονός ότι ένας δημιουργός που δεν έχει κλείσει τα 18 επιλέγει να ασχοληθεί με την τραγωδία των Τεμπών δείχνει πως η νέα γενιά δεν ξεχνά. Είναι η γενιά που θα μπορούσε να βρίσκεται σε εκείνα τα βαγόνια. Οι Ματωμένες Παρτιτούρες γίνονται το δικό της μέσο για να κρατήσει ζωντανή τη φλόγα της μνήμης και να απαιτήσει δικαιοσύνη.

Η ταινία θα προβληθεί μετά την πρεμιέρα της στη Ρόδο και αναμένεται να ταξιδέψει και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Μια χώρα που δεν ξεχνά

Πέρυσι, στη δεύτερη «μαύρη» επέτειο, χιλιάδες πολίτες πλημμύρισαν το Σύνταγμα και τις μεγάλες πόλεις, αποδεικνύοντας ότι το τραύμα των Τεμπών δεν είναι ιδιωτικό. Είναι μια ανοιχτή πληγή στο σώμα της χώρας. Η ταινία του Λουκατάρη δεν έρχεται να καλύψει κάποιο κενό· έρχεται να προστεθεί σε αυτή τη μεγάλη, συλλογική υπόσχεση: να μη σβήσει η μνήμη, όσο το “γιατί” παραμένει αναπάντητο.

Biennale Arte 2026 – «In Minor Keys»: Οι προσκεκλημένοι καλλιτέχνες και το όραμα της διοργάνωσης

Η 61η Διεθνής Έκθεση Τέχνης της Βενετίας, με τίτλο «In Minor Keys», θα πραγματοποιηθεί από τις 9 Μαΐου έως τις 22 Νοεμβρίου 2026 και θα παρουσιάσει 111 προσκεκλημένους συμμετέχοντες – μεμονωμένους καλλιτέχνες, καλλιτεχνικά ντουέτα, συλλογικότητες και οργανισμούς που καθοδηγούνται από καλλιτέχνες.

Η επιλογή τους έγινε από την αείμνηστη επιμελήτρια Koyo Kouoh, μια από τις σημαντικότερες μορφές της παγκόσμιας σύγχρονης τέχνης και πρωτοπόρο του παναφρικανικού καλλιτεχνικού διαλόγου. Η φετινή Μπιενάλε αποτελεί φόρο τιμής στο έργο και το όραμά της, καθώς η Kouoh έφυγε απροσδόκητα από τη ζωή τον Μάιο του 2025.

Η επιμελητική φιλοσοφία: μια «σχεσιακή γεωγραφία» της τέχνης

Η Kouoh επέλεξε καλλιτέχνες από πόλεις όπως το Σαλβαδόρ, το Ντακάρ, το Σαν Χουάν, τη Βηρυτό, το Παρίσι και το Νάσβιλ, αναζητώντας συγγένειες, ηχηρές συνδέσεις και απροσδόκητες συγκλίσεις ανάμεσα σε πρακτικές που συχνά αναπτύσσονται σε τελείως διαφορετικά περιβάλλοντα. Η έκθεση επιχειρεί να χαρτογραφήσει μια παγκόσμια συνομιλία μεταξύ καλλιτεχνών που εργάζονται ταυτόχρονα, αλλά σε διαφορετικά σημεία του κόσμου, αναδεικνύοντας κοινές ανησυχίες, υλικά, αφηγήσεις και μορφές πειραματισμού. Η ίδια η επιμελήτρια είχε περιγράψει αυτή τη μέθοδο ως «relational geography» – μια γεωγραφία σχέσεων που χτίστηκε μέσα από δεκαετίες διαλόγου με καλλιτέχνες σε πολλές ηπείρους.

Οι καλλιτέχνες: ένα παγκόσμιο πανόραμα σύγχρονης δημιουργίας

Η λίστα των 111 συμμετεχόντων περιλαμβάνει ονόματα που έχουν διαμορφώσει τον διεθνή διάλογο της σύγχρονης τέχνης, όπως:

• Pio Abad, Φιλιππίνες/Ηνωμένο Βασίλειο

• Laurie Anderson, ΗΠΑ

• Kader Attia, Γαλλία/Γερμανία

• Sammy Baloji, ΛΔ Κονγκό/Βέλγιο

• Nick Cave, ΗΠΑ

• Carolina Caycedo, Κολομβία/ΗΠΑ

• Alfredo Jaar, Χιλή/ΗΠΑ

• Wangechi Mutu, Κένυα/ΗΠΑ

• Otobong Nkanga, Νιγηρία/Βέλγιο

• Walid Raad, Λίβανος/ΗΠΑ

• Billie Zangewa, Μαλάουι/Νότια Αφρική

Παράλληλα συμμετέχουν σημαντικές συλλογικότητες και οργανισμοί όπως οι blaxTARLINES KUMASI, RAW Material Company, Nairobi Contemporary Art Institute, G.A.S. Foundation και lugar a dudas, υπογραμμίζοντας τον ρόλο της συλλογικής και θεσμικής πρακτικής στη σύγχρονη τέχνη.

Η έκθεση φέρνει επίσης σε διάλογο σύγχρονες φωνές με ιστορικές μορφές όπως οι Marcel Duchamp, Beverly Buchanan, Issa Samb και Pauline Oliveros, δημιουργώντας ένα πολυεπίπεδο αφήγημα που εκτείνεται στον χρόνο.

Μια Μπιενάλε-φόρος τιμής στην Koyo Kouoh

Η φετινή διοργάνωση πραγματοποιείται ως αφιέρωμα στην επιμελήτρια, η οποία είχε ήδη ολοκληρώσει μεγάλο μέρος του οράματός της πριν τον θάνατό της. Η ομάδα που είχε επιλέξει – Gabe Beckhurst Feijoo, Marie Hélène Pereira και Rasha Salti – ολοκληρώνει την υλοποίηση της έκθεσης, με τον Siddhartha Mitter ως editor-in-chief.

Η Kouoh υπήρξε η πρώτη Αφρικανή γυναίκα που ανέλαβε τη διεύθυνση της Biennale Arte και είχε ήδη κερδίσει διεθνή αναγνώριση για την ιστορική έκθεση «When We See Us: A Century of Black Figuration in Painting» (2022).

Η εμπειρία της έκθεσης: διάλογος, πειραματισμός, πολλαπλές φωνές

Η «In Minor Keys» δεν οργανώνεται γύρω από ένα ενιαίο θεματικό αφήγημα, αλλά γύρω από συγχορδίες, ημιτόνια και μικρές κλίμακες – μεταφορές που υποδηλώνουν λεπτές, υπόγειες συνδέσεις ανάμεσα σε έργα και καλλιτέχνες.

Η έκθεση αναμένεται να αναδείξει:

• υλικό πειραματισμό και νέες μορφές παραγωγής

• διαπολιτισμικούς διαλόγους

• πολιτικές και κοινωνικές αφηγήσεις από τον παγκόσμιο Νότο

• συλλογικές πρακτικές και θεσμικές πρωτοβουλίες

• διαχρονικές συνομιλίες μεταξύ ιστορικών και σύγχρονων έργων

Ένα παράδειγμα συμμετοχής: ο Khaled Sabsabi

Ο Αυστραλός καλλιτέχνης Khaled Sabsabi θα συμμετάσχει ταυτόχρονα στο Αυστραλιανό Περίπτερο και στη βασική έκθεση – μια ιστορική πρώτη για την Αυστραλία. Το έργο του εξερευνά τη μετανάστευση, τη μνήμη, τη συλλογική εμπειρία και τη μεταμόρφωση, θέματα που συνδέονται άμεσα με το όραμα της Kouoh.

πηγές: https://www.labiennale.org/,https://artdependence.com/, https://www.designboom.com/

Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου: Η μεγαλύτερη έκθεση Ρενουάρ των τελευταίων 20 ετών το 2026

Το φθινόπωρο του 2026 η National Gallery του Λονδίνου εγκαινιάζει μια από τις σημαντικότερες εκθέσεις της χρονιάς: «Renoir and Love» μια μεγάλη αναδρομική παρουσίαση 45 έργων του Πιερ-Ογκίστ Ρενουάρ (1841–1919). Πρόκειται για τη σημαντικότερη έκθεση του Γάλλου ιμπρεσιονιστή στο Ηνωμένο Βασίλειο εδώ και δύο δεκαετίες και την πρώτη που αφιερώνει η National Gallery στον καλλιτέχνη από το 2007.

Κεντρικό έκθεμα αποτελεί το εμβληματικό «Χορός στο Μουλέν ντε λα Γκαλέτ» (1876, Musée d’Orsay), το οποίο παρουσιάζεται για πρώτη φορά στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η έκθεση, που άρχισε από το Musée d’Orsay, θα παρουσιαστεί στο Παρίσι από τις 17 Μαρτίου έως τις 19 Ιουλίου 2026, στη National Gallery του Λονδίνου από τις 3 Οκτωβρίου 2026 έως τις 31 Ιανουαρίου 2027 και στο Museum of Fine Arts της Βοστώνης από τις 20 Φεβρουαρίου έως τις 13 Ιουνίου 2027.

Μια διεθνής συνεργασία για τον Ρενουάρ και τον έρωτα στη μοντέρνα εποχή

Η έκθεση εστιάζει στα καθοριστικά χρόνια της καλλιτεχνικής πορείας του Ρενουάρ, από τα μέσα της δεκαετίας του 1860 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1880 — μια περίοδο κατά την οποία πάνω από το ένα τρίτο των έργων του απεικονίζουν σκηνές έρωτα, κοινωνικότητας και ανθρώπινης επαφής. Οι σκηνές αυτές, συχνά τοποθετημένες στους νέους δημόσιους χώρους του Παρισιού, αποτυπώνουν με μοναδικό τρόπο τη χαρά της συνύπαρξης και την ανεπιτήδευτη κοινωνική ζωή της εποχής.

Η θεματική της έκθεσης: έρωτας, επιθυμία, φιλία, οικογένεια

Η έκθεση παρακολουθεί την εξέλιξη της εικονογραφίας του έρωτα στο έργο του Ρενουάρ, από την επιθυμία και το φλερτ έως τη φιλία, την οικογενειακή τρυφερότητα και τις πιο προσωπικές μορφές οικειότητας. Η συνεπιμελήτρια Chiara Di Stefano σημειώνει ότι ο Ρενουάρ αποφεύγει την ανεκδοτολογία και τη συναισθηματολογία, σκιαγραφώντας μια χαρούμενη και ανάλαφρη εικόνα του ρομαντισμού στο Παρίσι του 19ου αιώνα, που η νεότητα, η ομορφιά και η αισθησιακή απόλαυση βρίσκονται στο επίκεντρο. Ο συνεπιμελητής Christopher Riopelle προσθέτει ότι ο Ρενουάρ, περισσότερο από οποιονδήποτε σύγχρονό του, αφιερώθηκε στην αποτύπωση της αγάπης και της φιλίας ως κλειδιά της μοντέρνας ζωής, κατανοώντας ότι τα συναισθήματα είναι τόσο φευγαλέα όσο και το φως — το άλλο μεγάλο θέμα του.

Θεματικές ενότητες

Η έκθεση αναπτύσσεται σε έξι αίθουσες. Η πρώτη παρουσιάζει τα πρώτα χρόνια του καλλιτέχνη, με έργα όπως το «Καπηλειό της Μητέρας Αντονί» (1866, Nationalmuseum), που μια καθημερινή σκηνή αποδίδεται με τη σοβαρότητα της ιστορικής ζωγραφικής, δηλώνοντας την πρόθεση του Ρενουάρ να ανανεώσει τα θέματα της μοντέρνας τέχνης. Η δεύτερη αίθουσα επικεντρώνεται στις γκαλάντες σκηνές της δεκαετίας του 1870, που ο Ρενουάρ, κληρονόμος της παράδοσης του Φραγκονάρ, του Βατώ και του Μπουσέ, ανανεώνει τη ροκοκό εικονογραφία των fêtes galantes. Ανάμεσα στα έργα δεσπόζουν «Η Βόλτα» (1870, Getty Museum) και ο «Χορός στο Μουλέν ντε λα Γκαλέτ» (1876, Musée d’Orsay).

Ο παλμός της πόλης του Φωτός

Η τρίτη ενότητα είναι αφιερωμένη στις σκηνές δρόμου και καφέ του Παρισιού, με έργα όπως το «La Place Clichy» (1880, Fitzwilliam Museum) και το «Leaving the Conservatory» (1876–77, Barnes Foundation). Η τέταρτη αίθουσα μεταφέρει τον επισκέπτη στα παρισινά προάστια, με έργα όπως οι «Κωπηλάτες στο Σατού» (1879, National Gallery of Art), ο «Χορός στην εξοχή» (1883, Musée d’Orsay), ο «Χορός στο Μπουζιβάλ» (1883, MFA Boston), «Το Γεύμα» (1875, Barnes Foundation) και το «Γεύμα στο εστιατόριο Fournaise» (1875, Art Institute of Chicago).

Μια άλλη ματιά:  Οικογενειακές σκηνές

Η πέμπτη αίθουσα είναι αφιερωμένη στις οικογενειακές σκηνές, με έργα όπως τα «Σκίτσα Κεφαλιών (Τα παιδιά Μπεράρ)» (1881, Clark Art Institute) και το «Παιδικό απόγευμα στο Wargemont» (1884, Alte Nationalgalerie). Εδώ εκτίθεται και το ιδιαίτερα προσωπικό έργο «Μητρότητα» (1885, Musée d’Orsay), όπου η Αλίν Σαριγκό θηλάζει τον πρώτο τους γιο, Πιερ. Η έκτη αίθουσα εξερευνά τη διανοητική και σωματική οικειότητα, με έργα όπως «Η Συνομιλία» (1878, Nationalmuseum) και «Στο σπίτι του Ρενουάρ, Rue Saint-Georges» (1876, Norton Simon Museum), καθώς και μια μικρή ενότητα αφιερωμένη στις σκηνές θεατρικών θεωρείων.

Η στροφή

Η έκθεση ολοκληρώνεται με τη μετάβαση του Ρενουάρ από τον ιμπρεσιονισμό σε πιο συμπαγείς, γλυπτικές συνθέσεις και διαχρονικά θέματα. Κορυφαίο έργο της τελευταίας αίθουσας είναι οι «Μεγάλες Λουόμενες» (1884–87, Philadelphia Museum of Art), που σηματοδοτούν το τέλος της ιμπρεσιονιστικής περιόδου και την αρχή μιας νέας φάσης στην καριέρα του.

Ιστορικό workshop του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στο MET της Νέας Υόρκης

Ένα σημαντικό βήμα για τη μελέτη και την ανάδειξη της κυκλαδικής τέχνης πραγματοποιήθηκε στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης (The MET), όπου έλαβε χώρα ένα ιστορικό workshop με τη συμμετοχή κορυφαίων ειδικών από όλο τον κόσμο. Το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης εκπροσωπήθηκε στο υψηλότερο επίπεδο, με την πρόεδρο και Διευθύνουσα Σύμβουλο Σάντρα Μαρινοπούλου να ανοίγει τον κύκλο των ομιλιών και να ανακοινώνει τη δημιουργία ενός πρωτοποριακού Corpus Κυκλαδικών Ειδωλίων και Λίθινων Αγγείων. Η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί άμεσο αποτέλεσμα του ιστορικού Μνημονίου Συνεργασίας μεταξύ του Μουσείου και του Υπουργείου Πολιτισμού, υπό την Υπουργό Δρ. Λίνα Μενδώνη, και σηματοδοτεί μια στρατηγική απόφαση για την ανάκτηση, τεκμηρίωση και διάχυση της διασκορπισμένης κυκλαδικής κληρονομιάς.

Η ανακοίνωση του Corpus και η στρατηγική σημασία του

Το Corpus αποτελεί μια ψηφιακή βάση δεδομένων ανοιχτής πρόσβασης, η οποία συγκεντρώνει κυκλαδικά ειδώλια και λίθινα αγγεία από μουσεία και ιδιωτικές συλλογές σε όλο τον κόσμο. Δεν λειτουργεί ως απλός κατάλογος, αλλά ως δυναμική ερευνητική υποδομή που φιλοδοξεί να μεταμορφώσει τη μελέτη ενός από τους πιο συναρπαστικούς πολιτισμούς της Εποχής του Χαλκού. Κάθε αντικείμενο καταγράφεται με εξαιρετική λεπτομέρεια: υλικό, διαστάσεις, διακόσμηση, κατάσταση διατήρησης, ακόμη και ίχνη αρχαίου χρώματος μη ορατά με γυμνό μάτι. Παράλληλα, αναγνωρίζονται τεχνοτροπικές ομάδες και «καλλιτέχνες», επιτρέποντας την απόδοση έργων σε συγκεκριμένα εργαστήρια ή δημιουργικούς κύκλους.

Οι επιστημονικές παρουσιάσεις και το μεθοδολογικό πλαίσιο

Οι επιστημονικοί διευθυντές του Μουσείου, καθηγητές Παναγιώτης Ιωσήφ και Ιωάννης Φάππας, μαζί με τον Διευθυντή της Εφορείας Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, Δρ. Δημήτρη Αθανασούλη, παρουσίασαν αναλυτικά το μεθοδολογικό, ψηφιακό και λειτουργικό πλαίσιο της νέας βάσης. Εξήγησαν τον τρόπο καταγραφής, την τεχνολογική υποδομή, τις αρχές ταξινόμησης και τις προοπτικές της πλατφόρμας, ενώ συμμετείχαν ενεργά στις συζητήσεις που ακολούθησαν με διεθνείς ειδικούς.

Η διεθνής συμμετοχή και η ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών

Το workshop συγκέντρωσε πανεπιστημιακούς, ερευνητές και επιμελητές από μερικά από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου. Οι συζητήσεις επικεντρώθηκαν στις βέλτιστες πρακτικές για τη δημιουργία αρχαιολογικών βάσεων δεδομένων, αλλά και στο μέλλον των μελετών γύρω από την κυκλαδική τέχνη της 3ης χιλιετίας π.Χ. Η συνάντηση ανέδειξε την πλήρη υποστήριξη της διεθνούς ακαδημαϊκής κοινότητας προς το Corpus, ενώ οι ειδικοί δεν δίστασαν να αγγίξουν ευαίσθητα ζητήματα αυθεντικότητας και προέλευσης με ειλικρίνεια και επιστημονική διαφάνεια.

Μια ιστορική συνεργασία με διεθνή απήχηση

Το Corpus αποτελεί προϊόν μιας ιστορικής συνεργασίας μεταξύ του Υπουργείου Πολιτισμού και του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, με τη συμμετοχή διεθνών ειδικών και θεσμών από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ελλάδα. Η πρωτοβουλία αυτή αναμένεται να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τη μελέτη της κυκλαδικής τέχνης, προσφέροντας ένα ενιαίο, αξιόπιστο και ανοιχτό εργαλείο σε ερευνητές και κοινό.

Αξός: Η Κρήτη φωτίζει το παρελθόν της σε μια μοναδική ημερίδα

Η Αξός, ένας τόπος που η ιστορία δεν έπαψε ποτέ να αναπνέει, γίνεται το επίκεντρο μιας σημαντικής επιστημονικής συνάντησης για την αρχαιολογία και το πολιτιστικό της τοπίο. Μια ημερίδα που επιχειρεί να ενώσει τα κομμάτια της αρχαίας και χριστιανικής κληρονομιάς της περιοχής, αναδεικνύοντας τον ρόλο της στον ιστορικό χάρτη της Κρήτης.

Ημερίδα για την Αξό την Κυριακή 1 Μαρτίου 2026

Την Κυριακή 1 Μαρτίου 2026, στις 11:30 π.μ., στη Συνεδριακή Αίθουσα του Οικοτουριστικού Χωριού «Έναγρον» στην Αξό Μυλοποτάμου, θα πραγματοποιηθεί η ημερίδα «Γνωρίζοντας την Αξό – Αρχαιολογία & Πολιτιστικό Τοπίο». Η εκδήλωση συνδιοργανώνεται από τον Δήμο Μυλοποτάμου, την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ρεθύμνου, τη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Ρεθύμνου, τη Δημοτική Κοινότητα Αξού και τον Πολιτιστικό Σύλλογο Αξού – Λιβάδας. Στόχος της ημερίδας είναι η τεκμηριωμένη ανάδειξη της ιστορικής πορείας της Αξού, μέσα από αρχαιολογικά δεδομένα, μνημεία και επιστημονικές εισηγήσεις που φωτίζουν τη διαχρονική της σημασία.

Η αρχαία πόλη της Αξού μέσα από τα ευρήματα

Η Δρ. Μαρία Πατεράκη, αρχαιολόγος, θα παρουσιάσει την εισήγηση «Αξός: Το ταξίδι μιας αρχαίας κρητικής πόλης μέσα από τα μνημεία και τα αρχαιολογικά της ευρήματα». Η ομιλία θα αναδείξει τις διαδοχικές φάσεις κατοίκησης, τα σημαντικά ευρήματα των ανασκαφών και τον ρόλο της Αξού στην αρχαιότητα, προσφέροντας μια ολοκληρωμένη εικόνα της εξέλιξης της πόλης.

Η χριστιανική κληρονομιά της περιοχής

Στη συνέχεια, οι αρχαιολόγοι Σταματίνα Δημάκη και Νικολέττα Πύρρου θα παρουσιάσουν το θέμα «Χριστιανικά μνημεία της Αξού», εστιάζοντας στη βυζαντινή και μεταβυζαντινή περίοδο. Η εισήγηση θα φωτίσει τη συνέχεια της λατρευτικής ζωής, την αρχιτεκτονική των ναών και την οικιστική εξέλιξη της περιοχής μέσα στους αιώνες.

Η Αξός ως θεματοφύλακας μνήμης

Η ημερίδα θα ολοκληρωθεί με την ομιλία του Κ. Σπανουδάκη, Καθηγητή ΑΕ Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και Προέδρου του Εφορευτικού Συμβουλίου της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Ρεθύμνου, με τίτλο

«Η Αξός θεματοφύλακας μνήμης: Από την αρχαιότητα στην εποχή μας».

Ο ομιλητής θα αναδείξει τη σημασία της ιστορικής συνείδησης ως στοιχείου συνοχής και πολιτιστικής συνέχειας για τη σύγχρονη κοινωνία.

Ελεύθερη είσοδος και αναλυτικό πρόγραμμα

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Πρόγραμμα Ημερίδας – Κυριακή 1 Μαρτίου 2026

11:30–11:45 Προσέλευση – Χαιρετισμοί

11:45–12:15 Εισήγηση Δρ. Μ. Πατεράκη

12:15–12:40 Εισήγηση Στ. Δημάκη & Ν. Πύρρου

12:40–13:10 Ομιλία Κ. Σπανουδάκη

13:10–13:30 Συζήτηση – Παρεμβάσεις – Κλείσιμο

ΠΗΓΗ : https://www.neakriti.gr/