Η «Επιταγή»: Η αληθινή ιστορία που μετατρέπεται σε θεατρική μαρτυρία μνήμης και αντίστασης

Μια παράσταση για τον πόλεμο, την προδοσία και την ακατάλυτη δύναμη της ανθρώπινης αντοχής, έρχεται να θυμίσει πως η μνήμη δεν είναι απλώς ένα ίχνος, αλλά μια πράξη αντίστασης. Η «Επιταγή», η νέα παραγωγή της Happy Productions στο Θέατρο Άνεσις, ανοίγει ένα παράθυρο σε μια αληθινή ζωή που δοκιμάστηκε από τον πόλεμο, την προδοσία και την ανάγκη να επιβιώσει κανείς μέσα στο σκοτάδι. Είναι ένα έργο που δεν αναπαριστά απλώς την Ιστορία — την αναπνέει.

Μια αληθινή ιστορία από την Κατοχή στη σκηνή του Άνεσις

Η παράσταση, σε κείμενο και σκηνοθεσία της Φωτεινής Νταφοπούλου, βασίζεται στη συγκλονιστική μαρτυρία της Εύας, μιας γυναίκας που βρέθηκε από την ασφάλεια μιας ελληνικής επαρχιακής πόλης στο κέντρο της ναζιστικής θηριωδίας. Η σύλληψή της από τις γερμανικές αρχές και η μεταφορά της σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας της Siemens στη Βιέννη σηματοδοτούν μια πορεία βίαιης ενηλικίωσης, που η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δοκιμάζεται καθημερινά.

Δύο Εύες, μία ζωή: η μνήμη ως σκηνικό

Στη σκηνή συναντώνται δύο εκδοχές της ίδιας γυναίκας: η νεαρή Εύα που παλεύει να επιβιώσει και η ηλικιωμένη Εύα που, δεκαετίες αργότερα, καλείται να αντιμετωπίσει ξανά το παρελθόν όταν ένα έγγραφο από τη Βιέννη ανασύρει μνήμες που νόμιζε πως είχαν σιωπήσει. Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο τότε και το τώρα, υφαίνοντας μια αφήγηση όπου η μνήμη γίνεται πρωταγωνιστής.

Από την αγριότητα του πολέμου στη δύναμη της ποίησης

Παρά τη βία, την εξάντληση και τις απώλειες, η Εύα δεν χάνει ποτέ την πίστη της στη ζωή. Το χιούμορ, η ποίηση και η εσωτερική της αντοχή λειτουργούν ως αντίβαρο στη φρίκη. Η «Επιταγή» δεν είναι απλώς μια ιστορία επιβίωσης· είναι μια αντιπολεμική κραυγή που υπενθυμίζει πως πίσω από κάθε ιστορικό γεγονός υπάρχουν άνθρωποι, πρόσωπα, αναμνήσεις.

Μουσική, εικόνα και θεατρική ποίηση

Η πρωτότυπη μουσική του Νίκου Πλατύραχου και το οπτικό υλικό του Γιώργου Κουρμούζα δημιουργούν ένα πολυεπίπεδο σκηνικό σύμπαν, που η πραγματικότητα και η μνήμη συνυπάρχουν. Η παράσταση μετατρέπει την προσωπική ιστορία σε συλλογική εμπειρία, σε μια τελετουργία μνήμης που αφορά όλους.

Πρωταγωνιστούν

Μάρω Χαραλαμπίδου

Χρύσα Ρώμα

Συντελεστές  

Κείμενο – Σκηνοθεσία – Σκηνική Επιμέλεια: Φωτεινή Νταφοπούλου

Πρωτότυπη Μουσική: Νίκος Πλατύραχος

Video: Γιώργος Κουρμούζας

Early Bird Προσφορά

Εισιτήρια στα 9€ με τον κωδικό anesis9.

Λέξεις‑κλειδιά (SEO)

Κείμενο για Social Media (Facebook/Instagram)

Η «Επιταγή» στο Θέατρο Άνεσις δεν είναι απλώς μια παράσταση· είναι μια αληθινή ιστορία που ζητά να ειπωθεί.

Η ζωή της Εύας, από την Κατοχή και τα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας της Βιέννης μέχρι τη δύναμη της μνήμης δεκαετίες αργότερα, γίνεται μια συγκλονιστική θεατρική μαρτυρία.

Με τη σκηνοθετική υπογραφή της Φωτεινής Νταφοπούλου, πρωτότυπη μουσική του Νίκου Πλατύραχου και δύο εξαιρετικές ερμηνείες, η παράσταση φωτίζει την ανθρώπινη αντοχή μέσα στο σκοτάδι της Ιστορίας.

Hashtags (ελληνικά)

#Επιταγή #ΘέατροΆνεσις #HappyProductions #ΑληθινήΙστορία #Κατοχή #ΑντιπολεμικόΘέατρο #Μνήμη #ΕλληνικόΘέατρο #Πρεμιέρα #Αθήνα #Θέατρο2026 #Πολιτισμός

Πώς αλλάζει η εποχή των Μπιενάλε: Από την παγκόσμια άνθηση στην ανάγκη για ένα νέο μοντέλο διεθνούς έκθεσης

Η μορφή της διεθνούς μπιενάλε, που γεννήθηκε στη Βενετία το 1895 και εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο, βρίσκεται σήμερα σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Καθώς οι πολιτιστικοί θεσμοί επαναπροσδιορίζουν τον ρόλο τους σε μια εποχή κλιματικής κρίσης, τεχνολογικών μετασχηματισμών και κορεσμού του θεσμού, τίθεται το ερώτημα: μπορεί η μπιενάλε να εξελιχθεί ή οδεύει προς την εξάντληση;

Από τους τροβαδούρους στις μαγικές προβολές: Πώς πεθαίνουν τα καλλιτεχνικά είδη

Η ιστορία της τέχνης δείχνει ότι κάθε μορφή έκφρασης εξαρτάται από τις δομές που τη στηρίζουν. Οι μεσαιωνικοί τροβαδούροι εξαφανίστηκαν όταν χάθηκαν τα φεουδαρχικά συστήματα που τους προστάτευαν. Οι μαγικές προβολές του 17ου αιώνα έσβησαν με την έλευση του κινηματογράφου.

Όπως σημειώνει το κείμενο, τα καλλιτεχνικά είδη συχνά φτάνουν σε ένα σημείο «ολοκλήρωσης» — δεν εξαφανίζονται απαραίτητα, αλλά συνεχίζουν υπό το βάρος της αίσθησης ότι ανήκουν σε μια προηγούμενη εποχή.

Η γέννηση και η παγκόσμια εξάπλωση της μπιενάλε

Η Βενετία του 1895 αποτέλεσε το σημείο εκκίνησης ενός θεσμού που σήμερα έχει εξαπλωθεί σε δεκάδες χώρες, συχνά λειτουργώντας ως εργαλείο πολιτιστικής πολιτικής, τουρισμού και αστικής προβολής.

Στις δεκαετίες του 1990 και 2000, οι μπιενάλε έγιναν σύμβολο της παγκοσμιοποίησης: νέες διοργανώσεις εμφανίστηκαν σε πόλεις όπως η Αβάνα και το Γιοχάνεσμπουργκ, προτείνοντας ένα πολυκεντρικό, μη δυτικοκεντρικό μοντέλο τέχνης.

Η επιρροή θεωρητικών όπως ο Édouard Glissant ενίσχυσε την ιδέα της «σχέσης» και της πολιτισμικής αλληλεπίδρασης, μετατρέποντας τις μπιενάλε σε χώρους όπου η διαφορά δεν οδηγεί σε σύγκρουση αλλά σε δημιουργικότητα.

Η εποχή του «φεστιβαλισμού» και η κόπωση του θεσμού

Μετά το 1999, η κριτική προς τους επιμελητές που λειτουργούσαν ως «μετα-καλλιτέχνες» εντάθηκε. Ο κριτικός Peter Schjeldahl εισήγαγε τον όρο «festivalism», περιγράφοντας έργα που παράγονται για γρήγορη κατανάλωση, χωρίς βαθύτερη κριτική αξία.

Παράλληλα, η υπερπληθώρα μπιενάλε δημιούργησε ένα αίσθημα κορεσμού. Όπως σημειώνει ο συγγραφέας του άρθρου, ακόμη και οι πιο ενεργοί επιμελητές της εποχής άρχισαν να αισθάνονται ότι το μοντέλο είχε φτάσει στα όριά του.

Η κλιματική κρίση και το τέλος της ατέρμονης μετακίνησης

Οι μπιενάλε βασίζονται σε ένα μοντέλο συνεχούς διεθνούς μετακίνησης έργων, καλλιτεχνών και κοινού. Σήμερα, με την κλιματική κρίση σε πλήρη εξέλιξη, αυτό το μοντέλο θεωρείται ολοένα και πιο προβληματικό.

Το άρθρο θέτει το ερώτημα: Μπορούμε να φανταστούμε νέες μορφές διεθνούς καλλιτεχνικής ανταλλαγής που δεν βασίζονται σε αεροπλάνα και μεταφορές υψηλού αποτυπώματος;

Προς ένα νέο υβριδικό μέλλον: Μικτή πραγματικότητα και πολυκεντρικές εκθέσεις

Ο συγγραφέας προτείνει ότι η λύση ίσως βρίσκεται σε τεχνολογίες μικτής πραγματικότητας και χωρικής υπολογιστικής. Παραδείγματα όπως η VR εγκατάσταση Voice of Void του Ho Tzu Nyen δείχνουν πώς πολλαπλά κοινά σε διαφορετικές πόλεις μπορούν να μοιραστούν την ίδια εμπειρία σε πραγματικό χρόνο.

Έτσι, οι μπιενάλε θα μπορούσαν να εξελιχθούν σε δικτυωμένες, πολυκεντρικές εκθέσεις, όπου η φυσική παρουσία συνδυάζεται με ψηφιακή συμμετοχή.

 Η μπιενάλε δεν πεθαίνει — μεταμορφώνεται

Όπως δεν εξαφανίστηκαν εντελώς οι τροβαδούροι ή οι μαγικές προβολές, έτσι και η μπιενάλε δεν φαίνεται καταδικασμένη να χαθεί.

Αντίθετα, μπορεί να μεταλλαχθεί σε μια νέα μορφή τέχνης, προσαρμοσμένη στις τεχνολογικές και οικολογικές ανάγκες της εποχής μας. Η ανάγκη για διεθνή διάλογο, κοινή εμπειρία και φυσική συνύπαρξη παραμένει σταθερή — και ίσως αποτελέσει τη βάση για το επόμενο μεγάλο βήμα του θεσμού.

ΠΗΓΗ: https://www.artforum.com/

Μικρές Ιεροτελεστίες της Άνοιξης: Ένα ρέκβιεμ από το μέλλον στο Λόφος Art Project

Η Άνοιξη γίνεται τελετουργία, μνήμη και προαίσθηση. Στο Λόφος Art Project, η φύση μεταμορφώνεται σε σκηνή όπου ο μικρόκοσμος ψιθυρίζει ιστορίες, και η σύγχρονη τέχνη συνομιλεί με ένα μέλλον που μοιάζει ήδη χαμένο. Η έκθεση «Μικρές Ιεροτελεστίες της Άνοιξης – Ένα Ρέκβιεμ από το Μέλλον» ανοίγει έναν χώρο περισυλλογής, συγκίνησης και οικολογικής συνείδησης.

Έναρξη με φωτογραφία μικρόκοσμου και ζωντανή περφόρμανς

Το Σάββατο 18 Απριλίου 2026 εγκαινιάζεται η έκθεση φωτογραφίας του βραβευμένου φωτογράφου Παναγιώτη Δαλαγιώργου, αφιερωμένη στον φυσικό μικρόκοσμο. Η έκθεση πλαισιώνεται από ομαδική παρουσίαση σύγχρονης τέχνης, ενώ στα εγκαίνια θα παρουσιαστεί περφόρμανς του Παναγιώτη Λεζέ και θα τραγουδήσει ο κόντρα τενόρος Γιάννης Ρενδούμης. Η έκθεση διαρκεί έως την 1η Μαΐου 2026 και περιλαμβάνει ζωγραφική, φωτογραφία, υφαντά και εγκαταστάσεις.

Η φύση ως πυξίδα ελπίδας

Το κεντρικό αφήγημα της έκθεσης τοποθετεί τον άνθρωπο σε μια έκκεντρη, ταπεινή θέση μέσα στη φύση. Δεν επεμβαίνει, δεν αλλοιώνει, δεν κυριαρχεί. Απλώς παρατηρεί και μαθαίνει.

Η ανοιξιάτικη φύση λειτουργεί ως αντίβαρο στον ανθρώπινο παραλογισμό, ως υπενθύμιση ότι η συνύπαρξη με το μικρό και το μεγάλο, το ορατό και το αόρατο, το υλικό και το άυλο, είναι πράξη σεβασμού και επιβίωσης.

Ο μικρόκοσμος μέσα από τον φακό του Παναγιώτη Δαλαγιώργου

Ο Δαλαγιώργος παρακολουθεί τον μικρόκοσμο με την ακρίβεια φυσιοδίφη και την ευαισθησία καλλιτέχνη. Τα μικροσκοπικά πλάσματα που φωτογραφίζει μοιάζουν να τελούν ιεροτελεστίες καθημερινότητας, φέροντας τη μεγαλοπρέπεια μιας αρχέγονης φυλής από την οποία ο άνθρωπος έχει αποκοπεί.

Οι εικόνες του λειτουργούν σαν εύρημα από το μέλλον: σαν να ανακαλύπτει κάποιος σε ένα καταφύγιο έναν θησαυρό από μια ανέγγιχτη φύση που δεν υπάρχει πια.

Ένα ποιητικό αφήγημα για την απώλεια και την ανάσταση

Το κείμενο της έκθεσης συνομιλεί με την ποίηση του Νίκου Καρούζου, ανακαλώντας την άνοιξη ως τραγωδία και λύτρωση μαζί.

Η φύση γίνεται ρέκβιεμ και υπόσχεση, μια υπενθύμιση ότι η ομορφιά μπορεί να επιβιώσει ακόμη και μέσα στην απειλή.

Η έκθεση θα φιλοξενεί και περφόρμανς από τον Παναγιώτη Λεζέ και μουσική παρουσίαση από τον κοντρα τενόρο Γιάννη Ρενδούμη, ενώ η επιμέλεια ανήκει στη Φαίη Τζανετουλάκου.

Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες

(αλφαβητικά)

Δημήτριος Αντωνίτσης – εγκατάσταση

Παναγιώτης Λεζές – ζωγραφική

Αγγελική Λόη – μεικτή τεχνική

Νίκος Μεταξιώτης – φωτογραφία

Γιώργος Όιμπακ – ζωγραφική

Σαμσών Ρακάς – ζωγραφική

Βασιλική Σαγκιώτη – φωτογραφία

Έρη Γεωργία Σκυργιάννη – φωτογραφία

Ελένη Τόπα – υφαντό

Βασιλική Τσιμούρτου – κέντημα

Σοφία Φωτιάδου – ζωγραφική

Επιμέλεια: Φαίη Τζανετουλάκου

Βιογραφικό Παναγιώτη Δαλαγιώργου

Ο φωτογράφος, με καταγωγή από τα Σέρβια Κοζάνης, ειδικεύεται στη φωτογραφία φύσης και μικρόκοσμου. Έχει διακριθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς και έχει εκθέσει έργα του σε Αθήνα, Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Ταϊπέι κ.ά. Φωτογραφίες του έχουν δημοσιευθεί σε διεθνή μέσα όπως το BBC και ο The Guardian.

Η δουλειά του επιδιώκει να αναδείξει την αξία των μικρών μορφών ζωής και να ευαισθητοποιήσει το κοινό σε περιβαλλοντικά ζητήματα.

Πληροφορίες

Χώρος: Λόφος Art Project, Βελβενδού 39, Κυψέλη

Διάρκεια: έως 1η Μαΐου 2026

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη–Κυριακή, 18:00–21:00

Είσοδος: Ελεύθερη

Website: www.lofosartproject.com

Η Τέχνη ως Αντίσταση: Η έκθεση «Resistance» στο New Bedford Art Museum αποκαλύπτει τη δύναμη της πολιτικής εικόνας

 

Η τέχνη και η πολιτική συναντιούνται ξανά — όχι ως αντίπαλοι, αλλά ως δύο δυνάμεις που αλληλοτροφοδοτούνται. Στην έκθεση «Resistance: Cultural and Political Narratives in Mexican Art» στο New Bedford Art Museum, η εικόνα γίνεται όπλο, η μνήμη γίνεται μαρτυρία και η δημιουργία μετατρέπεται σε πράξη αντίστασης.

Η τέχνη δεν είναι ουδέτερη

Πριν καν φτάσει κανείς στα έργα, η έκθεση υπενθυμίζει κάτι θεμελιώδες: η τέχνη δεν είναι μόνο τοπίο, πορτρέτο ή αισθητική άσκηση. Είναι και απάντηση στην αδικία, στην καταπίεση, στη βία. Από τον Γκόγια και τον Ντελακρουά μέχρι τον Πικάσο και τον Μπάνκσι, η ιστορία της τέχνης είναι γεμάτη στιγμές όπου η εικόνα γίνεται κραυγή.

Η έκθεση στο New Bedford Art Museum συνεχίζει αυτή την παάδοση, παρουσιάζοντας έργα που δεν φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα τον φασισμό, την κρατική βία, την κοινωνική αδικία.

«Trump Cockroach»: Η σάτιρα ως πολιτικό σχόλιο

Το πρώτο έργο που αντικρίζει ο επισκέπτης είναι το «Trump Cockroach» από τη σειρά «Fascist Cockroaches» του συλλογικού Subterráneos. Ένα λινογραφικό έντομο με χειροπέδες, βόμβα και μια γραβάτα με σβάστικα, κολλημένο σε φωτεινό πορτοκαλί τοίχο. Ένα έργο που έγινε σημείο φωτογράφισης για τους επισκέπτες — και όχι τυχαία.

Ο δημιουργός, Μάριο Γκουσμάν, παρουσιάζει επίσης το πιο παραδοσιακό «Portrait of Lucio Cabañas», αφιερωμένο στον θρυλικό Μεξικανό αντάρτη που έγινε λαϊκός ήρωας.

Μυθολογίες, μνήμες και κρατική βία

Από την οροφή κρέμονται τεράστια υφασμάτινα λινοτυπικά έργα, δημιουργίες του συλλογικού Subterráneos. Το «The Wixarika» του Έρικ Πόζος Βάσκες παρουσιάζει μια οικογένεια της αρχαίας φυλής Huichol, συνδέοντας την παράδοση με τη σύγχρονη πολιτική αφήγηση.

Ο ίδιος καλλιτέχνης υπογράφει το συγκλονιστικό «Terrorismo de Estado»: ένας άνδρας διάτρητος από σφαίρες, μια γυναίκα με λουλούδια, ένας άνδρας που ουρλιάζει στον ουρανό. Ένα έργο που θέτει το ερώτημα: «Κρατική τρομοκρατία — θα μπορούσε να συμβεί εδώ;»

Φασισμός, σύνορα και επιτήρηση

Ο Εμίλιο Γκονσάλες παρουσιάζει το «Although fascism dresses as the people, fascism remains», με μια κρανιοκέφαλη φιγούρα σε εξοπλισμό καταστολής.

Η Αντέλα Γκολντμπαρντ, σε συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες, δημιουργεί τη σειρά «Night Vision»στο «Coyote», ο θεατής βλέπει μέσα από το σκοπευτικό ενός όπλου,  στο «La linea II», άνθρωποι σκαρφαλώνουν σε έναν τοίχο, χωρίς να γνωρίζουν ότι παρακολουθούνται.

Από τον Κερούακ στα σκουπίδια της Route 85

Το έργο «They probably, off the road…» της Γκολντμπαρντ και της Μαρσέλα Ορτέγκα αποτελεί μέρος ενός μεγαλύτερου πρότζεκτ βασισμένου στο On the Road του Κερούακ. Οι δύο καλλιτέχνιδες συνέλεξαν αντικείμενα από χωματερές και τα μετέτρεψαν σε γλυπτά, φωτισμένα από τα φώτα ενός φορτηγού. Μια άσκηση πάνω στα όρια μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας.

Κεραμικά σώματα, υβρίδια ζώων και μια δόση χιούμορ

Η Ρενάτα Κασσιάνο Άλβαρεζ παρουσιάζει κεραμικά έργα που μοιάζουν με σώματα και αγγεία, «μνήμη της γης» όπως τα αποκαλεί.

Η «Resistance» είναι μια έκθεση δυνατή, απρόβλεπτη και απολύτως αναγκαία. Η επιμέλεια είναι άψογη και η θεματική της επίκαιρη όσο ποτέ: η τέχνη και η πολιτική δεν ήταν ποτέ χωριστές — και δεν θα είναι ποτέ.

Η έκθεση παρουσιάζεται στο New Bedford Art Museum έως τις 31 Μαΐου.

Φρίντα Κάλο & Λέο Ματίς: Μια διπλή ματιά στην ψυχή της καλλιτέχνιδας στο Μιλάνο

Φωτογραφικά ντοκουμέντα αποκαλύπτουν την ανθρώπινη, καθημερινή και καλλιτεχνική διάσταση της Φρίντα Κάλο. Η Φρίντα Κάλο υπήρξε μια από τις πιο αναγνωρίσιμες καλλιτεχνικές φωνές του 20ού αιώνα, μια γυναίκα που μετέτρεψε τον πόνο σε εικόνα και την ταυτότητα σε τέχνη. Ο φωτογράφος Λέο Ματίς ήταν από τους λίγους που κατάφεραν να συλλάβουν όχι τον μύθο, αλλά την αληθινή γυναίκα πίσω από αυτόν — και αυτή η συνάντηση ζωντανεύει ξανά στο Μιλάνο.

Η έκθεση στην Artcurial Μιλάνου

Από 15 έως 24 Απριλίου 2026, η Artcurial παρουσιάζει την έκθεση Frida Kahlo & Leo Matiz. One Gaze, Two Souls, σε επιμέλεια της Paola Colombari και σε συνεργασία με το Leo Matiz Foundation της Πόλης του Μεξικού. Η έκθεση συγκεντρώνει ένα σημαντικό σύνολο φωτογραφιών που ο Ματίς τράβηξε μεταξύ 1940 και 1948 στο Κογιοακάν, τη γειτονιά όπου η Φρίντα γεννήθηκε, μεγάλωσε και δημιούργησε το μεγαλύτερο μέρος του έργου της.

Ο Λέο Ματίς (1917–1998), ένας από τους σημαντικότερους Κολομβιανούς φωτογράφους του 20ού αιώνα, βρέθηκε στο Μεξικό σε μια περίοδο καλλιτεχνικής άνθησης. Η γνωριμία του με τη Φρίντα Κάλο εξελίχθηκε σε φιλία, επιτρέποντάς του να την αποτυπώσει με τρόπο άμεσο, αυθεντικό και βαθιά ανθρώπινο.

Η Φρίντα μέσα από το βλέμμα του Ματίς

Οι φωτογραφίες παρουσιάζουν μια Φρίντα πέρα από τον πόνο και τις αναπηρίες που σημάδεψαν τη ζωή της. Ο Ματίς καταγράφει στιγμές καθημερινότητας, εκφράσεις αυθορμητισμού, αλλά και τη χαρακτηριστική ένταση του βλέμματός της. Η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στους δύο δημιουργούς επιτρέπει στον φωτογράφο να αποτυπώσει όχι μόνο την εικόνα, αλλά και την εσωτερική της δύναμη.

Η έκθεση αναδεικνύει τον διάλογο ανάμεσα στις δύο καλλιτεχνικές γλώσσες: η ζωγραφική της Φρίντα, που μετατρέπει το σώμα και τον πόνο σε ταυτότητα, και η φωτογραφία του Ματίς, που αναζητά την ανθρώπινη αλήθεια πίσω από το σύμβολο. Το αποτέλεσμα είναι ένα διπλό πορτρέτο, όπου δύο ψυχές συναντιούνται μέσα από δύο διαφορετικά μέσα.

Διεθνές ενδιαφέρον για τη Φρίντα Κάλο το 2026

Το 2026 αποτελεί χρονιά-ορόσημο για την καλλιτέχνιδα, καθώς δύο μεγάλα μουσεία παρουσιάζουν εκθέσεις αφιερωμένες στη ζωή και το έργο της: το MoMA Νέας Υόρκης με την έκθεση Frida and Diego: The Last Dream (21 Μαρτίου – 12 Σεπτεμβρίου 2026) και η Tate Modern Λονδίνου με την έκθεση Frida: The Making of an Icon (25 Ιουνίου 2026 – 4 Ιανουαρίου 2027).

Στο MoMA θα παρουσιαστεί και επιλογή φωτογραφιών του Λέο Ματίς, επιβεβαιώνοντας τη σημασία του έργου του στη διεθνή κατανόηση της προσωπικότητας της Φρίντα.