Μεμονωμένα μάτια, μπλεγμένα με φυτικά και ζωικά μοτίβα, ξεπροβάλλουν μέσα από μια θάλασσα χρωμάτων. Οι μορφές μοιάζουν να αιωρούνται σε ένα παράξενο, σχεδόν υπνωτικό μίγμα αισθητικής: πτηνά σε αφαιρετική απόδοση, ψάρια με ουρές που μοιάζουν να πετούν, σχήματα που κινούνται στον χώρο σαν να αναπνέουν. Η ζωτικότητα είναι έντονη, σχεδόν σωματική. Σπείρες, καμπύλες και οργανικές γραμμές παραπέμπουν σε κάτι αρχέγονο — τρομακτικό και οικείο ταυτόχρονα, φιλικό και αποκρουστικό, σαν μια μνήμη που δεν ξέρεις αν σου ανήκει.
Η έλξη και η απόσταση: μια διπλή κίνηση του βλέμματος
Τα έργα του Κύρου Λόντου που περιλαμβάνονται στη έκθεση Στους Κήπους της Εδέμ που φιλοξενείται στην γκαλερί ΑΡΓΩ, σε καλούν να πλησιάσεις, να χαθείς μέσα στις λεπτομέρειες, αλλά την ίδια στιγμή σε ωθούν να απομακρυνθείς, να τα δεις από απόσταση. Πολλά από τα όντα μοιάζουν σιαμαία, δύο σε ένα σώμα, σαν να ταυτίζονται και να παλεύουν να χωριστούν. Άλλα είναι επιθετικά, άλλα ευαίσθητα, άλλα σε κοιτούν με καχύποπτο βλέμμα. Ενέχουν την αγάπη, τη δημιουργία, τη σύγκρουση ταυτότητας — ψάρι και πτηνό μαζί, σαν πλάσματα που θα μελετούσε η παλαιοντολογία αν είχε πρόσβαση σε σουρεαλιστικά σύμπαντα. Είναι σαν πολύχρωμοι εφιάλτες που θα λάτρευε ο Φρόυντ: ο ορισμός του α-λόγου, του ασυνείδητου που παίρνει μορφή.
Τα έργα διαθέτουν τη δυνατότητα της συνένωσης, της συνάντησης με άλλα. Μπορούν να σταθούν μόνα τους, αλλά και να κουμπώσουν μεταξύ τους, σχηματίζοντας μεγαλύτερα σύνολα — σαν οικογένειες που δεν ορίζονται μόνο από τη μορφή, αλλά από τη σχέση. Σαν οικογένειες με μέλη να εφάπτονται και όχι απλά να τέμνονται, καταπατόντας τα όριά τους.
Το ξύλο ως μνήμη κοινής πορείας
Όπως σημειώνει η Αλέξια Κ. Σερέζη, «το “κόψιμο” του ξύλου δεν λειτουργεί ως διαχωρισμός, αλλά ως μνήμη κοινής πορείας. Κάθε ένωση φέρει μέσα της την ιστορία της σχέσης που προηγήθηκε: της εγγύτητας, της έντασης, της φροντίδας, της απόστασης».
Η ενότητα δεν αναιρεί την ατομικότητα,τη φωτίζει. Τα έργα μπορούν να ενωθούν σε ένα εικαστικό σύνολο, αλλά στέκονται ταυτόχρονα και μόνα τους. Κάθε κομμάτι είναι ένας μικρός κόσμος, μια αυτόνομη παρουσία.
Οικογένειες από γραμμές, ίχνη από ένα εικαστικό DNA
Οι πίνακες και τα γλυπτά συνδέονται, κουμπώνουν, συνυπάρχουν. Σχηματίζουν ομάδες που θυμίζουν οικογένειες — όχι με βάση τη μορφή, αλλά με βάση τη σχέση. Οι γραμμές επαφής τους μοιάζουν με ίχνη ενός υποθετικού εικαστικού DNA: χαράξεις ήπιες ή αιχμηρές, ευθείες ή καμπύλες, σαν τις εμπειρίες των μελών μιας φυσικής οικογένειας. Θυμίζουν τις διαδρομές της ανθρώπινης συνύπαρξης, τις εντάσεις, τις συμφιλιώσεις, τις αποστάσεις και τις επιστροφές.
Ανάμεσα στο ατομικό και στο συλλογικό
Η έκθεση κινείται διαρκώς ανάμεσα στο ατομικό και στο όλον. Διερευνά την εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στη δύναμη της αυτονομίας και στην ανάγκη του ανήκειν. Κάθε έργο είναι μια φωνή — και όλες μαζί σχηματίζουν μια χορωδία από υβριδικά όντα που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από ένα παράλληλο, πολύχρωμο σύμπαν.
Μέχρι 28 Μαρτίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου