Παράσταση ανθρωποκεντρική, επικεντρωμένη στον γήινο Θεόφιλο και όχι στον αποθεωμένο καλλιτέχνη... το σκηνικό ανέβασμα του Θεόφιλος sold στο ΜΙΝΙ Πειραιώς 131 μαγεύει το φιλότεχνο κοινό.Το κουβάρι ξετυλίγεται απαλά, χάρη στους ταλαντούχους Χάρη Χαραλάμπους Καζέπη, που ενσαρκώνει τον Θεόφιλο, καθώς και την ηθοποιό Αριάδνη Κωνσταντακοπούλου.
Μοναδική αφήγηση
Με ανάλαφρη διάθεση ξεδιπλώνεται επί σκηνής η ζωή του ζωγράφου, με την ευαίσθητη ματιά της Όλιας Λαζαρίδου και με ροπή στο χιούμορ αλλά και στην εμβάθυνση των ηθών και της παράδοσης της εποχής του καλλιτέχνη. Με χάρισμα αφηγηματικότητας, ο πρωταγωνιστής μάς πήγε στην παιδική ηλικία, στα πρώτα καλλιτεχνικά σκιρτήματα, μοιράστηκε τον πόνο από το μπούλινγκ που βίωνε ο καλλιτέχνης ως παιδί, τις δυσκολίες που του επέφερε ο τραυλισμός. Η εξιστόρηση όμως είχε και πιο συγκινητικά σημεία: Το πώς πήρε μαθήματα ζωής από τον παππού που τον μύησε στην Τέχνη, πώς αγάπησε να αποδίδει μορφές, να δίνει ανάσα.
Η ζωή τον έφερε στη Σμύρνη και στον Βόλο, και από εκεί στη φτώχεια του επαναπατρισμού. Η Τέχνη τον τραβούσε. Η ανάγκη του να φύγει από τον τόπο, να ανοίξει τα φτερά του, τελικά τον απογοήτευσε και ο νόστος τον πρόδωσε καθώς η ζωή του στη Λέσβο μετά τον γυρισμό του χειροτέρεψε.
Ρεαλισμός, φόρτιση και συγκίνηση
Το κείμενο της παράστασης του Σαμσών Ρακά είναι καλογραμμένο, με ρεαλισμό που ισορροπεί με φόρτιση και συγκίνηση. Προσωπικά με άγγιξε η ατάκα: «Οι καραβοτσακισμένοι, οι αταξίδευτοι». Κι αναρωτήθηκα: Ποιος είναι τελικά πιο πληγωμένος: αυτός που μάτωσε από το ταξίδι ή αυτός που ένιωσε να βαλτώνει σε ένα τόπο;
Η παράσταση αναδεικνύει και άλλα νοήματα όπως τη γνησιότητα και αυθεντικότητα του λαϊκού καλλιτέχνη που δεν είχε ανάγκη τα χρήματα για να κάνει Τέχνη. Η φουστανέλα «δεν έχει τσέπες» — μια φουστανέλα βρώμικη, είχε ο Θεοφιλος από τον μόχθο της ζωής.
Ερμηνεία και σκηνοθεσία
Ο βραβευμένος Χαραλάμπους απέδωσε αρμονικά την προσωπικότητα του Θεόφιλου, με επιδεξιότητα ερμήνευσε, τραγούδησε, έπαιξε μουσικά όργανα. Έχει άλλωστε ιδναική εμφάνιση για αυτό τον ρόλο. Η σκηνοθεσία της Όλιας Λαζαρίδου και η σκηνογραφία της Κατερίνας Γιάννακα προδίδουν ένα άρτιο αισθητικό αποτέλεσμα, με αποκορύφωμα τις προβολές έργων του Θεόφιλου. Η Αριάδνη Κωνσταντακοπούλου βοηθά καθοριστικά στην αφηγηματική εξέλιξη του έργου αλλά και με την ερμηνευτική παορυσία της κερδίζει το κοινό.
Πολλά σκηνογραφικά ευρήματα που δεν θέλω να προδώσω, με κέρδισαν και αξίζει κάθε θεατής να τα ανακαλύψει μόνος του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου