Σέρχιο Μπλάνκο : Αυτομυθοπλασία: Μια μηχανική του εγώ

1. 

   
   

   
   

   Τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου, στις 19:00, οι Εκδόσεις Πατάκη διοργανώνουν την παρουσίαση του βιβλίου του δραματουργού Σέρχιο Μπλάνκο, με τίτλο «Αυτομυθοπλασία: Μία μηχανική του εγώ», στο Βιβλιοπωλείο Πατάκη, στην Αθήνα.

   Στην εκδήλωση θα συμμετάσχουν άνθρωποι του θεάτρου και της λογοτεχνίας, οι οποίοι θα προσεγγίσουν το έργο και τις βασικές ιδέες του συγγραφέα γύρω από τη σχέση της προσωπικής εμπειρίας με τη μυθοπλασία.

   Οι ομιλητές και οι αναγνώσεις αποσπασμάτων

   Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο σκηνοθέτης Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, η θεατρολόγος και μεταφράστρια Μαρία Χατζηεμμανουήλ, καθώς και ο ίδιος ο συγγραφέας, Σέρχιο Μπλάνκο.

   Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Αντώνης Γκρίτσης και Δέσποινα Σαραφείδου, δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει χαρακτηριστικά σημεία της γραφής και της σκέψης του δημιουργού.

   Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί στο Βιβλιοπωλείο Πατάκη, στην οδό Ακαδημίας 65, στην Αθήνα. Για πληροφορίες, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν στο τηλέφωνο 210 3811850.

   Η αυτομυθοπλασία ανάμεσα στην αλήθεια και τη μυθοπλασία

   Στο βιβλίο, ο Σέρχιο Μπλάνκο διερευνά την αυτομυθοπλασία ως λογοτεχνικό είδος που συνδυάζει πραγματικά βιώματα και μυθοπλαστικά στοιχεία, δημιουργώντας μια σύνθετη σχέση ανάμεσα στον συγγραφέα, την προσωπική του ιστορία και τον αναγνώστη.

   Αφετηρία αποτελεί ο ορισμός του Σερζ Ντουμπροφσκύ, στον οποίο αποδίδεται η εισαγωγή του όρου «autofiction». Η αυτομυθοπλασία διαφοροποιείται από την παραδοσιακή αυτοβιογραφία, καθώς δεν δεσμεύεται αποκλειστικά από την καταγραφή της πραγματικότητας, αλλά αξιοποιεί τη δημιουργική ανασύνθεση της προσωπικής εμπειρίας.

   Μέσα από αυτή την προσέγγιση, τα όρια μεταξύ αλήθειας και επινόησης παραμένουν ανοιχτά, θέτοντας ερωτήματα για το πώς διαμορφώνεται η ταυτότητα μέσα από τη γραφή.

   Από τον Σωκράτη στη σύγχρονη αυτομυθοπλασία

   Το έργο αναπτύσσεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο, ο συγγραφέας παρουσιάζει μια ιστορική επισκόπηση των λεγόμενων «γραφών του εγώ», ακολουθώντας μια διαδρομή που ξεκινά από τον Σωκράτη και τον Άγιο Αυγουστίνο και φτάνει έως τη μεταμοντέρνα μυθοπλασία του 21ου αιώνα.

   Στο δεύτερο μέρος, ο Μπλάνκο διατυπώνει τη δική του θεωρία για την αυτομυθοπλασία, παρουσιάζοντας έναν «Δεκάλογο αυτομυθοπλαστικής απόπειρας», με αφετηρία και σημείο αναφοράς τα θεατρικά του έργα.

   Παράλληλα, εξετάζει με ειλικρίνεια τη διαδικασία της συγγραφής και τους μηχανισμούς μέσα από τους οποίους το συγγραφικό «εγώ» αμφισβητεί, αναδιαμορφώνει και τελικά επανεφευρίσκει τον εαυτό του.

   Η γραφή ως πράξη αυτογνωσίας και επιβίωσης

   Στον πυρήνα του βιβλίου βρίσκεται η σχέση του δημιουργού με τη γραφή και η δυνατότητα της λογοτεχνίας να μετατρέψει την προσωπική εμπειρία σε αφήγηση. Ο συγγραφέας προσεγγίζει τη γραφή όχι μόνο ως μέσο έκφρασης, αλλά και ως διαδικασία μέσα από την οποία το υποκείμενο ανακαλύπτει εκ νέου την ταυτότητά του.

   Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Σέρχιο Μπλάνκο: «Τελικά, δεν είμαι εγώ εκείνος που γράφει· είναι η γραφή μου που με γράφει».

   Η φράση αυτή συμπυκνώνει τη βασική ιδέα του έργου: η συγγραφή δεν αποτελεί απλώς την αποτύπωση μιας ήδη διαμορφωμένης ταυτότητας, αλλά μια δυναμική διαδικασία μέσα από την οποία το ίδιο το «εγώ» μετασχηματίζεται και αποκτά νέες αφηγηματικές μορφές.

   
   

Συνομιλία με το ChatGPT

Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης: Δωρεάν προσβάσιμα εργαστήρια για παιδιά και ενήλικες με αναπηρία

 

Δωρεάν εκπαιδευτικά εργαστήρια για παιδιά ηλικίας 5 ετών και άνω, καθώς και για ενήλικες με αισθητηριακές, αναπτυξιακές ή/και κινητικές αναπηρίες, προσφέρει κάθε εβδομάδα το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, ενισχύοντας την πρόσβαση στον πολιτισμό και τη συμμετοχή στην καλλιτεχνική δημιουργία.Με επίκεντρο την ισότιμη συμμετοχή και τη δημιουργική έκφραση, το πρόγραμμα υλοποιείται σε εβδομαδιαία βάση με την υποστήριξη του Ιδρύματος Αντώνιου και Ιωάννη Αγγελικούση.

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε ειδικά σχολεία και φορείς που υποστηρίζουν άτομα με αναπηρία και περιλαμβάνει περιηγήσεις στις μόνιμες συλλογές του Μουσείου, καθώς και εικαστικά και αισθητηριακά εργαστήρια σε ειδικά διαμορφωμένο και προσβάσιμο χώρο. Παράλληλα, προβλέπεται η υλοποίηση των δράσεων εκτός Μουσείου, όταν η μετακίνηση των συμμετεχόντων είναι δύσκολη.

Με τη συμβολή εξειδικευμένων συνεργατών, η τέχνη αξιοποιείται ως μέσο έκφρασης, επικοινωνίας και δημιουργίας. Μέσα από βιωματικές δραστηριότητες, οι συμμετέχοντες έχουν τη δυνατότητα να εξερευνήσουν, να συνεργαστούν και να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους, σε ένα περιβάλλον που προάγει την ελευθερία, την αποδοχή και τη χαρά της συμμετοχής.

Το πρόγραμμα υλοποιείται από το 2022 με την υποστήριξη του Ιδρύματος Αντώνιου και Ιωάννη Αγγελικούση, συμβάλλοντας στην ενίσχυση της προσβασιμότητας και στη διαμόρφωση ενός πολιτιστικού περιβάλλοντος ανοιχτού σε όλους.

Έκθεση φωτογραφίας «Οδός Ιάσονος»

 

Τι σημαίνει ένας δρόμος για εσάς; Στην περίπτωση της οδού Ιάσονος, πρόκειται για έναν μικρό πεζόδρομο στο Μεταξουργείο με παλιά σπίτια, μικρά μαγαζιά, τη γκαλερί Breeder, καθώς και οίκους ανοχής που μετακόμισαν εκεί όταν έκλεισαν στην Τρούμπα το 1967. Για τους οίκους ανοχής στο δρόμο αυτό, μιλά μέσα από τη δουλειά της η φωτογράφος Μαργαρίτα Μυρογιάννη στην έκθεση που τιτλοφορείται Οδός Ιάσονος. Και το ενδιαφέρον είναι πως φιλοξενείται στη γκαλερί TheBreederπου βρίσκεται στον ίδιο δρόμο.

Της Χαράς Μπουργάνη 

Η αφήγηση ξεδιπλώνεται μέσα από17 έγχρωμες και 72 ασπρόμαυρες φωτογραφίες καθώς και 13 μπρούτζινα γλυπτά, όλα αποτέλεσμα της 25ετούς έρευνας, επιτόπιας και μη, καθώς και της συνομιλίας της φωτογράφου με τις γυναίκες που εργάζονται στους οίκους ανοχής. Λεπτομέρειες σε φωτογραφίες και γλυπτά υπονοούν το χώρο και τη συνθήκη και λειτουργούν άλλοτε μεμονωμένα άλλοτε συλλογικά, ώστε ο επισκέπτης να μεταφερθεί σε μια άλλη πραγματικότητα βλέποντας σε φωτογραφίες και γλυπτά, εσώρουχα, κρεβάτι, κόκκινο φωτισμό και χρώματα που παραπέμπουν σε πολυτελή υλικά (βελούδινες κουρτίνες, χρυσαφί γλυπτά).

Στην έκθεση  έχει ενδιαφέρονη γυναικεία ματιά της ίδιας της Μυρογιάνη και ο τρόπος που προσεγγίζει το θέμα. Η ματιά της δεν είναι αδιάκριτη. Ο φακός της δεν εισβάλει απότομα στις ζωές των γυναικών. Δεν τις ακολουθεί ηδονοβλεπτικά σε ιδιωτικές στιγμές. Μπορεί, όμως, να τις υπονοεί. Οιασπρόμαυρεςφωτογραφίεςαποτελούναποσπασματικέςστιγμέςαπότιςεπισκέψειςτηςκαιφέρουνέναστοιχείοφωτορεπορτάζ, καθώς ο φακός εστιάζει σε λεπτομέρειες και στιγμιότυπα της καθημερινότητας στους χώρους αυτούς. Αποτελούν, επομένως, ντοκουμέντα. 

Από την άλλη, τα γλυπτά αποτελούν μια μετα-αφήγηση: είναι οι καλλιτεχνικές δημιουργίες που εμπνεύστηκε από τις επισκέψεις στους χώρους αυτούς και την έρευνά της δημιουργώντας διάλογο ανάμεσα στο φανταστικό και την αναπαράσταση.

Η Μαργαρίτα Μυρογιάννη είναι εικαστική καλλιτέχνης και αυτή είναι η δεύτερη ατομική της έκθεση. Σπούδασε στην Σχολή καλών Τεχνών στην Αθήνα, στη σχολή Βακαλό και στο Slade School of Fine Art, University College London.

TheBreeder, Ιάσονος 45. Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη - Παρασκευή, 11.00 - 19.00 | Σάββατο, 11:00 - 17:00

Όταν τα ζώα μας επιστρέφουν το βλέμμα: Οι αρχέγονες μορφές του Θωμά Μπερτόλη

 Σάββατο μεσημέρι στoν φιλόξενο χώρο της Artshot Gallery: Από τον πηλό γεννιούνται μορφές ζώων, άλλες αφαιρετικές, άλλες σαν καρικατούρες, σαν να έχουν ξεπηδήσει από  παιδικά παραμυθια. Με την ήρεμη καθοδήγηση του καλλιτέχνη Θωμά Μπερτόλη, γινόμαστε ξανά παιδιά που πλάθουμε με τα χέρια. Ένα όμορφο συναίσθημα μας κατακλύζει καθώς η αίσθηση του πηλού μοιάζει με χάδι... 

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Στο πλαίσιο της έκθεσης «Γιατί μας κοιτάζουν τα ζώα του Θωμά Μπερτόλη», που επιμελείται και υπογράφει το κείμενο η Σοφία Βερύκιου  ο καλλιτέχνης μας  φιλοξένησε στην έκθεση του και μας χάρισε την ευκαιρία να γίνουμε  ξανά παιδιά. Με την αφορμή του workshop είχαμε  τη δυνατότητα να θαυμάσουμε την έκθεσή του που  ανατρέπει το εμβληματικό ερώτημα του Βρετανού ιστορικού τέχνης John Berger από το δοκίμιο «Γιατί κοιτάζουμε τα ζώα;». Ο κ. Μπερτόλης με τις  ιδιαίτερες μορφές  που  δημιουργεί , δίνει πνοή σε πλάσματα που ισορροπούν μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.   Σαν να ξεπήδησαν από όνειρο και ερχονται εδώ στο σήμερα να μας  δώσουν ένα μήνυμα. 

O Θωμάς Μπερτόλης με την ζωγράφο και γραφίστρια
Σοφία Γαϊτάνη, ιδιοκτήτρια της Artshot Gallery/.

Τα ζώα που επιστρέφουν το βλέμμα

Τα κεραμικά ζώα του Μπερτόλη στέλνουν τα δικά τους νοήματα κοιτάζοντάς μας στα μάτια. Επιστρέφοντας το βλέμμα, επιβεβαιώνουν ότι για εμάς δεν είναι απλώς ζώα της φύσης. Είναι όντα με συμβολισμούς, έμψυχοι και άψυχοι σύντροφοι, αλλά και επισκέπτες του ύπνου μας. Όπως σημειώνει ο καλλιτέχνης, τα ζώα καταφέρνουν να προκαλέσουν στον άνθρωπο ένα «ανεπανάληπτο συναίσθημα που λειτουργεί σαν τη χαμένη παιδικότητα».  Δεν σε κάνει να τα φοβάσαι, αλλά να τα αγαπάες, να τα νιώθεις δικά σου πλάσματα. 

Ο κ.Μπερτόλης πειραματίζεται με την αναπαράσταση και την αφαίρεση. Κααθώς κοίταζα τα έργα του ένιωθα ότι  τα κεραμικά του συνομιλούν με τις μορφές του Πικάσο .. Στην κεραμική του, η γλυπτή μορφή ανακαλεί μια πρωταρχική σχέση με τον κόσμο,  εκεί που άνθρωπος, ζώο και αντικείμενο διατηρούν μια σχέση θαυμαστής ισοτιμίας.

 Σκεφτόμουν ότι τα έργα του, αλλοτε θυμίζουν τοτέμ, άλλοτε απλά θυμίζουν μορφές αγαπημένων κατοικίδιων της παιδιής μας ηλικίας.  Αναμνήσεις, όνειρα, αδυναμίες μπλέκουν μέσα μας. Από την πλευρά του ο καλλιτέχνης  έχει δηλώσει ότι αντλεί έμπνευση από αρχαίους μύθους. Δίνοντας έμφαση στη μορφή περισσότερο, ο λόγος του μύθου μετατρέπει το γλυπτό σε ομιλούν αντικείμενο, σε έναν οικουμενικό εκφραστή της ανθρώπινης φωνής.

Το βλέμμα των ζώων στη σύγχρονη εποχή

Παρατηρώντας τα έργα του, νιώθω πεπεισμένη ότι ο κ.Μπερτόλης μάς φέρνει αντιμέτωπους με τα ζώα ως όντα μέσα από μια ενστυκτώδη αποτύπωση. Με έμφαση στη χειρονομία όχι στη τεχνική τελειότητα,  τα ζώα του μοιάζουν να ξυπνουν από μια παλαιολιθική εποχή και να μεταμορφώνονται σε σύγχρονα καλλιτεχνικά αντικείμενα. Το βλέμμα τους ανακαλεί τη μακρά ιστορία τους και μια συμπόρευση με την Ανθρωπότητα. Μέσα από την απλότητα η κεραμική φόρμα, αφηγείται πολλές διαδρομές των ιστοριών τους, μικραίνει  όμως την απόσταση ανάμεσα στην Τέχνη και την Ιστορία, στη φόρμα και το νόημα, ανάμεσα στο αντικείμενο, το ζώο και τον άνθρωπο.

AURA στη Ρώμη: Η συνάντηση Valentino – Ewa Juszkiewicz και η νέα ανάγνωση της γυναικείας εικόνας

Η έκθεση που ενώνει υψηλή ραπτική και σύγχρονη ζωγραφική...Στη Ρώμη, η έκθεση AURA. Valentino Garavani and Ewa Juszkiewicz φέρνει σε διάλογο δύο κόσμους που, φαινομενικά, δεν συναντιούνται ποτέ: τα ιστορικά ενδύματα του Valentino και τους πίνακες της Ewa Juszkiewicz, της ζωγράφου που «σβήνει» τα πρόσωπα των γυναικών. Όπως σημειώνεται στο άρθρο, «οι τοίχοι φιλοξενούν είκοσι έξι καμβάδες της Juszkiewicz… όπου αντί για μάτια και στόμα βρίσκουμε υφάσματα, μαλλιά, φρούτα, φύλλα και άνθη». Γύρω τους, 38 φορέματα από το αρχείο Valentino, από το 1963 έως το 2008, αναδεικνύουν τη δύναμη του υφάσματος ως γλυπτικής ύλης.

Πορτρέτα χωρίς πρόσωπο: Η ανατροπή των κωδίκων αναπαράστασης

Η Juszkiewicz ανατρέπει την ιστορική ασυμμετρία του πορτρέτου. Στους αιώνες όπου η γυναίκα έπρεπε να ποζάρει με συγκρατημένο βλέμμα και «κατάλληλη» έκφραση, το πρόσωπο λειτουργούσε ως πεδίο κοινωνικής πειθαρχίας. Η ζωγράφος αντιστρέφει αυτόν τον κώδικα: η αφαίρεση του προσώπου δεν είναι άμυνα, αλλά πράξη απελευθέρωσης. Η μορφή παύει να είναι παθητικό αντικείμενο και αποκτά νέα, οργανική παρουσία μέσα από υφάσματα, καρπούς, φύλλα και όγκους που δεν χρειάζεται να χαμογελάσουν ούτε να φανούν «ευπρεπείς».

Ο διάλογος με την υψηλή ραπτική του Valentino

Σε αυτό το σημείο, ο διάλογος με τον Valentino γίνεται ξεκάθαρος. Η υψηλή ραπτική λειτουργεί σαν γλυπτική: το κόκκινο duchesse satin, τα βελούδα και τα ταφτάδες των δεκαετιών του 1980 και του 2000 διαμορφώνουν το σώμα με μνημειακή αυστηρότητα. Η Juszkiewicz δανείζεται από τη ραπτική την εμμονή στη λεπτομέρεια, τη λάμψη του μεταξιού και τον τρόπο που το φως εισχωρεί στις πτυχές. Η ζωγραφική και η ραπτική συναντιούνται σε μια κοινή γλώσσα επιφάνειας και υλικότητας.

Όταν το ύφασμα γίνεται ανατομία

Το έργο Portrait in Valentino Red (2026), εμπνευσμένο από την Haute Couture συλλογή Φθινόπωρο/Χειμώνας 2007–08, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της ανταλλαγής. Το κόκκινο σατέν δεν λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο, αλλά ως αρχιτεκτονική μορφή που αντικαθιστά το πρόσωπο. Η πτυχολογία γίνεται ανατομία. Η μορφή αποκτά παρουσία όχι μέσω της φυσιογνωμίας, αλλά μέσω της ύλης.

Πού βρίσκεται τελικά η αύρα

Το ερώτημα του τίτλου παραμένει: πού κατοικεί η αύρα. Στην έκθεση, η αύρα δεν είναι η μοναδικότητα της μορφής όπως την όρισε ο Walter Benjamin, αλλά η ενέργεια που παραμένει όταν οι συμβάσεις έχουν αποδομηθεί. Όταν το πρόσωπο αφαιρείται, δεν ακολουθεί κενό. Μένει η στάση του λαιμού, η ένταση των ώμων, η πυκνότητα των χρωμάτων, το βάρος του υφάσματος. Μια παρουσία που δεν μπορεί να κατηγοριοποιηθεί.

Σε μια εποχή εμμονής με την ψηφιακή αναγνωρισιμότητα και την αδιάκοπη έκθεση του προσώπου, η έκθεση AURA προτείνει μια διαφορετική διαδρομή: για να ανακαλύψουμε την αλήθεια μιας μορφής, πρέπει μερικές φορές να μάθουμε να παρατηρούμε την μεταμόρφωσή της.

πηγη : finestresullart.info