Η γκαλερί 10 Corso Como στο Μιλάνο παρουσιάζει από τις 13 Μαΐου ένα αφιερωματικό project στον Γιάννη Κουνέλλη, σε συνεργασία με τη Galleria Fumagalli. Στο επίκεντρο βρίσκεται μια εμβληματική εγκατάσταση του 2009, αποτελούμενη από εβδομήντα μαύρα παλτά – ένα έργο που μετατρέπει τον χώρο σε σκηνή συλλογικής μνήμης, μετακίνησης και ανθρώπινης ευθραυστότητας.
Η επιστροφή του Κουνέλλη στο 10 Corso Como
Η έκθεση Jannis Kounellis. Untitled, σε επιμέλεια του Alessio de’ Navasques, τιμά έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Arte Povera και μια από τις πιο επιδραστικές μορφές της τέχνης του 20ού αιώνα. Το έργο εντάσσεται στα ανανεωμένα, πρώην βιομηχανικά περιβάλλοντα του 10 Corso Como, χώρους που συνομιλούν άμεσα με την καλλιτεχνική φιλοσοφία του Κουνέλλη, ο οποίος συχνά επέλεγε εκκλησίες, γκαράζ, ερείπια και βιομηχανικά κτίρια για να παρουσιάσει τις εγκαταστάσεις του.
Εβδομήντα παλτά ως σιωπηλές παρουσίες
Στο κέντρο της έκθεσης δεσπόζει η μεγάλη εγκατάσταση με τα εβδομήντα μαύρα παλτά, τοποθετημένα σαν σκιές ανθρώπων που πέρασαν και άφησαν πίσω τους ίχνη. Η λευκή αίθουσα μεταμορφώνεται σε αυστηρό, λιτό θέατρο, που ο επισκέπτης γίνεται ο πρωταγωνιστής μιας άτυπης δραματουργίας. Η επαναλαμβανόμενη σειρά των παλτών δημιουργεί ένα ισχυρό οπτικό μοτίβο που καλεί τον θεατή να επιβραδύνει και να στοχαστεί πάνω στον χρόνο, τη μνήμη και την ανθρώπινη κατάσταση.
Παλτό ως μνήμη, σώμα και μαρτυρία
Τα παλτά λειτουργούν ως αντικείμενα που διατηρούν διπλό ίχνος – υλικό και άυλο – από όσους τα φόρεσαν. Γίνονται σύμβολα απουσίας και παρουσίας, φορείς προσωπικών και συλλογικών ιστοριών, σημάδια προστασίας αλλά και ευαλωτότητας. Στην εγκατάσταση, το παλτό μετατρέπεται σε μεταφορά για τον άνθρωπο: σώμα, αποτύπωμα, σάβανο, μάρτυρας μιας ζωής που πέρασε και μιας διαδρομής που συνεχίζεται.
Μια επίκαιρη ανάγνωση της ανθρώπινης μετακίνησης
Σε μια εποχή έντονων κοινωνικών και πολιτικών ανακατατάξεων, το έργο αποκτά νέα βαρύτητα. Η συζήτηση γύρω από τη μετανάστευση, τον εκτοπισμό και την ανθρώπινη περιπλάνηση επανέρχεται στο προσκήνιο, και η εγκατάσταση του Κουνέλλη λειτουργεί ως παύση, ως πρόσκληση να κοιτάξουμε πέρα από την επιφάνεια. Τα παλτά, άδεια από σώματα, γίνονται σχόλιο πάνω στη συλλογική μοίρα και την εύθραυστη εμπειρία του σύγχρονου ανθρώπου. Η αναφορά στη λογοτεχνική παράδοση του Γκόγκολ και του Ντοστογιέφσκι, αλλά και στο νεορεαλιστικό σινεμά, ενισχύει τη διάσταση της περιπλάνησης, της διασποράς και της ιστορικής μνήμης.
ΠΗΓΗ: https://www.finestresullarte.info/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου