Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

«On the Road»: Ο Γιάννης Στεμπίλης μετατρέπει τη μνήμη, την ποπ κουλτούρα και τα ευρήματα του δρόμου σε εικαστική διαδρομή



Ένα πολυεπίπεδο εικαστικό ταξίδι ανάμεσα στην ιστορία, τη μαζική κουλτούρα, τη μνήμη και την αστική καθημερινότητα παρουσιάζει ο Γιάννης Στεμπίλης μέσα από τη νέα του έκθεση με τίτλο «On the Road». Η έκθεση παρουιάζεται στην Art Zone 42 από τις 19 Νοεμβρίου έως τις 5 Δεκεμβρίου 2026, αναπτύσσοντας μια αφήγηση που εξερευνά τις διαδρομές των εικόνων, των προσώπων και των πολιτισμικών συμβόλων μέσα στον χρόνο.








Ένα εικαστικό σύμπαν από εικόνες, μνήμη και ανατροπές


Στο «On the Road», ο Γιάννης Στεμπίλης δημιουργεί ένα ιδιαίτερο εικονογραφικό περιβάλλον που ιστορικές προσωπικότητες, κινηματογραφικοί ήρωες, μορφές της λαϊκής κουλτούρας και προσωπικές αναφορές συνυπάρχουν σε απρόσμενες συναντήσεις. Με όχημα το χιούμορ, την ειρωνεία και τη διαρκή αναμέτρηση ανάμεσα στο «υψηλό» και το «λαϊκό», ο καλλιτέχνης καλεί τον θεατή να επανεξετάσει την έννοια της πολιτισμικής μνήμης. Οι ήρωες της ιστορίας, της τέχνης, του κινηματογράφου και της μουσικής αποδεσμεύονται από το αρχικό τους πλαίσιο και αποκτούν νέους ρόλους μέσα σε ένα σύγχρονο, πολυσυλλεκτικό αφήγημα.


Η βιωσιμότητα ως δημιουργικό εργαλείο


Αφετηρία της έκθεσης αποτελεί το ίδιο το υλικό πάνω στο οποίο εξελίσσεται η εικαστική δράση. Χαρτόκουτες, συσκευασίες και αντικείμενα που έχουν περισυλλεγεί από τον δρόμο αποκτούν νέα ζωή ως έργα τέχνης και μετατρέπονται σε φορείς νέων αφηγήσεων.





Οι φθορές, οι πτυχώσεις, τα τυπογραφικά σημάδια και οι κωδικοί των υλικών παραμένουν ορατά και λειτουργούν ως τεκμήρια μιας προηγούμενης χρήσης. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο καλλιτέχνης αναδεικνύει ζητήματα βιωσιμότητας και οικολογικής συνείδησης, μετατρέποντας το απορριπτέο σε πολύτιμο.
Η προσέγγιση αυτή παραπέμπει στις πρωτοποριακές πρακτικές του Robert Rauschenberg, ενώ παράλληλα συνομιλεί με τη γραφιστική γλώσσα και την αισθητική της Pop Art.


Όταν ο Θανάσης Βέγγος συναντά τον Bruce Lee


Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της έκθεσης είναι οι απρόσμενες «συναντήσεις» προσώπων που προέρχονται από διαφορετικές εποχές, κοινωνίες και πολιτισμικά περιβάλλοντα Ο Θανάσης Βέγγος, ο Bruce Lee και ο Pier Paolo Pasolini συνυπάρχουν σε ένα εικαστικό πεδίο που η κοινωνική κριτική, η πολιτική σκέψη και η λαϊκή κουλτούρα διασταυρώνονται. Παράλληλα, η αναπάντεχη συνύπαρξη του Κώστα Γκουσγκούνη με τις ιστορικές μορφές της Σχολής του Fontainebleau θέτει ερωτήματα γύρω από την έννοια του ερωτισμού, της αισθητικής και της κοινωνικής πρόσληψης της εικόνας. Ο Pasolini, ο Notorious B.I.G., ο Απόστολος Σουγκλάκος, η Aretha Franklin, οι αναφορές στον Jean-Michel Basquiat και τον Ηλία Πετρόπουλο συνθέτουν ένα πολύχρωμο πολιτισμικό μωσαϊκό που αμφισβητεί στερεότυπα και καταργεί συμβατικές κατηγοριοποιήσεις.



Από τον Λουκάνικο στους αφανείς πρωταγωνιστές


Ιδιαίτερη θέση στην έκθεση κατέχουν πρόσωπα του προσωπικού περιβάλλοντος του καλλιτέχνη, αλλά και μορφές που έχουν χαραχθεί στη συλλογική μνήμη. Ανάμεσά τους εμφανίζεται ο Λουκάνικος, ο εμβληματικός σκύλος των αθηναϊκών διαδηλώσεων, μαζί με ανώνυμους σκύλους, οικογενειακά πρόσωπα και παιδικές μορφές. Μέσα από αυτές τις παρουσίες ο Στεμπίλης θέτει ένα διαχρονικό ερώτημα: ποιος αποφασίζει ποια πρόσωπα αξίζουν να περάσουν στην ιστορία και ποια θα παραμείνουν στην αφάνεια;


Μια έκθεση για τη ρευστότητα της μνήμης


Το «On the Road» δεν επιχειρεί να ανακατασκευάσει το παρελθόν ούτε να προτείνει μία μοναδική αλήθεια. Αντίθετα, δημιουργεί έναν κόσμο όπου οι εικόνες μετακινούνται ελεύθερα, οι ταυτότητες επαναπροσδιορίζονται και τα πολιτισμικά σύμβολα αποκτούν νέες σημασίες.


Μέσα από ένα πολυδιάστατο και συχνά σουρεαλιστικό εικαστικό αφήγημα, ο Γιάννης Στεμπίλης προσκαλεί το κοινό να αναλογιστεί τι είναι τελικά η ιστορία, η μνήμη και ο ίδιος ο πολιτισμός σε μια εποχή συνεχών μετασχηματισμών.




Dolce & Gabbana και Μουσείο Μπενάκη ενώνουν δυνάμεις για την ανάδειξη της κοινής πολιτιστικής κληρονομιάς Ελλάδας και Ιταλίας




Μια σημαντική πολιτιστική συνεργασία με διεθνή ακτινοβολία εγκαινιάζουν ο οίκος μόδας Dolce & Gabbana και το Μουσείο Μπενάκη, θέτοντας στο επίκεντρο την κοινή πολιτιστική κληρονομιά Ελλάδας και Ιταλίας. Η τριετής σύμπραξη φιλοδοξεί να αναδείξει τους ιστορικούς δεσμούς των δύο χωρών μέσα από δράσεις που συνδέουν την τέχνη, τη χειροτεχνία, τις παραδόσεις και τη σύγχρονη δημιουργία.


                                 


Η ανακοίνωση της συνεργασίας αντλεί έμπνευση από έναν αρχαίο ελληνικό μύθο που ενώνει συμβολικά τις δύο πλευρές της Μεσογείου. Πρόκειται για την ιστορία μιας νύμφης που, διασχίζοντας υπόγεια τη γη από έναν ποταμό της Αρκαδίας, αναδύθηκε ξανά ως πηγή στη Σικελία.


Ο συμβολισμός αυτός αποτυπώνει τη διαχρονική πολιτιστική επικοινωνία ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία, μια σχέση που διαμορφώθηκε μέσα από το εμπόριο, την τέχνη και την ανταλλαγή ιδεών. Από τα αρχαία ερυθρόμορφα αγγεία και τα μωσαϊκά έως τη μεταξουργία, τη χρυσοχοΐα και τις παραδοσιακές τεχνικές χειροτεχνίας, οι δύο χώρες μοιράζονται ένα κοινό πολιτισμικό αποτύπωμα που παραμένει ζωντανό μέχρι σήμερα.


Τι προβλέπει η τριετής συνεργασία


Κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών ετών, οι δύο οργανισμοί θα αναπτύξουν ένα ευρύ πρόγραμμα κοινών πρωτοβουλιών με στόχο τη διαφύλαξη και προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς της Μεσογείου.


Οι δράσεις θα επικεντρωθούν στην ανάδειξη των τεχνών, της παραδοσιακής χειροτεχνίας, της πολιτιστικής δημιουργίας και των τοπικών εθίμων που διαμόρφωσαν την ταυτότητα των δύο λαών. Παράλληλα, η συνεργασία φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, μεταφέροντας στις νεότερες γενιές τις αξίες, τις γνώσεις και τις δεξιότητες που συνθέτουν τον μεσογειακό πολιτισμό.


Η μεσογειακή αισθητική της Dolce & Gabbana


Ο διεθνής οίκος Dolce & Gabbana, που ιδρύθηκε το 1985 από τους Domenico Dolce και Stefano Gabbana, έχει συνδέσει την ταυτότητά του με την ιταλική παράδοση, την αυθεντική χειροτεχνία και την αισθητική της Μεσογείου. Οι συλλογές του αντλούν συχνά έμπνευση από την ιστορία, τη λαϊκή τέχνη, τη θρησκευτική εικονογραφία και τα παραδοσιακά στοιχεία της Νότιας Ιταλίας, μετατρέποντας την πολιτιστική κληρονομιά σε σύγχρονη δημιουργική έκφραση.


Το Μουσείο Μπενάκη ως διεθνής πολιτιστικός κόμβος


Από την άλλη πλευρά, το Μουσείο Μπενάκη αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς οργανισμούς της Ελλάδας και της Ευρώπης. Ιδρύθηκε το 1930 από τον Αντώνη Μπενάκη και σήμερα διαθέτει ένα πολυσχιδές δίκτυο μουσείων, αρχείων, ερευνητικών τμημάτων και εργαστηρίων συντήρησης.


Με επτά παραρτήματα, τέσσερα αρχειακά τμήματα και εμβληματικούς χώρους πολιτισμού, όπως η Οικία Patrick και Joan Leigh Fermor στην Καρδαμύλη και η ιστορική μονάδα μεταξουργίας, το Μουσείο Μπενάκη διατηρεί ενεργό διάλογο ανάμεσα στην ελληνική παράδοση και τις σύγχρονες διεθνείς πολιτιστικές εξελίξεις.


Μια συνεργασία με βλέμμα στο μέλλον


Η σύμπραξη μεταξύ Dolce & Gabbana και Μουσείου Μπενάκη αναδεικνύει τη δύναμη του πολιτισμού ως γέφυρας μεταξύ λαών και γενεών. Μέσα από κοινές δράσεις και πρωτοβουλίες, οι δύο φορείς επιδιώκουν να φωτίσουν τη βαθιά πολιτιστική σχέση Ελλάδας και Ιταλίας, αναδεικνύοντας παράλληλα τη σημασία της προστασίας και διατήρησης της μεσογειακής πολιτιστικής κληρονομιάς σε μια εποχή ταχύτατων αλλαγών.





Κρήτη και χαρτογραφία στο επίκεντρο νέας διάλεξης στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου




Μία ξεχωριστή διάλεξη αφιερωμένη στην ιστορία της χαρτογραφίας και στις τεχνολογίες που διαμόρφωσαν την απεικόνιση της Κρήτης στους πρώιμους νεότερους χρόνους φιλοξενεί το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026. Η εκδήλωση εντάσσεται στο παράλληλο πρόγραμμα της περιοδικής έκθεσης «Στη μέση του κόσμου. Η Κρήτη στην ευρωπαϊκή χαρτογραφία από τον 16ο έως τον 18ο αιώνα, αναπαραστάσεις και ταυτότητες».


Η Κρήτη ως γεωγραφικό και ιστορικό σταυροδρόμι


Κεντρική ομιλήτρια της εκδήλωσης θα είναι η Δρ. Ελένη Γκαδόλου, Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός και διδάκτωρ Γεωγραφίας με εξειδίκευση στην ιστορική χαρτογραφία. Μέσα από την ομιλία της θα αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο της γεωγραφίας στη διαμόρφωση της ιστορικής πορείας της Κρήτης, ενός τόπου που διαχρονικά αποτέλεσε σημείο αναφοράς για εμπορικές, πολιτικές και πολιτιστικές διαδρομές στη Μεσόγειο.


Η διάλεξη θα εξετάσει τον τρόπο με τον οποίο οι χαρτογράφοι των 16ου έως 18ου αιώνα αποτύπωσαν το νησί, φωτίζοντας τη σχέση ανάμεσα στη γεωγραφική γνώση, την εξουσία και την οργάνωση του χώρου.


Από την εμπειρική στη μαθηματική χαρτογράφηση


Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στα γεωδαιτικά εργαλεία και τις τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή των ιστορικών χαρτών της Κρήτης. Η παρουσίαση θα αναδείξει πώς η μέτρηση αποστάσεων και γωνιών, ο προσδιορισμός γεωγραφικών συντεταγμένων, η τριγωνομετρία και η χρήση εξειδικευμένων οργάνων συνέβαλαν στη μετάβαση από την περιγραφική και εμπειρική χαρτογράφηση σε μια πιο επιστημονική και μαθηματική προσέγγιση.


Μέσα από χαρακτηριστικά παραδείγματα χαρτών, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει τις μεθόδους που επέτρεψαν τη μετατροπή του φυσικού χώρου σε ακριβή χαρτογραφική πληροφορία, συμβάλλοντας στην κατανόηση της εξέλιξης της ευρωπαϊκής χαρτογραφίας.


Πληροφορίες εκδήλωσης


Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026, στις 18:30, στην Αίθουσα Διαλέξεων του Αρχαιολογικού Μουσείου Ηρακλείου. Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη, ενώ η διάλεξη θα μεταδοθεί ζωντανά μέσω του καναλιού του Μουσείου στο YouTube.





Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Αναστήλωσαν τον Ναό του Διός Λεψύνου στην αρχαία Εύρωμο επαναφέροντας εκατοντάδες λίθους στις αρχικές τους θέσεις








Σχεδόν δύο χιλιετίες μετά την ανέγερσή του, ο επιβλητικός Ναός του Διός Λεψύνου στην αρχαία πόλη της Ευρώμου αποκτά ξανά την αρχική του μορφή. Έπειτα από πολυετή έρευνα και εργασίες αποκατάστασης, εκατοντάδες αρχιτεκτονικά στοιχεία επέστρεψαν στις θέσεις που κατείχαν κατά τη ρωμαϊκή εποχή, προσφέροντας μια σπάνια εικόνα της αρχικής μεγαλοπρέπειας του μνημείου. Το έργο ολοκληρώθηκε ύστερα από συστηματική καταγραφή και μελέτη περίπου 900 λίθινων μελών, από τα οποία σχεδόν το 70% κατέστη δυνατό να επανατοποθετηθεί.

Πρόκειται για μια τοπική εκδοχή της λατρείας του Δία, χαρακτηριστικό παράδειγμα της σύνθεσης ελληνικών και τοπικών καρικών θρησκευτικών παραδόσεων. Η αρχιτεκτονική του ναού ακολουθεί τα πρότυπα της ελληνορωμαϊκής ναοδομίας, με κορινθιακούς κίονες και μνημειακή μορφή.


Επιστροφή των λίθων στη θέση τους


Ο ναός βρίσκεται κοντά στη σύγχρονη πόλη Μιλάς (Μιλάσα) της επαρχίας Μούγλων και χρονολογείται στον 2ο αιώνα μ.Χ., πιθανότατα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού. Χάρη στη διατήρηση αρκετών από τις αρχικές κολόνες του, αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μνημεία της ρωμαϊκής περιόδου στην αρχαία Καρία.


Οι εργασίες άρχισαν το 2015 με εκτεταμένες αρχιτεκτονικές αποτυπώσεις, αρίθμηση και καταλογογράφηση των σωζόμενων λίθινων στοιχείων. Οι ειδικοί εξέτασαν προσεκτικά κάθε αρχιτεκτονικό μέλος, προσδιορίζοντας τη θέση του στο αρχικό οικοδόμημα και αξιολογώντας αν μπορούσε να τοποθετηθεί ξανά με ασφάλεια. Τα αρχαία υλικά είχαν υποστεί ανεπανόρθωτες φθορές, χρησιμοποιήθηκαν νέοι λίθοι από τοπικά λατομεία μαρμάρου, ώστε να διασφαλιστεί τόσο η στατική επάρκεια όσο και η αισθητική συνοχή του μνημείου.


Ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της αρχαίας Καρίας


Η ολοκλήρωση της αναστήλωσης ακολούθησε μια προηγούμενη φάση παρεμβάσεων που επικεντρώθηκε στη σταθεροποίηση του μνημείου, συμπεριλαμβανομένης της ενίσχυσης των θεμελίων κάτω από τις κολόνες του ναού. Στην τελική του φάση, το πρόγραμμα έδωσε έμφαση τόσο στη διατήρηση των αυθεντικών στοιχείων όσο και στην ανάδειξη της αρχικής αρχιτεκτονικής σύνθεσης.


Η αρχαία πόλη της Ευρώμου


Η Εύρωμος αναπτύχθηκε στους πρόποδες του όρους Κιζίλμπαγιρ, περίπου 12 χιλιόμετρα βόρεια της σημερινής Μιλάς, εξελισσόμενη σε σημαντικό αστικό κέντρο της αρχαίας Καρίας.

Η Εύρωμος  ήταν αρχαία ελληνική πόλη της Καρίας, στη νοτιοδυτική Μικρά Ασία, περιοχή που εγκαταστάθηκαν και αναπτύχθηκαν ελληνικοί πληθυσμοί ήδη από την Αρχαϊκή εποχή.Η πόλη ήταν γνωστή στην αρχαιότητα ως Κύρωμος ή Εύρωμος και συμμετείχε στον ελληνικό πολιτισμικό κόσμο, ενώ κατά περιόδους βρέθηκε υπό την επιρροή των Καρών, των Περσών και αργότερα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των ελληνιστικών βασιλείων. Στα ρωμαϊκά χρόνια συνέχισε να ακμάζει ως ελληνόφωνη πόλη της Μικράς Ασίας.




Εκτός από τον ναό, ο αρχαιολογικός χώρος περιλαμβάνει αγορά, θέατρο, λουτρά, τείχη, νεκροπόλεις και τα κατάλοιπα παρεκκλησίου, στοιχεία που μαρτυρούν τη συνεχή κατοίκηση και τη μεταβαλλόμενη φυσιογνωμία της πόλης μέσα στους αιώνες.


Οι ανασκαφές συνεχίζονται


Οι αρχαιολογικές έρευνες  επεκτείνονται και σε άλλα σημαντικά μνημεία της Ευρώμου, κυρίως στο θέατρο και το συγκρότημα των λουτρών. Τα νέα ευρήματα συμβάλλουν στη βαθύτερη κατανόηση της πολεοδομικής οργάνωσης και της δημόσιας ζωής της αρχαίας πόλης.


Με την επανατοποθέτηση των αυθεντικών αρχιτεκτονικών στοιχείων, το ιερό του Διός Λεψύνου καθίσταται πλέον σαφέστερα αναγνώσιμο για τους επισκέπτες και τους ερευνητές, ενώ παράλληλα διασφαλίζεται η μακροπρόθεσμη προστασία ενός μνημείου που αποτελεί σημαντική παρακαταθήκη της πολιτιστικής κληρονομιάς της Μικράς Ασίας.

πηγη:anatolianarcheology.net

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

Το μάτι του δημιουργού: μια εικαστική διαδρομή αυτογνωσίας από την Λαμπρινή Μποβιάτσου








Από την πρώτη στιγμή που πέρασα το κατώφλι της έκθεσης της Λαμπρινής Μποβιάτσου, αντιλήφθηκα πως δεν βρίσκομαι απλώς μπροστά σε μια σειρά έργων Τέχνης, αλλά μέσα σε ένα προσωπικό και βαθιά συμβολικό σύμπαν. Το βλέμμα της δημιουργού διαπερνά κάθε έργο, λειτουργώντας ως ένας αόρατος συνδετικός ιστός που ενώνει μνήμες, όνειρα, συναισθήματα και υπαρξιακά ερωτήματα. Πρόκειται για την έκθεση με τίτλο "Με το μάτι της Δημιουργού" που καλεί τον θεατή όχι μόνο να παρατηρήσει, αλλά και να αναμετρηθεί με τις δικές του εσωτερικές εικόνες.


Με υλικά όπως είναι λάδι, μολύβι, ξύλο και πηλός, αλλά και με τη μεταμόρφωση παλιών αντικειμένων η Λαμπρινή Μποβιάτσου οικοδομεί ένα προσωπικό εικαστικό σύμπαν. Σε μια εποχή ψηφιακής υπερπαραγωγής εικόνων, η χειροποίητη δημιουργία αποκτά ιδιαίτερη σημασία και υπενθυμίζει τη μοναδικότητα της ανθρώπινης έκφρασης και τη δυναμή της στην ανθρώπινη σύνδεση.





Το νεφέλωμα και οι πύλες της φαντασίας


Το κάλεσμα σε μια προσωπική περιπλάνηση νομίζω ότι γίνεται αισθητό με τη πρώτη εντύπωση  που γεννιέται από το έργο «Νεφέλωμα»: μια παλιά πόρτα μεταμορφώνεται σε πύλη προς έναν άγνωστο εσωτερικό κόσμο. Η μετάβαση από το καθημερινό στο φαντασιακό λειτουργεί ως πρόσκληση για ένα ταξίδι σε νέα εικαστικά και ψυχικά τοπία.



Το καλό και το κακό όνειρο


Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα έργα «Το καλό όνειρο» και «Το κακό όνειρο». Για την Λαμπρινή μπορεί να έχει αυτή την εν γενεί αντίθεση του κόσμου, της ειρήνης και της ηρεμίας με τον πόλεμο.  Εγώ παρατηρώντας τα για ώρα τα ερμήνευσα ως μια διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στις αντίθετες πλευρές του εαυτού, μια έννοια οικεία στην ψυχαναλυτική σκέψη. Ωστόσο, με τη παρατήρηση διαπίστωσα ότι αποτελούν μέρη ενός κρεβατιού και θεωρώ ότι αυτό το γεγονός προσδίδει μια επιπλέον διάσταση, συνδέοντας το ασυνείδητο, τον ύπνο και τα όνειρα με την καθημερινή ανθρώπινη εμπειρία.


Το βλέμμα της καλλιτέχνιδας παντού


Το προσωπικό στοιχείο είναι διάχυτο σε ολόκληρη την έκθεση. Η παρουσία της καλλιτέχνιδας γίνεται αισθητή σχεδόν παντού, υπενθυμίζοντας πως κάθε έργο λειτουργεί ως αντανάκλαση της δικής της οπτικής και εσωτερικής αναζήτησης.


Συγκίνηση μου προκάλεσε το έργο «Αγάπη, Ύψιστη Νίκη», το οποίο προσεγγίζει την αγάπη ως δύναμη υπέρβασης και συμφιλίωσης. Η συναισθηματική του φόρτιση το καθιστά ένα από τα πλέον ανθρώπινα έργα της έκθεσης.



Το κοχύλι και η γυναικεία φύση



Αγάπησα ιδιαίτερα το έργο με το κοχύλι και τη μυστική κοιλότητά του. Το σύμβολο αυτό μοιάζει να παραπέμπει στη γυναικεία ιδιοσυγκρασία, στην ανάγκη προστασίας του εσωτερικού κόσμου, αλλά και στη δύναμη που κρύβεται πίσω από την ευαισθησία.


Καθρέφτες, αντανακλάσεις και αυτογνωσία


Αυτό που με έκανε να διασκεδάσω σε αυτή την έκθεση ήταν η αλληλεπίδραση με τα έργα σε ορατό επίπεδο καθώς oι καθρεπτιζόμενες επιφάνειες κατέχουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι αντανακλάσεις δεν περιορίζονται στην αναπαράσταση της εικόνας, αλλά μετατρέπονται σε εργαλεία αυτογνωσίας, παραπέμποντας στις διαδικασίες της ψυχοθεραπείας και της προσωπικής ενδοσκόπησης. Ως θεατής, δεν παρατηρείς μόνο τα έργα, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό μέσα σε αυτά.

Η σχέση θεατή και έργου γίνεται ενεργή και ουσιαστική. Σε πολλά σημεία της έκθεσης ένιωσα πως συμμετείχα στο εικαστικό αφήγημα, αναμετρώμενος με τις δικές μου εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα.


 Δεξιά το εργο  Η μνήμη της πόλης
  και αριστερά Εγωισμός

Η μνήμη της πόλης


Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει ο τρόπος με τον οποίο η δημιουργός προσεγγίζει την πόλη. Οι μνήμες, τα ίχνη του χρόνου και τα απομεινάρια της αστικής ζωής μετατρέπονται σε εικαστικά σχόλια πάνω στη συλλογική και προσωπική μνήμη.


«Εγωισμός»: η ματαιότητα και η θνητότητα


Από τα έργα που ξεχώρισαν είναι ο «Εγωισμός», που η γυμνότητα και οι περίτεχνες αρχιτεκτονικές διακοσμήσεις συνυπάρχουν με μια ανατρεπτική λεπτομέρεια: το κεφάλι της μορφής δεν είναι ανθρώπινο, αλλά μεταμορφώνεται σε νεκροκεφαλή. Η αντίθεση ανάμεσα στη ματαιότητα και στη θνητότητα λειτουργεί ως ισχυρός συμβολισμός της ανθρώπινης κατάστασης, σκεφτόμουν καθώς το παρατηρούσα.


Ένας διάλογος με τον Duchamp


Το χιούμορ εμφανίζεται επίσης ως βασικό εργαλείο έκφρασης της Λαμπρινής Μποβιάτσου. Στο έργο «Ένα λεπτό, κύριε Duchamp», η δημιουργός σχολιάζει το ανδρικό βλέμμα του καλλιτέχνη που θέλει να κυριαρχήσει πάνω στο γυναικείο σώμα, τη γυναικεία μορφή.  Εγώ πάλι θεώρησα ότι το έργο ενέχει έναν σαρκασμό για τα ζητήματα γυναικείας ματαιοδοξίας και ταυτότητας: Με ανατρεπτική διάθεση που αποδομεί τα γυναικεία  στερεότυπα και κοινωνικές συμβάσεις περί ωραίου του αδύναμου φύλου.


Οι κρυφές χορδές της σιωπής


Βαθιά συμβολικό είναι και το έργο «Οι Κρυφές Χορδές» που προσωπικά με  άγγιξε πολύ. Η γυμνή κιθάρα, απογυμνωμένη από τη λειτουργικότητά της, μοιάζει ανίκανη να παράγει μουσική. Σκεφτόμουν  πως μόνο εμείς μπορούμε να αναζητήσουμε μέσα μας  τις δυνάμεις  γι αυτά που στον κόσμο και σε τρίτους μπορεί να μοιάζουν αδυναμίες και αναπηρίες.



Καθώς έφευγα από την έκθεση σκεφτόμουν ότι οι συνεχείς αντανακλάσεις, οι παραμορφώσεις, οι συμβολισμοί οδηγούν τελικά σε έναν ουσιαστικό προβληματισμό: πώς βλέπω εγώ τα έργα και πώς τα βλέπει η δημιουργός; Πού συναντιούνται οι εμπειρίες μας και πού αποκλίνουν;  Αυτό που απόλαυσα σε αυτή την έκθεση  ήταν ότι μετατρέπεται έτσι σε έναν διαρκή διάλογο ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον θεατή.


Σκεφτόμουν όσα έγραφε η επιμελήτρια της έκθεσης,Ήρα Παπαποστόλου, «Το μάτι του καλλιτέχνη μετατρέπεται στο μάτι του Δημιουργού που παρατηρεί το μυστήριο του σύμπαντος σε μια προσπάθεια εύρεσης του εαυτού και του Μεγάλου Όντος που βλέπει τα πάντα». Στα έργα της, το βλέμμα δεν περιορίζεται στην παρατήρηση. Γίνεται μέσο επικοινωνίας, φορέας συναισθημάτων και προσωπικών βιωμάτων, αλλά και αφετηρία για έναν βαθύτερο στοχασμό γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι παραμορφώσεις, οι αντανακλάσεις σε καθρέφτες, τζάμια και καθημερινά αντικείμενα, καθώς και οι μικροσκοπικές σκηνές που αναπτύσσονται μέσα σε αυτές, συνθέτουν έναν κόσμο όπου η πραγματικότητα συναντά το φαντασιακό και η αυτοπροσωπογραφία αποκτά συμβολικές και πνευματικές προεκτάσεις.


Ένα προσωπικό σύμπαν αναζήτησης


Η έκθεση «Το μάτι του Δημιουργού» αναδεικνύεται τελικά ως μια πολυεπίπεδη κατάθεση ψυχής. Μέσα από συμβολισμούς, ψυχαναλυτικές αναφορές, παιχνίδια με τις αντανακλάσεις και έντονες αυτοβιογραφικές νύξεις, η καλλιτένις καλεί το κοινό να αναστοχαστεί πάνω στη φύση της αντίληψης, της μνήμης και της ανθρώπινης ύπαρξης. Η  Λαμπρινή Μποβιάτσου δεν αποζητά απλώς να την κοιτάξεις, αλλά να αφεθείς στο βλέμμα της και να ανακαλύψεις μέσα του κάτι από τον δικό σου εαυτό.