Ο θολωτός τάφος στις Χώνες Κατούνας αποκαλύπτει το μυκηναϊκό μεγαλείο της Αιτωλοακαρνανίας

 

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία της μυκηναϊκής εποχής στην Αιτωλοακαρνανία βρίσκεται κρυμμένο στη θέση Χώνες Κατούνας, μαρτυρώντας την ισχύ και την ακμή της περιοχής κατά τον ύστερο 14ο έως 12ο αιώνα π.Χ. Ο θολωτός τάφος, από τους μεγαλύτερους του νομού, αποτελεί ένα σπάνιο δείγμα αρχιτεκτονικής δεξιοτεχνίας και κοινωνικής ισχύος, με ευρήματα που αποκαλύπτουν την παρουσία επιφανών οικογενειών της εποχής.

Ένα μνημείο που δεσπόζει στο τοπίο

Ο τάφος, με διάμετρο θόλου που ξεπερνά τα επτά μέτρα και σωζόμενο ύψος 1,25 μέτρο, βρίσκεται λίγο έξω από την Κατούνα, στον δρόμο προς Τρύφου, και είναι επισκέψιμος. Η επιμέλεια των πλευρικών τοιχωμάτων και η ενιαία διαμόρφωση δρόμου και στομίου συνιστούν μια αρχιτεκτονική ιδιοτυπία χαρακτηριστική της Αιτωλοακαρνανίας, που η είσοδος δεν παρουσιάζει τη συνήθη στένωση των μυκηναϊκών τάφων. Στα ανατολικά του στομίου εντοπίστηκε μικρός ελλειψοειδής αποθέτης, ο οποίος όμως δεν απέδωσε ευρήματα.

Τα ευρήματα που μαρτυρούν κοινωνική ισχύ

Παρά τη σύληση από αρχαιοκάπηλους, η ανασκαφή αποκάλυψε πλούσια κεραμική, σφραγιδόλιθους και ψήφους από πολύτιμους και ημιπολύτιμους λίθους, πήλινα και λίθινα σφονδύλια, διακοσμητικά πλακίδια και χρυσά κοσμήματα. Τα αντικείμενα αυτά επιβεβαιώνουν ότι ο τάφος φιλοξενούσε επιφανείς νεκρούς, πιθανότατα μέλη μιας ισχυρής οικογένειας που χρησιμοποιούσε το μνημείο για δύο αιώνες. Η ποιότητα των κτερισμάτων αντανακλά την ένταξη της περιοχής στο μυκηναϊκό δίκτυο εμπορίου και εξουσίας.

Το ιστορικό πλαίσιο και η σημασία της θέσης

Ο τάφος κατασκευάστηκε κοντά σε έναν αρχαίο οδικό άξονα που συνέδεε την Αιτωλία με την Ακαρνανία και την Ήπειρο, γεγονός που υποδηλώνει την ύπαρξη εύρωστης οικιστικής εγκατάστασης στην περιοχή, η οποία δεν έχει ακόμη εντοπιστεί. Η θέση «Χώνες» περιβάλλεται από φυσικούς λοφίσκους που προσφέρουν οχύρωση, ενώ η πρόσβαση προς τον Αμβρακικό κόλπο και η παρουσία άφθονων υδάτινων πόρων, όπως ο ποταμός Νύσσα, δημιουργούσαν ιδανικές συνθήκες για την ανάπτυξη ενός ακμαίου μυκηναϊκού κέντρου.

Η μυκηναϊκή αρχιτεκτονική και η τοπική ισχύς

Ο θολωτός τάφος με δρόμο και στόμιο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της αρχιτεκτονικής των μυκηναϊκών ελίτ, που χρησιμοποιούσαν τέτοιου τύπου μνημεία για βασιλείς, τοπάρχες και επιφανείς οικογένειες. Η μεγάλη διάμετρος του τάφου στην Κατούνα, σε συνδυασμό με τα πλούσια κτερίσματα, αποδεικνύει ότι η περιοχή δεν ήταν περιφερειακή αλλά πλήρως ενταγμένη στον μυκηναϊκό κόσμο, με οικονομική δύναμη και πολιτισμική ακμή.

πηγες https://katounanews.gr/ “Γνωρίζοντας τον Τόπο μας”  των Ευάγγλων Κουτιβή και Γεώργιου Μπαρμπαρούση

Αφιέρωμα στον Ελύτη στη Ρωμαϊκή Αγορά με τη μουσική του Γιώργου Κουρουπού

 

Το Μουσείο «Σπίτι του Ελύτη» και η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών παρουσιάζουν ένα μοναδικό αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη, την Τρίτη 7 Ιουλίου, στη Ρωμαϊκή Αγορά. Η βραδιά, με τη μουσική του Γιώργου Κουρουπού, φωτίζει κεντρικούς άξονες του έργου του νομπελίστα ποιητή μέσα από ποίηση, πεζά και μελοποιημένα τραγούδια.

Ένα λυρικό ταξίδι στον «κόσμο τον μικρό, τον μέγα»

Το πρόγραμμα αναδεικνύει βασικά θέματα του έργου του Ελύτη, όπως η φύση, η γλώσσα, οι αισθήσεις και ο υπερβατικός στοχασμός, που συνομιλούν με την πνευματικότητα και την ευαισθησία της μουσικής του Γιώργου Κουρουπού. Η προσέγγιση εναλλάσσεται ανάμεσα σε φόρμες τραγουδιού και μουσικές συνοδείες, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που συνδέει τον λυρισμό του ποιητή με τη σύγχρονη μουσική έκφραση.

Οι ερμηνευτές και η καλλιτεχνική ομάδα

Στην εκδήλωση συμμετέχουν ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος και η μεσόφωνος Θεοδώρα Μπάκα, ενώ απαγγέλλουν η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου και ο συγγραφέας Αχιλλέας Κυριακίδης. Στο πιάνο βρίσκεται ο Θανάσης Αποστολόπουλος και το σύνολο εγχόρδων της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών διευθύνει ο Μίλτος Λογιάδης. Την καλλιτεχνική επιμέλεια υπογράφει η Ιουλίτα Ηλιοπούλου, προσδίδοντας στο αφιέρωμα την προσωπική της ματιά πάνω στο έργο του ποιητή.

Η Ρωμαϊκή Αγορά ως τόπος μνήμης και τέχνης

Ο εμβληματικός χώρος της Ρωμαϊκής Αγοράς λειτουργεί ως ιδανικό σκηνικό για μια βραδιά αφιερωμένη σε έναν δημιουργό που συνέδεσε την ελληνική παράδοση με τον μοντερνισμό. Η εκδήλωση εντάσσεται στις δράσεις που τιμούν το έργο του Οδυσσέα Ελύτη και αναδεικνύουν τη διαχρονική του επίδραση στη λογοτεχνία και την ελληνική πολιτιστική ταυτότητα.

Το «Divine Presence»: Νέο βιβλίο αποκαλύπτει τη μυστικιστική δύναμη του μαρμάρου στη γοτθική και αναγεννησιακή τέχνη

 

Πριν η επιστήμη εξηγήσει τη γεωλογική προέλευση του μαρμάρου, οι άνθρωποι το αντιμετώπιζαν ως ζωντανή, ιερή ύλη με υπερφυσικές ιδιότητες. Το νέο βιβλίο του Karl Kolbitz, Divine Presence, εξερευνά πώς η γοτθική και η πρώιμη αναγεννησιακή ζωγραφική χρησιμοποίησαν το μάρμαρο ως σύμβολο θεϊκής παρουσίας και κοσμικού μυστηρίου.

Το μάρμαρο ως ζωντανή ύλη πριν από την επιστήμη

Σήμερα γνωρίζουμε ότι το μάρμαρο είναι μεταμορφωμένο πέτρωμα, σχηματισμένο κάτω από ακραία πίεση και θερμότητα. Ωστόσο, για αιώνες θεωρούνταν υλικό με πνευματική υπόσταση. Ο Kolbitz καλεί τον αναγνώστη να επιστρέψει σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι πίστευαν σε θαύματα, δράκους, αστρολογικές επιρροές και θεϊκές δυνάμεις που διαπερνούσαν την ύλη.

Στη μεσαιωνική και αναγεννησιακή σκέψη, το μάρμαρο δεν ήταν απλώς διακοσμητικό υλικό, αλλά φορέας θεϊκής ενέργειας. Από τον Αριστοτέλη, που το θεωρούσε «στερεοποιημένη αναπνοή της Γης», έως τον Βιτρούβιο, που πίστευε ότι η Γη παράγει μάρμαρο με αντιληπτό ρυθμό, οι θεωρίες γύρω από την πέτρα συνδύαζαν επιστήμη, μυστικισμό και κοσμολογία.

Η απεικόνιση του μαρμάρου ως υπερφυσικό στοιχείο στη ζωγραφική

Το βιβλίο εξετάζει πώς οι καλλιτέχνες της εποχής απεικόνιζαν το μάρμαρο με τρόπους που αψηφούσαν τους κανόνες προοπτικής και ρεαλισμού. Σε έργα όπως: η Ευαγγελισμός του Zanobi Strozzi (1440–45), που το δάπεδο από μάρμαρο μοιάζει αφηρημένο και ψυχεδελικό, ο Ευαγγελισμός του Piero della Francesca (1467–69), που το μπλε μάρμαρο λειτουργεί ως όριο ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, ο Επιτάφιος του Μαντένια (1483), στο οποίο οι μαρμάρινες φλέβες θυμίζουν αίμα και θνητότητα καθώς το μάρμαρο λειτουργεί ως πύλη προς το υπερβατικό.

Ο Kolbitz αναδεικνύει επίσης την πρακτική της απεικόνισης της πίσω πλευράς των πινάκων ως ψευδο-μαρμάρου, μετατρέποντας το ταπεινό ξύλο σε πολύτιμο αντικείμενο, όπως τα βιβλία και τα λείψανα που στολίζονταν με πολύτιμους λίθους.

Μια νέα ανάγνωση της μεσαιωνικής σκέψης

Το Divine Presence δεν είναι ακαδημαϊκή ιστορία τέχνης, αλλά μια πρόσκληση να ξανασκεφτούμε πώς οι άνθρωποι του 14ου και 15ου αιώνα αντιλαμβάνονταν τον κόσμο. Ο Kolbitz υποστηρίζει ότι, παρά την κυριαρχία της επιστήμης σήμερα, επιβιώνουν ακόμη κατάλοιπα αυτής της νοοτροπίας – από τη σύγχρονη εμμονή με κρυστάλλους και πέτρες έως την πίστη στην επιρροή των άστρων.

Το βιβλίο ενθαρρύνει τον αναγνώστη να παρατηρήσει ξανά πράγματα που βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας, αλλά συχνά περνούν απαρατήρητα – όπως ένα μαρμάρινο δάπεδο ή μια ζωγραφισμένη επιφάνεια που μιμείται την πέτρα.

ΠΗΓΗ: THEGUARDIAN.COM

The Renoir Girls : Το βιβλίο για το άγνωστο οικογενειακό δράμα πίσω από το αριστούργημα του 1881

Η νέα έρευνα της Catherine Ostler αποκαλύπτει την αληθινή, συχνά τραγική ιστορία των δύο κοριτσιών που απεικονίζονται στο διάσημο έργο Pink and Blue του Ρενουάρ.  Στο βιβλίο The Renoir Girls  ξετυλίγεται από την κοσμική λάμψη της belle époque έως τον όλεθρο του Ολοκαυτώματος. Το βιβλίο φωτίζει μια οικογένεια που βρέθηκε στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής ιστορίας.

Η υπόθεση

Στο αριστούργημα του Ρενουάρ Pink and Blue (1881), δύο μικρά κορίτσια με γαλανά μάτια κοιτούν τον θεατή. Η μελαχρινή φαίνεται σκεφτική και ελαφρώς θλιμμένη, ενώ η ξανθιά αδελφή της μοιάζει περήφανη που γίνεται θέμα ενός έργου τέχνης. Τα φορέματά τους, γεμάτα όγκους και δαντέλες, αποτελούν ιδανικό θέμα για έναν ιμπρεσιονιστή: ο Ρενουάρ τα αποδίδει σαν ονειρικό τοπίο απαλών πινελιών, σε αντίθεση με την καθαρότητα των προσώπων. Είναι ξεκάθαρο ότι τα κορίτσια μεγαλώνουν μέσα σε αγάπη και πλούτο. Κι όμως, 63 χρόνια αργότερα, η ξανθιά Elisabeth θα πεθάνει στο Άουσβιτς.

Το νέο βιβλίο της Catherine Ostler αφηγείται τη ζωή της Alice και της Elisabeth Cahen d’Anvers, από την παιδική τους ηλικία στη belle époque έως τις δραματικά διαφορετικές μοίρες τους στη Γαλλία του πολέμου και του φασισμού. Οι γονείς τους, Louis και Louise Cahen d’Anvers, ανήκαν στην ελίτ των πλούσιων, καλλιεργημένων Εβραίων που έμοιαζαν πλήρως ενσωματωμένοι στην αριστοκρατική κοινωνία του Παρισιού. Η Ostler ξεκινά από τον κόσμο των σαλονιών και των δεξιώσεων – έναν κόσμο που περιέγραψε και ο Προυστ. Η Louise υπήρξε ερωμένη του Charles Ephrussi, συλλέκτη και μοντέλου για τον Charles Swann του Προυστ. DNA τεστ στους απογόνους αποκάλυψαν ότι η μελαχρινή Alice ήταν βιολογικό παιδί του Ephrussi.

Η πλοκή

Η Ostler παρακολουθεί όχι μόνο τις δύο αδελφές αλλά και τις τρεις ακόμη αδελφές τους, σε μια αφήγηση γεμάτη ανατροπές. Η Irène παντρεύεται εντός της εβραϊκής κοινότητας, ενώ η Elisabeth –που είχε ανατραφεί από καθολικές μοναχές μετά από ατύχημα– ασπάζεται τον καθολικισμό και παντρεύεται διπλωμάτη. Και οι δύο γάμοι καταλήγουν σε διαζύγιο, λίγο μετά την επαναφορά του θεσμού στη Γαλλία το 1884. Η Alice παντρεύεται τον Άγγλο στρατιωτικό ήρωα Charles Townshend, σε έναν από τους πιο παθιασμένους έρωτες του βιβλίου. Ακόμη και μετά τη γέννηση της κόρης τους, η Alice τον ακολουθεί στην Ινδία, συμμετέχοντας σε κυνηγετικές εξορμήσεις στη ζούγκλα.

Οι συνέπειες του πολέμου

Μεγάλο μέρος του βιβλίου εστιάζει στις λαμπερές επιφάνειες της εποχής, περισσότερο παρά στα εσωτερικά συναισθήματα. Οι ήρωες μοιάζουν να ενδιαφέρονται περισσότερο για την κοινωνική ζωή παρά για την αυτογνωσία – μέχρι που ο πόλεμος διαλύει τον κόσμο τους. Η Alice προσπαθεί απεγνωσμένα να φέρει τον σύζυγό της από την Ινδία για να αποδείξει την ανδρεία του στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η κόρη τους, Audrey, γράφει στο ημερολόγιό της για το ράψιμο ρούχων για τραυματίες στρατιώτες που φιλοξενούνται στο σαλόνι τους. Ο Townshend όμως μένει στην ιστορία για την καταστροφική πολιορκία του Kut το 1916. Παράλληλα, ο γιος της Irène σκοτώνεται στο μέτωπο.

Στον πυρήνα του βιβλίου βρίσκεται ο αντισημιτισμός που ήδη σκίαζε τη Γαλλία όταν ο Ρενουάρ ζωγράφιζε το έργο. Ο ίδιος ο Ρενουάρ έγραφε: «Τα παρατάω με τους Εβραίους», όταν δυσκολευόταν να πληρωθεί από έναν πελάτη. Ο αντισημιτισμός κορυφώθηκε με το La France juive του Édouard Drumont (1886), που επανεκδόθηκε 140 φορές σε δύο χρόνια, και με την υπόθεση Ντρέιφους που δίχασε τη χώρα.

Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αντισημιτισμός αναζωπυρώθηκε. Η κυβέρνηση Πεταίν ψήφισε τους αντιεβραϊκούς νόμους χωρίς πίεση από τους Ναζί. Η Elisabeth, παρότι καθολική, προδόθηκε από τον τοπικό δήμαρχο – παιδικό της γνώριμο – ο οποίος επέμεινε να χαρακτηριστεί Εβραία, οδηγώντας ουσιαστικά στη σύλληψη και τη δολοφονία της. Η Ostler περιγράφει τη σύλληψη και την απέλασή της με σκληρότητα αλλά και αξιοπρέπεια.

Το βιβλίο κορυφώνεται με την ηρωική δράση της Alice στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν ταξιδεύει στη Γαλλία για να σώσει τα εγγόνια της. Κοιμάται μαζί τους σε χαντάκι κοντά στο Μπορντό πριν επιβιβαστούν σε βρετανικό αντιτορπιλικό για την Αγγλία. Φτάνοντας, πηγαίνουν κατευθείαν στο Ritz για να συναντήσουν συγγενείς.

Η Ostler δείχνει ότι η μοίρα, η τύχη και η ανθρώπινη ευθύνη συνυπάρχουν. Κοιτάζοντας ξανά το έργο του Ρενουάρ, ο αναγνώστης αναρωτιέται αν η ηρωική Alice και η ανθεκτική Elisabeth είναι ήδη εκεί, στα βλέμματα των δύο κοριτσιών.

πηγή

https://observer.co.uk/

9ος Φωτογραφικός Μαραθώνιος στα Χανιά – Το Chania International Photo Festival καλεί φωτογράφους από όλο τον κόσμο

Στο πλαίσιο του 9ου Chania International Photo Festival, επιστρέφει ο καθιερωμένος Φωτογραφικός Μαραθώνιος, μια ανοιχτή πρόσκληση δημιουργίας για Έλληνες και ξένους φωτογράφους. Οι συμμετέχοντες καλούνται να αποτυπώσουν τα Χανιά μέσα από τρία θεματικά φωτογραφικά μοτίβα, παρουσιάζοντας τη δική τους οπτική για την πόλη.

Έναρξη την Παρασκευή 10 Ιουλίου – Συμμετοχές έως την Κυριακή τα μεσάνυχτα

Ο Μαραθώνιος ξεκινά την Παρασκευή 10 Ιουλίου, με τους διαγωνιζόμενους να έχουν τη δυνατότητα να αποστείλουν τρεις φωτογραφίες σε ψηφιακή μορφή έως την Κυριακή, 23:59.

Η δράση απευθύνεται σε φωτογράφους κάθε επιπέδου, που θέλουν να εξερευνήσουν τα Χανιά μέσα από τον φακό τους και να συμμετάσχουν σε έναν από τους πιο ζωντανούς θεσμούς του φεστιβάλ.

Πώς δηλώνετε συμμετοχή

Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στέλνοντας όνομα και τηλέφωνο στο email: info@cipfestival.com.

Μετά την εγγραφή, θα εκδοθούν οι κάρτες συμμετοχής, οι οποίες θα παραλαμβάνονται από το Μεγάλο Αρσενάλι από την ημέρα έναρξης του Μαραθωνίου.

Τρία θέματα – Μία πόλη, πολλές οπτικές

Οι συμμετέχοντες καλούνται να φωτογραφίσουν τα Χανιά μέσα από τρία διαφορετικά θέματα, που θα ανακοινωθούν με την έναρξη του Μαραθωνίου.

Στόχος είναι να αναδειχθεί:

1. η προσωπική ματιά κάθε φωτογράφου
2. η πολυμορφία της πόλης
3. η σχέση κατοίκων και επισκεπτών με τον αστικό και φυσικό χώρο

Ο Μαραθώνιος αποτελεί μια δημιουργική άσκηση παρατήρησης, ταχύτητας και καλλιτεχνικής έκφρασης.

Ανακοίνωση νικητών και βραβεία

Η τελετή απονομής θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα στις 20:00, στον χώρο του Φεστιβάλ στο Μεγάλο Αρσενάλι.

Οι διακρίσεις περιλαμβάνουν:

• 6 τιμητικές διακρίσεις
• 
  
• 2 μεγάλα βραβεία, που συνοδεύονται από φωτογραφικό εξοπλισμό

Ο Φωτογραφικός Μαραθώνιος αποτελεί μια από τις πιο αγαπημένες δράσεις του Chania International Photo Festival, προσελκύοντας κάθε χρόνο δεκάδες συμμετοχές από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Κείμενο για Social Media

Ο 9ος Φωτογραφικός Μαραθώνιος του Chania International Photo Festival ξεκινά στις 10 Ιουλίου! Φωτογράφοι από Ελλάδα και εξωτερικό καλούνται να αποτυπώσουν τα Χανιά μέσα από τρία θέματα και να στείλουν τις συμμετοχές τους έως την Κυριακή τα μεσάνυχτα. Απονομή βραβείων τη Δευτέρα στο Μεγάλο Αρσενάλι.

Ελληνικά Hashtags

#ChaniaPhotoFestival #ΦωτογραφικόςΜαραθώνιος #Χανιά #PhotographyContest #CIPFestival #ΜεγάλοΑρσενάλι #Φωτογραφία #CulturalEvents #Crete #PhotoFestival