Σαν σύννεφο αθωότητας που κινείται με τις γραμμές του αέρα, τα έργα της Γωγώς Ιερομονάχου αποπνέουν μια λεπτή, σχεδόν παιδική ελαφρότητα. Οι μορφές, αφηρημένες, αλλά χρωματικά ζεστές, σε ελκύουν με την τρυφερότητα ενός μωρού που θες να τσιμπήσεις στο μάγουλο. Στη Sianti Gallery παρουσιάζεται μια σειρά έργων της ζωγράφου, με τίτλο «Μετά τη γιορτή», μια σύγχρονη αναμέτρηση με την ευρωπαϊκή ζωγραφική παράδοση, όπως σημειώνει και ο επιμελητής Γιώργος Μυλωνάς.
της Μαρίας Αλιμπέρτη
Η κα Ιερομονάχου συνομιλεί με την Ιστορία της Τέχνης: από τον Tiepolo έως τον Watteau, τον Boucher και τον Fragonard, σύμφωνα με τον επιμελητή. Ένας κόσμος πολύ παραστατικός αναδύεται με πλάσματα χαριτωμένα. Λες και έχουν ρίζες σε βάθος χρόνου, χωρίς να αποτελούν αντίγραφα του παρελθόντος. Η κίνηση στα έργα της αποπνέει παιχνίδι και αθωότητα, σαν μια ανάσα που διαπερνά τις εικόνες.
Σύμβολα, Μύθοι και Νέες Αναγνώσεις
Κοιτάζοντας το έργο Pik Nim, διαπιστώνω ότι το σεληνόφως παραπέμπει στο «Γεύμα στη Χλόη», ενώ τα κρυμμένα πρόσωπα θυμίζουν μυστικό δείπνο. Η γάτα και ο κύκνος λειτουργούν ως φωτεινά σημεία, μικρά σύμβολα που ενεργοποιούν το βλέμμα.
Στο Europa Again, η ζωγράφος επιστρέφει στις ελληνικές ρίζες: ο ταύρος, η αφηρημένη μορφή της Αφροδίτης, η μνήμη του μύθου.
Η Αρπαγή της Ευρώπης: Μύθος και Τραύμα
Ξεχωριστή θέση κατέχει η Αρπαγή της Ευρώπης. Με γκρι τόνους που θυμίζουν ασπρόμαυρη φωτογραφία, η ζωγράφος επανενεργοποιεί τον μύθο όχι ως ρομαντική αφήγηση, αλλά ως ιστορία βίας και τραύματος. Το βλέμμα της γυναίκας αποδίδει φόβο, τα ζώα γύρω της φέρουν αναστάτωση, το σύννεφο συμβάλλει στη δραματοποίηση.
Το έργο θέτει ένα επίκαιρο ερώτημα: ποιος μεταφέρει σήμερα την Ευρώπη και προς τα πού; Στην παραγματικότητα λειτυργεί σαν αλλογορία για το σήμερα, για το που πορέυεται η κοινωνία μας.
Έρωτες, χρόνος και τρυφερότητα
Η μαϊμού που κρατά κλεψύδρα γίνεται μια παιχνιδιάρικη αναφορά για τον χρόνο. Τα πορτραίτα του φθινοπώρου, οι μικρές ιστορίες έρωτα, η «Μελαγχολία», η «Τσιγγάνα», τα «Γούρια» συνθέτουν έναν κόσμο που η τρυφερότητα και η αναμονή συνυπάρχουν.
Στο έργο Τι έχεις; η ζωγράφος αγγίζει τηνευαισθησία της ανθρώπινης απορίας. Στο Gentle Parenting, η τρυφερότητα γίνεται στάση ζωής. Γιρλάντες, ροκοκό χειρονομίες και μαύρο φόντο θυμίζουν τους μεγάλους δασκάλους, αλλά η ματιά παραμένει σύγχρονη, προσωπική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου