«I Swear»: Μια ταινία-μάθημα ανθρωπιάς, ανθεκτικότητας και αποδοχής

Δεν είναι μια κινηματογραφική αφήγηση μιας ιστορίας, η ταινία  «I Swear» ανοίγει έναν δρόμο κατανόησης. Βασισμένη η ταινία σε αληθινά γεγονότα, φωτίζει με τρυφερότητα και αλήθεια τη ζωή ενός ανθρώπου που μεγάλωσε με σύνδρομο Tourette, μετατρέποντας τις δοκιμασίες του σε μια βαθιά ανθρώπινη διαδρομή γεμάτη δύναμη, χιούμορ και συγκίνηση. Είναι μια ταινία που δεν επιδιώκει να προκαλέσει οίκτο, αλλά να υπενθυμίσει πως η καλοσύνη, η αποδοχή και η αλληλεγγύη μπορούν να αλλάξουν μια ζωή.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Μια ιστορία ενηλικίωσης μέσα από τον πόνο και την επιμονή

Η ταινία παρακολουθεί τον ήρωα από την παιδική του ηλικία, όταν τα πρώτα ανεξέλεγκτα τικ εμφανίζονται και ανατρέπουν τα όνειρά του. Ένα παιδί με προοπτικές, ο Τζον Ντέιβινσον ξαφνικά νιώθει ότι απογοητεύει τους γονείς του, ότι δεν χωράει στο σχολείο, ότι η κοινωνία τον απορρίπτει. Η ταινία δεν ωραιοποιεί τίποτα: δείχνει τη βαθιά πληγή της ματαίωσης, την ανασφάλεια, το αδιέξοδο. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πορεία, αναδύεται μια αχτίδα φωτός. 

Μια φιγούρα-«νεράιδα», ένας άνθρωπος που τον βλέπει με καλοσύνη, γίνεται ο καταλύτης που του επιτρέπει να ξαναβρεί τον δρόμο του. Και όχι μόνο, να βοηθήσει και άλλους ασθενείς να αντιμετωπίσουν αυτό που τους συμβαίνει. Η ταινία υπενθυμίζει πως η καλοσύνη δεν είναι αφέλεια· είναι δύναμη που μπορεί να σώσει.

Ερμηνεία που καθηλώνει

Ο πρωταγωνιστής  Robert Aramayo (γνωστός από το The Rings of Power και το Game of Thrones)—σε μια ερμηνεία που δικαίως τιμήθηκε με BAFTA Α’ Ανδρικού Ρόλου— παραδίδει ένα ρεσιτάλ υποκριτικής. Η απόδοσή του αντανακλά πως έχει μελετήσει σε βάθος τη ζωή των ανθρώπων με Tourette, έχει ερευνήσει τη σωματικότητα, τις εκρήξεις, τις στιγμές αμηχανίας και την εσωτερική πάλη. Στην οθόνη δεν βλέπουμε έναν ηθοποιό που μιμείται, βλέπουμε έναν άνθρωπο που ζει. Η ερμηνεία του είναι τόσο πειστική που ο θεατής γίνεται ένα με τον ήρωα, νιώθει τον φόβο του, τον θυμό του, την ανάγκη του να αγαπηθεί, αλλά και τον θαυμασμό για το πώς μετατρέπει τον πόνο σε δύναμη. Είναι από εκείνες τις ερμηνείες που σε κάνουν να θέλεις να μάθεις περισσότερα για την πραγματική ιστορία, να αγκαλιάσεις αυτόν τον άνθρωπο που δοκιμάστηκε τόσο.

Σκηνοθεσία με επίκεντρο τον άνθρωπο

Η σκηνοθεσία του Kirk Jones εστιάζει στο ανθρώπινο κομμάτι της ιστορίας. Δεν αναζητά εντυπωσιασμούς, αλλά αλήθειες. Δείχνει πώς ένα παιδί με όνειρα νιώθει ότι απογοητεύει τους γονείς του, πώς η κοινωνική άγνοια μπορεί να γίνει πληγή, πώς η απόρριψη οδηγεί σε βαθιά μοναξιά. Και όμως, μέσα από αυτή την αληθινή ιστορία, ο σκηνοθέτης προσφέρει ένα μάθημα ανθρωπιάς: η καλοσύνη μπορεί να γίνει σωτήρια, η αποδοχή μπορεί να δώσει ζωή, η αλληλεγγύη μπορεί να δείξει τον δρόμο σε έναν άνθρωπο που παλεύει να σταθεί όρθιος.

Γιατί αξίζει να τη δεις

Η I Swear είναι μια ταινία που προσφέρει συγκίνηση χωρίς μελοδραματισμούς, χιούμορ χωρίς επιτήδευση και γνώση χωρίς διδακτισμό. Ανοίγει ένα παράθυρο κατανόησης για το σύνδρομο Tourette και μας κάνει πιο δεκτικούς στο διαφορετικό. Μας υπενθυμίζει πως πολλές φορές η κοινωνική συμπεριφορά είναι αυτή που δημιουργεί —ή θεραπεύει— τις πραγματικές αναπηρίες. Είναι μια ταινία που μένει μέσα σου, που σε κάνει να σκεφτείς, να νιώσεις, να θέλεις να μάθεις περισσότερα.

Μικρά Αθώα Ψέματα 2 – Όταν η παρέα μεγαλώνει, αλλά τα τραύματα μένουν

 

Μια ταινία με έντονο ψυχολογικό υπόβαθρο, το Μικρά Αθώα Ψέματα 2 εστιάζει στη μελαγχολία, την κατάθλιψη και την αίσθηση απομόνωσης ενός μεσήλικα άνδρα που βλέπει τη ζωή του να αλλάζει ριζικά. Ο πρωταγωνιστής, βαθιά πληγωμένος και αποσυρμένος, γίνεται ο άξονας μιας ιστορίας που αναδεικνύει την απώλεια, τη φιλία και την ανάγκη για επανασύνδεση.

Σύνοψη της ταινίας

Η ταινία, σε σκηνοθεσία Γκιγιόμ Κανέ, αποτελεί συνέχεια του επιτυχημένου Little White Lies (2010). Η ιστορία αρχίζει χρόνια μετά, όταν ο Μαξ (Φρανσουά Κλιζέ) απομονωμένος και οικονομικά κατεστραμμένος, επιστρέφει στο εξοχικό του στο Cap Ferret. Εκεί, οι παλιοί του φίλοι εμφανίζονται απροειδοποίητα για τα 60ά του γενέθλια, αναγκάζοντάς τον να αντιμετωπίσει όσα απέφευγε: τις σχέσεις που διαλύθηκαν, τα ψέματα που ειπώθηκαν και την προσωπική του κατάρρευση.

Η ταινία εξερευνά τις δυναμικές μιας παρέας που μεγαλώνει, αλλάζει και συγκρούεται, με φόντο την εκτός σεζόν ατμόσφαιρα της γαλλικής ακτής .

Ερμηνείες – Ένα δυνατό ensemble με συναισθηματικό βάθος

Οι ερμηνείες αποτελούν το ισχυρότερο στοιχείο της ταινίας.Ο Φρανσουά Κλιζέ αποδίδει έναν άνδρα βυθισμένο στην κατάθλιψη, με λεπτές, συγκρατημένες εκρήξεις που αποκαλύπτουν την εσωτερική του κατάρρευση.

Η Μαριόν Κοτιγιάρ ξεχωρίζει για την ευθραυστότητα και την ένταση της παρουσίας της, ενώ οι Ζιλ Λελούς, Λοράν Λαφίτ και Μπενουά Μαζιμέλ προσφέρουν ισορροπία ανάμεσα στο χιούμορ και το δράμα.

Οι κριτικές επισημαίνουν ότι το καστ λειτουργεί ως «ομάδα χαρακτήρων συμπληρωματικών και γοητευτικών», με ερμηνείες που συχνά υπερβαίνουν τις αδυναμίες του σεναρίου .

Σκηνοθεσία – Ο Κανέ ανάμεσα στη νοσταλγία και την υπερφόρτωση

Ο Γκιγιόμ Κανέ σκηνοθετεί με ευαισθησία τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά η ταινία χαρακτηρίζεται από υπερβολική διάρκεια και αφηγηματικές παρεκκλίσεις.

Παρότι η σκηνοθεσία του αποτυπώνει με ακρίβεια την ψυχολογική φθορά των ηρώων, αρκετές κριτικές αναφέρουν ότι το δεύτερο μέρος «υποφέρει από υπερβολές και αφηγηματικά αδιέξοδα» . Ωστόσο, η επιλογή του off‑season τοπίου, η θαμπή χειμωνιάτικη φωτογραφία και η αίσθηση εγκατάλειψης ενισχύουν το ψυχολογικό βάθος της ιστορίας.

Γιατί αξίζει – Αισθητικά και κοινωνικά ενδιαφέρουσα

Η ταινία αξίζει για την αισθητική της: χειμωνιάτικο Cap Ferret, υποβλητική φωτογραφία, ατμόσφαιρα μοναξιάς, το κοινωνικό της περιεχόμενο: φιλία, γήρανση, οικονομική κατάρρευση, ψυχική υγεία, την ψυχολογική της διάσταση. Από την άλλη αναδεικνύονται κοινωνικά ζητήματα : κατάθλιψη, απομόνωση, ανάγκη για επανασύνδεση, τις ερμηνείες που δίνουν βάθος σε μια ιστορία για ανθρώπους που προσπαθούν να ξαναβρούν τον εαυτό τους. Παρά τις αδυναμίες της, αποτελεί μια ώριμη, ανθρώπινη ματιά στη μεσήλικη κρίση και στις σχέσεις που δοκιμάζονται από τον χρόνο.

Όταν το περιθώριο γίνεται καταφύγιο: Το Dinner in America και η ωμή αλήθεια της οικογένειας

Λένε πως «η οικογένεια είναι το πρώτο σχολείο της ζωής» – αλλά το Dinner in America δείχνει τι συμβαίνει όταν αυτό το σχολείο είναι γεμάτο ρωγμές. Η ταινία του Adam Rehmeier βουτά χωρίς δισταγμό στη σκοτεινή πλευρά της αμερικανικής καθημερινότητας, εκεί όπου η κανονικότητα είναι μόνο βιτρίνα.

Dinner in America: μια ιστορία δύο «αόρατων» ανθρώπων

Το Dinner in America παρακολουθεί τη συνάντηση του Σάιμον, ενός φυγά πανκ μουσικού με οργή που ξεχειλίζει, και της Πάτι, μιας κοινωνικά αδέξιας νεαρής γυναίκας που ζει σε μια φαινομενικά τακτοποιημένη αλλά ουσιαστικά χαοτική οικογένεια. Η ταινία χρησιμοποιεί την οικογένεια ως μικρογραφία της κοινωνίας: πίσω από τις κλειστές πόρτες, ακόμη και τα πιο «ενωμένα» σπίτια κρύβουν βία, bullying, έλλειψη κατανόησης και εκμετάλλευση των πιο αδύναμων.

Ο Rehmeier δεν ωραιοποιεί τίποτα. Η κάμερά του καταγράφει έναν κόσμο  ρεαλιστικό, συχνά άβολο. Κι όμως, μέσα σε αυτό το τοπίο, η σχέση των δύο ηρώων ανθίζει με έναν τρόπο που μοιάζει σχεδόν επαναστατικός. Δύο άνθρωποι που δεν χωρούν πουθενά βρίσκουν ο ένας στον άλλο χώρο να υπάρξουν χωρίς ντροπή.

Η σκηνοθεσία εστιάζει στην αυθεντικότητα

Η διεθνής κριτική υποδέχθηκε το Dinner in America με ενθουσιασμό, αναγνωρίζοντας στον Rehmeier μια σκηνοθετική ματιά που συνδυάζει ωμότητα και τρυφερότητα. Προσωπικά νιώθω ότι επικράτησε το συναίσθημα της έντασης, μιας και μου φάνηκε άγαρμπα ειλικρινής η ταινία, σαν να ήθελα να σοκάρει. 

Σαφώς είναι ένα φιλμ γεμάτο ενέργεια  καθώς ο σκηνοθέτης  πετυχαίνει να αποτυπώσει την αμερικανική περιφέρεια χωρίς φίλτρα αλλά και χωρίς κυνισμό. Από τηνάλλη πλευρά,  πρέπει να παραδεχθούμε ότι η σκηνοθετική προσέγγιση εστίασε  στο σοκ και στη γνησιότητα, σημειώνοντας ότι ο Rehmeier παρουσιάζει έναν κόσμο  αποκρουστικό αλλά βαθιά ανθρώπινο.

Όσο για τις ερμηνείες, είναι φανερή η χημεία των πρωταγωνιστών και οι ηθοποοί αφήνουν του ήρωες να "αναπνεύσουν" χωρίς φιοριτούρες . Δείχνουν τρωτοί σε αυτή τη πορεία ενηλικίωσης. Φυσικά, οι ρεαλιστικές ερμηνείες συμβάλλουν τα μέγιστα  στην αποκαθίλωση του μύθου  της αμερικανικής οικογένειας, παρουσιάζοντας την τοξικότητα και την καταπίεση.

Γιατί το Dinner in America ξεχωρίζει

Το Dinner in America αποτελεί μια καταγραφή της αμερικανικής κοινωνίας από τα κάτω, μια ματιά σε ανθρώπους που ζουν στο περιθώριο, μια υπενθύμιση ότι η καλοσύνη μπορεί να βρεθεί στα πιο απρόσμενα μέρη. Ο Rehmeier σκηνοθετεί με θάρρος, χωρίς να φοβάται τηναμηχανία, και τελικά δημιουργεί μια ταινία που σίγουρα την σκέφτεσαι για ημέρες.