Η «Αγία Δήμητρα» της Ελευσίνας: Η Καρυάτιδα που έμεινε – και η «αδερφή» της που χάθηκε στο Κέιμπριτζ

Κάποια μάρμαρα δεν είναι απλώς πέτρα. Είναι μνήμη, ανάσα, προσευχή. Στέκουν αιώνες ολόκληρους σαν σιωπηλές γυναίκες που κουβαλούν στους ώμους τους την ιστορία ενός τόπου. 

Μια τέτοια μορφή είναι η κολοσσική Καρυάτιδα των Μικρών Προπυλαίων της Ελευσίνας – η «Αγία Δήμητρα» των κατοίκων της. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, το Υπουργείο Πολιτισμού επέλεξε να τιμήσει αυτή τη γυναικεία μορφή που ενώνει την αρχαία λατρεία με τη σύγχρονη μνήμη, φωτίζοντας ταυτόχρονα την πικρή ιστορία της κλεμμένης «αδερφής» της που βρίσκεται στο Κέιμπριτζ.

Η Ιέρεια των Ελευσινίων Μυστηρίων

Η Καρυάτιδα της Ελευσίνας, που δεσπόζει στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης, είναι μία από τις δύο μαρμάρινες μορφές που στήριζαν το εσωτερικό πρόπυλο των Μικρών Προπυλαίων. Η μορφή της, πιθανότατα ιέρεια των Ελευσινίων Μυστηρίων, φέρει στο κεφάλι την κίστη, το ιερό κιβώτιο που μετέφερε τα απόκρυφα αντικείμενα της τελετουργίας. Πάνω στο σώμα της είναι λαξευμένα με αριστοτεχνία τα σύμβολα της Δήμητρας: στάχυα, μήκωνες και κέρνοι, ενώ στη ζώνη του χιτώνα της διακρίνεται ένα γοργόνειο, αποτροπαϊκό φυλαχτό ενάντια στο κακό.

Η μορφή της δεν είναι απλώς διακοσμητική. Είναι η ενσάρκωση της γυναικείας παρουσίας στην αρχαία λατρεία, της ιέρειας που μετέφερε τη μυστική γνώση, της γυναίκας που στεκόταν ανάμεσα στο ανθρώπινο και το ιερό.

Η κλεμμένη Καρυάτιδα: Το βρετανικό ριφιφί του 19ου αιώνα

Η ιστορία, όμως, της δεύτερης Καρυάτιδας είναι μια πληγή που δεν έχει κλείσει. Το άγαλμα που οι Ελευσίνιοι αποκαλούσαν «Αγία Δήμητρα» –πιστεύοντας ότι προστατεύει τις καλλιέργειες και τη γη τους– αφαιρέθηκε βίαια στις αρχές του 19ου αιώνα από τον Βρετανό περιηγητή Έντουαρντ Ντάνιελ Κλαρκ.

Με δωροδοκίες προς τους Οθωμανούς διοικητές και παρά τις έντονες αντιδράσεις των κατοίκων, ο Κλαρκ απέσπασε το άγαλμα, το φόρτωσε σε πλοίο και το μετέφερε στην Αγγλία. Το ταξίδι της Καρυάτιδας ήταν δραματικό: το πλοίο ναυάγησε, το άγαλμα έμεινε δύο χρόνια στον βυθό και όταν τελικά ανασύρθηκε, είχε υποστεί σοβαρές φθορές – κυρίως στο πρόσωπο, που αλλοιώθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά. Σήμερα, η κλεμμένη Καρυάτιδα εκτίθεται στο Μουσείο Fitzwilliam του Πανεπιστημίου του Cambridge, με το όνομα του Κλαρκ χαραγμένο στη βάση της.

Η Καρυάτιδα που έμεινε – και η μνήμη που επιμένει

Η «αδερφή» της, η Καρυάτιδα που βρέθηκε το 1882 στην Ελευσίνα, σώθηκε σχεδόν ανέπαφη. Το πρόσωπό της, καθαρό και ευκρινές, επιτρέπει στους επισκέπτες να θαυμάσουν το κάλλος και τη λεπτομέρεια της αρχαίας τέχνης. Εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ελευσίνας και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης. Το 2022, ο Δήμος Ελευσίνας και η Πολιτιστική Πρωτεύουσα «Ελευσίς 2023» κατέθεσαν επίσημο αίτημα επαναπατρισμού της κλεμμένης Καρυάτιδας. Μέχρι σήμερα, ωστόσο, δεν έχει υπάρξει εξέλιξη.

 Μια γυναίκα-σύμβολο, μια ιέρεια, μια Καρυάτιδα που στέκει αγέρωχη μέσα στους αιώνες. Και ταυτόχρονα, υπενθυμίζει την ανάγκη για δικαιοσύνη, για επιστροφή όσων ανήκουν στον τόπο που τα γέννησε.

Η επίσκεψη στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ελευσίνας δεν είναι απλώς μια πολιτιστική εμπειρία. Είναι μια συνάντηση με τη μνήμη, την ιστορία και τη γυναικεία παρουσία που σημάδεψε την ιερή πόλη της Δήμητρας.

ΠΗΓΗ: thriassio.gr

Οι «Λησμονημένες Γυναίκες» της Φλαμανδικής Χρυσής Εποχής στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Γάνδης

Μια νέα μεγάλη έκθεση στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Γάνδης (MSK Ghent) επιχειρεί να ανατρέψει την ιστορία της τέχνης όπως τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, φέρνοντας στο προσκήνιο δεκάδες γυναίκες δημιουργούς του 17ου αιώνα που για αιώνες έμειναν στη σκιά των ανδρών ομολόγων τους. Η έκθεση «Unforgettable» αποκαλύπτει έναν ξεχασμένο καλλιτεχνικό κόσμο, όπου οι γυναίκες δεν ήταν η εξαίρεση αλλά ενεργά και αναγνωρισμένα μέλη της δημιουργικής οικονομίας της Φλαμανδικής Χρυσής Εποχής.

Αναθεωρώντας το αφήγημα της τέχνης

Όπως εξηγεί η επιμελήτρια Frederica Van Dam, η έκθεση παρουσιάζει περισσότερες από 40 γυναίκες καλλιτέχνιδες που εργάστηκαν στο Βέλγιο και την Ολλανδία μεταξύ 1600 και 1750. Πολλές από αυτές ήταν γνωστές και σεβαστές στην εποχή τους, όπως αποδεικνύουν τα βιογραφικά κείμενα της περιόδου, όμως η ιστορική μνήμη τις περιθωριοποίησε. Η έκθεση επιχειρεί να αποκαταστήσει αυτή την αδικία, παρουσιάζοντας έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής, κοπτικής χαρτιού και εφαρμοσμένων τεχνών.

Διαφορετικές διαδρομές προς την καλλιτεχνική καταξίωση

Η ποικιλία των ιστοριών που παρουσιάζονται είναι εντυπωσιακή. Η Louise Hollandine, πριγκίπισσα της Χάγης, εγκατέλειψε κρυφά την αυλή για να μπορέσει να ζωγραφίσει ελεύθερα. Η Maria Schalcken είδε έργα της να υπογράφονται από τον αδελφό της για να αυξηθεί η εμπορική τους αξία, μια χαρακτηριστική μορφή «σιωπηλής διαγραφής» των γυναικών δημιουργών. Στον αντίποδα, γυναίκες της εργατικής τάξης εργάζονταν σε απαιτητικές και κακοπληρωμένες δημιουργικές εργασίες, όπως η δαντελοποιία, που αποτελούσε βασικό πυλώνα της πολυτελούς οικονομίας της εποχής.

Γάμος, μητρότητα και κοινωνικές προσδοκίες

Η έκθεση φωτίζει και τις κοινωνικές πιέσεις που συχνά περιόριζαν τις καλλιτεχνικές φιλοδοξίες των γυναικών. Η Judith Leyster, μία από τις ελάχιστες γυναίκες που έγιναν μέλη συντεχνίας, είδε το έργο της να αποδίδεται λανθασμένα στον σύζυγό της και στον Frans Hals για δεκαετίες. Η Anna Francisca de Bruyns, μητέρα 12 παιδιών, άφησε πίσω της ένα συγκινητικό σημειωματάριο με σκίτσα που αποτυπώνουν την προσπάθειά της να συνδυάσει τέχνη και οικογένεια. Αντίθετα, η Rachel Ruysch, μητέρα δέκα παιδιών, κατάφερε να διατηρήσει μια εξαιρετικά επιτυχημένη καριέρα, κερδίζοντας περισσότερα από τον σύζυγό της χάρη στη ζήτηση για τα άνθη της.

Γυναίκες με επιχειρηματικό πνεύμα

Η έκθεση αναδεικνύει και τις γυναίκες που διέπρεψαν χάρη στην επιχειρηματική τους διορατικότητα. Η Johanna Vergouwen παρήγαγε αντίγραφα έργων του Ρούμπενς και του Βαν Ντάικ πάνω σε χαλκό, τα οποία εξάγονταν στις ισπανικές αποικίες. Η Maria Sibylla Merian και η Alida Withoos συνέβαλαν στην ανάπτυξη της φυσιογραφικής τέχνης, συνεργαζόμενες με την συλλέκτρια Agnes Block. Η Johanna Koerten, διάσημη για τις περίτεχνες κοπτικές συνθέσεις της, απέκτησε πελάτες όπως ο Πέτρος ο Μέγας και ο Γουλιέλμος Γ΄ της Αγγλίας, αν και ελάχιστα έργα της σώζονται λόγω της ευθραυστότητάς τους.

Μια έκθεση που ξαναγράφει την ιστορία

Η έκθεση  «Unforgettable» δεν αποτελεί απλώς μια αναδρομή σε ξεχασμένες δημιουργούς. Είναι μια προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία της τέχνης, αναδεικνύοντας τον πλούτο, την ποικιλία και την ανθεκτικότητα των γυναικών που συνέβαλαν στη Φλαμανδική Χρυσή Εποχή, αλλά έμειναν για αιώνες στη σκιά. Η έκθεση επιχειρεί να αποδώσει στις γυναίκες αυτές τη θέση που τους αξίζει στο καλλιτεχνικό παρελθόν της Ευρώπης.

πηγη: https://news.artnet.com/

Νέκυια 20 kg – Όταν η μνήμη γίνεται σκηνή και το βάρος της απουσίας αποκτά σώμα

 

Σαν να έρχονται από έναν υπόγειο, αθέατο χώρο όπου οι λέξεις κρατούν ακόμη θερμοκρασία σώματος. Η Νέκυια 20 kg του Σάκη Σερέφα  μοιάζει να ψιθυρίζει πριν καν αρχίσει, να κουβαλά το βάρος όσων χάθηκαν και να ζητά από τον θεατή να το σηκώσει μαζί του. Στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών, το ΚΘΒΕ παρουσιάζει σε πρώτη πανελλήνια πρεμιέρα τη νέα παραγωγή σε σκηνοθεσία της Ανδρομάχης Χρυσομάλη, την Κυριακή 8 Μαρτίου 2026.

Η πρώτη παρουσίαση ενός νέου νεοελληνικού έργου

Το Νέκυια 20 kg αποτελεί την τρίτη συνεργασία του Σάκη Σερέφα με το ΚΘΒΕ, μετά τους Κωμικούς (2024) και την Αποστολή στον Πλανήτη Γη (2010). Η Ανδρομάχη Χρυσομάλη, μετά την επιτυχία της Πινακοθήκης των Ηλιθίων, επιστρέφει με ένα έργο που εξερευνά την άρνηση της απώλειας, τη μνήμη ως σωσίβιο και τη δύναμη των λέξεων να κρατούν ζωντανό ό,τι δεν υπάρχει πια.

Στο επίκεντρο βρίσκονται ένας άντρας και μια γυναίκα που συνομιλούν, θυμούνται, γελούν, συγκινούνται και προσπαθούν να κρατήσουν ανοιχτό έναν διάλογο που απειλεί να σβήσει. Η «κάθοδος» τους δεν είναι ομηρική, αλλά βαθιά προσωπική: μια βουτιά στον εσωτερικό κόσμο, εκεί όπου τα «20 κιλά» γίνονται μέτρο της ψυχικής αντοχής και του βάρους που κουβαλά ο καθένας όταν προσπαθεί να ξαναγγίξει κάτι που έχει χαθεί.

Ένα έργο για την απουσία που επιμένει να μιλά

Ο Σερέφας υφαίνει μια ιστορία όπου η απουσία δεν είναι μόνο τραύμα, αλλά και τρόπος ύπαρξης. Οι ζωές που έφυγαν βρίσκουν χώρο να ακουστούν μέσα από τα σώματα των ηθοποιών, ενώ η μνήμη λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο τότε και στο τώρα. Το έργο συνδυάζει τρυφερότητα και χιούμορ, δημιουργώντας μια θεατρική εμπειρία που αγγίζει χωρίς να καταπιέζει, που συγκινεί χωρίς να εκβιάζει.

Πρωταγωνιστούν ο Τάσος Παλαντζίδης και η Πελαγία Αγγελίδου, σε ένα δίδυμο που καλείται να μεταφέρει το εύθραυστο υλικό της ανθρώπινης απώλειας με αλήθεια και λεπτότητα.

Συντελεστές

• Σκηνοθεσία – Σκηνικά – Κοστούμια – Μουσική επιμέλεια: Ανδρομάχη Χρυσομάλη

• Μουσική σύνθεση: Χρύσα Γούτα

• Κίνηση: Δημήτρης Σωτηρίου

• Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη

• Βοηθός σκηνοθέτη: Δημήτρης Καραγιάννης

• Οργάνωση παραγωγής: Αθανασία Ανδρώνη

• Φωτογραφίες: Mike Rafail  That long black cloud

Διανομή

Πελαγία Αγγελίδου (Κυρία Νίκη), Ζωή Ευθυμίου (Ευδοκία), Δημήτρης Καραγιάννης (Κύριος Αντώνης – νέος), Αγγελική Κιντώνη (Κόρη Κυρίας Νίκης), Μάρα Μαλγαρινού (Κυρία Νίκη – νέα), Τάσος Παλαντζίδης (Κύριος Αντώνης).

Ώρες παραστάσεων

• Τετάρτη: 19:00

• Πέμπτη – Παρασκευή: 21:00

• Σάββατο: 18:00 & 21:00

• Κυριακή: 19:30

Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών – ΚΘΒΕ

Hudson River Museum: «Modern Women | Modern Vision» – Μια μεγάλη έκθεση αφιερωμένη στις γυναίκες φωτογράφους

 

Το Hudson River Museum στη Νέα Υόρκη παρουσιάζει την έκθεση «Modern
Women  Modern Vision: Photographs from the Bank of America Collection», μια σημαντική διοργάνωση που τιμά τη συμβολή των γυναικών στη διαμόρφωση της σύγχρονης φωτογραφικής τέχνης. Η έκθεση θα διαρκέσει  έως 10 Μαΐου 2026 και αποτελεί τη μοναδική στάση της στη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης.

Η έκθεση, που δανείζεται μέσω του προγράμματος Bank of America Art in Our Communities®, περιλαμβάνει σχεδόν 100 φωτογραφίες που καλύπτουν μια περίοδο από το 1905 έως το 2015. Μέσα από τα έργα εμβληματικών γυναικών φωτογράφων, αναδεικνύεται ο καθοριστικός ρόλος τους στην εξέλιξη της φωτογραφικής τέχνης, από τον μοντερνισμό έως τη σύγχρονη οπτική αφήγηση.

Η σημασία της έκθεσης

Βαθιά και συχνά υποτιμημένη συμβολή των γυναικών στη διαμόρφωση της φωτογραφικής τέχνης από τις αρχές του 20ού αιώνα έως σήμερα. Σχεδόν έναν αιώνα δημιουργίας ξεδιπλώνεται μέσα από έργα εμβληματικών φωτογράφων όπως η Imogen Cunningham, πρωτοπόρος του μοντερνισμού και της botanical photography, η Dorothea Lange, που αποτύπωσε με συγκλονιστικό ρεαλισμό την ανθρώπινη διάσταση της Μεγάλης Ύφεσης, και η Berenice Abbott, η οποία κατέγραψε με αρχιτεκτονική ακρίβεια τη μεταμόρφωση της Νέας Υόρκης.

 Παράλληλα, η έκθεση φωτίζει τη συμβολή της Helen Levitt, που ανέδειξε την
ποίηση της καθημερινότητας στους δρόμους του Χάρλεμ, της Cindy Sherman, η οποία επαναπροσδιόρισε τη γυναικεία ταυτότητα μέσα από τις εικαστικές της μεταμορφώσεις, αλλά και της Carrie Mae Weems, που εξερεύνησε ζητήματα φυλής, φύλου και κοινωνικής μνήμης. Μέσα από περίπου εκατό φωτογραφίες, το κοινό έρχεται σε επαφή με την εξέλιξη της γυναικείας ματιάς: από τις πρώτες δημιουργούς που διεκδίκησαν χώρο σε έναν ανδροκρατούμενο καλλιτεχνικό κόσμο, έως τις σύγχρονες φωτογράφους που χρησιμοποιούν τον φακό ως εργαλείο κοινωνικού σχολιασμού, αυτοέκφρασης και καλλιτεχνικής ανατροπής. Πρόκειται για μια έκθεση που δεν παρουσιάζει απλώς εικόνες, αλλά αφηγείται την ιστορία της φωτογραφίας μέσα από τις γυναίκες που την άλλαξαν.

 

Τι θα δουν οι επισκέπτες

Η συλλογή περιλαμβάνει έργα από μερικές από τις πιο αναγνωρισμένες φωτογράφους του 20ού και 21ου αιώνα, με θεματικές που αγγίζουν:

• την κοινωνική πραγματικότητα,

• την καλλιτεχνική πρωτοπορία,

• την προσωπική και συλλογική ταυτότητα,

• την εξέλιξη της γυναικείας ματιάς στη φωτογραφία.

Η έκθεση φωτίζει τόσο την αισθητική όσο και την ιστορική σημασία της γυναικείας παρουσίας στη φωτογραφία, παρουσιάζοντας έργα που διαμόρφωσαν το οπτικό λεξιλόγιο του σύγχρονου κόσμου.

Πληροφορίες εκδήλωσης

 Hudson River Museum, 511 Warburton Ave, Yonkers, NY 10701

• Είσοδος: Δωρεάν

• Τηλέφωνο: 914-963-4550

πηγη:https://riverjournalonline.com/

Η Οδύσσεια ως ψυχικό ταξίδι: Σύγχρονη ματιά από τον Γιώργο Αλβέρτη

Τα διαχρονικά αλλά επίκαιρα μηνύματα της Οδύσσειας με μια ψυχολογική  διάσταση  αναδεικνύει ο Γιώργος Αλβέρτης φιλόλογος πολλαπλών γλωσσών( ελληνικής, γαλλικής, ισπανικής και ολίγον ιταλικής), απόφοιτος ψυχολογίας και παιδαγωγικής όπως και οικονομικών... Στο βιβλίο «Το ταξίδι του Οδυσσέα προς τα μέσα», το Ομηρικό έπος στέκεται αφορμή  για  να «ξεδιπλωθούν» συμβολισμοί, αλήθειες και αποστάγματα ζωής όχι μόνο από τη ματιά του Οδυσσέα αλλά και του κ. Αλβέρτη ως πρώην Διευθυντή Λεοντείου Λυκείου Νέας Σμύρνης, πρώην συντονιστή σπουδών των ελληνογαλλικών σχολείων...και συγγραφέα 20 μυθιστορημάτων, 10 μελετών συγγραφέων, τριών λευκωμάτων, ενός θεατρικού, καθώς και πολλών ποιητικών συλλογών.

 Πολυταξιδεμένος ο ίδιος ο συγγραφέας από την Ποταμιά της Τήνου βρέθηκε να σπουδάζει Παρίσι, επιχειρεί ένα βαθυστόχαστο εγχείρημα που κάνει έναν παραλληλισμό αναμεσά στο μύθο και τη ζωή του Οδυσσέα και της ζωής ενός ανθρώπου που κοιτάζει κομμάτι κομμάτι την πορεία του Οδυσσέα και περνάει στη δική του ζωή κρίνοντας και συγκρίνοντας βίους παράλληλους...

Οι αναγνώστες  συνήθως ταυτίζονται με τον σύγχρονο θεατή του βίου του Οδυσσέα και προβληματίζονται με όσα διάβασαν, ώστε να κοιτάξουν τη δική τους ζωή και να πάνε εις βάθος των βασικών ερωτημάτων που θέτουμε ως άνθρωποι, και που είναι βέβαια πολλαπλά. «Η πιο σημαντική πτυχή του βιβλίου είναι αυτή της ανάγνωσης.  Όποιος ενσκήψει  στη χαρά της ανάγνωσης, με διάθεση να ταξιδέψει προς τα μέσα, σίγουρα θα τα βρει με τον εαυτό του».

Στην συνέντευξη που ακολουθεί θα επιχειρήσουμε να φέρουμε στην επιφάνεια τα πολλά μηνύματα του έργου και τα σύγχρονα νοήματα μέσα από τα μάτια του συγγραφέα.

 

Ποια ήταν η αφετηρία της ιδέας σας να  γράψετε την Οδύσσεια ως «εσωτερικό ταξίδι» και όχι ως ιστορία γεωγραφικών περιπλανήσεων;

 

 «Έχω γεννηθεί σ ένα μικρό χωριό της Τήνου, στην Ποταμιά. Ο μικρός μου αδελφός έφυγε για τη Γαλλία το 1951, έτος που γεννήθηκα, η σκέψη για ταξίδια ωρίμασε μέσα μου. Στο χωριό μου, μετανάστες συγγενείς στο Καΐρο έρχονταν κατά καιρούς τα καλοκαίρια και προίκισαν την φαντασία μου με όνειρα για ταξίδια μακρινά και εμπειρίες. Το 1959 με τους γονείς μου πήγαμε στην Αθήνα. Μαθητής στο Λεόντειο, η παρουσία Γάλλων Καθηγητών, η βαθιά  μάθηση της Γαλλικής Γλώσσας, η υποτροφία για σπουδές στη Γαλλία το 1965, ενίσχυσαν την αγάπη μου για το ταξίδι και αναζήτηση μιας παιδείας πιο ευρείας και συγκριτικής. έζησα έτσι 14 χρόνιων στη Γαλλία σπουδάζοντας πολλούς τομείς της λογοτεχνίας, της φιλοσοφίας, της παιδαγωγικής, της οικονομίας, της Θεολογίας.

Στη Σορβόννη , καθηγητής μου ήταν ο Κ. Θ. Δημαράς, που προήδρευε στο Ελληνικό Ινστιτούτο της Σορβόννης, και με μύησε στην έρευνα και αξιοποίηση πολλών θεμάτων για τα οποία κατείχε σημαντικά βιβλία στη Σορβόννη. Έτσι αποφάσισα μετά τις βασικές πτυχιακές σπουδές να ειδικευθώ στην συγκριτική λογοτεχνία.

Για μένα λοιπόν, τα πολλά ταξίδια μου την περίοδο εκείνη στην Ευρώπη, μου έδωσαν το πάτημα για το ταξίδι προς τα έξω.

Αλλά οι σπουδές μου σε θέμα ψυχολογίας με ώθησαν να κοιτάξω και βαθύτερα τη διάσταση αυτή, αφού κάθε ταξίδι εμπλουτίζει το εσωτερικό είναι μας.

Ο παραλληλισμός αυτός ανάμεσα στο ταξίδι επιστροφής του Οδυσσέα, προς την Ιθάκη και την Πηνελόπη, με την δική μου πορεία ζωής και τη σχέση μου με τους ανθρώπους γύρω μου , τους μαθητές μου, τα παιδιά μου και την σύζυγό μου, οδήγησε στην εμβάθυνση αυτής της πορείας και στην ταύτιση μου με τον Οδυσσέα αφού και οι δύο μας αποφασίσαμε την επιστροφή μας στη γενέτειρα μας...

 

 

Ποιος είναι ο ρόλος της απώλειας και της θνητότητας στο βιβλίο σας και πώς αυτά τα θέματα συνδέονται με τη σύγχρονη αναζήτηση ταυτότητας;

 «Το θέμα της θνητότητας είναι κυρίαρχο σε όλο το βίο του Οδυσσέα, όπως και στον δικό μου προβληματισμό. Ως θνητός γνωρίζω πως έχοντας έρθει στη ζωή κουβαλάω και την θνητότητα μου. Άρα το θέμα της απώλειας επανέρχεται καθόλη τη διάρκεια της αφήγησης της ζωής του Οδυσσέα αλλά και της δικής μου, διότι την έζησα πολλαπλά μέσα από υ αδέλφια μου, τους γονείς μου, φίλους και μαθητές μου που έφυγαν νέοι και πολύ πιο μικροί από μένα... Είμαι 75 χρόνων και βίωσα καταστάσεις ποικίλες όπου θα μπορούσα να είχα χάσει τη ζωή μου και επέζησα. Όπως και θέματα υγείας τα τελευταία χρόνια που αντιμετώπισα προς στιγμήν  ευελπιστώντας να μην με καταβάλουν...»

 

 

 Πώς ερμηνεύετε τις κεντρικές  μορφές ( Οδυσσέα, Κίρκη, Καλυψώ, Σειρήνες κ.ά.)  στο έργο σας;

 «Οι κεντρικές μορφές , Οδυσσέα, Κίρκη, Καλυψώ, Σειρήνες,  ερμηνεύονται ξεκάθαρα μέσα στο έργο αυτό. Είναι τα διάφορα στάδια του ταξιδιού προς τα μέσα για να εμπλουτίσει ο Οδυσσέας το ταξίδι του με εμπειρίες ουσιαστικές, ερωτικές, φυσικές, ψυχικές, σχεσιακές που οργώνουν το είναι του με εμπειρίες τέτοιες που αφήνουν το αίσθημα της ατέλειας μπροστά στην εικόνα και τη δύναμη της αγάπης του για την Πηνελόπη.. Αυτή είναι η Ιθάκη του, αυτή η γενέτειρα της συνέχειας του έχοντας φέρει στη ζωή τον Τηλέμαχο.

Η κάθε εμπειρία του, σχέση, το κάθε εμπόδιο γίνονται τα βήματα, τα στάδια της ενσυνείδητης ανδρικής του ολοκλήρωσης  και του σεβασμού του απέναντι στην Πηνελόπη η οποία ταυτίζεται με την πίστη και σταθερότητα  στις αξίες της ζωής».

 

Έχετε εντοπίσει συμβολισμούς και ποια μεγάλα αποστάγματα ζωής κρύβει σύμφωνα με την έρευνά σας το εν λόγω Ομηρικό έπος; Πως τα προσεγγίσατε;

«Ο Οδυσσέας δεν είναι μόνο ο επικός ή μυθικός ήρωας, είναι   ο  αέναος ανυπάκουος και θαρραλέος άνθρωπος που δεν μπορεί να μην ταξιδεύει, για αυτό, στο δικό μου βιβλίο, τελικά ξαναφεύγει με την Πηνελόπη πια για να πάει να βρει τον φυσικό του πατέρα... Και αυτός είναι ο Σίσυφος. Αυτός τον καλεί , αφού στεφανώσει τον Τηλέμαχο ως Βασιλιά της Ιθάκης, να πάει να τον βρει, να ζήσει δίπλα του , ώμο με ωμό, για να κυλήσουν τον βράχο του».

 

 

 

Υπάρχουν λογοτεχνικές ή φιλοσοφικές πηγές που σας επηρέασαν περισσότερο στη διαμόρφωση της ερμηνείας σας και πώς θα θέλατε ο αναγνώστης να «χρησιμοποιήσει» αυτό το βιβλίο στην προσωπική του αναζήτηση;

«Πηγές υπάρχουν πολλές αλλά προέρχονται από τα αμέτρητα αναγνώσματα της πορείας μου στα γράμματα και τις εμπειρίες μου ως Καθηγητή και Παιδαγωγό.  Προέρχονται από τις φιλοσοφικές σπουδές μου αφού από έφηβος σπούδασα φιλοσοφία και πήρα το Μπακαλωρεά φιλοσοφίας το 1970. Σε όλες τις μετέπειτα σπουδές μου, ισπανική λογοτεχνία, ελληνική και Γαλλική ενίσχυσαν στη διαμόρφωση της ερμηνείας μου της Οδύσσειας.

Είμαι πεπεισμένος πως ο κάθε αναγνώστης θα βρει απαντήσεις στα ερωτήματα του σχετικά με τα βασικά θέματα της ζωής.

Προσωπικά το έχω διαβάσει πολλές φορές. Τον τελευταίο καιρό μεταφράστηκε στα Γαλλικά από φίλη Γαλλίδα . Στη συνέχεια το ξαναδιάβασα τέσσερις φορές για να βελτιώσω τις όποιες ατέλειες ώστε το βιβλίο σέβεται απόλυτα την ομορφιά της δεύτερης μητρικής μου γλώσσας...  Αποτελεί λοιπόν και ένα παράδειγμα γραφής της ενδοσκόπησης μου, στην Ιστορία του  Οδυσσέα, στη Γαλλική Γλώσσα».

 

Θα μπορούσε να βρει ο αναγνώστης νοήματα για όλα αυτά που ζει σήμερα;

«Ένα στοιχείο ακόμα του βιβλίου είναι η αναφορά στον πόλεμο..ζούμε μέρες επικίνδυνες...

Η φράση του Οδυσσέα " ο πόλεμος είναι ο εχθρός του ανθρώπου" , αλλά και οι Ερινύες για όσους έφυγαν από τη ζωή από το χέρι του δηλώνουν την τρομερή πραγματικότητα ...

Επίσης το προσχημα της ωραίας Ελένης καταρρίπτεται αφού ξέρουμε πια πως οι Τρώες ήταν κι αυτοί Ελληνες αλλά ενοχλούσαν και φορολογούσαν όσους περνούσαν από εκεί ...άρα ο πόλεμο έγινε για τον έλεγχο των Στενών...»

 Εάν ενδιαφέρεται κάποιος για το βιβλίο αυτό αλλά και τα άλλα βιβλία του συγγραφέα, μπορεί να στείλει μήνυμα στο Facebook με inbox Georgios Alvertis