Απομακρυσμένα Βουνά και Ποτάμια – Πνευματική Πατρίδα στο Διαχρονικό Μουσείο Αίγινας

Στην Αίγινα ανοίγει μια έκθεση που φέρνει σε διάλογο δύο μακρινούς κόσμους: την κινεζική εικαστική παράδοση και το ελληνικό νησιωτικό τοπίο. Είκοσι έργα σύγχρονων Κινέζων δημιουργών συνθέτουν μια «πνευματική πατρίδα» που αναστοχάζεται τη σχέση ανθρώπου και φύσης.

Μια διεθνής συνεργασία στην Αίγινα

Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Πειραιώς και Νήσων και το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Κίνας (NAMOC) διοργανώνουν την περιοδική έκθεση «Απομακρυσμένα Βουνά και Ποτάμια: Πνευματική Πατρίδα» στο Διαχρονικό Μουσείο Αίγινας, στο Καποδιστριακό Ορφανοτροφείο.

Διάρκεια και πρόσβαση στο κοινό

Η έκθεση ανοίγει στις 24 Ιουλίου και θα παραμείνει ανοιχτή έως τις 20 Νοεμβρίου 2026, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Τα έργα και η θεματική της έκθεσης

Παρουσιάζονται 20 έργα 11 σύγχρονων Κινέζων καλλιτεχνών, προερχόμενα από τις συλλογές του NAMOC. Η επιλογή τους προσφέρει ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα της εξέλιξης της κινεζικής τέχνης, συνδέοντας την πλούσια πολιτιστική κληρονομιά με τις σύγχρονες αναζητήσεις και τις νέες μορφές εικαστικής έκφρασης.

Εγκαίνια με επίσημη παρουσία

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν το Σάββατο 8 Αυγούστου, στις 18:30.

Ωράριο λειτουργίας

Δευτέρα – Πέμπτη: 09:00 – 14:30

Παρασκευή: 09:00 – 14:30 & 17:00 – 20:00

Σάββατο – Κυριακή: 17:00 – 20:00

Επικοινωνία

efapn@culture.gr

Τηλέφωνα: 2297032398, 2297029113

Διάλειμμα θερινής νυκτός στο Αρχαιολογικό χώρο Μαντινείας

Στον αρχαιολογικό χώρο της Μαντινείας, εκεί όπου η πέτρα κρατά ακόμη την ανάσα της αρχαίας Αρκαδίας, η νύχτα ανοίγει ένα μικρό παράθυρο στο όνειρο. Η παράσταση «Διάλειμμα θερινής νυκτός» εμπνέεται από τον Σαίξπηρ και επιστρέφει στο φυσικό τοπίο ως μια τελετουργία κίνησης και μουσικής, όπου το σώμα γίνεται φορέας φαντασίας και η σκηνή μεταμορφώνεται σε χώρο ενδιάμεσο, ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό.

Μια χοροθεατρική προσέγγιση στο σαίξπηρικό όνειρο

Η παράσταση αντλεί δραματουργικό υλικό από το τέλος του έργου του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, αξιοποιώντας την ιδέα της παράστασης μέσα στην παράσταση και τη θεματική του ονείρου ως δημιουργικής διαδικασίας. Το όνειρο, όπως το πραγματεύεται ο Άγγλος ποιητής, γίνεται αφετηρία για μια σύγχρονη χορογραφική ανάγνωση που εξερευνά τη σχέση φαντασίας και καλλιτεχνικής πράξης. Η παραγωγή δεν επιδιώκει να αναπαραστήσει αφηγηματικά το κείμενο, αλλά να μεταφέρει την ατμόσφαιρα, την αμφισημία και την ποιητική του διάσταση μέσα από το σώμα.

Η χορογραφία ως γλώσσα και η μουσική ως συνομιλητής

Με τη συνοδεία ακουστικής και ηλεκτρικής κιθάρας, μπάσου, ντραμς και φωνής, οι πέντε χορευτές και χορεύτριες εκτελούν ακολουθίες κινήσεων σε συνεχείς μεταμορφώσεις. Η σπονδυλωτή χορογραφία του Δημήτρη Μυτιληναίου δημιουργεί μια ιδιόμορφη κινητική γλώσσα που συντονίζεται με τη μουσική και αναζητά την απόλυτη συγκέντρωση στην κίνηση. Το μπαλέτο συνομιλεί με ετερόκλητες κινήσεις, παράγοντας ένα υβριδικό σώμα που κινείται ανάμεσα στην πειθαρχία και την έκρηξη, στην τεχνική και την ελευθερία.

Μικρά αποσπάσματα πρόζας λειτουργούν ως εισαγωγές στα μέρη της παράστασης, προσφέροντας στο κοινό ένα νήμα προσανατολισμού μέσα στον χορογραφικό κόσμο. Το ανθρώπινο σώμα, ως χορευτικό όργανο, γίνεται το κέντρο της δημιουργίας, αναζητώντας την ισορροπία ανάμεσα στον έλεγχο και την παραίτηση, ανάμεσα στο φως και στη νύχτα.

Συντελεστές

Χορογραφία: Δημήτρης Μυτιληναίος

Πρωτότυπη μουσική: Rita Mosss

Κοστούμια: Δημήτρης Μυτιληναίος

Βοηθός χορογράφου: Μάρω Σταυρινού

Καλλιτεχνικός συνεργάτης: Έκτορας Λυγίζος

Ερμηνεύουν: Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Παναγιώτα Γιαγλή, Κωνσταντίνα Μπάρκουλη, Δημήτρης Μυτιληναίος, Τέλης Τελλάκης

ΑΜΚΕ: howtomakeyourlifeharder

Πληροφορίες

Η εκδήλωση προσφέρεται δωρεάν από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Η προκράτηση θέσης είναι υποχρεωτική.

Φιλοκτήτης του Χάινερ Μύλλερ στο Καβείριο της Λήμνου

Στο λυκόφως του αρχαιολογικού χώρου των Καβείρων και τόπου των τότε τελετουργιών τους, ο Φιλοκτήτης του Χάινερ Μύλλερ παρουσιάζεται στη Λήμνο . Η παράσταση, που "ανεβαίνει" στις 4 και 5 Αυγούστου στο πλαίσιο του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός», μεταφέρει στο νησί ένα έργο που συνομιλεί με την αρχαία τραγωδία, αλλά και με τις πιο σκοτεινές πολιτικές διαδρομές του 20ού αιώνα. Στον χώρο όπου ο μύθος τοποθετεί την εξορία του ήρωα, το κείμενο του Μύλλερ αποκτά μια σχεδόν τελετουργική ένταση, σαν να επιστρέφει στο φυσικό του περιβάλλον.

Η πρώτη αναμέτρηση του Μύλλερ με την αρχαία δραματουργία

Ο Φιλοκτήτης του 1965 αποτελεί το πρώτο έργο στο οποίο ο Χάινερ Μύλλερ στρέφεται συνειδητά προς την αρχαία τραγωδία. Βασισμένος στον Σοφοκλή, αλλά απελευθερωμένος από την ανάγκη πιστής αναπαραγωγής, ο Γερμανός δραματουργός δημιουργεί ένα κείμενο που λειτουργεί ως πολιτικό σχόλιο για την εποχή του, για την κληρονομιά του σταλινισμού και για τα αδιέξοδα των επαναστατικών ιδεολογιών. Ο Μύλλερ δεν αναζητά λύτρωση ούτε θεϊκή παρέμβαση. Στον κόσμο του, ο ήρωας παραμένει εγκλωβισμένος σε ένα σώμα που πονά και σε μια πολιτική που τον χρησιμοποιεί μέχρι εξάντλησης.

Το σώμα ως πεδίο εξουσίας και η πολιτική της εγκατάλειψης

Ο Φιλοκτήτης του Μύλλερ δεν είναι απλώς ένας τραυματισμένος πολεμιστής. Είναι το σώμα που εγκαταλείφθηκε από τους συντρόφους του, το σώμα που υπέφερε για τον κοινό αγώνα και τώρα διεκδικείται ξανά, όχι για τη ζωντανή του παρουσία αλλά για την αξία του ως σύμβολο. Στο μυλλερικό σύμπαν, ο ήρωας γίνεται χρήσιμος μόνο ως πτώμα, όταν πια δεν μπορεί να υπηρετήσει ζωντανός. Η σχέση σώματος και πολιτικής, η βία της εξουσίας και η διαρκής αναδιαμόρφωση του νόμου σύμφωνα με τις ανάγκες της, αποτελούν κεντρικούς άξονες του έργου και συνομιλούν άμεσα με τη θεματική του φετινού προγράμματος.

Η παράσταση στο Καβείριο της Λήμνου

Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ευκλείδη αξιοποιεί τον ίδιο τον χώρο ως δραματουργικό στοιχείο, επιτρέποντας στο μινιμαλιστικό κείμενο να αναπνεύσει μέσα στο φυσικό τοπίο. Η εικαστική εγκατάσταση και τα κοστούμια του Πέτρου Τουλούδη δημιουργούν ένα περιβάλλον λιτό, σχεδόν τελετουργικό, που ενισχύει την αίσθηση απομόνωσης και σωματικής φθοράς. Οι ερμηνείες των Σίμου Κακκάλα, Θανάση Ακοκκαλίδη και Πύρρου Θεοφανόπουλου κινούνται ανάμεσα στη σιωπή και την έκρηξη, στη σωματικότητα και τον λόγο, αναδεικνύοντας την ωμή ποιητικότητα του Μύλλερ.

Συντελεστές

Μετάφραση και δραματουργία: Ελένη Βαροπούλου

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Ευκλείδης

Εικαστική εγκατάσταση και κοστούμια: Πέτρος Τουλούδης

Ερμηνεύουν: Σίμος Κακάλας, Θανάσης Ακοκκαλίδης, Πύρρος Θεοφανόπουλος

ΑΜΚΕ: PRO4arts

O ΣΕΚΑ Κρήτης στο μνημείο της Παπούρας, ανάδειξη, προβληματισμοί και ανάγκη προστασίας

Μια σημαντική δράση ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για την πολιτιστική κληρονομιά της Κρήτης πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 1 Αυγούστου, όταν ο Σύλλογος Εκτάκτων Αρχαιολόγων, παράρτημα Κρήτης, οργάνωσε επίσκεψη στο μοναδικό μινωικό κυκλικό κτήριο στον λόφο της Παπούρας, κοντά στο υπό κατασκευή νέο αερολιμένα Ηρακλείου στο Καστέλι Πεδιάδος. Περίπου 100 άτομα, μέλη του ΣΕΚΑ, φίλοι και συνοδοί, συμμετείχαν στην ξενάγηση που ανέδειξε τόσο την αρχαιολογική σημασία του μνημείου όσο και τις σύγχρονες προκλήσεις που το απειλούν.

Η ξενάγηση και τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά του μνημείου

Η υπεύθυνη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ηρακλείου και αρχαιολόγοι της ανασκαφής, μέλη του ΣΕΚΑ, παρουσίασαν στους επισκέπτες τα ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά στοιχεία του κυκλικού κτηρίου, σε συνδυασμό με την τοπογραφία της περιοχής και τη διάρκεια χρήσης του κατά την Εποχή του Χαλκού. Η ξενάγηση πραγματοποιήθηκε με απόλυτο σεβασμό προς την ασφάλεια των επισκεπτών και του μνημείου, αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα της κατασκευής και τον πιθανό τελετουργικό ή κοινωνικό χαρακτήρα του χώρου.

Δύσκολες συνθήκες ανασκαφής και ανάγκη προστασίας

Οι αρχαιολόγοι παρουσίασαν τις απαιτητικές συνθήκες υπό τις οποίες διεξάγεται η ανασκαφή στη συγκεκριμένη θέση, λόγω της μορφολογίας του λόφου και των παρεμβάσεων που σχετίζονται με το νέο αεροδρόμιο. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ανάγκη προστασίας του μινωικού μνημείου από τις επιπτώσεις των ραντάρ του αερολιμένα, καθώς η λειτουργία τους ενδέχεται να επηρεάσει τη στατικότητα και τη μακροχρόνια διατήρησή του.

Ενημέρωση για τον νέο νόμο του ΥΠΠΟ και τους κινδύνους εμπορευματοποίησης

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης έγινε επίσης ενημέρωση για τον νέο νόμο του Υπουργείου Πολιτισμού, ο οποίος προβλέπει τη σύσταση Ανώνυμης Εταιρείας για τη διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς. Τα μέλη του ΣΕΚΑ ανέλυσαν τις πιθανές συνέπειες μιας τέτοιας δομής, επισημαίνοντας τους κινδύνους εμπορευματοποίησης των μνημείων και τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στη διαφύλαξη, την πρόσβαση και τον δημόσιο χαρακτήρα της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στην Έφεσο δύο νεογνά θάβονται στον εγκαταλελειμμένο χώρο του Ιερού της Άρτεμης αιώνες μετά την παρακμή του

Στην καρδιά του αρχαίου Αρτεμισίου, η ιστορία αποκαλύπτει μια μικρή, σιωπηλή πράξη ανθρώπινης απώλειας. Δύο πρόωρα βρέφη, θαμμένα σε έναν εγκαταλελειμμένο ρωμαϊκό χώρο αιώνες μετά την παρακμή του ναού, φωτίζουν μια άγνωστη πτυχή της βυζαντινής παρουσίας στην Έφεσο.

Η ανακάλυψη ενός ασυνήθιστου τάφου

Αρχαιολόγοι εντόπισαν το 2010 έναν μικρό τάφο δύο νεογνών μέσα σε έναν ανενεργό αγωγό αποχέτευσης κάτω από το Ωδείο, κτίριο που ανήκε στο ευρύτερο συγκρότημα του Αρτεμισίου.

Τα βρέφη είχαν τοποθετηθεί δίπλα‑δίπλα, με τα κεφάλια στραμμένα προς τη δύση, πιθανότατα τυλιγμένα σε ύφασμα. Ο τάφος κατασκευάστηκε με επαναχρησιμοποιημένα τούβλα, κεραμίδες και πέτρες.

Η μελέτη των σκελετικών καταλοίπων

Η νέα έρευνα, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Childhood in the Past από τις Caroline Partiot και Lilli Zabrana του Αυστριακού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, εξετάζει λεπτομερώς τα οστά, χρονολογεί τον τάφο και ανασυνθέτει τον τρόπο ταφής.

Η ταφή χρονολογείται στον 8ο ή 9ο αιώνα μ.Χ., όταν το Ωδείο είχε ήδη μετατραπεί σε ερειπωμένο ρωμαϊκό κτίσμα.

Το Ωδείο και η μεταγενέστερη χρήση του χώρου

Το Ωδείο, κτισμένο τον 1ο αιώνα μ.Χ., φιλοξενούσε μουσικές και ποιητικές παραστάσεις. Αργότερα, τμήμα του μετατράπηκε σε δημόσιο αποχωρητήριο με περίπου 30 θέσεις.

Στον Μεσαίωνα, ο αγωγός αποχέτευσης είχε εγκαταλειφθεί και αποτέλεσε προστατευμένο σημείο για την ταφή των δύο παιδιών.

Χριστιανικά ταφικά χαρακτηριστικά

Η θέση των σωμάτων —ανάσκελα, με τα κεφάλια προς τη δύση— αντιστοιχεί σε βυζαντινές χριστιανικές πρακτικές. Η κατανομή των οστών δείχνει ότι τα βρέφη ήταν τυλιγμένα σε ύφασμα, ενώ ένα μικρό σιδερένιο αντικείμενο κοντά στα κεφάλια τους ίσως χρησιμοποιήθηκε για τη στερέωση του περιτυλίγματος. Δεν βρέθηκαν κτερίσματα.

Ίσως δίδυμα

Τα δύο βρέφη είχαν φτάσει τις 33–34 εβδομάδες κύησης. Το ίδιο μέγεθος, η σχεδόν ταυτόσημη ανάπτυξη και η κοινή ταφή οδήγησαν τους ερευνητές στην υπόθεση ότι μπορεί να ήταν δίδυμα — αν και αυτό δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί χωρίς ανάλυση DNA.

Ένα σπάνιο εύρημα από τη βυζαντινή ιστορία του Αρτεμισίου

Η ταφή προσφέρει σπάνια μαρτυρία για τη χρήση του χώρου του Ιερού της Άρτεμης κατά τη βυζαντινή περίοδο. Το Αρτεμίσιο, κάποτε ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά κέντρα της Μεσογείου, είχε χάσει τον ρόλο του με την επικράτηση του χριστιανισμού. Η ταφή δείχνει ότι τμήματα του ιερού παρέμεναν προσβάσιμα και χρησιμοποιούνταν, έστω και περιθωριακά, ως χώροι μνήμης και θρήνου.