Οίκτος: «μαύρη κωμωδία» ως υπαρξιακό θρίλερ

 

Η ταινία "Οίκτος" του Μπάμπη Μακρίδη, σε σενάριο του Ευθύμη Φιλίππου, επιστρέφει στο γνώριμο, ιδιότυπο σύμπαν των δημιουργών, που το παράλογο και το υπαρξιακό συνυπάρχουν. Ο Γιάννης Δρακόπουλος παραδίδει μια βαθιά δραματική ερμηνεία, αποκαλύπτοντας πλευρές του ταλέντου του  σε δραματικές ταινίες που δεν είχαμε ξαναδεί.

Περίληψη της ταινίας

Στη ταινία  "Οίκτος", παρακολουθούμε έναν δικηγόρο, πατέρα και σύζυγο, του οποίου η γυναίκα βρίσκεται σε παρατεταμένο κώμα. Η καθημερινότητά του έχει διαμορφωθεί γύρω από τη λύπηση που εισπράττει από τους άλλους, τα βλέμματα συμπόνιας, οι αγκαλιές, οι ερωτήσεις για την υγεία της συζύγου του αποτελούν πλέον το καύσιμο της ύπαρξής του. Όταν η γυναίκα του ξυπνά απροσδόκητα, η πηγή της συμπόνιας εξαφανίζεται — και ο ίδιος βυθίζεται σε μια παθολογική ανάγκη να την ανακτήσει, οδηγούμενος σε όλο και πιο ακραίες πράξεις. 

Σκηνοθεσία: Η νεοελληνική «μαύρη κωμωδία» ως υπαρξιακό θρίλερ

Η σκηνοθεσία του Μπάμπη Μακρίδη χαρακτηρίζεται από αυστηρή, σχεδόν κλινική προσέγγιση πάνω στην θυματοποίηση που αρχίζει από ένα σύνδρομο- ανάγκη να λαμβάνω την προσοχή. Στόχος του είναι να επισημάνει την αντίθεση: Το φως είναι καθαρό, η εικόνα τακτοποιημένη, ο κόσμος του ήρωα ηλιόλουστος — σε πλήρη αντίθεση με το σκοτάδι της ψυχικής του κατάστασης.

 Η αφήγηση χωρίζεται σε πράξεις, με λεζάντες που εντείνουν την αίσθηση τελετουργίας. Η αφήγηση είναι ξεκάθαρα δομημένη, προσοιμοιάζει με την εμμονική προσήλωση του πρωταγωνιστή να λάβει την αποδοχή μέσω του οίκτου. Η ματιά είναι εστιασμένη στην θυματοποίηση του ήρωα μέσα από την οποία εκείνος αντλεί δύναμη. Η σκηνοθεσία ισορροπεί ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το παράλογο, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που η λύπηση γίνεται σχεδόν εθιστική ουσία — με μουσικά μοτίβα που φουσκώνουν κάθε φορά που ο ήρωας εισπράττει συμπόνια. 

Ερμηνείες: Ο Γιάννης Δρακόπουλος σε μια αναπάντεχα ώριμη δραματική μεταμόρφωση

Ο Γιάννης Δρακόπουλος, γνωστός κυρίως από τον χώρο της κωμωδίας, παραδίδει μια ερμηνεία πουαγγίζει ψυχικά τον θεατή. Η ερμηνεία του λειτουργεί σαν μηχανισμός αποστασιοποίησης: ο ήρωας από ένα σημείο και μετά μοιάζει με ρομπότ που προσπαθεί να μιμηθεί ανθρώπινα συναισθήματα, ενώ στην πραγματικότητα αναζητά μόνο την επιβεβαίωση μέσω της λύπησης των άλλων. Το αποτέλεσμα είναι μια δραματική μεταμόρφωση που αποκαλύπτει το εύρος του Δρακόπουλου ως ηθοποιού.

Νοήματα: Λύπηση, αυτολύπηση και η ανάγκη να μας βλέπουν

Σε μια εποχή που όλοι επιδιώκουμε να τραβήξουμε την προσοχή μέσα από τα social media, ο Οίκτος σχολιάζει την ανθρώπινη ανάγκη για επιβεβαίωση, φροντίδα και συμπόνια. Η ταινία αναδεικνύει πώς η εκτίμηση από τους άλλους μπορεί να γίνει εργαλείο ταυτότητας, αλλά και πώς η αυτολύπηση μετατρέπεται σε μηχανισμό επιβίωσης.

Ο Μακρίδης και ο Φιλίππου εξερευνούν τις ψευδαισθήσεις που τρέφουμε για να αντέξουμε την πραγματικότητα, τις διαταραχές που αναδύονται όταν η επιβεβαίωση παύει να υπάρχει, και τα ένστικτα που οδηγούν τον άνθρωπο σε ακραίες πράξεις για να ξαναβρεί το βλέμμα του «σημαντικού άλλου».

Γιατί αξίζει να δούμε την ταινία

Η ταινία αξίζει για την αυστηρή αισθητική της, τη στιβαρή φωτογραφία του Κωνσταντίνου Κουκουλιού, την ατμοσφαιρική μουσική που λειτουργεί ως σχόλιο πάνω στη λύπηση, και την εξαιρετική ερμηνεία του Δρακόπουλου.Ο  Οίκτος  δεν είναι μόνο μαύρη αλλά και υπαρξιακή μαύρη κωμωδία πουσου δίνει τροφή για σκέψη και να αναλογιστείς που σταματά μια τάση της εποχής και αρχίζει η παθογένεια. 

Birds of Mexico City: Το νέο φωτογραφικό βιβλίο του Pieter Henket για τη σύγχρονη δημιουργική σκηνή της Πόλης του Μεξικού

Το νέο βιβλίο του Pieter Henket, Birds of Mexico City, αναδεικνύει μια νέα γενιά Μεξικανών δημιουργών μέσα από ασπρόμαυρα πορτρέτα που εξερευνούν τα όρια ανάμεσα στη μόδα, την ταυτότητα και την performance. Η έκδοση από τον οίκο Damiani παρουσιάζει έναν διάλογο ανάμεσα στον φωτογράφο και τους καλλιτέχνες της Πόλης του Μεξικού, μετατρέποντας το πορτρέτο σε πράξη συλλογικής έκφρασης.

Ένα βιβλίο για την ταυτότητα, τη μόδα και τη σύγχρονη δημιουργικότητα

Στο Birds of Mexico City, ο Ολλανδός φωτογράφος Pieter Henket συγκεντρώνει πορτρέτα νέων καλλιτεχνών που συνάντησε τα τελευταία χρόνια στην Πόλη του Μεξικού: χορευτές, σχεδιαστές, περφόρμερ, δημιουργούς μασκών και άλλους εκπροσώπους της σύγχρονης καλλιτεχνικής σκηνής. Αντί να καταγράψει απλώς το έργο τους, ο Henket τους προσκαλεί να εκφραστούν ελεύθερα, δημιουργώντας εικόνες που γιορτάζουν την ατομικότητα και τη ζωντάνια της πόλης.

Η αισθητική του Henket και η διεθνής του πορεία

Ο Henket είναι γνωστός για τη fine‑art φωτογραφία του, εμπνευσμένη από το δραματικό φως της ολλανδικής ζωγραφικής του 17ου αιώνα. Η διεθνής του αναγνώριση εκτοξεύθηκε με το εξώφυλλο του άλμπουμ The Fame της Lady Gaga (2008), ενώ έκτοτε έχει αφιερωθεί σε μακροχρόνια projects που εξερευνούν την ταυτότητα και τον τόπο. Το βιβλίο Congo Tales (2018), σε συνεργασία με κοινότητες της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της προσέγγισής του.

Η συνεργασία με τον Chino Castilla και η δημιουργία ενός ελεύθερου στούντιο

Κατά την παραμονή του στην Πόλη του Μεξικού, ο Henket συνεργάστηκε με τον στιλίστα και creative director Chino Castilla, δημιουργώντας ένα στούντιο όπου οι καλλιτέχνες μπορούσαν να δουλέψουν χωρίς περιορισμούς. Ο Castilla δεν περιορίστηκε στο styling, συνεργάστηκε στενά με κάθε συμμετέχοντα, μεταφράζοντας προσωπικές ιστορίες, πολιτισμικές αναφορές και συναισθηματικές εμπειρίες σε ενδυματολογικές επιλογές και κοστούμια. Τα πορτρέτα που προέκυψαν θολώνουν τα όρια ανάμεσα στην performance και την αυτοπροσωπογραφία.

Ασπρόμαυρα πορτρέτα με δραματική ένταση

Ο Henket επιλέγει την ασπρόμαυρη φωτογραφία, αφαιρώντας το χρώμα για να αναδείξει το φως, τη σκιά και την παρουσία των υποκειμένων. Πολλές φιγούρες υιοθετούν δυναμικές, σχεδόν γλυπτικές στάσεις, συνδυάζοντας στοιχεία μόδας, performance και πορτρέτου. Στο Confinamiento, η Mariana Arias ποζάρει με ένταση και αυτοκυριαρχία, ενώ η σύνθεση τονίζει τη σχέση του σώματος με τον χώρο.

 Κείμενα, αρχιτεκτονική έμπνευση και τριμερής αφήγηση

Η συνεργατική διάσταση του βιβλίου επεκτείνεται και στα κείμενα: η συγγραφέας και ποιήτρια Renata Juárez Huerdo κατέγραψε συνομιλίες με τους συμμετέχοντες, προσθέτοντας προσωπικές φωνές στις εικόνες. Ο συγγραφέας Justin Gaspar οργάνωσε το υλικό σε τρία θεματικά κεφάλαια γύρω από τελετουργία, συμβολισμό και τη ρευστή σχέση αρσενικού‑θηλυκού. Ο σχεδιασμός του βιβλίου από τον Odilon Coutarel αντλεί έμπνευση από τη μεξικανική μοντερνιστική αρχιτεκτονική, ιδιαίτερα το έργο του Luis Barragán, συνδυάζοντας γκρι τόνους με έντονες χρωματικές εκρήξεις.

Ένα συλλογικό έργο για την ταυτότητα και τον σύγχρονο πολιτισμό

Το Birds of Mexico City αντιμετωπίζει το πορτρέτο ως πράξη συνεργασίας και όχι ως μονόπλευρη διαδικασία. Μέσα από τη συμμετοχή καλλιτεχνών διαφορετικών πεδίων, το βιβλίο γίνεται μια γιορτή της δημιουργικής κοινότητας της Πόλης του Μεξικού και μια εξερεύνηση του τρόπου με τον οποίο η ταυτότητα διαμορφώνεται μέσα από τον διάλογο, τον πολιτισμό και την αυτοέκφραση.

πηγη: mymodernmet.com/

Η μεγαλύτερη αναδρομική έκθεση Γουίσλερ Blockbuster Tate Britain φιλοξενείται στο Smithsonian

Η National Museum of Asian Art του Smithsonian παρουσιάζει την έκθεση «James McNeill Whistler», συνδυάζοντας τη μεγάλη αναδρομική του Tate Britain με τα μοναδικά έργα του Γουίσλερ που ανήκουν αποκλειστικά στη συλλογή του μουσείου. Από 12 Φεβρουαρίου έως 11 Ιουλίου 2027, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει το πλήρες εύρος του έργου ενός από τους πιο καινοτόμους και αμφιλεγόμενους καλλιτέχνες του 19ου αιώνα.

Διεθνής συνεργασία και κορυφαίες συλλογές

Η έκθεση είναι η πρώτη μεγάλη διεθνής αναδρομική του Γουίσλερ εδώ και τρεις δεκαετίες. Συγκεντρώνει έργα από είκοσι σημαντικές συλλογές της Ευρώπης και των ΗΠΑ, όπως η National Gallery of Art, το Detroit Institute of Arts και ο Λευκός Οίκος. Το Smithsonian αποτελεί τον μοναδικό σταθμό της έκθεσης στις ΗΠΑ, όπου τα έργα του Tate παρουσιάζονται δίπλα στη μεγαλύτερη και πιο ποικιλόμορφη συλλογή Γουίσλερ στην Αμερική.

Η Ανατολή στο έργο του Γουίσλερ

Αντικείμενα από τις ιαπωνικές και κινεζικές συλλογές του μουσείου εντάσσονται στην αφήγηση, αναδεικνύοντας τον καθοριστικό ρόλο της ανατολικής τέχνης στη διαμόρφωση της αισθητικής του Γουίσλερ. Ο διευθυντής του μουσείου, Τσέις Φ. Ρόμπινσον, τονίζει ότι το Smithsonian είναι «μοναδικά κατάλληλο να παρουσιάσει την παγκόσμια ματιά του καλλιτέχνη».

Η Peacock Room σε VR

Η έκθεση συμπίπτει με την παρουσίαση μιας νέας εμπειρίας εικονικής πραγματικότητας για την Peacock Room, το μοναδικό σωζόμενο εσωτερικό που σχεδίασε ο Γουίσλερ, το οποίο συμπληρώνει 150 χρόνια το 2027. Οι επισκέπτες μπορούν να συνδυάσουν την επίσκεψη με την VR περιήγηση, αποκτώντας πρόσβαση στη δραματική ιστορία του εμβληματικού χώρου.

Πάνω από 100 έργα και νέες συντηρητικές αποκαλύψεις

Περισσότερα από εκατό έργα – πίνακες, χαρακτικά, υδατογραφίες και παστέλ – αποκαλύπτουν τις πολλαπλές όψεις του καλλιτέχνη: την τόλμη, το χιούμορ και την αδιάκοπη διάθεση να υπερβαίνει τα όρια. Η έκθεση εξετάζει τον ρόλο του ως Αμερικανού εξόριστου στην Ευρώπη και ως ευφυούς διαχειριστή των κοινωνικών τάξεων της εποχής, ενώ αναδεικνύει και τις γυναίκες που σημάδεψαν τη ζωή του, όπως η σύζυγός του Μπιτρίς.

Το πρόγραμμα «Whistler’s Finish»

Παράλληλα, παρουσιάζονται τα πορίσματα του ερευνητικού προγράμματος συντήρησης «Whistler’s Finish», που αποκαλύπτει τις ριζοσπαστικές τεχνικές του καλλιτέχνη, ιδίως στα «Nocturnes», όπου πειραματίστηκε με νέους τρόπους χρήσης του χρώματος και της αφαίρεσης.

Σπάνια έργα και προσωπικά εργαλεία

Στις αίθουσες εκτίθενται πρωτοποριακά έργα όπως τα «Nocturnes» και το «Symphony in White: The White Girl», μαζί με σπάνια πρώιμα σχέδια, χαρακτικά και υλικό από τη συλλογή των 1.300 αντικειμένων του μουσείου. Παρουσιάζονται επίσης εργαλεία του Γουίσλερ – πινέλα, πλάκες χαλκογραφίας – που συνέλεξε ο Τσαρλς Φρίαρ. Λόγω των περιορισμών της διαθήκης του, αυτά τα έργα μπορούν να προβληθούν μόνο επιτόπου.

Ιστορίες της περσικής τέχνης στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης

Μια ζωντανή αφήγηση μέσα από χειρόγραφα και εικόνες  την Τρίτη 25 Αυγούστου 2026, από τις 3 έως τις 3:45 μ.μ., στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης. Το ΜΕΤ παρουσιάζει μια ειδική δράση αφιερωμένη στην περσική λογοτεχνία και την εικονογραφημένη παράδοσή της. Στην αίθουσα 462 του Met Fifth Avenue, ο ερευνητής του Τμήματος Ισλαμικής Τέχνης, Ali Boozari, θα αναδείξει τις ιστορίες που ζωντανεύουν μέσα από τα περσικά χειρόγραφα της συλλογής του μουσείου.

Από το Shahnama του Φερνταουσί έως το Khamsa του Νιζαμί

Η εκδήλωση εστιάζει σε δύο από τα σημαντικότερα έργα της περσικής λογοτεχνίας: το Shahnama, το μεγάλο έπος του Φερνταουσί που ολοκληρώθηκε γύρω στο 1010, και το Khamsa, τον περίφημο κύκλο πέντε ποιημάτων του Νιζαμί από τον 12ο αιώνα. Μέσα από επιλεγμένα εικονογραφημένα χειρόγραφα, οι επισκέπτες θα ανακαλύψουν πώς οι ιστορίες των ηρώων, των βασιλείων και των μυθικών μορφών μετατράπηκαν σε έργα τέχνης που κοσμούν τις αίθουσες της Ισλαμικής Τέχνης του Met.

Η τέχνη της αφήγησης μέσα από εικόνες

Οι μικρογραφίες, ζωγραφισμένες με υδατοχρώματα, μελάνι, χρυσό και ασήμι, αποτελούν ένα από τα πιο εκλεπτυσμένα είδη της περσικής καλλιτεχνικής παράδοσης. Σκηνές σε βουνά, παλάτια, κήπους και μυθικά τοπία αποτυπώνουν όχι μόνο την αφήγηση αλλά και την αισθητική της εποχής, συνδυάζοντας λογοτεχνία, ιστορία και εικαστική δημιουργία.

Μια δράση στο πλαίσιο της σειράς Persian Storytelling

Η παρουσίαση εντάσσεται στη σειρά Persian Storytelling του Τμήματος Ισλαμικής Τέχνης, η οποία εξερευνά τον τρόπο με τον οποίο η περσική λογοτεχνία επηρέασε την τέχνη και τη διαμόρφωση της οπτικής κουλτούρας. Οι επισκέπτες μπορούν να συνεχίσουν το ταξίδι τους μέσα από άλλες ιστορίες της σειράς, όπως The Story of Rustam and Suhrab και The Story of Bahram Gur and the Number Seven.

Πρακτικές πληροφορίες

Η συμμετοχή είναι δωρεάν με το εισιτήριο εισόδου του μουσείου, ωστόσο απαιτείται προεγγραφή. Ο αριθμός θέσεων είναι περιορισμένος και τηρείται σειρά προτεραιότητας.

Βλάσης Φρυσίρας – Διπλό Πορτρέτο: Ο συλλέκτης και ο ζωγράφος στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»

Το Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» παρουσιάζει από τις 28 Σεπτεμβρίου 2026 την έκθεση «Βλάσης Φρυσίρας – Διπλό Πορτρέτο: Ο συλλέκτης, ο ζωγράφος». Η έκθεση φωτίζει τη βαθιά και πολυεπίπεδη σχέση του Βλάση Φρυσίρα με τη ζωγραφική, αναδεικνύοντας τόσο την πορεία του ως έναν από τους σημαντικότερους συλλέκτες της χώρας όσο και την προσωπική του ενασχόληση με τη δημιουργία.

Η Συλλογή Φρυσίρα: Ένα παγκόσμιο ανθρωποκεντρικό πανόραμα

Η πρώτη και μεγαλύτερη ενότητα της έκθεσης παρουσιάζει επιλεγμένα έργα από τη Συλλογή Φρυσίρα. Περίπου 70 σύγχρονοι ζωγράφοι από την Ανατολική και Δυτική Ευρώπη, αλλά και από την Κίνα, το Μεξικό, την Ινδία και το Ιράν, συνθέτουν ένα πολυφωνικό σύνολο που αποτυπώνει την ανθρώπινη μορφή και τις πολλαπλές εκδοχές της ανθρώπινης περιπέτειας.

Η συλλογή αναδεικνύει τον σταθερό προσανατολισμό του Φρυσίρα στη σύγχρονη παραστατική ανθρωποκεντρική ζωγραφική. Η ανθρώπινη επιθυμία, η αγωνία, η μνήμη, η εργασία, η ονειρική διάσταση της ύπαρξης μετατρέπονται σε ζωγραφικά γεγονότα που λειτουργούν ως αδιάψευστοι μάρτυρες της δύναμης της τέχνης. Η αισθητική αυταξία, η κοινωνική σημασία και η αντοχή αυτών των έργων στον χρόνο αποτελούν τον πυρήνα της συλλεκτικής φιλοσοφίας του Φρυσίρα.

Ο Φρυσίρας ως ζωγράφος: Μια προσωπική ενότητα εξομολόγησης

Η δεύτερη ενότητα της έκθεσης παρουσιάζει έργα του ίδιου του Βλάση Φρυσίρα, φιλοτεχνημένα από την περίοδο της πανδημίας έως σήμερα. Πρόκειται για μια βαθιά προσωπική και στοχαστική ενότητα, όπου η ζωγραφική λειτουργεί αρχικά ως αντίσταση απέναντι στην απομόνωση και την υπαρξιακή διερώτηση, για να εξελιχθεί σε ένα μεθοδικό βήμα ενδοσκόπησης και ελεύθερης έκφρασης.

Η νεανική επιθυμία του Φρυσίρα να ζωγραφίζει βρίσκει εδώ την πλήρη της πραγμάτωση. Τα έργα του αποτυπώνουν μια εσωτερική διαδρομή που συνδέει τη μνήμη, την παρατήρηση και την προσωπική αναζήτηση, δημιουργώντας έναν διάλογο ανάμεσα στον συλλέκτη και τον δημιουργό.

Μια έκθεση που ενώνει δύο ταυτότητες

Το «Διπλό Πορτρέτο» δεν είναι απλώς μια αναδρομή στη συλλεκτική πορεία του Φρυσίρα ούτε μια παρουσίαση της ζωγραφικής του. Είναι μια ενιαία αφήγηση που συνδέει δύο όψεις της ίδιας ζωής: τον άνθρωπο που αναζητά, επιλέγει και στηρίζει τη ζωγραφική και τον άνθρωπο που δημιουργεί μέσα από αυτήν. Η έκθεση προσφέρει στο κοινό μια σπάνια ευκαιρία να δει πώς η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ταυτόχρονα ως εξωτερική και εσωτερική περιπέτεια.