Η έκθεση «Multivisualism / Πολυοπτικισμός – Πέντε συστήματα ορατότητας»,σε επιμέλεια του Γιάννη Κολοκοτρώνη, αποτελεί μια από τις πιο ενδιαφέρουσες θεωρητικές και εικαστικές προτάσεις της χρονιάς. Η έκθεση φιλοξενείται έως άυριο στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων Μελίνα Μερκούρη. Παρακολούθησα την ξενάγηση του επιμελητή και βρέθηκα μπροστά σε ένα πολυεπίπεδο σύμπαν εικόνων, που κάθε καλλιτέχνης συγκροτεί το δικό του σύστημα θέασης. Η έκθεση δεν επιδιώκει να ομογενοποιήσει τις πρακτικές, αλλά να αναδείξει τη διαφορά ως βασική συνθήκη της σύγχρονης οπτικής εμπειρίας: Κάθε καλλιτέχνης μας προτείνει ένα διαφορετικό τρόπο προσέγγισης/ερμηνείας της σημερινής πραγματικότητας.
της Μαρίας Αλιμπέρτη
Θανάσης Λεονταρίδης – Εικονικός Ογκομορφισμός και η ψευδαίσθηση του πραγματικού
Τα έργα του Λεονταρίδη λειτουργούν με έκαναν να νιώσω ότι κοιτάζω σκηνικά θεάτρου που διαρρηγνύουν τον χώρο. Η ζωγραφική του παίζει με την ψευδαίσθηση, με την αίσθηση ότι το φυσικό μπορεί να αναπαρασταθεί μέσα από μια ζωγραφική επιφάνεια που μιμείται ξύλο, όγκο, υλικότητα.
Η τεχνολογία και η εικονική πραγματικότητα μοιάζουν να εισχωρούν νοητά στα έργα του, δημιουργώντας μια μεταφυσική ατμόσφαιρα. Εκεί που η εικόνα γίνεται διακοσμητική, ξαφνικά μετατρέπεται σε καθαρά ζωγραφικό σχόλιο, θυμάμαι να σχολιάζει ο επιμελητής της έκθεσης. Καθώς παρατηρώ τα έργα νομίζω ότι γίνομαι παιδί που σαγηνεύεται από μαγικά τρικ, από περίεργες συνδέσεις που λειτουργούν σαν μηχανισμοί που δοκιμάζουν τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό. Μου αρέσει που ο κ.Λεονταρίδης ανατρέπει τον χώρο και μας καλεί να αναρωτηθούμε πού τελειώνει η ύλη και πού αρχίζει η ψευδαίσθηση.
Αλέξανδρος Παπακωνσταντίνου – Ζωγραφικοί τροπισμοί και ταυτότητα μέσα από πολλαπλά στυλ
Ο κ. Παπακωνσταντίνου κινείται ανάμεσα σε πολλά στυλ, δημιουργώντας μια ταυτότητα που δεν εγκλωβίζεται σε ένα μόνο εικαστικό λεξιλόγιο. Οι εικόνες του λειτουργούν σαν στρωματογραφίες τεχνικών, σαν διαδοχικές αναφορές στην Ιστορία της Τέχνης.
Καθώς στέκομαι απέναντι από τα έργα του αντιλαμβάνομαι ότι "παίζει| με σημεία διαφυγής, με οπτικές διαδρομές που ανοίγουν τον πίνακα προς άλλους κόσμους, σαν να σου προσφέρει ένα διέξοδο, μια οπτική ανακούφιση. Νομίζω ότι αυτο που αντιλαμβάνεται ως χάδι στη ματιά του ο θεατής είναι η αύρα του έργου και η μοναδικότητα της χειρονομίας. Η ζωγραφική του, όπως την εκλαμβάνω, δεν στέκεται απλώς στην επιφάνεια, ενέχει μια εσωτερικότητα, μια διαδικασία μετασχηματισμού.
Αστέριος Τόρης – Γαλαξιακός εξπρεσιονισμός και η ενέργεια του σύμπαντος
Καλλιτεχνικά και θεματικά μας πάει σε άλλη διάσταση! Ο κ.Τόρης δημιουργεί πίνακες που μοιάζουν με ενεργειακά πεδία. Οι χειμαρρώδεις ροές χρωμάτων προκύπτουν από επιμονή παρατήρησης του σύμπαντος από τον καλλιτέχνη. Τα έργα του αποτυπώνουν μια αντανακλαση του ανθρώπου μέσα στο κοσμικό περιβάλλον. Πραγματικά ένιωσα ότι ταξιδεύω ή πετώ ανάμεσα σε αστερισμούς. Αυτή η αίσθηση ελευθερίας, θεωρώ ότι είναι το δώρο του προς τους θεατές των έργων του.
Ίσως οι τονικότητες είναι δύναμη του, σκεφτόμουν . "Δεν σπάει τα όρια του χρώματος όπως ο Pollock" θυμάμαι τον Γ. Κολοκοτρώνη να επισημαίνει, ο δημιουργός αφήνει το χρώμα να αναπνέει, να εκφράζει συναισθήματα σε όλα τα επίπεδα του χώρου. Η ζωγραφική του είναι μια μετωπική σύγκρουση ορατού και αοράτου, μια αναζήτηση ισορροπίας ανάμεσα στον εσωτερικό κόσμο και το σύμπαν όπως εμείς αντανακλούμε ως υπάρξεις σε αυτόν. Η ενέργεια των έργων του θυμίζει ηφαιστειακή δύναμη ζωής μέσα σε χαοτικό περιβάλλον.
Θωμάς Μπερτόλης – Ψυχολογικός και βιολογικός υβριδισμός
Ο κ. Μπερτόλης αρχίζει από την παρατήρηση των ζώων και των συμπεριφορών τους, αναγνωρίζοντας αναλογίες με τους ανθρώπους. Δεν μένει όμως στην αναπαράσταση: Οι γκροτέσκες μορφές του είναι αντανακλάσεις συναισθημάτων, αντιδράσεων, φόβων. Οι μορφές αυτές παρά την όποια παραμόρφωση γίνοτναι συμπαθητικές, καθώς ένιωσα οτι έχουν ξεπηδήσει από καρτούν ή θα μπορούσαν να είναι εικονογράφηση από παραμύθι.
Η δουλειά του έχει βιολογικό υπόβαθρο: υβριδικές μορφές που θυμίζουν άλλοτε οικόσιτα και άλλοτε πιο σπάνια ζώα όπως δεινόσαυρους, μυθολογικά πλάσματα, εξελίσσονται σε φανταστικές συγχωνεύσεις. Η γενετική έχει περάσει στο λαϊκό επίπεδο και ο Μπερτόλης σχολιάζει τον υβριδισμό της εποχής μας, μας εξήγσε ο κ. Κολοκοτρώνης. Οι μορφές του δεν αποδίδονται φυσιοκρατικά· αντλούν από τη μυθολογία και τον σουρεαλισμό, δημιουργώντας μια σύγχρονη μυθολογία μεταμορφώσεων.
Λένα Τριαντογιάννη – Διαδικασίες ανάδυσης και διασυνδέσεων
Η κ.Τριαντογιάννη εργάζεται με γραμμές που λειτουργούν σαν δίκτυα σχέσεων. Η δουλειά της συνδέεται με ψυχολογία, συμπεριφορά, αυτογνωσία. Οι γραμμές της αποδίδουν με ευαισθησία πρίσματα και εντάσεις. Αγάπησα την επιμέλειά της να αποδώσει τη αύρα των άνθεων, σαν να επιμένει στην ενέργεια και την ομορφιά της ύπαρξης τους. Νιώθω ότι καταννοώ τον συμβολισμό και λαμβάνω το αισιόδοξο μήνυμα της εξέλιξης της ανθρωπινης ψυχής που στέλνει η καλλιτέχνης. Η διαδρομή οδηγεί σε μια ύψιστη ανάπτυξη. Η ζωγραφική της μιλά για την ολοκλήρωση του ανθρώπου ως άτομο και ως κοινωνικό ον.
Συνολική εντύπωση
Ο Πολυοπτικισμός, όπως τον ορίζει ο κ. Κολοκοτρώνης, δεν είναι τεχνοτροπία αλλά συνθήκη. Η έκθεση δείχνει πώς η σύγχρονη εικόνα μπορεί να είναι χωρικός μηχανισμός, υβριδική μορφή, ενεργειακό πεδίο, η εξέλιξη της ψυχής. Ως θεατής, ένιωσα ότι κάθε έργο με τοποθετεί σε μια διαφορετική οπτική εμπειρία. Η έκθεση παρέχει διαφορετικούς τρόπους θέασης. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά της!
