Στους ήσυχους διαδρόμους του Dulwich Picture Gallery, η πόλη της Αμερικής ξεδιπλώνεται σαν μια ατελείωτη ιστορία φωτός, σκιάς και ανθρώπινης παρουσίας. Η έκθεση Portrait of a City συγκεντρώνει μερικούς από τους σημαντικότερους φωτογράφους του 20ού αιώνα, δημιουργώντας ένα παλίμψηστο αστικών εικόνων που αποκαλύπτουν τη βία, την ομορφιά και την ακατάπαυστη κίνηση της μητρόπολης.
Μια έκθεση που χαρτογραφεί την εξέλιξη της πόλης και της φωτογραφίας
Πρόκειται μόλις για τη δεύτερη φωτογραφική έκθεση στην ιστορία της Dulwich Picture Gallery, μια ήρεμη αλλά συναρπαστική διαδρομή που παρακολουθεί δύο παράλληλες εξελίξεις: τη διαμόρφωση του σύγχρονου αστικού περιβάλλοντος και την ανάπτυξη της φωτογραφικής γλώσσας. Η έκθεση εστιάζει αποκλειστικά σε έργα που δημιουργήθηκαν σε αμερικανικές πόλεις από φωτογράφους που καθόρισαν την αισθητική του 20ού αιώνα.
Η αφήγηση αρχίζει με τους πρωτοπόρους του πικτοριαλισμού στη Νέα Υόρκη, τον Alfred Stieglitz και τον Edward Steichen, και συνεχίζει με εμβληματικά έργα κοινωνικού ντοκουμέντου, όπως η Migrant Mother και το White Angel Breadline της Dorothea Lange, καθώς και το πορτρέτο του εργάτη Victor “Frenchy” Gosselin από τον Lewis Hine, τραβηγμένο κατά την ανέγερση του Empire State Building.
Οι μεγάλοι δημιουργοί και η συλλογή που καθορίζει την έκθεση
Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα των Ilse Bing, Mary Ellen Mark, Diane Arbus, Saul Leiter, Richard Avedon και πολλών ακόμη. Η επιλογή των έργων βασίζεται αποκλειστικά στη συλλογή του DNB Savings Bank Foundation, γεγονός που καθορίζει το εύρος και τον χαρακτήρα της έκθεσης. Παράλληλα, μικρά κινηματογραφικά αποσπάσματα προσφέρουν εναλλακτικές οπτικές, όπως το φιλμάκι 44 δευτερολέπτων από το White Angel soup kitchen του 1931, που αποκαλύπτει μια πιο ζωντανή και ανθρώπινη εικόνα από αυτή που αποτυπώνει η φωτογραφία της Lange.
Η ζωγραφική ματιά και η αναζήτηση νέας φωτογραφικής γλώσσας
Πολλοί από τους φωτογράφους της πρώτης ενότητας είχαν εκπαιδευτεί ως ζωγράφοι, κάτι που διακρίνεται στην προσοχή τους στη σύνθεση και στο φως. Το Harlem Document του Aaron Siskind φέρει την επιρροή των Rothko και Kline, αναζητώντας μέσα σε ξεφτισμένες αφίσες και φθαρμένους τοίχους μια αφηρημένη έκφραση που μετατρέπει την κοινωνική διαμαρτυρία σε νέα φωτογραφική γλώσσα.
Η έκθεση προχωρά σε εικόνες που αποτυπώνουν μοναδικές στιγμές της πόλης, όπως το Divers, East River του Arthur Leipzig, που τρεις νέοι βουτούν στο νερό με φόντο μια γέφυρα, μια σκηνή που μόνο η πόλη μπορεί να γεννήσει.
Η σκοτεινή πλευρά της μητρόπολης και η νυχτερινή ένταση
Από τη Μεγάλη Ύφεση έως το New Deal, η αστική αναγέννηση μετατρέπεται σταδιακά σε κάτι πιο απειλητικό. Οι μοναχικές φιγούρες μπροστά στη συντριπτική κλίμακα της πόλης επανέρχονται, όπως στο Looking at the RCA Building του Louis Faurer, όπου ένας άνδρας με καπέλο κοιτάζει ένα κτήριο που γεμίζει ολόκληρο το κάδρο.
Τη νύχτα, η πόλη αποκαλύπτει τις εντάσεις της. Οι φωτογραφίες του Weegee, γεμάτες εγκλήματα, ατυχήματα και παράξενες στιγμές, αποτυπώνουν τη σκοτεινή ενέργεια της μητρόπολης. Ένα πρόσωπο που προβάλλει από μια κολόνα, ένα ρολόι που τραβά το βλέμμα μέσα στις σκιές, συνθέτουν μια ατμόσφαιρα σχεδόν κινηματογραφική.
Η ποίηση της σκιάς και η ανθρώπινη εμπειρία
Ξεχωρίζει το Hallway του Roy DeCarava, μια φωτογραφία ενός άδειου διαδρόμου σε πολυκατοικία του Harlem, φωτισμένου από μια μοναδική λάμπα. Η εικόνα, σχεδόν καταβροχθισμένη από το σκοτάδι, μεταφέρει την αίσθηση του χώρου με σπάνια ένταση, αποκαλύπτοντας την εκφραστικότητα του μαύρου ως χρώματος.
Η έκθεση αναπλάθει την αμερικανική αστική αφήγηση μέσα από τα βλέμματα φωτογράφων που ήταν συχνά πρώτης ή δεύτερης γενιάς Ευρωπαίοι μετανάστες. Η φωτογραφία γίνεται εργαλείο για να κατανοήσουν, να ελέγξουν ή να χαθούν μέσα στην πόλη, όπως ο Garry Winogrand που επιδίωκε να «μην υπάρχει» μέσα στο πλήθος.
Από τη δεκαετία του ’60 στο μετρό των ’80s
Η διαδρομή ολοκληρώνεται με τις εικόνες του Bruce Davidson από τα γκράφιτι‑καλυμμένα βαγόνια του μετρό της Νέας Υόρκης τη δεκαετία του 1980. Εκεί, η πόλη βρίσκεται ξανά σε κίνηση: άνθρωποι που πηγαίνουν στη δουλειά, κοιμούνται, ερωτεύονται, τσακώνονται, ζουν. Το κόκκινο φως του δειλινού λούζει τα βαγόνια, ενώ η πόλη συνεχίζει ασταμάτητη, αδυσώπητη, γεμάτη ζωή.
https://www.theguardian.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου