«Ο μαγεμένος βοσκός» κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου

Ένα από τα λιγότερο γνωστά αλλά σημαντικά δραματικά ειδύλλια της νεοελληνικής γραμματείας επιστρέφει στη σκηνή με σύγχρονη, λυρική ματιά. Ο «Μαγεμένος βοσκός» του Σπυρίδωνος Περεσιάδη ζωντανεύει ξανά από την ομάδα bijoux de kant, μετά την επιτυχημένη πορεία του σε Σάμο και Αθήνα. Το έργο κάνει πρεμιέρα αύριο Δευτέρα 20 Απριλίο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Η σύγχρονη ανάγνωση ενός ξεχασμένου έργου

Το έργο, γραμμένο το 1909 μετά τη «Γκόλφω», παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη. Η παράσταση, που απέσπασε εξαιρετικές κριτικές, επιστρέφει για νέο κύκλο μετά την πρεμιέρα της στο Αρχαίο Θέατρο Σάμου (Αύγουστος 2025) και την επιτυχημένη παρουσίασή της στο HOOD art space.

Ο Περεσιάδης αξιοποιεί τη δημοτική γλώσσα, τη λαογραφία και την προφορική παράδοση για να δημιουργήσει ένα «δραματικόν ειδύλλιον εις πράξεις τρεις, μετ’ ασμάτων και χορών ελληνικών». Η σύγχρονη σκηνική εκδοχή αναδεικνύει τον ποιητικό χαρακτήρα του έργου και τη διαχρονικότητά του.

Έρωτας, μύθος και τελετουργία

Η παράσταση μεταφέρει το κοινό σε έναν κόσμο όπου η φύση έχει φωνή και η μαγεία δοκιμάζει την αγάπη. Μέσα από μουσικά μοτίβα, γκροτέσκ μεταμορφώσεις και λαϊκούς ήχους, ο «Μαγεμένος βοσκός» γίνεται ύμνος στην καταλυτική δύναμη του έρωτα και στην ανάγκη επανεφεύρεσης της σύγχρονης ερωτικής ταυτότητας.

Το έργο αγγίζει έννοιες οικείες — αγάπη, απώλεια, θαύμα — και λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, προτείνοντας μια νέα ματιά στην παράδοση και την τελετουργία.

Η υπόθεση και η δραματουργική επεξεργασία

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Δάφνις, ένας νεαρός βοσκός που ερωτεύεται τον Μύρτο. Ο έρωτάς τους όμως δοκιμάζεται από δεισιδαιμονίες και κοινωνικές προκαταλήψεις. Η bijoux de kant παρουσιάζει μια δραματουργικά επεξεργασμένη εκδοχή που συνδυάζει ρομαντισμό, χιούμορ και φιλοσοφικούς στοχασμούς για την αλήθεια, την ελευθερία και τη βούληση.

Η παράσταση αναδεικνύει τη δύναμη της φύσης, την αντοχή του ανθρώπινου πνεύματος απέναντι στις σκοτεινές δυνάμεις και, τελικά, την υπεροχή της αγάπης που υπερβαίνει κάθε εμπόδιο.

Από τον θεσμό “Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός” στη σκηνή του Νέου Κόσμου

Η πρώτη παρουσίαση της παραγωγής πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος 2025 του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός», στο Αρχαίο Θέατρο Σάμου. Η επιτυχία της οδήγησε στη συνέχιση της πορείας της και τώρα στην επιστροφή της στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

 Αντισθένους 7 & Θαρύπου,  Ωρα :21.00

Ο Massimo Cacciari επανεξετάζει τον Van Gogh: μια ασκητική, υπολογισμένη αναζήτηση της αιωνιότητας

Στο νέο του βιβλίο "Vincent van Gogh. Για ένα αυτοπορτρέτο (Morcelliana, 2025)", ο Massimo Cacciari επαναφέρει ένα κείμενο του 1983 και προτείνει μια ριζικά διαφορετική ανάγνωση του Van Gogh: όχι ως “τρελό ιδιοφυή”, αλλά ως έναν αυστηρό, υπολογιστικό καλλιτέχνη που αναζητά την αιωνιότητα μέσα στο καθημερινό.  

«Everything, in Vincent, is a wayfarer headed somewhere», γράφει ο Cacciari στο κείμενο που συνοδεύει την έκδοση.

Ο Van Gogh ως “ξένος επί της γης”

Ο Cacciari αρχίζει από ένα νεανικό κείμενο του Van Gogh (1875), που ο καλλιτέχνης περιγράφει έναν άνθρωπο που ζει εξόριστος από την πατρίδα του και επιστρέφει μόνο για να πεθάνει. Για τον Van Gogh, ο άνθρωπος αυτός είναι ένας “stranger on earth”, μια βιβλική φιγούρα που αναζητά την αλήθεια μέσα από μια φλεγόμενη, ανήσυχη πορεία.

Ο “υπολογιστής” Van Gogh και η πολιτική των Potato Eaters

Ο Cacciari αποδομεί τον μύθο του παρορμητικού, άναρχου Van Gogh. Αντίθετα, τον παρουσιάζει ως έναν “υπολογιστή” που οργανώνει το χρώμα και τη φόρμα σαν μαθηματικά συστήματα.

Στους Πατατοφάγους, ο Van Gogh γράφει: «Ήθελα να καταλάβουν ότι αυτοί οι άνθρωποι… έχουν καλλιεργήσει τη γη με τα ίδια χέρια που βάζουν στο πιάτο τους».

Το έργο, σύμφωνα με τον Cacciari, είναι πολιτικό μανιφέστο, αποτέλεσμα χρόνων μελέτης και βαθιάς ταύτισης με τους αγρότες του Borinage.

Η ζωγραφική ως ασκητισμός και επιστήμη

Ο Van Gogh,  ζωγραφίζει σαν ασκητής που εκτίθεται “στη φωτιά των πραγμάτων”,γράφει ο Cacciari, αλλά και σαν μαθηματικός που γνωρίζει ότι η πραγματικότητα δεν μπορεί να αποτυπωθεί με ακρίβεια.Το χρώμα του δεν είναι περιγραφή· είναι σύμβολο, ενέργεια, κραυγή. «Color… is already a symbol. It does not mean, it happens», σημειώνει ο Cacciari.

Ο ήλιος, τα ηλιοτρόπια και η βία του πραγματικού

Ο Van Gogh βλέπει τα ηλιοτρόπια ως “a cry of anguish”, όπως γράφει στην αδελφή του το 1890. Για τον Cacciari, κάθε έργο του Van Gogh είναι μια προσπάθεια άμεσης επαφής με τη βία του πραγματικού: τη θερμότητα, το φως, τη φθορά, τον θάνατο. Μια αναζήτηση της αιωνιότητας μέσα στο φθαρτό.

Η ακατάπαυστη πειθαρχία ενός “ιερέα του πόνου”

Παρά τον μύθο της παράνοιας, ο Cacciari βλέπει στον Van Gogh μια ακραία πειθαρχία: «There is always, in Van Gogh, a solemn discipline, a heated rigor, an ascetic severity».Ο πόνος του δεν είναι ψυχιατρικός, αλλά οντολογικός—ο πόνος κάθε ανθρώπου που προσπαθεί να υπάρξει.

Ένα έργο που δεν τελειώνει ποτέ

Ο Van Gogh γνωρίζει ότι δεν μπορεί να κατανοήσει πλήρως ούτε “το φύλλο ενός ηλιοτροπίου”. Κι όμως συνεχίζει. Η ζωγραφική του είναι μια ατέρμονη προσπάθεια να σταματήσει για μια στιγμή το άρρητο, να δώσει μορφή στο άπιαστο, να συλλάβει την αιωνιότητα μέσα στο εφήμερο.

25 χρόνια Athens Jazz: Επετειακή ελληνική ημέρα με δύο μοναδικά σχήματα στην Τεχνόπολη

Το Athens Jazz γιορτάζει φέτος ένα τέταρτο του αιώνα παρουσίας και φένρει κέφι στην Τεχνόπολη με μια εβδομάδα γεμάτη μουσική, ιστορία και ανανεωμένη δημιουργικότητα. Για την ελληνική ημέρα της διοργάνωσης, το φεστιβάλ επιφυλάσσει μια ξεχωριστή έκπληξη, παρουσιάζοντας δύο σχήματα που ενώνουν γενιές και ήχους, τιμώντας το παρελθόν και ανοίγοντας δρόμο για το μέλλον.

Μια διοργάνωση–ορόσημο για την πόλη

Από τις 25 έως τις 31 Μαΐου 2026, η Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων φιλοξενεί το 25ο Athens Jazz, το μακροβιότερο φεστιβάλ τζαζ στην Ελλάδα, που εδώ και 25 χρόνια αποτελεί σημείο αναφοράς για τη μουσική ζωή της πόλης. Με ελεύθερη είσοδο, το φεστιβάλ συγκεντρώνει καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, παρουσιάζοντας ό,τι πιο σύγχρονο και τολμηρό έχει να επιδείξει η διεθνής τζαζ σκηνή. Παράλληλες δράσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα και ειδικά events συμπληρώνουν την εμπειρία, μετατρέποντας την Τεχνόπολη σε έναν ζωντανό μουσικό κόμβο.

Η ελληνική ημέρα ως επετειακό αφιέρωμα

Για τα 25 χρόνια του θεσμού, το Athens Jazz επαναπροσδιορίζει την ελληνική ημέρα, αφιερώνοντάς την στην ίδια την ιστορία του φεστιβάλ. Αντί του καθιερωμένου open call, που θα επιστρέψει από την επόμενη χρονιά, η διοργάνωση επιλέγει φέτος δύο ειδικά διαμορφωμένα σχήματα που συμπυκνώνουν τη διαδρομή, τις συνεργασίες και τις καλλιτεχνικές στιγμές που καθόρισαν το Athens Jazz.

Τη Δευτέρα 25 Μαΐου, στη σκηνή της Τεχνόπολης θα εμφανιστούν το Stavros Lantsias Quartet και η Greek Cooking Band, δύο προτάσεις που λειτουργούν ως γέφυρα ανάμεσα σε γενιές μουσικών και σε διαφορετικές εκφάνσεις της ελληνικής τζαζ.

Stavros Lantsias Quartet: Φόρος τιμής στον Ennio Morricone

Το φεστιβάλ ανοίγει με το “My Ennio Morricone”, ένα πρότζεκτ του Σταύρου Λάντσια αφιερωμένο στον Γιώργο Χαρωνίτη, μέλος της καλλιτεχνικής επιτροπής του Athens Jazz από το 2015 και στενό γνώστη του έργου του Ιταλού συνθέτη. Ο Λάντσιας και το κουαρτέτο του μεταφέρουν στη σκηνή της Τεχνόπολης τη μαγεία των κινηματογραφικών μελωδιών του Morricone, μέσα από σύγχρονες τζαζ ενορχηστρώσεις και αυτοσχεδιασμούς που ανανεώνουν το υλικό χωρίς να χάνουν τη συναισθηματική του δύναμη.

Μαζί με τον Λάντσια, επί σκηνής θα βρίσκονται οι Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, Μιχάλης Καλκάνης και Μιχάλης Καπηλίδης, δημιουργώντας ένα ηχητικό τοπίο που συνδυάζει μνήμη, κινηματογραφική αφήγηση και σύγχρονη τζαζ έκφραση.

Greek Cooking Band: Μια σύμπραξη–γιορτή για τα 25 χρόνια

Η βραδιά συνεχίζεται με την Greek Cooking Band, ένα σχήμα που δημιουργήθηκε αποκλειστικά για την επετειακή διοργάνωση. Εμπνευσμένο από τον ιστορικό δίσκο Greek Cooking (1967), το πρότζεκτ επανεξετάζει τη συνάντηση του Phil Woods με τον Ιορδάνη Τσομίδη μέσα από μια σύγχρονη τζαζ ματιά, αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητα της ελληνικής μουσικής ταυτότητας.

Το σχήμα συγκεντρώνει δημιουργούς και νικητές προηγούμενων ελληνικών ημερών του Athens Jazz:

Γιώργος Κοντραφούρης, Αλέξανδρος Δανδουλάκης, Γιάννης Κασέτας, Fausto Sierakowski, Γιώργος Κωνσταντίνου, Παναγιώτης Κωστόπουλος, Νίκος Τατασόπουλος, ενώ η Νεφέλη Φασούλη συμμετέχει σε δύο τραγούδια. Η σύμπραξη λειτουργεί ως ζωντανό «γενεαλογικό δέντρο» του φεστιβάλ, συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν μέσα από αυτοσχεδιασμό και συλλογική δημιουργία.

Ένα φεστιβάλ που κοιτά μπροστά

Το 25ο Athens Jazz τιμά την πορεία του, γιορτάζει το παρόν και ανοίγει τον δρόμο για τις επόμενες δεκαετίες. Μια εβδομάδα γεμάτη μουσική, ιστορίες και νέες συναντήσεις που συνεχίζουν να διαμορφώνουν τον ήχο της πόλης.

Μεσολόγγι 1826: Ο Φιλελληνισμός που άλλαξε την Ευρώπη- νέα έκθεση στο ΚΠΙΣΝ

Στη  Συλλογική μνήμη της ανθρωπότητας έμεινε το Μεσολόγγι για τον ηρωισμό των κατοίκων αλλα  και των Φιλελληνων που έπεσαν μαζί τους. Κάθε 19η Απριλίου, η Ελλάδα θυμάται τον θάνατο του Λόρδου Βύρωνα το 1824, αλλά και κάτι βαθύτερο: την ημέρα που ο κόσμος αναγνώρισε πως ο Αγώνας των Ελλήνων δεν ήταν μια τοπική εξέγερση, αλλά μια υπόθεση ελευθερίας που συγκίνησε ολόκληρη την Ευρώπη. Η Ημέρα Φιλελληνισμού και Διεθνούς Αλληλεγγύης,  δεν είναι απλώς μια επέτειος· είναι μια υπενθύμιση ότι η αλληλεγγύη μπορεί να γίνει ιστορία.

Τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος συνδιοργανώνουν μια έκθεση που φωτίζει ξανά το Μεσολόγγι μέσα από τεκμήρια, χάρτες, χειρόγραφα και σπάνιο αρχειακό υλικό.

Ο Βύρωνας και η σπίθα του ρομαντισμού

Ο Λόρδος Βύρωνας, ο πιο εμβληματικός ποιητής του ευρωπαϊκού ρομαντισμού, άφησε την τελευταία του πνοή στο Μεσολόγγι. Δεν πέθανε σε πεδίο μάχης, αλλά σε έναν τόπο που είχε ήδη γίνει σύμβολο. Μαζί του βρέθηκε ο Ιταλός κόμης Πιέτρο Γκάμπια, ενώ γύρω τους συγκεντρώνονταν μορφές που θα έγραφαν ιστορία: ο Ελβετός εκδότης των Ελληνικών Χρονικών Ιωάννης‑Ιάκωβος Μάγερ, ο Γερμανός στρατιωτικός Κάρολος Αλβέρτος Νόρμαν και δεκάδες άλλοι.

Ο ρομαντισμός, η λατρεία για την αρχαιότητα και οι φιλελεύθερες ιδέες της εποχής των επαναστάσεων έφεραν στο Μεσολόγγι ανθρώπους από τη Γαλλία, τη Μ. Βρετανία, την Ιταλία, τη Γερμανία, την Ελβετία, την Πολωνία, τη Σουηδία και την Αμερική. Σύμφωνα με τον κατάλογο του Γάλλου φιλέλληνα Τουρέ, 25 Φιλέλληνες σκοτώθηκαν στο Μεσολόγγι. Η θυσία τους έγινε μέρος της ελληνικής ιστορίας.

Η Έξοδος: μια στιγμή που συγκλόνισε τον κόσμο

Η πολιορκία και η ηρωική Έξοδος του 1826 δεν ήταν απλώς στρατιωτικά γεγονότα. Ήταν μια πράξη συλλογικής αξιοπρέπειας που συγκίνησε την Ευρώπη και αναζωπύρωσε το φιλελληνικό κίνημα. Πίνακες, ποιήματα, άρθρα και πολιτικές παρεμβάσεις γέμισαν τα σαλόνια και τα κοινοβούλια της εποχής. Το Μεσολόγγι έγινε σύμβολο ελευθερίας, όπως η Βαστίλλη ή η Βοστώνη.

Η έκθεση δεν αναπαριστά απλώς την Έξοδο, την ξαναζωντανεύει μέσα από τις φωνές όσων έφτασαν από τα πέρατα της Ευρώπης για να πολεμήσουν στο πλευρό των Ελλήνων. Η νέα έκθεση στο ΚΠΙΣΝ: “Στο ένδοξο αλωνάκι. Μεσολόγγι 1826, Έξοδος” θα φιλοξενείται έως τις  31 Αυγούστου 2026 στο Αίθριο 4ου ορόφου, ΕΒΕ, ΚΠΙΣΝ

Ώρες: 09:30–20:00, καθημερινά

Είσοδος: Ελεύθερη

Μέγαρο Τσίλλερ- Λοβέρδου: Το "μυστικό" μουσείο των αγιογραφιών στην καρδιά της Αθήνας

Η είσοδος στην οικία Λοβέρδου μοιάζει με πέρασμα σε μια άλλη διάσταση. ΗΑθήνα μένει πίσω, σαν να χαμηλώνει τον παλμό της, και μπροστά σου ανοίγεται ένας κόσμος που η τέχνη, η μνήμη και η αρχιτεκτονική συνομιλούν με τρόπο σχεδόν τελετουργικό. Το Μέγαρο Τσίλλερ‑Λοβέρδου, στην οδό Μαυρομιχάλη 6, μπορεί να είναι ένα παράρτημα του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, αλλα στην πραγματικότητα ξεχωρίζει ως μνημείο. Και αυτό συμβαίνει γιατί αποτλεεί έναν χώρο Πολιτισμού που η Ανατολή και η Δύση συναντιούνται μέσα από χρώματα ηρεμίας, επιβλητικούς όγκους και λεπτομέρειες που μαρτυρούν αρχοντιά.

της Μαρία Αλιμπέρτη

Πέρασα το κατώφλι χθες, σκέφτηκα ότι είναι μια όμορφη ιδέα η επίσκεψη με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα των Μνημείων. Η οικία που φέρει την υπογραφή τόσου του Τσίλλερ με την μεγαλοπρεπή αισθητική του όσο και του Λοβέρδου με το μονογραμμά του να κυριαρχεί σε όλος τους χώρους, με εντυπωσίασε με την ατμόσφαιρά του, την επιμελημένη διακόσμηση, την εντυπωσιακή οροφή σε κάθε δωμάτιο παρά τις  λιτές γραμμές διακόσμησης.

Το αρχοντικό που έγινε μουσείο

Χτισμένο το 1882 από τον Ερνστ Τσίλλερ, το μέγαρο υπήρξε για δεκαετίες η κατοικία του Γερμανού αρχιτέκτονα. Το 1912 αγοράστηκε από τον τραπεζίτη Διονύσιο Λοβέρδο, ο οποίος το μετέτρεψε σε οικία‑μουσείο για την εντυπωσιακή συλλογή του. Η πρόσοψη, στολισμένη με κεφαλές Καρυάτιδων και αρχαιοπρεπή μοτίβα, προϊδεάζει για το εσωτερικό: τοιχογραφίες, οροφογραφίες, τζάκια, ξυλόγλυπτα, μια περίτεχνη σκάλα και η εμβληματική αίθουσα με τους μαρμάρινους κίονες.

Στο δάπεδο, ψηφιδωτά που θυμίζουν αρχαίες αυλές. Στις πόρτες, τα αρχικά του Λοβέρδου — μια διακριτική υπογραφή ενός ανθρώπου που ήξερε να συλλέγει, αλλά και να προσφέρει. Η δωρεά του στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο περιλάμβανε όχι μόνο τη συλλογή, αλλά και το ίδιο το σπίτι.

Η συλλογή: εικόνες, ξυλόγλυπτα και χειρόγραφα

Η Συλλογή Λοβέρδου αριθμεί περισσότερα από 600 εκθέματα μεταβυζαντινής τέχνης. Εδώ συναντά κανείς εικόνες κρητικής και επτανησιακής σχολής, ξυλόγλυπτα τέμπλα του 18ου αιώνα, προσκυνητάρια, παλαίτυπα και χειρόγραφους κώδικες.

Ξεχωρίζουν ο Παντοκράτορας του Μιχαήλ Δαμασκηνού, με βλέμμα που διαπερνά τον χώρο. Η Περιτομή του Χριστού του Παναγιώτη Δοξαρά, ένα δυτικότροπο έργο που φέρνει την Επτάνησο σε διάλογο με την Ευρώπη. Αγιογραφίες του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα, με τεχνοτροπίες που αποκαλύπτουν την εξέλιξη της μεταβυζαντινής γραφής. Στο δέυτερο όροφο θαύμασα ξυλόγλυπτα τέμπλα που δεσπόζουν , σαν να μεταφέρουν τον επισκέπτη σε παλαιές εκκλησίες της υπαίθρου.

Στο επάνω επίπεδο, η Φιλοξενία του Αβραάμ του Δ. Πελεκάση εντυπωσιάζει με τους αγγέλους που κρατούν τα σύμβολα του Πάθους. Στον κάτω χώρο, τα ψηφιδωτά δάπεδα συνθέτουν μια ατμόσφαιρα σχεδόν μοναστηριακή. Φυσικά το βλέμμα μου ως επισκέτπη κέρδισε ο τρούλος από το μικρό εκκλησάκι που δεσπόζει στην αυλή της οικείας.

Ο άνθρωπος πίσω από το όραμα

Ο Διονύσιος Λοβέρδος δεν ήταν μόνο συλλέκτης, ήταν τραπεζίτης με έντονη παρουσία στη Λαϊκή Τράπεζα. Στο αρχείο του σώζονται ντοκουμέντα από την επαγγελματική του πορεία: ημερολόγια, επιταγές, κανονισμοί, τίτλοι μετοχών, αποδείξεις ενέχυρων, ακόμη και το ντοκουμέντο της αποχώρησής του από τη θέση του προέδρου του Δ.Σ.

Ανάμεσα στα προσωπικά του αντικείμενα, πορτραίτα της οικογένειας, το φωτογραφικό πορταίτο  του Λοβέρδου από τη Nelly’s! Αξίζει να δώσεις προσοχή στα χειρόγραφα με εκκλησιαστικά κείμενα αλλά και έργα Αριστοφάνη, Θουκυδίδη, Ομήρου και Θεοφύλακτου Κορυδαλλέως, τα οποία ειναι τοποθετημένα σε εντυπωσιακές ξυλόγλυπτες προθήκες.

Ένα σπίτι που συνεχίζει να αφηγείται

Το Μέγαρο Τσίλλερ‑Λοβέρδου αποτελεί ένα άγνωστο μουσεικαό διαμάντι της πόλης. Μέσα από το κτίσμα και τα εκθέματά του προσφέρει μια συνάντηση της αστικής Αθήνας με τη βυζαντινή μνήμη, ένας χώρος που η τέχνη δεν εκτίθεται απλώς, αλλά κατοικεί.