Το θέατρο λέει αλήθειες που κανείς άλλος δεν μπορεί να σου καθρεφτίσει. Σου φέρνει μπροστά όλα όσα η κοινωνία θάβει κάτω από το χαλί. Είσαι έτοιμος να τα αντιμετωπίσεις;
Της Μαρίας Αλιμπέρτη

Η παράσταση «Ο Φονιάς» του Μήτσου Ευθυμιάδη, που ανεβάινει στην Πλύφα σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μπίτου διαθέτει ρυθμό, ένταση, σκληρότητα, αλλά και βαθύ ρεαλισμό. Μέσα σε ένα καθημερινό οικογενειακό σκηνικό, σε μια συγκέντρωση με αφορμή την αποδοχή του «μαύρου προβάτου» της οικογένειας, ενός αδελφού που μόλις αποφυλακίστηκε, αρχίζουν να ξεπροβάλλουν από τα "ντουλάπια"... μυστικά και αμαρτίες του παρελθόντος που για χρόνια παρέμεναν καλά κρυμμένα.
Η βιτρίνα της «καθωσπρέπει» κοινωνίας
Η παράσταση μιλά για όλα εκείνα τα κακά που πασπαλίζουμε με χρυσόσκονη ως κοινωνία για να δείχνουμε καθωσπρέπει. Για τις ντροπές που κρύβουμε, για την ηθική που επικαλούμαστε επιλεκτικά, για τη δήθεν συμπόνια που δείχνουμε προς τους περιθωριοποιημένους.
Αναδεικνύει επίσης ένα σωφρονιστικό σύστημα που συχνά αδυνατεί να επιτελέσει τον σκοπό του, εγκλωβίζοντας τον πρώην κρατούμενο σε έναν αέναο κύκλο αποκλεισμού, χωρίς ουσιαστικές δεύτερες ευκαιρίες.
Τραύματα, οικογενειακά μυστικά και κοινωνικός στιγματισμός
Οικογενειακά μυστικά που βασανίζουν γενιές ολόκληρες, εξιδανικευμένοι γονείς που μετατρέπονται σε άκαμπτα πρότυπα και κρατούν τα παιδιά αιχμάλωτα μιας εικόνας, τραυματικές εμπειρίες και ψυχικά τραύματα που δεν αφήνουν ορατές πληγές αλλά ακολουθούν τον άνθρωπο σε όλη του τη ζωή.
Η παράσταση θίγει την περιθωριοποίηση, τον στιγματισμό, τη δημόσια κατακραυγή και το βάρος του να είσαι διαρκώς ο «δαχτυλοδεικτούμενος». Όλα αυτά σε συνδυαμσό με την ψυχική κατάρρευση μπορεί να προκαλέσουν τη βία, τη τιμωρία και την απόρριψη όταν βιώνονται από την παιδική ηλικία.
Ερμηνείες με αλήθεια και ανθρωπιά
Οι ηθοποιοί Τάσος Σωτηράκης, Πανάγος Ιωακείμ, Βασίλης Κανελλόπουλος, Νικολέττα Κοτσαηλίδου ερμηνεύουν τους χαρακτήρες ανθρωπιά, με γήινη αμεσότητα, υπηρετώντας με συνέπεια το σκληρό, αλλά ουσιαστικό περιεχόμενο του έργου. Ο Τάσος Σωτηράκης αποδίδει μοναδικά ένα φαινομενικά εξημερωμένο αγρίμι που αρνείται να αποδεχθεί την αλήθεια και να αποκαθηλώσει το μητρικό είδωλο. Ο Πανάγος Ιωακείμ και ο Βασίλης Κανελλόπουλος σε παρασέρνουν έχουν μπει τόσο στο ρόλο τους και σε πείθουν οτι είναι άνθρωποι που συναντάς στον δρόμο. Η Νικολέττα Κοτσαηλίδου είναι φαινομενικά η ήρεμη δύναμη του θίασου που φέρνει την ανατροπή.
Ίσως η γλώσσα της παράστασης να ενοχλήσει ορισμένους θεατές. Ωστόσο, δεν λειτουργεί ως πρόκληση για την πρόκληση. Αντίθετα, προκύπτει οργανικά από τη θεματολογία και τους χαρακτήρες, ενισχύοντας την αίσθηση αυθεντικότητας και αλήθειας που διαπερνά ολόκληρο το έργο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου