Σοφία Αραπατζόγλου: Η ζωγραφική ως τρόπος ύπαρξης

Ταχύτητα, υπερπληροφόρηση και η συνεχής εναλλαγή εικόνων... Αυτή είνα η εποχή μας. Κι αναρωτιέμαι μερικές φορές υπάρχει μέσα σε αυτόν φρενίρη οπτικό πολιτισμό χώρος να ανασάνουν οι καλλιτέχνες και να δημιουργήσουν με αυθεντικότητα;  Η Σοφία Αραπατζόγλου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός σύγχρονου δημιουργού που αντιμετωπίζει τη ζωγραφική όχι ως επάγγελμα, ούτε ως ταμπέλα, αλλά ως τρόπο ύπαρξης. Για εκείνη, η λέξη «ζωγράφος» δεν περιορίζει, αντιθέτως, ανοίγει έναν ολόκληρο ορίζοντα, έναν τρόπο να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή μέσα από σχήματα, αποστάσεις, χρώματα και στιγμές που καταγράφονται πριν καν συνειδητοποιηθούν.

Η συζήτηση μαζί της αποκαλύπτει μια δημιουργό που λειτουργεί με ειλικρίνεια και ενστικτώδη ελευθερία. Μιλά για τις επιρροές της, από τον Picasso έως τον van Gogh, για τη γέννηση ενός έργου που αρχίζει πάντα από ανάγκη, για τον ρόλο του τυχαίου και του ελεύθερου συνειρμού στη διαδικασία της δημιουργίας. Δηλώνει άλλωστε με το πηγάιο χιούμορ της ότι θα έκλεβε έναν πίνακα του  Vincent!  Η τέχνη της είναι βαθιά προσωπική, συχνά αυτοβιογραφική, μια συνεχής συνομιλία με τη στιγμή και με τον εαυτό. Σε έναν κόσμο που τρέχει, εκείνη επιμένει ότι η τέχνη θα βρίσκει πάντα τον τρόπο να αναδύεται. Και το όνειρό της για ένα open studio, χώρο συνάντησης, θεραπείας και δημιουργίας, μοιάζει με φυσική συνέχεια αυτής της φιλοσοφίας.

συνέντευξη στη Μαρία Αλιμπέρτη

·    Πως θα περιέγραφες τον εαυτό σου ως δημιουργό πέρα από τις ταμπέλες «ζωγράφος» ή «εικαστικός»;

 

«Η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να σκεφτώ καλύτερη «ταμπέλα» από αυτήν της ζωγράφου. Η λέξη για εμένα δεν ηχεί ως ταμπέλα αλλά ως τρόπος θέασης της ζωής. Δεν λειτούργησε ποτέ μέχρι τώρα περιοριστικά αλλά τουναντίον εντελώς απελευθερωτικά. Αν μη τι άλλο η ίδια η λέξη περιέχει την ίδια την ζωή οπότε θα έλεγα ότι για εμένα η ζωγραφική υπήρξε πάντα η αφετηρία όλων. Ακόμη και όταν εκφράζομαι μέσα από άλλες τέχνες, ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τα εκφραστικά τους μέσα, τα διαφορετικά συνθετικά τους στοιχεία, είναι οπτικός, σχηματικός – όταν παίζω πιάνο δεν απομνημονεύω νότες αλλά περισσότερο αποστάσεις και σχήματα που δημιουργούν οι κινήσεις των δακτύλων. Οι λέξεις γίνονται ταμπέλες όταν χάνουν την δυναμική τους και ίσως την ουσία τους μέσα από την αλόγιστη και άκριτη χρήση τους. Στο τέλος, αν οι ιδιότητες που μας αποδίδονται δεν μας εκφράζουν και δεν έχουν εκκίνηση τον πυρήνα της ύπαρξής μας, τότε οι λέξεις γίνονται πράγματι ταμπέλες και βαρίδια. Και πρέπει να τις αποποιούμαστε».

 

·       Ποιοι καλλιτέχνες – παλιοί ή σύγχρονοι – σε έχουν επηρεάσει βαθύτερα;

 

«Ασφαλώς τα ονόματα που μου έρχονται στο νου είναι πολλά. Επιγραμματικά θα αναφέρω τον σπουδαίο Picasso, τους Modigliani, van Gogh, Matisse, Vuillard, Soutine, Rothko, Kiefer, Tapies. Προσπαθώντας να απαντήσω όσο πιο ειλικρινά στην ερώτηση και θέλοντας να αποφασίσω ποιος από όλους αυτούς κατέχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, έθεσα με τη σειρά μου ένα άλλο ερώτημα στον εαυτό μου: ποιανού έργο θα έκλεβες ευχαρίστως από ανάκτορο ή μουσείο ρισκάροντας τα πάντα μόνο και μόνο για να μπορείς να τον κοιτάς μέρα νύχτα μέχρι το τέλος των ημερών σου; Και η απάντηση ήρθε αβίαστα: μα του Vincent φυσικά».

 

·       Πως γεννιέται ένα έργο σου; Από εικόνα, συναίσθημα, μνήμη ή ιδέα;

 

«Από ανάγκη. Και από όλα τα παραπάνω. Αλλά κυρίως από ανάγκη. Υπάρχουν έργα που ολοκληρώθηκαν σε μερικές ώρες και άλλα που χρειάστηκαν χρόνια. Δεν έχω συγκεκριμένη ρουτίνα ή μέθοδο».

 

·       Πόσο χώρο αφήνεις στο τυχαίο και πόσο στον σχεδιασμό;

 

«Ό,τι φτιάχνω γίνεται κατά βάση χωρίς σχεδιασμό. Προτιμώ την τυχαιότητα μέσα απ’ την οποία γεννιούνται σχεδόν από μόνες τους μορφές ή σχήματα ή τοπία αφαιρετικά. Θα έλεγα, δανειζόμενη έναν ψυχολογικό όρο, ότι αγαπώ περισσότερο τον ελεύθερο συνειρμό στη δημιουργική διαδικασία. Όταν το σκέφτομαι πάρα πολύ ξέρω ότι δεν είναι κάτι που θα κρατήσω – δεν θα είναι ειλικρινές».

 

·     Πόσο προσωπική είναι η ζωγραφική σου; Υπάρχουν στοιχεία αυτοβιογραφίας στα έργα σου;

 

«Ναι φυσικά. Νομίζω ότι πάντα υπάρχουν. Ότι κι αν ζωγραφίσω είναι αυτοβιογραφικό από το πιο προφανές μέχρι το λιγότερο. Η στιγμή είναι που καταγράφεται. Και η στιγμή περιλαμβάνει τα πάντα: το χρώμα, τον καμβά, την ιδέα, το συναίσθημα, την προσπάθεια, το ατύχημα, αυτή την πινελιά και όχι την άλλη, την απόφαση, την αφαίρεση. Η τέχνη θέλει και μια εμπιστοσύνη. Να της αφεθείς κι εκείνη ξέρει πάντα πως θα σε χρησιμοποιήσει. Γι’ αυτό απαιτείται η ολοκληρωτική μας παράδοση σε αυτήν. Μέσα από αυτή την διαδικασία το αυτοβιογραφικό στοιχείο δεν γίνεται να λείπει – όπως δεν γίνεται να ζωγραφίσουμε με ξένο χέρι ας πούμε».

 

·       Πως βλέπεις τη θέση της τέχνης σήμερα, σε μια εποχή υπερπληροφόρησης και ταχύτητας;

 «Πιστεύω ότι υπάρχει στην τέχνη ένας εγγενής μηχανισμός λειτουργίας ο οποίος διέπεται από τους δικούς του νόμους. Ανεξάρτητα από οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας αλλά και σε απόλυτη συσχέτιση με οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας και μέσα μας, εκείνη θα αναδυθεί. Δεν γίνεται διαφορετικά».

 

·      Υπάρχει κάποιο όνειρο ή καλλιτεχνικός στόχος που δεν έχεις ακόμη πραγματοποιήσει;

 

«Ναι, θα ήθελα στο κοντινό μέλλον να καταφέρω να δημιουργήσω ένα open studio στο οποίο θα πραγματοποιούνται workshops και art therapy sessions σε ομαδικό αλλά και ατομικό επίπεδο».

Το Μουσείο Βαν Γκογκ αποκτά σπάνιο έργο που ενέπνευσε τον Βίνσεντ βαν Γκογκ

Ένα σημαντικό απόκτημα που φωτίζει τις καλλιτεχνικές επιρροές του μεγάλου ζωγράφου..Το Μουσείο Βαν Γκογκ στο Άμστερνταμ ανακοίνωσε την απόκτηση ενός σπάνιου πίνακα της Γαλλίδας ζωγράφου Virginie Demont‑Breton, έργο που ενέπνευσε τον Βίνσεντ βαν Γκογκ και επηρέασε μία από τις δικές του ερμηνείες. Ο πίνακας, με τίτλο L’homme est en mer, δημιουργήθηκε μεταξύ 1887 και 1889 και απεικονίζει μια ψαράδισσα καθισμένη δίπλα στο τζάκι, με το μωρό της να κοιμάται στην αγκαλιά της, ενώ ο σύζυγός της βρίσκεται στη θάλασσα.

Το έργο που είδε ο Βαν Γκογκ στο Saint‑Rémy

Ο Βαν Γκογκ γνώρισε το έργο το 1889 μέσα από ένα γαλλικό περιοδικό, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Saint‑Rémy. Εκεί δημιούργησε μια σειρά από επανερμηνείες έργων που τον ενέπνευσαν, ανάμεσά τους και η δική του εκδοχή του L’homme est en mer. Η εκδοχή του Βαν Γκογκ παραμένει σε ιδιωτική συλλογή και δεν ανήκει στο μουσείο.

Η αγορά στην TEFAF Maastricht

Το Μουσείο Βαν Γκογκ απέκτησε το έργο της Demont‑Breton μέσω της Gallery 19C, κατά την περίοδο early access της διεθνούς έκθεσης τέχνης TEFAF στο Maastricht. Το ποσό αγοράς δεν αποκαλύφθηκε. Πρόκειται για την πρώτη φορά που έργο της Demont‑Breton θα εκτεθεί σε δημόσια συλλογή στις Κάτω Χώρες.

Η διευθύντρια του μουσείου, Emilie Gordenker, δήλωσε: «Αναζητούσαμε αυτό το έργο για πολύ καιρό και είμαστε ενθουσιασμένοι που το προσθέτουμε στη συλλογή μας. Είναι επίσης σημαντικό ότι μια τόσο σπουδαία γυναίκα καλλιτέχνις εκπροσωπείται πλέον σε ολλανδικό μουσείο».

ΠΗΓΗ :https://nltimes.nl/

Σπάνια αρχαία ελληνική στήλη πωλήθηκε σε μεγάλο αμερικανικό μουσείο στην TEFAF Maastricht

 

Εντυπωσιακή πρεμιέρα έκανε ο οίκος David Aaron με την πώληση της Στήλης της Μήδειας! Στην πρώτη ημέρα προεπισκόπησης της TEFAF Maastricht, ο οίκος David Aaron ανακοίνωσε την πώληση της περίφημης Στήλης της Μήδειας σε μεγάλο μουσείο των Ηνωμένων Πολιτειών. Το έργο, μια εξαιρετικά σπάνια ταφική στήλη από την Αττική, χρονολογούμενη γύρω στο 375–350 π.Χ., αποτελεί ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα παραδείγματα αφιερωμένα σε Παρθένο, δηλαδή μια νεαρή Αθηναία σε ηλικία γάμου που δεν είχε ακόμη παντρευτεί. Η στήλη είχε τιμή καταλόγου 450.000 λίρες.

Η ανακοίνωση της πώλησης και το ενδιαφέρον των μουσείων

Ο Salomon Aaron, διευθυντής του οίκου David Aaron, δήλωσε ότι η έκθεση ξεκίνησε δυναμικά, με τη Στήλη της Μήδειας να προσελκύει άμεσα το ενδιαφέρον διεθνών θεσμών. Όπως σημείωσε, η σπανιότητα του θέματος, η άριστη κατάσταση διατήρησης και η αψεγάδιαστη προέλευση καθιστούν το έργο ιδανικό για συλλογές μουσείων. Ο οίκος αναμένει αυξημένο ενδιαφέρον από επιμελητές και συλλέκτες κατά τη διάρκεια της έκθεσης.

Η παρουσίαση του οίκου David Aaron στην TEFAF

Στο Maastricht, ο οίκος παρουσιάζει μια επιλεγμένη συλλογή σημαντικών αρχαιοτήτων από τον ελληνικό και ρωμαϊκό κόσμο, την Αίγυπτο και την Εγγύς Ανατολή. Ανάμεσα στα εκθέματα ξεχωρίζουν ένας αιγυπτιακός ασβεστολιθικός μπαμπουίνος της Ύστερης Περιόδου, ένας ρωμαϊκός κορμός νεαρού άνδρα του 1ου–2ου αιώνα μ.Χ. και μια μαρμάρινη κεφαλή του αυτοκράτορα Αδριανού, χρονολογούμενη στο 120–130 μ.Χ.

Η Στήλη της Μήδειας: ένα αριστούργημα σπανιότητας

Η μαρμάρινη ταφική στήλη είναι περίτεχνα λαξευμένη σε υψηλό ανάγλυφο και απεικονίζει μια νεαρή γυναίκα με το δεξί χέρι υψωμένο προς τον ώμο. Η επιγραφή στο επιστύλιο ταυτοποιεί τη μορφή ως Μήδεια. Η ενδυμασία της – χιτώνας με λεπτές πτυχώσεις, ζώνη στη μέση και μανδύας στερεωμένος με κυκλικές πόρπες – αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα των Παρθένων της κλασικής Αθήνας.

Η σπανιότητα του θέματος είναι καθοριστική: σύμφωνα με την έρευνα του Ελβετού αρχαιολόγου Christoph W. Clairmont, οι στήλες Παρθένων αποτελούν μόλις το 4% των αττικών ταφικών αναγλύφων. Η ιστορικός τέχνης Linda Jones Roccos έχει υπογραμμίσει ότι ο θάνατος μιας Παρθένου είχε ιδιαίτερη κοινωνική βαρύτητα, καθώς στερούσε από την πόλη τη δυνατότητα μελλοντικών απογόνων.

Η διακεκριμένη προέλευση του έργου

Η στήλη διαθέτει εξαιρετικά τεκμηριωμένη προέλευση. Αρχικά ανήκε στον Αθηναίο έμπορο τέχνης Θεόδωρο Ζουμπουλάκη, πριν αποκτηθεί το 1923 από τον διάσημο γκαλερίστα Joseph Brummer. Η οικογένεια Brummer, με παρουσία σε Παρίσι και Νέα Υόρκη, υπήρξε από τις σημαντικότερες στον χώρο της αρχαίας και μεσαιωνικής τέχνης του 20ού αιώνα. Μετά τον θάνατο του Joseph, μεγάλο μέρος της συλλογής του αγοράστηκε από το Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης. Η Στήλη της Μήδειας πέρασε στη συνέχεια στον αδελφό του Ernest και αργότερα στη σύζυγό του Ella Laszlo Baché Brummer, ιδρύτρια της εταιρείας καλλυντικών Ella Baché.

ΠΗΓΗ : artdaily.cc

Φωτογραφία από την αρχαία πόλη Σαβάτρα κερδίζει το “Photo of the Year” στα Current Archaeology Awards 2026

Ένα εντυπωσιακό νυχτερινό καρέ που ενώνει αρχαιολογία και αστροφωτογραφία...Μια συγκλονιστική φωτογραφία από την αρχαία πόλη Σαβάτρα,αρχαία ελληνιστική πόλη της Ανατολίας,  απέσπασε τον τίτλο “Photo of the Year” στα Current Archaeology Awards 2026, έναν από τους σημαντικότερους διεθνείς θεσμούς στον χώρο της αρχαιολογίας. Το βραβευμένο έργο, τραβηγμένο από τον Τούρκο φωτογράφο Tahir Ceylan, αποτυπώνει τα ερείπια της πόλης κάτω από έναν νυχτερινό ουρανό γεμάτο κυκλικές τροχιές άστρων, δημιουργώντας μια εντυπωσιακή σύνθεση όπου ο χρόνος γίνεται ορατός.

Η Σαβάτρα ιδρύθηκε ή οργανώθηκε ως πόλη κατά την ελληνιστική περίοδο, μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Εντάχθηκε στο δίκτυο των ελληνιστικών πόλεων της Ανατολίας, με ελληνική γλώσσα, ελληνική διοίκηση και ελληνική πολεοδομία..  Συνέχισε να κατοικείται στη ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο.

Η ανακοίνωση του βραβείου στο Λονδίνο

Το βραβείο ανακοινώθηκε στην τελετή των Current Archaeology Awards στο Λονδίνο, όπου κάθε χρόνο συγκεντρώνονται αρχαιολόγοι, ερευνητές και ειδικοί της πολιτιστικής κληρονομιάς για να τιμήσουν σημαντικές συμβολές στην έρευνα και τη δημόσια αρχαιολογική ενημέρωση.

Ένα τοπίο όπου ο χρόνος αποκτά μορφή

Η φωτογραφία του Ceylan ξεχωρίζει όχι μόνο για την τεχνική της αρτιότητα, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο συνδέει τα μνημεία της αρχαιότητας με την κοσμική κίνηση του ουρανού. Με χρήση μακράς έκθεσης, ο φωτογράφος κατέγραψε την περιστροφή της Γης μέσα από τις φωτεινές τροχιές των άστρων, ενώ στο προσκήνιο αναδύονται ένας λαξευμένος λίθινος βωμός και αρχιτεκτονικά θραύσματα του αρχαίου οικισμού. Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα σχεδόν συμβολική: Η αντοχή ενός αρχαίου πολιτισμού κάτω από έναν ουρανό που περιστρέφεται αδιάκοπα επί χιλιετίες.

Σαβάτρα: μια λησμονημένη πόλη της Λυκαονίας

Η αρχαία Σαβάτρα βρίσκεται στην περιοχή Καρατάι του νομού Κόνια, στην ιστορική Λυκαονία. Αν και λιγότερο γνωστή από πόλεις όπως η Έφεσος ή η Πέργαμος, αποτελούσε μέρος ενός σημαντικού δικτύου οικισμών που συνέδεαν το κεντρικό οροπέδιο με τα εμπορικά δρομολόγια της Ανατολίας.

Τα σωζόμενα κατάλοιπα μαρτυρούν κατοίκηση κατά την ελληνιστική, ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο. Τμήματα τειχών, αρχιτεκτονικά μέλη και διάσπαρτα γλυπτά αποκαλύπτουν τη μακρά ιστορία της πόλης. Αρχαίες πηγές αναφέρουν ότι η Σαβάτρα βρισκόταν σε ξηρή περιοχή, όπου η πρόσβαση στο νερό καθόριζε την οργάνωση του οικισμού και την καθημερινή ζωή.

Παρά το ότι παραμένει ένας από τους λιγότερο γνωστούς αρχαιολογικούς χώρους της Τουρκίας, οι πρόσφατες τεκμηριώσεις συνεχίζουν να φωτίζουν νέα στοιχεία για το παρελθόν της.

πηγη : anatolianarcheology.net

Ανακαλύφθηκε μωσαϊκό 1.500 ετών στη Σύεδρα με ελληνική επιγραφή “Ας σκάσουν οι φθονεροί”

Ένα εξαιρετικά καλοδιατηρημένο  μωσαϊκό αποκαλύπτει χιούμορ, κοινωνικά μηνύματα και καθημερινές εκφράσεις της Ύστερης Αρχαιότητας...Στην αρχαία πόλη της Σύεδρας, κοντά στην Αλάνια στη μεσογειακή ακτή της Τουρκίας, αρχαιολόγοι έφεραν στο φως ένα εντυπωσιακό μωσαϊκό 1.500 ετών με δύο ελληνικές επιγραφές. Η μία από αυτές μεταφράζεται ως “Ας σκάσουν οι φθονεροί”, μια φράση που προσφέρει σπάνια ματιά στο χιούμορ και τις κοινωνικές αντιλήψεις των κατοίκων της Ύστερης Αρχαιότητας. Το μωσαϊκό, διακοσμημένο με γεωμετρικά και φυτικά μοτίβα, βρέθηκε σε εξαιρετική κατάσταση.

Μωσαϊκό σε οικιστικό συγκρότημα της Ύστερης Αρχαιότητας

Οι ανασκαφές στη Σύεδρα πραγματοποιούνται στο πλαίσιο του προγράμματος Heritage for the Future, υπό την εποπτεία του τουρκικού Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

Το μωσαϊκό εντοπίστηκε στην είσοδο ενός μεγάλου οικιστικού συγκροτήματος, το οποίο φαίνεται να χρησιμοποιήθηκε από τον 2ο έως τον 7ο αιώνα μ.Χ., καλύπτοντας τόσο τη ρωμαϊκή όσο και τη βυζαντινή περίοδο. Η ψηφιδωτή επιφάνεια, διαστάσεων περίπου 4,5 x 4,5 μέτρων, χρονολογείται στον 5ο–6ο αιώνα μ.Χ.

Δύο ελληνικές επιγραφές: ευχή και ειρωνικό σχόλιο

Το μωσαϊκό ξεχωρίζει για τις δύο επιγραφές που ενσωματώνονται στη σύνθεσή του.

Η κεντρική επιγραφή αναγράφει “Με υγεία να το χρησιμοποιείς”, μια συνηθισμένη ευχή σε οικιακά μωσαϊκά της εποχής, πιθανό μήνυμα καλωσορίσματος προς τους επισκέπτες.

Η δεύτερη επιγραφή, στο νότιο τμήμα, γράφει “Ας σκάσουν οι φθονεροί”. Η φράση αποδίδει μια διάθεση περηφάνιας ή παιχνιδιάρικης πρόκλησης, υποδηλώνοντας ότι ο ιδιοκτήτης του σπιτιού ήθελε να επιδείξει την ευημερία του, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα την πιθανότητα ζήλιας από τρίτους.

Τέτοιες προσωπικές εκφράσεις σπάνια διατηρούνται τόσο καθαρά σε οικιακά περιβάλλοντα, γεγονός που καθιστά το εύρημα της Σύεδρας ιδιαίτερα σημαντικό.

Τα μωσαϊκά ως κοινωνικά μηνύματα στην Ύστερη Αρχαιότητα

Στον ρωμαϊκό και βυζαντινό κόσμο, τα μωσαϊκά αποτελούσαν ένδειξη κύρους και αισθητικής καλλιέργειας. Πολλά σπίτια της ανατολικής Μεσογείου έφεραν μωσαϊκά με ευχές, χαιρετισμούς ή ηθικά μηνύματα στις εισόδους τους. Το μωσαϊκό της Σύεδρας ακολουθεί αυτή την παράδοση, αλλά προσθέτει μια πιο προσωπική, σχεδόν χιουμοριστική νότα.

Η αρχαία Σύεδρα και τα νέα ευρήματα

Η Σύεδρα βρίσκεται σε λόφο με θέα στη Μεσόγειο, ανάμεσα στην Αλάνια και τη Γκαζιπασά. Η πόλη ιδρύθηκε στην ελληνιστική περίοδο και γνώρισε ακμή στα ρωμαϊκά και βυζαντινά χρόνια. Στο χώρο σώζονται δρόμοι με κιονοστοιχίες, λουτρά, δεξαμενές, ναοί και κατοικίες.

Τα τελευταία χρόνια οι ανασκαφές επικεντρώνονται στις οικιστικές ζώνες, αποκαλύπτοντας στοιχεία της καθημερινής ζωής των κατοίκων.

Ολοκληρωμένη συντήρηση του μωσαϊκού

Μετά την αποκάλυψή του, το μωσαϊκό συντηρήθηκε και αποκαταστάθηκε, διασφαλίζοντας τη διατήρηση των μοτίβων και των επιγραφών. Το εύρημα θεωρείται πλέον ένα από τα πιο χαρακτηριστικά της Σύεδρας, προσφέροντας μια σπάνια, άμεση φωνή από το παρελθόν.

Πηγή anatolianarcheology.net