Δευτέρα 11 Μαΐου 2026

Μπιενάλε Βενετίας 2026: Υπάρχει μόνο όταν ξεσπάει σκάνδαλο;


Η φετινή Μπιενάλε της Βενετίας άνοιξε με εντυπωσιακούς αριθμούς επισκεπτών, αλλά και με μια θύελλα αντιπαραθέσεων που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον των ΜΜΕ. Το ερώτημα που θέτει ο Federico Giannini,ιδρυτής του Ιταλικού Περιοδικού για τη Τέχνη finestresullarte.info/ είναι σαφές: μιλάμε για την τέχνη ή μόνο για τον θόρυβο γύρω από αυτήν;



Εντυπωσιακοί αριθμοί, ακόμη πιο εντυπωσιακός θόρυβος

Την ν πρώτη ημέρα της διοργάνωσης  καταγράφηκαν  10.000 επισκέπτεςαύξηση 10% σε σχέση με το 2024. 

Παράλληλα, 3.733 δημοσιογράφοι, εκ των οποίων το 70% διεθνής Τύπος, κατέκλυσαν την πόλη, μαζί με 24.000 διαπιστευμένους κάθε είδους. Ωστόσο, όπως σημειώνει ο Giannini, χωρίς τις διαμαρτυρίες, τις παραιτήσεις, τις κόντρες και τα επεισόδια, η Μπιενάλε θα περνούσε σχεδόν απαρατήρητη από το ευρύ κοινό.










Τα ΜΜΕ μιλούν για όλα — εκτός από την τέχνη

Στα τηλεοπτικά πάνελ και στα δελτία ειδήσεων, οι συζητήσεις περιστράφηκαν γύρω από πολιτικές αντιπαραθέσεις, κλειστά περίπτερα, διπλωματικές εντάσεις και ακτιβιστικές δράσεις. Ενδεικτικό είναι ότι σε εκπομπή του Gramellini στο La7, επί μία ώρα μιλούσαν πολιτικοί και δημοσιογράφοι για τη Μπιενάλε, χωρίς σχεδόν καμία αναφορά στα έργα.

Ο μόνος ειδικός τέχνης περιορίστηκε σε σύντομη «ανάλαφρη» παρέμβαση — μια εικόνα που, σύμφωνα με τον Giannini, αντικατοπτρίζει τη θέση της τέχνης στα ΜΜΕ: μια παρένθεση πριν «επιστρέψουν οι μεγάλοι» να μιλήσουν για σοβαρά θέματα.


Όταν τα περίπτερα γίνονται viral και όχι τα έργα

Η συζήτηση επικεντρώθηκε σε επεισόδια όπως: το αυστριακό περίπτερο με τον «κουρασμένο ακτιβισμό», το ιαπωνικό περίπτερο που ζητά από τους επισκέπτες να φροντίσουν μια κούκλα μωρού, το κλειστό ρωσικό περίπτερο λόγω κυρώσεων. 


Την ίδια στιγμή, η κεντρική έκθεση της Koyo Kouoh και τα πιο ενδιαφέροντα περίπτερα πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα από τα γενικά ΜΜΕ.


Μια διοργάνωση που δυσκολεύεται να αγγίξει το ευρύ κοινό

Παρά το διεθνές της κύρος, η Μπιενάλε παραμένει —όπως γράφει ο Giannini— «απόμακρη, πολυγλωσσική, εσωστρεφής». Οι 700.000 επισκέπτες του 2024 είναι εντυπωσιακοί ως αριθμός, αλλά μικροί σε σχέση με: το διεθνές κοινό που προσελκύει, την απουσία «κοινού εγγύτητας»,άλλες διοργανώσεις όπως το Salone del Mobile ή το Lucca Comics


Παράλληλα, η σύγχρονη τέχνη έχει χάσει την πολιτιστική πρωτοκαθεδρία της από τη μόδα, το design, τον κινηματογράφο και τη μουσική, γεγονός που περιορίζει την απήχησή της.



Μια Μπιενάλε που έγινε «εύπεπτη» χάρη στον θόρυβο

Ο Giannini καταλήγει ότι η Μπιενάλε του 2026 συζητήθηκε περισσότερο από άλλες χρονιές επειδή ο Buttafuoco την έκανε «θορυβώδη, συγκρουσιακή, φλύαρη, διχαστική, εκκεντρική». Οι παραιτήσεις μελών της επιτροπής, οι αντιδράσεις καλλιτεχνών και οι δημόσιες κόντρες την μετέτρεψαν σε ένα γεγονός που θυμίζει περισσότερο «πανηγύρι» παρά κορυφαία έκθεση τέχνης.

πηγή: finestresullarte.info

φωτοπηγές:arttravel.co.nz, .sbctv.gr/, stirworld.com/, https://www.artribune.com/

Διεθνής Ημέρα Μουσείων 2026: Το Επιγραφικό Μουσείο συμμετέχει με δράσεις για μικρούς και μεγάλους


Η 18η Μαΐου, Διεθνής Ημέρα Μουσείων, τιμά φέτος τον ρόλο των μουσείων ως χώρων κατανόησης, διαλόγου και σύνδεσης των κοινοτήτων. Με θέμα «Τα Μουσεία ενώνουν τον κόσμο», το ICOM αναδεικνύει τη συμβολή των μουσείων στη γεφύρωση διαφορών και στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης ανάμεσα σε γενιές και πολιτισμούς.


Το μήνυμα του φετινού εορτασμού

Για το 2026, το ICOM επιλέγει να φωτίσει τον τρόπο με τον οποίο τα μουσεία λειτουργούν ως χώροι συνάντησης και αλληλοκατανόησης. Δεν εξαλείφουν τις διαφορές, αλλά δημιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε να γίνονται κατανοητές και να αντιμετωπίζονται με σεβασμό. Η θεματική «Τα Μουσεία ενώνουν τον κόσμο» υπογραμμίζει τη σημασία της διαφορετικότητας, της βιωσιμότητας και της κοινωνικής συνοχής.


Οι δράσεις του Επιγραφικού Μουσείου

Το Επιγραφικό Μουσείο συμμετέχει και φέτος στον εορτασμό με δύο ειδικά σχεδιασμένα προγράμματα:


Εκπαιδευτική δράση για οικογένειες – Κυριακή 17 Μαΐου 2026, 11:00

Η δράση «Θεατρικοί Αγώνες στην Αρχαία Αθήνα» απευθύνεται σε οικογένειες με παιδιά 7–10 ετών.

Το πρόγραμμα αντλεί έμπνευση από το τιμητικό ψήφισμα του δήμου της Αιξωνής (313/2 π.Χ.), το οποίο εκτίθεται στο μουσείο και αναφέρεται σε δύο χορηγούς θεατρικών παραστάσεων.

Μετά την παρουσίαση, ακολουθεί καλλιτεχνικό εργαστήριο.


Διάρκεια: 1 ώρα και 30 λεπτά


Αριθμός συμμετεχόντων: 25 άτομα


Θεματική ξενάγηση – Δευτέρα 18 Μαΐου 2026, 11:00

Αρχαιολόγοι του μουσείου θα πραγματοποιήσουν ειδική ξενάγηση με θέμα «Ξένοι και αρχαία Αθήνα», παρουσιάζοντας επιλεγμένες επιγραφές που φωτίζουν την παρουσία και τον ρόλο των ξένων στην πόλη.


Διάρκεια: 1 ώρα και 30 λεπτά


Αριθμός συμμετεχόντων: 35 άτομα


Δηλώσεις συμμετοχής

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή από 11 Μαΐου 2026 στα τηλέφωνα:


210 8847577


210 8232950 (εσωτ. 203, 209, 205)


Ώρες επικοινωνίας: 08:00 – 14:00

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.





Νέος κύκλος διαλέξεων για τους Κρήτες Κωδικογράφους: Στο επίκεντρο ο Μιχαήλ Αποστόλης

 


Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος και το Εργαστήριο Παλαιογραφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης συνεχίζουν τον κύκλο επιστημονικών διαλέξεων αφιερωμένο στους Κρήτες κωδικογράφους και τον λόγιο Μιχαήλ Αποστόλη. Η δεύτερη διάλεξη φωτίζει την κρητική βιβλιοδετική παράδοση και τον ρόλο του Αποστόλη στη διαμόρφωση ενός σημαντικού φιλολογικού πυρήνα μετά την Άλωση.


Ο Μιχαήλ Αποστόλης και η κρητική κωδικογραφική παράδοση

Ο Μιχαήλ Αποστόλης, λόγιος από την Κωνσταντινούπολη, εγκαταστάθηκε στον ενετοκρατούμενο Χάνδακα μετά το 1453 και ανέπτυξε πλούσια κωδικογραφική και φιλολογική δραστηριότητα. Η παρουσία του στο νησί δημιούργησε έναν ζωντανό πυρήνα γραμμάτων, με συνεργασίες, αντιγραφές χειρογράφων και εκπαιδευτική δράση που επηρέασε βαθιά την κρητική λογιοσύνη της εποχής. Η συμβολή του Αποστόλη θεωρείται καθοριστική για τη διαμόρφωση ενός εργαστηρίου που συνδύαζε τεχνική αρτιότητα, αισθητική συνέπεια και φιλολογική ακρίβεια.


Η 2η διάλεξη: Το κρητικό εργαστήριο βιβλιοδεσίας

Η δεύτερη διάλεξη του κύκλου θα πραγματοποιηθεί στις 13 Μαΐου 2026, με ομιλητή τον Δρ Νικόλαο Σαρρή, Συντηρητή Βιβλίων και Χαρτιού της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.

Τίτλος της εισήγησης είναι: «Βιβλιοδεσίες χειρογράφων στον κύκλο του Μιχαήλ Αποστόλη: το κρητικό εργαστήριο».


Η ομιλία θα αναδείξει τις τεχνικές, τα υλικά και τα χαρακτηριστικά της κρητικής βιβλιοδεσίας, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο το εργαστήριο του Αποστόλη διαμόρφωσε μια ιδιαίτερη αισθητική ταυτότητα στη μεταβυζαντινή χειρόγραφη παραγωγή.


Διαδικτυακή παρακολούθηση – Ημερομηνίες και σύνδεσμος

Η διάλεξη θα διεξαχθεί διαδικτυακά και εντάσσεται στον κύκλο: 29 Απριλίου – 13 Μαΐου – 27 Μαΐου 2026, ώρα 18:30


Σύνδεση μέσω Zoom:

https://uoc-gr.zoom.us/j/82305821212  

Meeting ID: 823 0582 1212


Τον συντονισμό έχουν η Μαρίνα Δετοράκη (Εργαστήριο Παλαιογραφίας Πανεπιστημίου Κρήτης) και η Βενετία Χατζοπούλου (ΕΒΕ).






Κυριακή 10 Μαΐου 2026

Ιεράπολη Παμμούκαλε: Το Μνημείο UNESCO που συνδυάζει Ιστορία, νερό και θεραπεία









Η Ιεράπολη, η αρχαία πόλη που υψώνεται δίπλα στα διάσημα λευκά τραβερτίνια της πόλης Παμμούκαλε, περνά σε μια νέα εποχή εμπειρίας για τους επισκέπτες. Στο πλαίσιο του έργου «Κληρονομιά για το Μέλλον» της Τουρκίας, ολοκληρώθηκαν και άνοιξαν στο κοινό νέα κέντρα υποδοχής επισκεπτών στην Αρχαία Πισίνα και στη Νότια Πύλη.

Η Ιεράπολη (Hierapolis) ήταν αρχαία ελληνική πόλη, ιδρυμένη από τους βασιλείς της Περγάμου τον 2ο αιώνα π.Χ. Αργότερα πέρασε στη ρωμαϊκή κυριαρχία και εξελίχθηκε σε σημαντικό κέντρο ιαματικών λουτρών και θρησκευτικής ζωής


Μια νέα εμπειρία εισόδου σε μια αρχαία πόλη

Τα νέα κέντρα σχεδιάστηκαν ώστε να ταιριάζουν με τον ιστορικό χαρακτήρα του Αρχαιολογικού Χώρου της Ιεράπολης. Στην Αρχαία Πισίνα, οι υπηρεσίες για τους επισκέπτες συγκεντρώθηκαν σε έναν ενιαίο χώρο, κάνοντας την επίσκεψη πιο εύκολη και άνετη.


Στη Νότια Πύλη δημιουργήθηκε επίσης πιο οργανωμένη υποδομή. Η νέα διάταξη βοηθά να οριστεί η μετάβαση από τη σύγχρονη είσοδο προς την αρχαία πόλη, διατηρώντας την προσοχή στο αρχαιολογικό τοπίο.


Μια αρχαία θερμική πόλη δίπλα στην Παμμούκαλε

Η Ιεράπολη ιδρύθηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. κοντά στις θερμές πηγές της Παμμούκαλε. Η τοποθεσία της την έκανε μία από τις πιο ιδιαίτερες πόλεις της αρχαιότητας, όπου τα φυσικά θερμά νερά, οι θεραπευτικές παραδόσεις και η θρησκευτική ζωή συνυπήρχαν.Μετά από έναν μεγάλο σεισμό το 60 μ.Χ., η πόλη ανοικοδομήθηκε υπό ρωμαϊκή κυριαρχία. Πολλά από τα μνημεία που βλέπουμε σήμερα —το θέατρο, τα λουτρά, η νεκρόπολη και οι ιεροί χώροι— ανήκουν σε αυτή τη ρωμαϊκή φάση.


Ένα τοπίο διαμορφωμένο από πίστη, ιατρική και νερό

Η Ιεράπολη ήταν κάτι περισσότερο από μια ρωμαϊκή πόλη. Για αιώνες ήταν τόπος θεραπείας, λατρείας και ταφής. Τα θερμά νερά της συνδέονταν στενά με την αρχαία ιατρική, ενώ η θρησκευτική της ταυτότητα εξελίχθηκε με τον χρόνο.

Αργότερα έγινε σημαντικό κέντρο του πρώιμου χριστιανισμού. Αυτή η μακρά ιστορία πίστης, θεραπείας και κατοίκησης κάνει την Ιεράπολη έναν από τους πιο πολυεπίπεδους αρχαιολογικούς χώρους της Τουρκίας.


Μαζί με τα τραβερτίνια της Παμμούκαλε, η Ιεράπολη αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Τα νέα κέντρα επισκεπτών αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας προστασίας του χώρου και βελτίωσης της πρόσβασης για ντόπιους και ξένους επισκέπτες.


Συνεχίζονται τα έργα «Κληρονομιά για το Μέλλον»

Η Γενική Διεύθυνση Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Μουσείων της Τουρκίας ανακοίνωσε ότι συνεχίζονται οι ανασκαφές και οι εργασίες αποκατάστασης στην Ιεράπολη. Το πρόγραμμα στοχεύει στην προστασία των αρχαιολογικών χώρων, στη βελτίωση της παρουσίασής τους και στη μεταβίβαση της πολιτιστικής κληρονομιάς της Τουρκίας στις επόμενες γενιές.


Το άνοιγμα των κέντρων υποδοχής στην Αρχαία Πισίνα και στη Νότια Πύληαποτελεί ακόμη ένα βήμα σε αυτή τη διαδικασία. Για τους επισκέπτες, σημαίνει μια πιο καθαρή, οργανωμένη και άνετη εμπειρία σε μία από τις πιο εντυπωσιακές θερμικές πόλεις της αρχαιότητας.

πηγη: https://www.anatolianarchaeology.net/

«Παράλληλες Μητέρες» – Η μνήμη που δεν ξεθωριάζει, η αλήθεια που ζητά δικαίωση




Οι Παράλληλες Μητέρες του Πέδρο Αλμοδόβαρ μοιάζουν αρχικά με ένα κοινωνικό δράμα για τη μητρότητα, όμως πολύ γρήγορα αποκαλύπτουν το πραγματικό τους βάθος: μια ταινία για τη μνήμη και τη λήθη, για τα τραύματα της Ιστορίας που επιμένουν να ζητούν φωνή, για την απώλεια και το πένθος που δεν αφορά μόνο τα πρόσωπα αλλά και ολόκληρους λαούς. Ο Αλμοδόβαρ υφαίνει δύο παράλληλες ιστορίες —δύο γυναίκες, δύο μητέρες— που κινούνται σαν συγκοινωνούντα δοχεία, μέχρι να συναντηθούν σε μια κοινή αλήθεια.



Δύο γυναίκες, δύο μοίρες που τρέχουν παράλληλα

Η ταινία παρακολουθεί την Τζάνις και την Άνα, δύο γυναίκες που γεννούν την ίδια μέρα και συνδέονται από μια τυχαία συνάντηση στο μαιευτήριο. Η σχέση τους εξελίσσεται σε μια διαδρομή γεμάτη τρυφερότητα, ενοχές και αποκαλύψεις. Η Τζάνις, φωτογράφος, κουβαλά μια προσωπική αποστολή: να ανοίξει τον ομαδικό τάφο του προπάππου της, θύματος του Ισπανικού Εμφυλίου, και να αποκαταστήσει τη μνήμη των νεκρών της κοινότητάς της .


Παράλληλα, η Άνα παλεύει με τη δική της απώλεια και το δικό της τραύμα. Οι δύο ιστορίες κινούνται δίπλα‑δίπλα, σαν δύο γραμμές που δεν τέμνονται αλλά αλληλοφωτίζονται. Η μητρότητα γίνεται καθρέφτης της συλλογικής μνήμης.


Η αλήθεια που ζητά να ειπωθεί

Το μεγάλο μυστικό της ταινίας —η ανταλλαγή των μωρών— λειτουργεί ως αλληγορία για την ιστορική αλήθεια που έχει θαφτεί για δεκαετίες. Όπως η Τζάνις αναζητά την πραγματική της κόρη, έτσι αναζητά και την αλήθεια για τους νεκρούς του εμφυλίου.Παράλληλα, η αποκάλυψη δεν είναι μόνο προσωπικήείναι πολιτική, ιστορική, ηθική.


Η Πενέλοπε Κρουζ, ως Τζάνις, σαν μια σύγχρονη Αντιγόνη, επιμένει να αναγνωρίσει τους νεκρούς της, να τους δώσει όνομα, να τους επιστρέψει στη συλλογική μνήμη. Η μητρότητα γίνεται έτσι πράξη αντίστασης απέναντι στη λήθη.


Η Ιστορία ως ζωντανός οργανισμός

Ο Αλμοδόβαρ δεν χρησιμοποιεί τον εμφύλιο ως φόντο, αλλά ως ενεργό στοιχείο της αφήγησης. Η εκταφή—μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές της φιλμογραφίας του— λειτουργεί σαν τελετουργία πένθους και δικαίωσης. Η Ιστορία δεν είναι παρελθό, είναι σώμα που ζητά να αναγνωριστεί, να ειπωθεί, να πενθηθεί.Η ταινία, υπενθυμίζει  «την άλυτη κληρονομιά του εμφυλίου και την αναζήτηση των αγνοουμένων» .


Συμβολισμοί και συναισθηματική δύναμη

Η αφήγηση λειτουργεί σαν δύο παράλληλες διαδρομές που τελικά συναντιούνται η διαδρομή της μητρότητας, με τις ενοχές, την αγάπη, την απώλεια,και η διαδρομή της ιστορικής μνήμης, με το χρέος απέναντι στους νεκρούς.


Η ηρωίδα αναγνωρίζει την αλήθεια όχι μόνο με τη λογική αλλά με το ένστικτο —όπως μια μητέρα που «ξέρει» πριν μάθει. Η επιμονή της να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια λειτουργεί ως καθρέφτης της επιμονής της να αποκαταστήσει και την προσωπική της αλήθεια.


Η ταινία "Παράλληλες Μητέρες" αρχίζει σαν δράμα μητρότητας και καταλήγει σε μια βαθιά πολιτική, ιστορική και υπαρξιακή κατάθεση. Ο Αλμοδόβαρ μιλά για το πένθος που δεν τελειώνει, για τη μνήμη που επιμένει, για τις αλήθειες που ζητούν δικαίωση. Μια ταινία για το πώς οι ζωές μας τρέχουν παράλληλα με την Ιστορία —και πώς κάποια στιγμή, αναπόφευκτα, τέμνονται.