Περπατώντας με σκύλο οδηγό: Η Τζαζ μας έδειξε πώς «βλέπεται» η πόλη με όλες τις αισθήσεις

 

Πώς είναι άραγε να περπατάς σε μια όμορφη γειτονιά χωρίς να βλέπεις; Να αφήνεις την όραση στην άκρη και να αφήνεις τις άλλες αισθήσεις να κάνουν πάρτι; Ο αέρας να σου ψιθυρίζει από ποια κατεύθυνση έρχεται, οι μυρωδιές των φούρνων να γίνονται σημάδια προσανατολισμού, το άγγιγμα του πεζοδρομίου να σου λέει πότε αλλάζει η επιφάνεια. Και δίπλα σου, μια σκυλίτσα δέκα ετών, αλλά ακόμη με πολλή ενέργεια, εδικά εκπαιδευμένη, να γίνεται τα μάτια σου, η πυξίδα σου, η ασφάλειά σου. Με κάθε βήμα της καταλαβαίνεις πως η προσβασιμότητα δεν είναι πολυτέλεια, είναι πολιτισμός, είναι φροντίδα, είναι ο τρόπος που μια κοινωνία δείχνει ότι χωράει όλους.

Μια ξεχωριστή εμπειρία

Χθες Κυριακή 28 Ιουνίου η Σχολή Σκύλων Οδηγών Λάρα πραγματοποίησε έναν ανοιχτό, πολυαισθητηριακό περίπατο με μια συμπεριληπτική ομάδα,  στην Κηφισιά, προσκαλώντας το κοινό να βιώσει την πόλη μέσα από τις αισθήσεις ενός τυφλού χειριστή και του σκύλου οδηγού του. Ο Γιώργος Μαρσέλλος, ως ξεναγό μας  χάρισε μια εμπειρία που αποκάλυψε όσα συνήθως δεν  δινουμε σημασία: τους ήχους, τις μυρωδιές, τις επιφάνειες, τα εμπόδια και τις μικρές λεπτομέρειες που για έναν βλέποντα μοιάζουν ασήμαντες, αλλά για έναν τυφλό καθορίζουν ολόκληρη τη διαδρομή.

Η πόλη όπως δεν την έχουμε ξαναζήσει

Ο περίπατος  άρχισε πευίπου στις 11, στη συμβολή Κηφισίας και Κασσαβέτη, με στάσεις σε σημεία που ο χειριστής μιλούσε για την προσβασιμότητα, τα εμπόδια και τις καθημερινές μετακινήσεις με έναν σκύλο οδηγό. Ο Γιώργος , μουσικός και μάλιστα δάσκαλος μουσικής, μέλος του ΔΣ της Λάρα και τυφλός εδώ και 11 χρόνια, περιέγραφε πώς η πόλη «ανοίγεται» μέσα από τον ήχο των πλατανιών, την οσμή ενός φούρνου, τη δροσιά μιας κρήνης, τη θερμοκρασία του αέρα. Η όραση μπορεί να λείπει, αλλά οι άλλες αισθήσεις αναλαμβάνουν να χτίσουν έναν νέο χάρτη του κόσμου.

Ο σκύλος οδηγός και η αόρατη δουλειά του

Καθώς περπατούσαμε, ο σκύλος οδηγός διαχειριζόταν αλλαγές στην επιφάνεια του δρόμου, εμπόδια, κολώνες, στενά περάσματα. Η Τζαζ, γεμάτη χαρά , εκτελούσε εντολές, υπενθυμίζοντας ότι όταν φοράει τον εξοπλισμό της δεν πρέπει να τη χαϊδεύουν ούτε να της μιλούν. Η συνεργασία χειριστή και σκύλου είναι μια σχέση απόλυτης εμπιστοσύνης, που σε κάθε βήμα απαιτείται συνεργασία.

Η καθημερινότητα ενός τυφλού στην πόλη

Ο Γιώργος  μας μίλησε  και για τις δυσκολίες σε χώρους που θεωρούμε αυτονόητους: ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ που δεν μπορεί να εστιάσει στα προϊόντα, οπότε ζητάει βοήθεια, μια κυλιόμενη σκάλα που απαιτεί ειδική εκπαίδευση για τον σκύλο οδηγό, ένα  ΑΤΜ που τον δυσκολεύει. Με τον Γιώργο βρήκαμε προσβάσιμο ΑΤΜ που διαθέτει υποδομή και επιτρέπει μόνο αναλήψεις μέσω σύνδεσης ακουστικού και διευκολύνει δίνοντας ηχητικές οδηγίες. Μάλιστα, ο Γιώργος μας  περιέγραψε πως χρησιμοποιεί εφαρμογές όπως τις Seeing AI, Be My Eyes και DNMi Help Desk, που σκανάρουν τον χώρο και περιγράφουν αντικείμεν. Μάλιστα ο ίδιος μας εξήγησε πως ξεχωρίζει τα κέρματα από τα ανάγλυφό τους, τα τελειώματα  των στεφάνων και το μέγεθός τους. 

Ωστόσο, η απουσία ενεργών ηχητικών αναγγελιών στα λεωφορεία παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στις μετακινήσεις. Μέσα από τον περίπατό μας είδαμε και την ακατάλληλη χωροθέτηση των διαδρόμων που διασχίζουν οι τυφλοι συμπολίτες μας με το λευκό μπασούνι, την ακατάλληλη τοποθέτηση ραμπών αλλά και την ύπαρξη τραπεζοκαθισμάτων σε κάποιες περιπτώσεις πάνω στα  ειδικά πλακίδια. 

Η τέχνη ως προσβάσιμη εμπειρία

Στον περίπατο έγιναν στάσεις σε σημεία πολιτιστικού ενδιαφέροντος: στη Μπομπονιέρα,ένα από τα πιο παλιά θερινά σινεμά της Κηφισιάς και της Αθήνας, η πύλη τητς κατοικίας του  πρώτου δημάρχου της Κηφισιάς, αλλά και η επίσκεψή μας στην Πινκαοθήκη κατά την οποία ο Γιώργος μας απέδειξε πως και ένας συνάνθρωπός μας με οπτική αναπηρία μπορεί να απολαύσει τη Τέχνη: Ο Γιώργος είδε με το δικό του τρόπο το γλυπτό "Η πρώτη μου σβουρα" του Λοβέρδου,  ενώ με ακουστική περιγραφή όλοι θαυμάσαμε το έργο ζωγραφικής του Άγγελου . Η υπεύθυνη επικοινωνίς της Λάρα Χαρά Μπουργάνη μας εξήγησε πως η  Γλυπτική, είναι ΜΙΑ προσβάσιμη μορφή τέχνης για έναν τυφλό, γιατί μπορεί να την αισθανθεί με τα χέρια. Στην περίπτωση της  ζωγραφικής απαιτεί ακουστική περιγραφή, μια γλώσσα που μετατρέπει το χρώμα σε αφήγηση.

Μια εμπειρία που αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε

Ο πολυαισθητηριακός περίπατος  ένιωσα ότι μποιυ δημιούργησε μια άλλη οπτική για το πως θα απολαμβανω την αγαπημένη μου βόλτα στην Κηφισιά. Ήταν μια υπενθύμιση ότι η πόλη μπορεί να γίνει φιλόξενη για όλους, αρκεί να ακούμε, να παρατηρούμε και να διεκδικούμε προσβασιμότητα. Για έναν τυφλό,  σκέφτομαι ότιη ασφάλεια δεν είναι δεδομένη, είναι αποτέλεσμα σωστών υποδομών, καθαρών οδηγών όδευσης τυφλών, ηχητικών σημάτων και σεβασμού. Για όλους εμάς, ήταν μια ευκαιρία να «δούμε» τον κόσμο αλλιώς.

Ένας περίπατος που μας έμαθε να «βλέπουμε» την πόλη με άλλες αισθήσεις. Η Σχολή Σκύλων Οδηγών Λάρα μάς ταξίδεψε στην Κηφισιά μέσα από τον ήχο, την αφή, τις μυρωδιές και τη διαδρομή ενός σκύλου οδηγού. Μια εμπειρία που δείχνει πόσο σημαντική είναι η προσβασιμότητα για όλους.

#Λάρα #ΣκύλοιΟδηγοί #Προσβασιμότητα #Κηφισιά #ΠολυαισθητηριακόςΠερίπατος #ΙσότηταΣτηνΠόλη #ΟρατότηταΓιαΌλους

Η αρχαία πόλη της Σίδη ζωντανεύει τη νύχτα: Νέα διαδρομή, φωτισμένα μνημεία και αυξημένη επισκεψιμότητα

Η αρχαία πόλη της Σίδη μεταμορφώνεται σε έναν από τους πιο εντυπωσιακούς νυχτερινούς αρχαιολογικούς προορισμούς, χάρη στη διευρυμένη βραδινή διαδρομή που επιτρέπει στους επισκέπτες να περιηγηθούν στα φωτισμένα μνημεία και στους ιστορικούς δρόμους κάτω από τον έναστρο ουρανό. Το πρόγραμμα «νυχτερινού μουσείου» συνεχίζεται για τρίτη χρονιά, προσελκύοντας ολοένα και περισσότερους ταξιδιώτες.

Ιδρύθηκε από Έλληνες αποίκους από την Κύμη της Αιολίδας γύρω στον 7ο αιώνα π.Χ. Το όνομά της Σίδη είναι αρχαιοελληνικό και σημαίνει ρόδι. Η πόλη εξελληνίστηκε πλήρως: είχε ελληνικούς θεσμούς, αγορά, θέατρο, ναούς και ελληνική γλώσσα. Κατά την ελληνιστική περίοδο γνώρισε μεγάλη ακμή, ενώ μετά τον Αλέξανδρο εντάχθηκε στα ελληνιστικά βασίλεια.

Τα ευρήματα (επιγραφές, νομίσματα, αρχιτεκτονικά κατάλοιπα) επιβεβαιώνουν την ελληνική της ταυτότητα.

Η Σίδη: αρχαιολογία και σύγχρονη ζωή σε αρμονία

Οι ανασκαφές στη Σίδη ξεκίνησαν το 1947 από τον καθηγητή Arif Müfid Mansel και σήμερα διευθύνονται από την καθηγήτρια Feriştah Alanyalı του Πανεπιστημίου Anadolu. Η πόλη αποτελεί μοναδικό παράδειγμα όπου ο σύγχρονος οικισμός συνυπάρχει με τα αρχαία κατάλοιπα, δημιουργώντας έναν ζωντανό αρχαιολογικό χώρο που εξελίσσεται συνεχώς.

Η καθηγήτρια Alanyalı τονίζει: «Η Σίδη είναι μία από τις πιο επισκέψιμες αρχαίες πόλεις της Τουρκίας, επειδή η σύγχρονη ζωή συνυπάρχει με τον αρχαίο οικισμό… Η πολιτιστική κληρονομιά και ο σύγχρονος οικισμός δεν απειλούν πλέον ο ένας τον άλλον· αντίθετα, αλληλοενισχύονται».

Νυχτερινές επισκέψεις: δροσιά, ατμόσφαιρα και αυξημένο ενδιαφέρον

Με τις θερμοκρασίες να ξεπερνούν τους 40°C το καλοκαίρι, οι βραδινές επισκέψεις προσφέρουν μια πιο άνετη και ατμοσφαιρική εμπειρία. Το πρόγραμμα «Night Museum» βρίσκεται στην τρίτη του σεζόν και η ζήτηση αυξάνεται συνεχώς. Η Alanyalı επισημαίνει ότι το έργο των ανασκαφών είναι μακροπρόθεσμο και ωφελεί τόσο τον αρχαιολογικό χώρο όσο και την τοπική κοινωνία. Στο πλαίσιο του έργου έχουν ολοκληρωθεί σημαντικές παρεμβάσεις:

• επέκταση του αρχαιολογικού πάρκου,
• νέες διαδρομές επισκεπτών,
• δημιουργία κέντρου υποδοχής,
• αποκατάσταση μνημείων,
• ανακαίνιση δρόμων.

Το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Arif Müfid Mansel

Η σημαντικότερη προσθήκη στη φετινή διαδρομή είναι το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Arif Müfid Mansel, το οποίο άνοιξε το 2026. Η Σίδη διαθέτει πλέον δύο μουσεία, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο την πολιτιστική της ταυτότητα. «Σήμερα, η Σίδη είναι μία από τις πιο επισκέψιμες αρχαίες πόλεις που συμμετέχουν στο πρόγραμμα νυχτερινού μουσείου, και χαιρόμαστε για το αυξανόμενο ενδιαφέρον των επισκεπτών», σημειώνει η Κ.Alanyalı.

πηγη: https://www.hurriyetdailynews.com/

Αποκαλυμμένο αριστούργημα του Ρέμπραντ στο Sotheby’s: Η ιστορία, η αποκατάσταση και η πολιτική διάσταση ενός χαμένου θησαυρού

 

Ένα έργο που παρέμενε για δεκαετίες στη σκιά επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο της διεθνούς αγοράς τέχνης. Το Let The Little Children Come Unto Me, ένα πρώιμο και εξαιρετικά σπάνιο έργο του Ρέμπραντ, ζωγραφισμένο γύρω στο 1627 στο Λέιντεν, θα παρουσιαστεί πλήρως αποκατεστημένο στο Sotheby’s του Λονδίνου , πριν από τη δημοπρασία της 1ης Ιουλίου 2026. Με εκτίμηση £8–12 εκατ., το έργο αποκαλύπτει όχι μόνο την τεχνική ιδιοφυΐα του νεαρού Ρέμπραντ, αλλά και μια βαθιά πολιτική και προσωπική αφήγηση.

Η αποκατάσταση που άλλαξε τα πάντα

Το έργο ανακαλύφθηκε ξανά πριν από περίπου δέκα χρόνια και έκτοτε υποβλήθηκε σε πολυετή, σταδιακή συντήρηση. Η διαδικασία αποκάλυψε την αρχική σύλληψη του Ρέμπραντ, απομακρύνοντας μεταγενέστερες επεμβάσεις που αλλοίωναν το νόημα και την αισθητική του πίνακα.

Η πιο καθοριστική αποκάλυψη ήταν η επαναφορά ενός κεντρικού προσώπου που αρχικά φορούσε τουρμπάνι. Η μεταγενέστερη αντικατάσταση με ολλανδικό σκούφο είχε εξαφανίσει τη θρησκευτική και πολιτική διάσταση του έργου. Με την αποκατάσταση, το έργο αποκτά ξανά τον πολυθρησκευτικό του χαρακτήρα, προσθέτοντας μια ισχυρή αναφορά στην ανεκτικότητα.

Λέιντεν 1627: πόλη σε κρίση, τέχνη σε αναβρασμό

Το έργο δημιουργήθηκε σε μια περίοδο βαθιάς κοινωνικής αναταραχής. Ο Τριακονταετής Πόλεμος είχε οδηγήσει χιλιάδες πρόσφυγες στο Λέιντεν, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις. Ο Ρέμπραντ, μόλις 21 ετών, παρακολουθούσε τις εξελίξεις με οξυδέρκεια.

Ο ιστορικός τέχνης Andrew Graham-Dixon σημειώνει:

Η επιλογή του θέματος – ο Χριστός που καλωσορίζει τα παιδιά – αποκτά έτσι πολιτική διάσταση. Με την παρουσία τριών θρησκευτικών παραδόσεων στον πίνακα, ο Ρέμπραντ φαίνεται να διατυπώνει ένα πρώιμο μανιφέστο υπέρ της ανεκτικότητας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Κρυμμένα πορτρέτα: η οικογένεια του Ρέμπραντ στον καμβά

Πέρα από την πολιτική φόρτιση, το έργο κρύβει μια προσωπική ιστορία. Η σύνθεση περιλαμβάνει, όπως αποκαλύπτει η έρευνα, τα πιο πλήρη πορτρέτα της οικογένειας του Ρέμπραντ σε ένα μόνο έργο. Ο πατέρας του, η μητέρα του, οι νονοί του και μια θετή «αδελφή» εμφανίζονται στη σκηνή, ενώ ο ίδιος ο Ρέμπραντ απεικονίζεται στο πάνω δεξί μέρος, κοιτάζοντας προς τον θεατή.

Ένα έργο εξαιρετικής φιλοδοξίας

Παρά τις ημιτελείς περιοχές, ο πίνακας αποτελεί ένα από τα πρώτα μεγάλα «crowd scenes» του Ρέμπραντ. Η σύνθεση είναι πυκνή, γεμάτη εκφράσεις, χειρονομίες και λεπτομέρειες που προαναγγέλλουν το ύφος της ώριμης περιόδου του. Η αρχιτεκτονική δομή, οι καμπύλες, οι κολώνες και η αίσθηση βάθους αποδεικνύουν την τεχνική ωριμότητα ενός καλλιτέχνη μόλις στα πρώτα του βήματα.

πηγη https://www.salonprivemag.com/

Δύο νέες εκθέσεις στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Βαρσοβίας: Σουρεαλισμός, Αντιφασισμός και η «Μαύρη» Ιστορία της Πολωνίας

 

Πριν λίγες ημέρες άνοιξαν στις πύλες τους στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Βαρσοβίας δύο μεγάλες εκθέσεις που συνομιλούν με την ιστορία, την πολιτική και τις σύγχρονες κοινωνικές αναζητήσεις. Η πρώτη, In the Very Bowels of Changes: Surrealism and Antifascism, επανεξετάζει τον σουρεαλισμό ως διεθνές κίνημα αντίστασης. Η δεύτερη, Ways of the Black Spread Over the White Land, φωτίζει τη σχέση της Πολωνίας με τη Μαύρη κουλτούρα και την υποσαχάρια Αφρική κατά την περίοδο του Ανατολικού Μπλοκ. Μαζί, οι δύο εκθέσεις συνθέτουν ένα πολυπολιτισμικό ταξίδι που ενώνει ηπειρώτικες ιστορίες με έναν κοινό στόχο: την καταπολέμηση της βίας και την ενίσχυση της διεθνούς αλληλεγγύης.

Σουρεαλισμός και Αντιφασισμός: Η τέχνη ως αντίσταση

Η έκθεση για τον σουρεαλισμό παρουσιάζει το κίνημα όχι ως αισθητικό ύφος, αλλά ως πολιτική και κοινωνική δύναμη που αντιστάθηκε στον φασισμό, τον ναζισμό και τον αποικιοκρατικό λόγο της Δύσης. Όπως αναφέρεται στο κείμενο: «Surrealists would condemn Europe’s colonial project, organize themselves against fascists, fight in the Spanish Civil War… Their resistance was art itself.»

Η έκθεση αναπτύσσεται ως χάρτης διεθνών διαδρομών: από την Πράγα στο Μεξικό, από το Κάιρο στη Μαρτινίκα, από το Παρίσι στο Σικάγο. Παρουσιάζονται έργα των Max Ernst, Hans Arp, Dora Maar, Miró, Magritte, αλλά και Πολωνών καλλιτεχνών που επηρεάστηκαν από τον αντιφασιστικό και αντι-αποικιοκρατικό πυρήνα του σουρεαλισμού. Οι επιμελητές τονίζουν ότι οι αξίες του κινήματος – ελευθερία, ισότητα, χειραφέτηση – παραμένουν επίκαιρες σε μια εποχή νέων κοινωνικών αναταραχών.

Ways of the Black Spread Over the White Land: Η «Μαύρη» ιστορία της Πολωνίας

Η δεύτερη έκθεση εξετάζει τη σχέση της Πολωνίας με την υποσαχάρια Αφρική από το 1945 έως το 1989, αναδεικνύοντας ξεχασμένες ιστορίες συνεργασίας, πολιτισμικών ανταλλαγών και καλλιτεχνικών επιρροών.

Όπως σημειώνεται στο κείμενο: «Works on show revive the memory of relations that have been set aside since democratic transition began.» Η έκθεση περιλαμβάνει έργα Πολωνών και Αφρικανών καλλιτεχνών, αποφοίτων πολωνικών σχολών, καθώς και ιστορικά τεκμήρια από την εποχή που περίπου 3.000 Αφρικανοί φοιτητές σπούδαζαν στην Πολωνία. Παρουσιάζονται έργα που συνομιλούν με αντιρατσιστικά και αντι-αποικιοκρατικά κινήματα, όπως το Colonial Exploitation του Strzemiński και το Black Land του Jonasz Stern.

Ξεχωρίζει η ανακατασκευή του μνημείου της Alina Ślesińska για τον Kwame Nkrumah, που καταστράφηκε το 1966 και επανέρχεται σήμερα ως μέρος της εγκατάστασης One man does not rule a nation.

Ποιητικοί Διάλογοι στο Φως της Σελήνης: Σεφέρης και Ελύτης στη Γεννάδειο για την Πανσέληνο του Ιουνίου

Η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη τιμά την Πανσέληνο του Ιουνίου και τα 100 χρόνια από την ίδρυσή της με μια βραδιά ποίησης αφιερωμένη στους δύο Έλληνες Νομπελίστες, Γιώργο Σεφέρη και Οδυσσέα Ελύτη. Μια ατμοσφαιρική εκδήλωση  στις 30 Ιουνίου στους κήπους της Βιβλιοθήκης, που η ποίηση συναντά τη μουσική και το καλοκαίρι γίνεται σκηνικό μνήμης και ρομαντισμού.

Ποιητικοί διάλογοι κάτω από το φως της σελήνης

Στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 100 χρόνια λειτουργίας της, η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών παρουσιάζει μια πρωτότυπη ποιητική παράσταση. Δύο ηθοποιοί, συνοδευόμενοι από βιολοντσέλο, συνθέτουν έναν λυρικό διάλογο βασισμένο σε ποιήματα και στίχους των Σεφέρη και Ελύτη, αξιοποιώντας υλικό από τα αρχεία της Βιβλιοθήκης.

Οι «Ποιητικοί Διάλογοι στο Φως της Σελήνης» δημιουργούν μια ιστορία αγάπης, νοσταλγίας και αναζήτησης, μεταφέροντας το κοινό σε καλοκαίρια γεμάτα γιασεμί, σε νύχτες όπου τα τζιτζίκια τραγουδούν ασταμάτητα, θυμίζοντας πως «Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι».

Η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη: 100 χρόνια πολιτισμού

Ιδρυμένη το 1926 από τον διπλωμάτη και λόγιο Ιωάννη Γεννάδιο, η Βιβλιοθήκη αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πνευματικά ιδρύματα της χώρας. Φιλοξενεί σπάνια βιβλία, αρχεία και τεκμήρια που καταγράφουν την ιστορία του ελληνισμού μέσα στους αιώνες.

Το έργο της στηρίζεται διαχρονικά από δωρητές που χρηματοδοτούν υποτροφίες, ερευνητικά προγράμματα, εκδόσεις και πολιτιστικές δράσεις. Η συμβολή των μελετητών και υποτρόφων της Βιβλιοθήκης παραμένει καθοριστική για την προώθηση της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς.