Μουσείο Καποδίστρια: Διάλεξη για την οικογένεια Γονέμη στο Μουσείο Σολωμού

 

Το Μουσείο Καποδίστρια – Κέντρο Καποδιστριακών Μελετών διοργανώνει μια σημαντική επετειακή εκδήλωση στο πλαίσιο των 250 χρόνων από τη γέννηση του Ιωάννη Καποδίστρια. Τη Δευτέρα 29 Ιουνίου 2026, στις 20:00, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών – Μουσείου Σολωμού, η διακεκριμένη ποιήτρια, ιστορικός και ερευνήτρια Δρ Νάσα Παταπίου θα παρουσιάσει την ομιλία «Οικογένεια Γονέμη: Η εκ μητρογονίας κυπριακή καταγωγή του Ιωάννη Καποδίστρια».

Το περιεχόμενο της διάλεξης

Η Δρ Παταπίου θα αναδείξει νέα και ιδιαίτερα ενδιαφέροντα στοιχεία για την οικογένεια Γονέμη, από την οποία προέρχεται η μητρογονική κυπριακή καταγωγή του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας. Μέσα από μεσαιωνικές πηγές, αρχειακά τεκμήρια και ιστορικές μαρτυρίες, θα παρουσιαστεί η πορεία μιας από τις σημαντικότερες οικογένειες της Κύπρου, με ρίζες που φτάνουν έως τον 12ο αιώνα.

Η διάλεξη θα φωτίσει τη δράση εξέχοντων μελών της οικογένειας στους τομείς της εκκλησίας, της πολιτικής, της παιδείας, του εμπορίου και της διπλωματίας, καθώς και τις σχέσεις τους με επιφανείς προσωπικότητες του κυπριακού και ευρύτερου ελληνικού χώρου. Παράλληλα, θα παρουσιαστούν τεκμήρια της παρουσίας της οικογένειας σε Κύπρο, Βενετία, Πάδοβα, Κέρκυρα και Βουθρωτό, επιβεβαιώνοντας την κυπριακή της καταγωγή.

Πρακτικές πληροφορίες

Ημερομηνία: Δευτέρα 29 Ιουνίου 2026

Ώρα: 20:00

Χώρος: Αίθουσα Εκδηλώσεων Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών – Μουσείου Σολωμού

Διεύθυνση: Θεοδώρου Μακρή 2 & Κώστα Δαφνή, Μουράγια

Είσοδος: Ελεύθερη στο κοινό

Τηλέφωνα επικοινωνίας:  

• Μουσείο Καποδίστρια – Κέντρο Καποδιστριακών Μελετών: 26610 32440

• Εταιρεία Κερκυραϊκών Σπουδών – Μουσείο Σολωμού: 26610 30674

Ασπένδος: Αποκαλύφθηκε ψηφιδωτό με τον «Νεαρό Ευρυμέδοντα» – Νέα δεδομένα για την τέχνη

Εντυπωσιακό εύρημα από τις ανασκαφές στη Theatre Street φωτίζει τον ρόλο του ποτάμιου θεού στην αρχαία πόλη...Ένα εξαιρετικά καλοδιατηρημένο ψηφιδωτό  που απεικονίζει τον «Νεαρό Ευρυμέδοντα», θεότητα του ποταμού που τροφοδοτούσε την αρχαία Ασπένδο, ήρθε στο φως κατά τις πρόσφατες ανασκαφές στην πόλη. Το εύρημα προσφέρει νέα στοιχεία για την τέχνη των ψηφιδωτών του 3ου αιώνα μ.Χ. στην Ανατολία. Το ψηφιδωτό εντοπίστηκε στη Theatre Street, σε ένα διακοσμημένο αρχιτεκτονικό συγκρότημα ανάμεσα στην ανατολική πλατεία και τα ανατολικά τείχη της πόλης.

Η Άσπενδος υπήρξε μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Παμφυλίας κατά την Αρχαιότητα, χάρη στη στρατηγική της θέση και την άμεση πρόσβαση στον πλωτό ποταμό Ευρυμέδοντα, ο οποίος λειτουργούσε ως βασικός άξονας εμπορίου και μεταφορών. Ταυτισμένη με τα ερείπια του σημερινού Belkis, περίπου 50 χιλιόμετρα ανατολικά της Αττάλειας, η πόλη αναπτυσσόταν σε σημείο που συνδύαζε φυσική οχύρωση από τους γύρω ορεινούς όγκους και ασφάλεια από το ποτάμιο σύνορο. Παράλληλα, βρισκόταν πάνω στον κύριο χερσαίο δρόμο που συνέδεε το ανατολικό με το δυτικό τμήμα της Παμφυλίας, γεγονός που ενίσχυσε τον ρόλο της ως εμπορικού και στρατηγικού κόμβου.

Η ιστορική πορεία της Άσπενδου αποτυπώνει τη διαδοχή πολιτισμών που σημάδεψαν την Παμφυλία. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν οι Χιττίτες, όπως μαρτυρά η πρώιμη νομισματοκοπία της πόλης, όπου διασώζεται η αρχαία ονομασία «ΕΣΤFΕΔΙΙΥΣ». Η παράδοση, ωστόσο, αποδίδει την ίδρυσή της σε Μυκηναίους που, μετά τον Τρωικό Πόλεμο, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή και ίδρυσαν σειρά πόλεων, μεταξύ των οποίων και η Άσπενδος—μια πληροφορία που επιβεβαιώνεται και από επιγραφικά ευρήματα. Στους αιώνες που ακολούθησαν, η πόλη γνώρισε νέα κύματα ελληνικής εγκατάστασης, πέρασε για σύντομο διάστημα υπό τον έλεγχο του Κροίσου και στη συνέχεια ενσωματώθηκε στην Περσική Αυτοκρατορία, διατηρώντας ωστόσο σημαντικό βαθμό αυτονομίας, όπως δείχνει η συνέχιση της νομισματοκοπίας της.

Ένα μνημειακό κτίσμα με ψηφιδωτή διακόσμηση

Οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν τμήμα κτιρίου διαστάσεων περίπου 6 × 25 μέτρων, με ψηφιδωτό δάπεδο που σώζεται σε δύο κύρια πάνελ:ένα με γεωμετρικά μοτίβα και ένα με κεντρική εικονιστική σύνθεση. Μέχρι στιγμής έχουν ανασκαφεί περίπου 6 × 7,5 μέτρα, αλλά το ψηφιδωτό φαίνεται να συνεχίζεται σε μη αποκαλυμμένα ακόμη τμήματα.

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, το κτίσμα κατασκευάστηκε ως δεξαμενή στις αρχές του 3ου αιώνα μ.Χ. και αναδιαμορφώθηκε μετά τον σεισμό του 262 μ.Χ., όταν εσωτερικοί τοίχοι χώρισαν τον χώρο σε επιμέρους δωμάτια.

Ο ποτάμιος θεός στο κέντρο της σύνθεσης

Στο κεντρικό πάνελ, ο Νεαρός Ευρυμέδων απεικονίζεται: με καλάμια στο κεφάλι και στο χέρι, να στηρίζεται σε αμφορέα από τον οποίο ρέει νερό, πλαισιωμένος από ψάρια που κολυμπούν σε αντίθετες κατευθύνσεις. Τα στοιχεία αυτά συμβολίζουν το νερό, τη γονιμότητα και τον ζωτικό ρόλο του ποταμού για την πόλη.

Ο Ερσόι τόνισε την υψηλή ποιότητα του έργου, με λεπτές χρωματικές μεταβάσεις και μικροσκοπικές ψηφίδες που αποδίδουν με ακρίβεια τις λεπτομέρειες.

Σπάνια απεικόνιση στη ρωμαϊκή ψηφιδογραφία

Η απεικόνιση ποτάμιου θεού σε ψηφιδωτό θεωρείται εξαιρετικά σπάνια για την Ανατολία της ρωμαϊκής περιόδου. Το εύρημα προσφέρει πολύτιμα δεδομένα για την εικονογραφία και τις καλλιτεχνικές επιρροές της εποχής.

Το Υπουργείο σημειώνει ότι η ανακάλυψη είναι σημαντική όχι μόνο για την ιστορία της Ασπένδου, αλλά και για τη μελέτη της ρωμαϊκής τέχνης στην ευρύτερη περιοχή.

Η Ασπένδος πέρα από το εμβληματικό θέατρο

Οι πρόσφατες ανασκαφές αποκαλύπτουν ότι η Ασπένδος δεν ήταν μόνο το περίφημο θέατρό της. Το νέο εύρημα ενισχύει την εικόνα μιας πόλης με πλούσια αστική δομή, μνημειακή αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική παραγωγή υψηλού επιπέδου.

ΠΗΓΕΣ: www.turkiyetoday.com, asiaminor.ehw.gr

«Εκάβη – Στη σκιά της Πολιτείας» στο Ηρώδειο

Ο Στάθης Λιβαθινός αναδεικνύει στην αρχαία τραγωδία στο πλαίσιο των 100 χρόνων της Ακαδημίας Αθηνών. Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, σε συμπαραγωγή με τον Πολιτιστικό Οργανισμό Λυκόφως και με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων της Ακαδημίας Αθηνών (1926–2026), παρουσιάζει την παράσταση «Εκάβη – Στη σκιά της Πολιτείας», σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Η παραγωγή θα παρουσιαστεί στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού την Πέμπτη 25 και Παρασκευή 26 Ιουνίου 2026.

Ο Στάθης Λιβαθινός επιστρέφει στην τραγωδία

Ο σκηνοθέτης επανέρχεται στο αρχαίο δράμα με τη σταθερή δημιουργική του ομάδα, υπογράφοντας μια νέα, μεγάλης κλίμακας παραγωγή υψηλών καλλιτεχνικών απαιτήσεων. Η παράσταση εντάσσεται στον φετινό προγραμματισμό του Φεστιβάλ, που τιμά την επέτειο της Ακαδημίας Αθηνών με έργα που συνομιλούν με την έννοια της Πολιτείας, της δικαιοσύνης και της συλλογικής μνήμης.

Η «Εκάβη» του Ευριπίδη: πόνος, εκδίκηση και ηθικά όρια

Η τραγωδία του Ευριπίδη φωτίζει με συγκλονιστικό τρόπο τον ανθρώπινο πόνο μέσα στο σκοτεινό τοπίο που ακολουθεί τον Τρωικό Πόλεμο. Η Εκάβη, βυθισμένη στην απόλυτη απώλεια, μεταμορφώνει την οδύνη σε πράξη εκδίκησης, θέτοντας στο επίκεντρο τα όρια της δικαιοσύνης, της ηθικής και της πολιτικής ευθύνης σε συνθήκες ολοκληρωτικής καταστροφής. 

Η νέα σκηνοθετική προσέγγιση του Λιβαθινού επιχειρεί να επισημάνει τη διαχρονικότητα του έργου, συνδέοντας τον αρχαίο μύθο με σύγχρονες ανησυχίες γύρω από τον πόλεμο, την εξουσία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Μια παραγωγή στο πλαίσιο των 100 χρόνων της Ακαδημίας Αθηνών

Η παράσταση αποτελεί μέρος του επετειακού προγράμματος για τα 100 χρόνια της Ακαδημίας Αθηνών, που φέτος συνεργάζεται με κορυφαίους πολιτιστικούς φορείς για να αναδείξει έργα που εξετάζουν τη σχέση του ανθρώπου με την Πολιτεία, την κοινωνία και τον νόμο.

UFIZZI : «Αφροδίτη» και «Άνοιξη» αντικρίζονται για πρώτη φορά στις ανανεωμένες αίθουσες Μποτιτσέλι

Νέος μουσειολογικός σχεδιασμός, νέα φωτιστικά, νέα αφήγηση για τα αριστουργήματα της Αναγέννησης... Στις Πινακοθήκες Ουφίτσι, η αναδιαμόρφωση των αιθουσών αφιερωμένων στον Σάντρο Μποτιτσέλι παίρνει πλέον οριστική μορφή: η Αφροδίτη και η Άνοιξη εκτίθενται πλέον αντικριστά, σε έναν νέο, άμεσο διάλογο που δεν είχε επιχειρηθεί ποτέ μέχρι σήμερα. Ολόκληρη η ενότητα των αιθουσών έχει ανανεωθεί, με νέες προθήκες, νέο φωτισμό και αναβαθμισμένα μέτρα συντήρησης.

Τα δύο αριστουργήματα σε νέα διάταξη

Τα εμβληματικά έργα του Μποτιτσέλι, Η Γέννηση της Αφροδίτης και Η Άνοιξη, παρουσιάζονται πλέον σε έναν πλήρως ανασχεδιασμένο χώρο που επιτρέπει στον επισκέπτη να τα δει αντικριστά, δημιουργώντας έναν πρωτόγνωρο οπτικό και νοηματικό διάλογο ανάμεσα στα
δύο κορυφαία έργα του 15ου αιώνα.

Οι νέες αεροστεγείς προθήκες εξασφαλίζουν ιδανικές συνθήκες συντήρησης και ασφάλειας, ενώ τα μεγάλα προστατευτικά τζάμια που παλαιότερα αλλοίωναν την αίσθηση των έργων έχουν αφαιρεθεί. Στόχος είναι μια αμεσότερη, καθαρή θέαση, χωρίς εμπόδια ανάμεσα στο έργο και τον θεατή.

Ανασχεδιασμός ολόκληρης της ενότητας Μποτιτσέλι

Η ανανέωση δεν περιορίζεται στα δύο διάσημα έργα. Η ενότητα αρχίζει με τον μεγάλο αποτοιχισμένο Ευαγγελισμό, ο οποίος επανεκτίθεται με τρόπο που ανακαλεί την αρχική του θέση στον ναό του Σαν Μαρτίνο. Στον διάδρομο που συνδέει τις δύο κύριες αίθουσες έχουν τοποθετηθεί, σε νέες προθήκες, έργα-κλειδιά όπως οι Ιστορίες της Ιουδήθ και ο Άνδρας με το Μετάλλιο του Κόζιμο του Πρεσβύτερου.

Ιερό και μυθολογία σε διάλογο

Πλάι στην Αφροδίτη εκτίθενται πλέον τα δύο περίφημα τόδια, η Madonna del Magnificat και η Madonna della Melagrana. Η επιλογή αυτή δημιουργεί μια αφήγηση που συνδέει τη χριστιανική και τη μυθολογική εικονογραφία. Η ομοιότητα των προσώπων της Παναγίας και της θεάς Αφροδίτης παραπέμπει στη prisca theologia του Μαρσίλιο Φιτσίνο: την ιδέα ότι οι αρχαίοι μύθοι προαναγγέλλουν τις αλήθειες του Χριστιανισμού και ότι οι παγανιστικές θεότητες μπορούν να ιδωθούν ως προεικονίσεις ιερών μορφών. Με ανάλογη συμμετρία, η Άνοιξη πλαισιώνεται από τις Madonna del Roseto και Madonna dei Cherubini, ενισχύοντας τον διάλογο ανάμεσα στο κλασικό και το χριστιανικό στοιχείο που διατρέχει το έργο του Μποτιτσέλι.

Μια ιστορικοκριτική διαδρομή

Η αφήγηση της ενότητας αρχίζει με την Προσκύνηση των Μάγων από το παρεκκλήσι του Gaspare di Zanobi del Lama, στην οποία ο Μποτιτσέλι περιλαμβάνει και το δικό του αυτοπορτρέτο.

Η διαδρομή ολοκληρώνεται με τη Συκοφαντία του Απελλή (1495), έργο που σηματοδοτεί τη μετάβαση στα ταραγμένα χρόνια της Φλωρεντίας του Σαβοναρόλα και αντανακλά την πνευματική κρίση της ύστερης περιόδου του καλλιτέχνη.

Αλλαγές και στις αίθουσες των Pollaiolo

Σημαντικές παρεμβάσεις έγιναν και στην αίθουσα των Πιέρο και Αντόνιο ντελ Πολλαγιόλο. Οι περίφημες Αρετές επανήλθαν στις χρυσοποίκιλτες κορνίζες του 19ου αιώνα, με έμφαση στη Fortitude, το πρώτο τεκμηριωμένο έργο του Μποτιτσέλι (1470).

Το καλλιτεχνικό περιβάλλον της εποχής αποτυπώνεται μέσα από έργα όπως τοΑντιπροσωπευτικό Άγαλμα του Καρδιναλίου της Πορτογαλίας του Πολλαγιόλο και το Αλτάριο του Καφατζιόλο του Μπαλντοβινέτι.

Οι αίθουσες έχουν αποκτήσει νέα χρωματική παλέτα, ένα γκρι που ονομάστηκε «Αναγεννησιακό», σχεδιασμένο να αναδεικνύει τις χρωματικές ποιότητες των έργων.

Ρεκόρ για τον Μονέ : Δημοπρασία για το ακριβότερο έργο του που έχει εκτιμηθεί ποτέ στην Ευρώπη

Δύο αριστουργήματα του Κλοντ Μονέ, δημιουργημένα με διαφορά σχεδόν σαράντα ετών, θα βρεθούν στο επίκεντρο της βραδινής δημοπρασίας μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης της Sotheby’s στο Λονδίνο, στις 24 Ιουνίου. Ανάμεσά τους, το Nymphéas (1907), με εκτίμηση 30–40 εκατ. λίρες, το υψηλότερο ποσό που έχει δοθεί ποτέ σε έργο του Μονέ σε ευρωπαϊκή δημοπρασία. Δίπλα του, το τρυφερό πορτρέτο Camille assise sur la plage à Trouville (1870), με εκτίμηση 7–10 εκατ. λίρες, συμπληρώνει μια σπάνια ευκαιρία να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη του ζωγράφου από τα πρώτα βήματα του Ιμπρεσιονισμού έως την ώριμη περίοδο των Νούφαρων.

Δύο έργα – δύο εποχές της καριέρας του Μονέ

Τα δύο έργα προέρχονται από την ίδια ιδιωτική συλλογή και έχουν σημαντική ιστορία συλλογής στις ΗΠΑ.

Το Nymphéas ανήκε επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες στη συλλέκτρια Anne Bass, ενώ το Camille assise sur la plage à Trouville είχε περάσει από τη θρυλική συλλογή των Peggy και David Rockefeller.

Μαζί, τα έργα αποτυπώνουν δύο καθοριστικές στιγμές της πορείας του Μονέ:

• το πορτρέτο της Καμίλ, ζωγραφισμένο το 1870, στην αυγή του Ιμπρεσιονισμού, με μια αίσθηση στιγμιαίας κίνησης και συναισθηματικής αμεσότητας

• τα Nymphéas, δημιουργημένα το 1907, στην κορύφωση της καλλιτεχνικής ωριμότητας του Μονέ, όπου το τοπίο μετατρέπεται σε πεδίο φωτός, χρώματος και σχεδόν αφηρημένης αντίληψης

Nymphéas (1907): Η κορύφωση της ώριμης περιόδου

Το έργο ανήκει στον περίφημο κύκλο των Νούφαρων (1904–1909), μέσα από τον οποίο ο Μονέ επαναπροσδιόρισε τη φύση της τοπιογραφίας. Με την κατάργηση του ορίζοντα και την εξάλειψη σταθερών χωρικών σημείων, ο καμβάς γίνεται μια επιφάνεια όπου το νερό, το φως και οι αντανακλάσεις συνυπάρχουν σε μια συνεχώς μεταβαλλόμενη ισορροπία.

Το τετράγωνο φορμά, σπάνιο για τον Μονέ, ενισχύει την αίσθηση εμβύθισης. Ο θεατής δεν «βλέπει» το τοπίο· βρίσκεται μέσα σε αυτό. Το έργο θεωρείται κομβικό για την εξέλιξη της αφηρημένης τέχνης του 20ού αιώνα.

Camille assise sur la plage à Trouville (1870): Η τρυφερή αρχή

Το πορτρέτο της Καμίλ, της πρώτης συζύγου του Μονέ, αποτελεί ένα από τα ελάχιστα έργα με θέμα την ίδια που έχουν εμφανιστεί ποτέ στη διεθνή αγορά. Ζωγραφισμένο το καλοκαίρι του 1870, λίγο πριν τον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο, αποπνέει ηρεμία και προσωπική οικειότητα, μακριά από τις πολιτικές εντάσεις της εποχής.

Το έργο παρέμεινε στη συλλογή του Μονέ μέχρι το 1875, όταν το απέκτησε ο ποιητής και κριτικός Émile Blémont, ένας από τους πρώτους υποστηρικτές του Ιμπρεσιονισμού.

Έχει εκτεθεί δημόσια μόνο μία φορά, στο Παρίσι το 1970, και ποτέ μέχρι σήμερα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η σημασία της δημοπρασίας

Η Sotheby’s παρουσιάζει δύο έργα που συνοψίζουν την καλλιτεχνική διαδρομή του Μονέ: από την ανθρώπινη, συναισθηματική ματιά των πρώτων χρόνων έως την επαναστατική, σχεδόν αφηρημένη προσέγγιση της ώριμης περιόδου.

Η εκτίμηση των Nymphéas στα 30–40 εκατ. λίρες αποτελεί ιστορικό ρεκόρ για τον Μονέ στην Ευρώπη και αναμένεται να προσελκύσει διεθνές ενδιαφέρον συλλεκτών.