Στην καρδιά του αρχαίου Αρτεμισίου, η ιστορία αποκαλύπτει μια μικρή, σιωπηλή πράξη ανθρώπινης απώλειας. Δύο πρόωρα βρέφη, θαμμένα σε έναν εγκαταλελειμμένο ρωμαϊκό χώρο αιώνες μετά την παρακμή του ναού, φωτίζουν μια άγνωστη πτυχή της βυζαντινής παρουσίας στην Έφεσο.
Η ανακάλυψη ενός ασυνήθιστου τάφου
Αρχαιολόγοι εντόπισαν το 2010 έναν μικρό τάφο δύο νεογνών μέσα σε έναν ανενεργό αγωγό αποχέτευσης κάτω από το Ωδείο, κτίριο που ανήκε στο ευρύτερο συγκρότημα του Αρτεμισίου.
Τα βρέφη είχαν τοποθετηθεί δίπλα‑δίπλα, με τα κεφάλια στραμμένα προς τη δύση, πιθανότατα τυλιγμένα σε ύφασμα. Ο τάφος κατασκευάστηκε με επαναχρησιμοποιημένα τούβλα, κεραμίδες και πέτρες.
Η μελέτη των σκελετικών καταλοίπων
Η νέα έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Childhood in the Past από τις Caroline Partiot και Lilli Zabrana του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, εξετάζει λεπτομερώς τα οστά, χρονολογεί τον τάφο και ανασυνθέτει τον τρόπο ταφής.
Η ταφή χρονολογείται στον 8ο ή 9ο αιώνα μ.Χ., όταν το Ωδείο είχε ήδη μετατραπεί σε ερειπωμένο ρωμαϊκό κτίσμα.
Το Ωδείο και η μεταγενέστερη χρήση του χώρου
Το Ωδείο, κτισμένο τον 1ο αιώνα μ.Χ., φιλοξενούσε μουσικές και ποιητικές παραστάσεις. Αργότερα, τμήμα του μετατράπηκε σε δημόσιο αποχωρητήριο με περίπου 30 θέσεις.
Στον Μεσαίωνα, ο αγωγός αποχέτευσης είχε εγκαταλειφθεί και αποτέλεσε προστατευμένο σημείο για την ταφή των δύο παιδιών.
Χριστιανικά ταφικά χαρακτηριστικά
Η θέση των σωμάτων —ανάσκελα, με τα κεφάλια προς τη δύση— αντιστοιχεί σε βυζαντινές χριστιανικές πρακτικές. Η κατανομή των οστών δείχνει ότι τα βρέφη ήταν τυλιγμένα σε ύφασμα, ενώ ένα μικρό σιδερένιο αντικείμενο κοντά στα κεφάλια τους ίσως χρησιμοποιήθηκε για τη στερέωση του περιτυλίγματος. Δεν βρέθηκαν κτερίσματα.
Ίσως δίδυμα
Τα δύο βρέφη είχαν φτάσει τις 33–34 εβδομάδες κύησης. Το ίδιο μέγεθος, η σχεδόν ταυτόσημη ανάπτυξη και η κοινή ταφή οδήγησαν τους ερευνητές στην υπόθεση ότι μπορεί να ήταν δίδυμα — αν και αυτό δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί χωρίς ανάλυση DNA.
Ένα σπάνιο εύρημα από τη βυζαντινή ιστορία του Αρτεμισίου
Η ταφή προσφέρει σπάνια μαρτυρία για τη χρήση του χώρου του Ιερού της Άρτεμης κατά τη βυζαντινή περίοδο. Το Αρτεμίσιο, κάποτε ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά κέντρα της Μεσογείου, είχε χάσει τον ρόλο του με την επικράτηση του χριστιανισμού. Η ταφή δείχνει ότι τμήματα του ιερού παρέμεναν προσβάσιμα και χρησιμοποιούνταν, έστω και περιθωριακά, ως χώροι μνήμης και θρήνου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου