Η Χορωδία της ΕΡΤ στην Ακαδημία Αθηνών Αφιέρωμα στη Μικρά Ασία και τις Μορφές της Σμύρνης

Μια ξεχωριστή μουσική βραδιά αφιερωμένη στη Μικρά Ασία παρουσιάζει η Χορωδία της ΕΡΤ σήμερα Πέμπτη 7 Μαΐου 2026, στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων λειτουργίας της Ακαδημίας Αθηνών. Η συναυλία τιμά τη μουσική και πνευματική κληρονομιά της Σμύρνης μέσα από έργα σημαντικών δημιουργών.

Συναυλία αφιερωμένη στη Μικρά Ασία

Η Ακαδημία Αθηνών και τα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ συνδιοργανώνουν τη συναυλία «Αφιέρωμα στη Μικρά Ασία – Μορφές από τη Σμύρνη», η οποία θα πραγματοποιηθεί στην Ανατολική Αίθουσα του Μεγάρου της Ακαδημίας. Η είσοδος είναι ελεύθερη, με σειρά προτεραιότητας.

Το πρόγραμμα της βραδιάς

Η Χορωδία της ΕΡΤ, υπό τη μουσική διεύθυνση του Νίκου Χριστοδούλου, παρουσιάζει έργα δημιουργών που γεννήθηκαν στη Σμύρνη και άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στον ελληνικό πολιτισμό. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται συνθέσεις των Μανώλη Καλομοίρη, Γιάννη Κωνσταντινίδη και Κωνσταντίνου Νικολόπουλου, καθώς και χορωδιακές μελοποιήσεις ποιημάτων του Γιώργου Σεφέρη.

Παράλληλα, θα ακουστούν έργα των Felix Mendelssohn, Maurice Ravel και Μιχάλη Σουγιούλ, τα οποία εντάσσονται σε ιστορικό και αισθητικό πλαίσιο σχετικό με τη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία.

Στο πιάνο συνοδεύει ο Θάνος Μαργέτης.

Η σημασία του αφιερώματος

Η συναυλία αποτελεί μια μουσική αναδρομή στη Σμύρνη, μια πόλη που υπήρξε σταυροδρόμι πολιτισμών και γενέτειρα σημαντικών Ελλήνων δημιουργών. Το αφιέρωμα αναδεικνύει τη βαθιά σχέση της Μικράς Ασίας με την ελληνική μουσική παράδοση, αλλά και τη διαχρονική επιρροή της στη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία.

Πρακτικές πληροφορίες

Ανατολική Αίθουσα Μεγάρου Ακαδημίας Αθηνών, Πανεπιστημίου 28

Ώρα προσέλευσης: έως 20:15

Είσοδος: ελεύθερη, με σειρά προτεραιότητας

Πληροφορίες: 2103664733–31

Αφιέρωμα στη Μικρά Ασία – Μορφές από τη Σμύρνη: Επετειακή συναυλία της Ακαδημίας Αθηνών

Στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων λειτουργίας της, η Ακαδημία Αθηνών ενώνει τις δυνάμεις της με τα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ για μια επετειακή συναυλία αφιερωμένη στη Μικρά Ασία και τις καλλιτεχνικές μορφές που γεννήθηκαν στη Σμύρνη. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 7 Μαΐου 2026, στις 20:30, στην Ανατολική Αίθουσα του Μεγάρου της Ακαδημίας Αθηνών, με ελεύθερη είσοδο και σειρά προτεραιότητας.

Μουσικό ταξίδι στη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία

Το πρόγραμμα της συναυλίας φωτίζει δημιουργούς που γεννήθηκαν στη Σμύρνη και άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική μουσική και λογοτεχνία. Ανάμεσά τους οι συνθέτες Μανώλης Καλομοίρης, Γιάννης Κωνσταντινίδης και Κωνσταντίνος Νικολόπουλος, καθώς και ο Γιώργος Σεφέρης, του οποίου ποιήματα παρουσιάζονται σε χορωδιακές μελοποιήσεις. Η Χορωδία της ΕΡΤ, υπό τη μουσική διεύθυνση του Νίκου Χριστοδούλου, αναδεικνύει το ηχόχρωμα και τη συναισθηματική ένταση μιας εποχής που σημάδεψε την ελληνική ιστορία και ταυτότητα.

Έργα ευρωπαϊκού ρεπερτορίου σε διάλογο με τη Μικρά Ασία

Στο πρόγραμμα εντάσσονται επίσης έργα των Felix Mendelssohn, Maurice Ravel και Μιχάλη Σουγιούλ, τα οποία συνδέονται ιστορικά ή αισθητικά με τη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία. Η επιλογή τους δημιουργεί έναν γόνιμο διάλογο ανάμεσα στην ευρωπαϊκή μουσική παράδοση και την πολιτισμική κληρονομιά του μικρασιατικού ελληνισμού. Στο πιάνο συμπράττει ο Θάνος Μαργέτης, προσδίδοντας στο πρόγραμμα μια επιπλέον δεξιοτεχνική διάσταση.

Πρακτικές πληροφορίες

Χώρος: Ανατολική Αίθουσα Μεγάρου Ακαδημίας Αθηνών (Πανεπιστημίου 28)

Πέρας προσέλευσης: 20:15

Είσοδος: Ελεύθερη (τηρείται σειρά προτεραιότητας)

Πληροφορίες: 210 3664733–31

Ακαδημία Αθηνών

Μουσικά Σύνολα ΕΡΤ

Αφιέρωμα Μικρά Ασία

Σμύρνη μουσική παράδοση

Νίκος Χριστοδούλου

Συζητώντας για τον Λαϊκό Πολιτισμό και την Τεχνολογία στο Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού

Το Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού  και το Κέντρον Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών διοργανώνουν  στις 24 Σεππτεμβρίου την τέταρτη επιστημονική συνάντηση της σειράς «Συζητώντας για τη Ζώσα Πολιτιστική Κληρονομιά». Η εκδήλωση εστιάζει στον λαϊκό πολιτισμό, την έρευνα και την τεχνολογία, αναδεικνύοντας τη σημασία της ψηφιοποίησης και των σύγχρονων τεχνολογικών εργαλείων για τη διαφύλαξη και προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η Τεχνολογία ως μέσο προαγωγής της πολιτιστικής έρευνας

Η κ. Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη, Ομότιμη Ερευνήτρια του ΚΕΕΛ, θα παρουσιάσει την κατάσταση των εφαρμοσμένων τεχνών και τη σχέση της παράδοσης με την τεχνολογία, ψηφιακή και μη. Η παρουσίαση θα συνοδεύεται από διαφάνειες και βίντεο, επιμελημένα από τον κ. Ευάγγελο Καραμανέ, Διευθυντή Ερευνών του ΚΕΕΛ, που αναδεικνύουν τη λειτουργία του Κέντρου σε ψηφιακό περιβάλλον.

Ψηφιακά Εργαλεία και σύγχρονη διαχείριση αρχείων

Ο κ. Παρασκευάς Ποτηρόπουλος, εκλεγμένος Διευθυντής Ερευνών του ΚΕΕΛ, θα αναλύσει πώς το ψηφιακό περιβάλλον επηρεάζει τις ερευνητικές πρακτικές και τη διαχείριση του αρχειακού υλικού, παρουσιάζοντας παραδείγματα μετάβασης από το αναλογικό στο ψηφιακό αρχείο. Η εκδήλωση επιδιώκει να καταδείξει τη δυναμική των νέων τεχνολογιών στην προαγωγή της επιστημονικής έρευνας και της ουσιαστικής διαφύλαξης του πολιτισμού.

Ψηφιακές εκθέσεις και πολυμεσικές εμπειρίες στο ΜΝΕΠ

Η κ. Έλενα Μελίδη, Διευθύντρια του ΜΝΕΠ, θα παρουσιάσει την ενσωμάτωση πολυμεσικών και ψηφιακών εργαλείων στις νέες μόνιμες εκθεσιακές ενότητες, καθώς και την εμπειρία από το ερευνητικό πρόγραμμα MELTOpenlab. Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να περιηγηθούν σε επιλεγμένα ψηφιακά εκθέματα και οικογενειακές γωνιές του Μουσείου, συνδυάζοντας θεωρία και πρακτική εμπειρία στην ανάδειξη της σύγχρονης πολιτιστικής κληρονομιάς.

Διάλεξη για την δουλεία από καθηγήτη της Ελληνικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Εδιβούργου

Το Κέντρο Ερεύνης της Ελληνικής και Λατινικής Γραμματείας της Ακαδημίας Αθηνών, στο πλαίσιο του μηνιαίου σεμιναρίου του (Freedom & Unfreedom in the Ancient World),  διοργανώνει τη διαδικτυακή διάλεξη του Mirko Canevaro (Professor of Greek History, University of Edinburgh) με θέμα «Recognition and Imbalances of Power: Honour Relations and Slaves’ Claims vis-à-vis Their Masters» την προσεχή Πέμπτη, 10 Μαρτίου, 5.00-7.00 μμ

Περίληψη της διάλεξης: This talk is concerned with the problem of whether slaves have ‘honour’ – whether they are, that is, implicated in reciprocal relations of mutual respect and recognition, and can develop through these an autonomous subjectivity. It tackles this issue from the vantage point of much recent work in moral and political philosophy, as well as in social psychology – by Charles Taylor, Stephen Darwall, Kwame Anthony Appiah and particularly Axel Honneth – about value, dignity and recognition, and it does so by turning to what is perhaps the least promising kind of social relation, if we are looking for reciprocally empowering honour dynamics; yet at the same time to what is arguably the most fundamental kind of relation for slaves, foundational of their very status and identity as slaves: the relation with their masters. We have plenty of evidence that day-to-day relations between masters and slaves within the household were in fact explicitly conceptualised by the masters in terms of timê (see e.g. Klees; Fisher), particularly in texts such as Xenophon’s Oeconomicus, Plato’s Laws, Aristotle’s Politics and Ps.-Aristotle’s Oeconomica. But can these dynamics of timê amount to actual relations based on mutual recognition, enabling agency, if they are instrumental to the preservation of the most extreme and brutal power relations? Or do they rather limit agency and worsen the subjugation of the slaves, tricked into concentrating their efforts towards carrying out their masters’ wishes? These issues have emerged, contentiously, also in modern work on recognition: the fundamental problem of the role of recognition dynamics in societies characterised by strongly asymmetrical power structures – of whether they are empowering or disempowering – is for instance in stark focus in the work of Louis Althusser, who coined the category of ‘ideological recognition’. Ideological recognition describes recognition dynamics that are structured in such a way as not to advance the cause of the oppressed; they rather incentivise them to buy into the existing ideological order, therefore carrying out tamely their role in the existing relations of production. The working thesis of this talk, developed and tested through engagement with literary (New Comedy), epigraphical (lead tablets and inscriptions) and historiographical (Diodorus Siculus) sources, is that as soon as a master uses honour, philotimia and the associated dynamics as motivational forces to influence the behaviour of a slave, he subjects himself to a normative order which is abstracted from his arbitrary will, which exists per se, and which can be exploited by the slave to make demands, or to develop a conscience not just of being oppressed, but of being wronged. 

 

 

Για να λάβετε τον σύνδεσμο συμμετοχής (Zoom), παρακαλώ συμπληρώστε τη φόρμα: https://cutt.ly/LPuDgLY ή επικοινωνήστε με τη διοργανώτρια, 

Έφη Παπαδόδημα (epapadodima@academyofathens.gr)

 

Ιστοσελίδα Σεμιναρίου: http://www.academyofathens.gr/el/research/centers/greeklatin/seminar

«Η Σχολή των Αθηνών» επιστρέφει στο Μουσείο Μππενάκη

 

Σε μια μοναδική σύνθεση, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης σε ένα έργο που αναπαριστά την κοσμοθεωρητική σύγκρουση.Η έκθεση «Η Σχολή των Αθηνών» επανέρχεται  από τις 3 Σεπτεμβρίου  στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138)παρουσιάζοντας εκ νέου φυσικά μοντέλα 70 διαφορετικών ακαδημαϊκών κοινών χώρων από την ιστορία και τον κόσμο, υλοποιημένων και μη. Χωρίς να είναι πλήρης ή απόλυτη, αυτή η επιλογή έχει σκοπό να παράσχει ένα ποικίλο και αντιπροσωπευτικό δείγμα συναρπαστικών έργων.

Το εν λόγω έργο του Ραφαέλο, θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως μια γιγαντομαχία δυο σημαντικών προσωπικοτήτων του πνεύματος, ενώ ακόμη αναπαριστά μια φιλοδοξία, ένα ουτοπικό όραμα ενός ελεύθερου, ανοιχτού, άτυπου και κοινού χώρου μάθησης. Είναι ένας χώρος που βρίσκεται στο «ενδιάμεσο». Ούτε μέσα ούτε έξω, δεν έχει τις ιδιότητες ενός δωματίου, αλλά ούτε είναι ένας χώρος καθαρά για κυκλοφορία. Είναι μνημειακός, αλλά ταυτόχρονα γενναιόδωρος και απλός. Δεν είναι τάξη και όμως βλέπουμε στους χώρους αυτούς μελετητές και μαθητές να συζητούν, να διδάσκουν, και να μαθαίνουν.

Παρόλο που θεωρούμε ότι η μάθηση συνήθως λαμβάνει χώρα στην τάξη, εκπαιδευτικοί και αρχιτέκτονες έχουν αναγνωρίσει εδώ και χιλιάδες χρόνια ότι πραγματοποιείται επίσης στο «ενδιάμεσο»: στους διαδρόμους, στις σκάλες, στο κυλικείο, στο προαύλιο. Ο Σωκράτης δίδαξε στην Αρχαία Αγορά. Ο Πλάτωνας ίδρυσε την Ακαδημία του στον Ελαιώνα της Αθήνας, όπου συχνά δίδασκε, ενώ περπατούσε. Μεσαιωνικά κολλέγια ήταν οργανωμένα γύρω από μία κοινόχρηστη αυλή και πανεπιστήμια του 20ου αιώνα είναι γεμάτα από άτυπους μαθησιακούς χώρους.

Η  έκθεση «ΣΧΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ» υπό την επιμέλεια των Νeiheiser Argyros αποτελεί συνέχεια της έρευνας που παρουσιάστηκε στο Εθνικό Περίπτερο Ελλάδος στη Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής στη Βενετία το 2018 και αποτελεί μια συνεργασία μεταξύ φοιτητών της Αρχιτεκτονικής Σχολής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (Ε.Μ.Π.) και της Architectural Association (ΑΑ) στο Λονδίνο.

 

Διάρκεια έκθεσης: 3 Σεπτεμβρίου – 11 Οκτωβρίου 2020

 

Διοργάνωση: Μουσείο Μπενάκη, Νeiheiser Argyros

Συντονισμός: Ναταλία Μπούρα

ΕΙΣΙΤΗΡΙA: € 7, € 3.5

 

Ψήφισμα της Ακαδημίας Αθηνών για το μνημείο της Αγιάς Σοφιάς

Η Ακαδημία Αθηνών απευθύνεται προς τις Ακαδημίες της Ευρώπης, με τις οποίες τη συνδέει κοινή καταγωγή και κοινοί πνευματικοί και επιστημονικοί σκοποί, για να καταγγείλει την μεταβολή του περίλαμπρου μνημείου της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη από  μνημείου πολιτισμού και πνεύματος, σε εν ενεργεία χώρο της μωαμεθανικής λατρείας. Η απόφαση του Κεμάλ Ατατούρκ το 1934 που ακριβώς σε αυτό απέβλεπε, να αποδώσει δηλαδή στο μνημείο τον χαρακτήρα παγκοσμίου προσκυνήματος, ήταν αντάξια του μνημείου και ήταν σοφή. Η επαναφορά του μνημείου σε χρήση, που ο ίδιος ο αναγεννητής του τουρκικού κράτους είχε απορρίψει, είναι μεγάλο σφάλμα. Θα αποτελεί για πάντα πλέον κηλίδα για τον τουρκικό λαό, τον οποίον εμφανίζει να οικειοποιείται αυθαίρετα ένα μνημείο κτήμα όλων των ανθρώπων και σύμβολο καλής θέλησης και ειρηνικής συνύπαρξης των λαών.

SOS για το Ελληνικό Ινστιτούτο Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών Βενετίας

Σήμα κινδύνου εξέπεμψε η ακαδημαϊκός Χρύσα Μαλτέζου για το Ελληνικό ΙνστιτούτοΒυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών Βενετίας σε Δημοσία Συνεδρία της Ολομελείας της Ακαδημίας Αθηνών. Ανησυχητικά στοιχεία για την πορεία του προέβαλε κατά την παρουσίαση  « Η σημασία του Ελληνικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών Βενετίας για την έρευνα της ιστορίας του Νέου Ελληνισμού».

Στόχος της ήταν η ενημέρωση του σώματος για την κατάσταση που επικρατεί στο μόνο επιστημονικό ίδρυμα που διαθέτει η χώρα στο εξωτερικό.

Η ομιλήτρια αναφέρθηκε στην προσφορά του Ινστιτούτου στην πρόοδο της επιστήμης, σημειώνοντας ότι η ίδρυσή του αποτέλεσε καθοριστικής σημασίας σταθμό στην προαγωγή της μελέτης της ιστορίας του μεταβυζαντινού και Νέου Ελληνισμού.

Συγκεκριμένα, η ερευνήτρια επεσήμανε ότι η εικόνα για τις συνθήκες που επικρατούσαν στη βενετοκρατούμενη Ελλάδα κατά τη μακραίωνη περίοδο της ξένης κυριαρχίας στον ελληνικό χώρο ήταν ως την ίδρυση του Ινστιτούτου εξαιρετικά θολή.

 Ευτυχώς, το ιστοριογραφικό τοπίο άλλαξε άρδην με τη λειτουργία του ιδρύματος. Χάρη στη δραστηριότητα που έχει αναπτύξει το Ινστιτούτο,  ερευνητές ενέσκηψαν σε  πολυάριθμους άγνωστους αρχειακούς θησαυρούς που φυλάσσονται στις βιβλιοθήκες και τα μουσεία της Βενετίας.

Ως εκ τούτου, είχαν την δυνατότητα να μελετήσουν την ιστορία του ελληνισμού στο μεγάλο τόξο του χρόνου από την ύστερη βυζαντινή περίοδο ως την κατάλυση της βενετικής πολιτείας από τον Βοναπάρτη.

Αξιομνημόνευτο είναι το εκδοτικό έργο του Ινστιτούτου: μονογραφίες, άρθρα, συστηματικοί κατάλογοι και ευρετήρια εικόνων, αρχείων και χειρογράφων,  πρακτικά συνεδρίων, διδακτορικές διατριβές, σύμμεικτοι τόμοι κ.ά..

 Η έρευνα καλύπτει όλη τη σφαίρα των θεματικών, όπως είναι η οργάνωση της κοινωνίας στις ελληνικές βενετοκρατούμενες περιοχές, η ιδεολογία αρχόντων και αρχομένων, οι κάτοικοι των αστικών κέντρων και της περιφέρειας, οι βυζαντινοί λόγιοι, οι κωνσταντινουπολίτες πρόσφυγες στη Βενετία μετά την τουρκική κατάκτηση της Πόλης, η βενετοκρητική τέχνη, οι ζωγράφοι και τα έργα τους, τα βυζαντινά και μεταβυζαντινά κειμήλια στη Γαληνοτάτη, η εκκλησία, η πρώιμη νεοελληνική λογοτεχνία, η ιστορία της Ελληνικής Αδελφότητας της Βενετίας, της σπουδαιότερης ελληνικής κοινότητας της διασποράς κ.ά..

Στη συνέχεια η ομιλήτρια υπενθύμισε στο σώμα ότι με τον νέο νόμο που ψηφίστηκε από την προηγούμενη Βουλή, με τον οποίο η Ακαδημία Αθηνών, η οποία από την ίδρυση του Ινστιτούτου είχε πρωτεύοντα ρόλο στη λειτουργία του έπαψε πλέον να έχει σχέση με το ίδρυμα.

Σήμερα το ερευνητικό έργο του Ινστιτούτου, στοχευμένο στη μελέτη των αναρίθμητων εγγράφων που σώζονται στα βενετικά αρχεία, έχει ουσιαστικά αδρανήσει, καθώς το ίδρυμα δεν έχει ούτε διευθυντή ούτε επιστημονικό συμβούλιο, ενώ η βιβλιοθήκη και το αρχείο του παραμένουν κλειστά στους ερευνητές. Για να βρει εκ νέου το Ινστιτούτο τον ερευνητικό βηματισμό του, επιτακτική κρίνεται η ανάγκη να ανακτήσει και πάλι το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της χώρας τη θέση του στα δρώμενα του ιδρύματος.

Στη συζήτηση που ακολούθησε έλαβαν μέρος με καίριες παρατηρήσεις οι ακαδημαϊκοί κυρία Αννα Μπενάκη Ψαρούδα και οι κύριοι Απόστολος Γεωργιάδης, Παναγιώτης Βοκοτόπουλος, Μανόλης Κορρές, Αθανάσιος Φωκάς και ο Eusebi Ayensa Pratt, αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας.

Η Ακαδημία Αθηνών, η οποία έχει δημιουργήσει το Ινστιτούτο αισθάνεται ότι φθείρεται έργο πολλών διαπρεπών Ελλήνων και ενδιαφέρεται ζωηρώς για την αποκατάσταση της επιστημονικής τάξεως και δεοντολογίας.

Αποχαιρετισμός στον εκπρόσωπο της ελληνικής ποπ αρτ Γιώργο Ιωάννου

Τον ζωγράφο και χαράκτη Γιώργο Ιωάννου, ο οποίος καθιερώθηκε ως ο κύριος και πιο σημαντικός εκπρόσωπος της ποπ αρτ στην Ελλάδα αποχαιρετούν οι φιλότεχνοι που εγκατέλειψε τα εγκόσμια σε ηλικία 90 ετών. 

Mε σπουδές στην Ελλάδα και στη Γαλλία, ατομικές και ομαδικές εκθέσεις σε μουσεία και γκαλερί, πολυάριθμα βραβεία είχε συμπληρώσει 50 χρόνια συνεχούς παρουσίας στην εικαστική ζωή του τόπου. Μεταξύ άλλων ο Γιώργος Ιωάννου είχε εκπροσωπήσει τη χώρα μας στην Μπιενάλε της Βενετίας και είχε τιμηθεί απο την Ακαδημία Αθηνών για το έργο του.

Παράλληλα με τη ζωγραφική αρθρογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά, ενώ απο τις εκδόσεις Σιδέρη κυκλοφόρησε το λεύκωμα «Η Αθήνα μέσα από τις κάρτ ποστάλ του παρελθόντος», με υλικό από τις πλούσιες συλλογές του.

Σε πολύ νεαρή ηλικία έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και τα βιώματά του απο την περίοδο εκείνη, αλλά και απο τη δράση του την περίοδο της χούντας, αποτύπωσε σε μονοτυπίες που εκδόθηκαν σε λεύκωμα με τίτλο 1940-1974.

Το 2008 αναγκάστηκε  λόγω σοβαρής ασθένειας  να εγκαταλείψει τα τελάρα, τα χρώματα, τα πινέλλα. 

Η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου, ώρα 12 στο Α΄Νεκροταφείο Αθηνών.

Μοναδική περιήγηση στο Μέγαρο της Ακαδημίας Αθηνών

Η ώρα είναι πέντε το απόγευμα, ο ήλιος καυτός και τα μάρμαρα της Ακαδημίας λάμπουν. Επιβλητική η πρόσοψη του μεγάρου  με το πλούσιο γλυπτό διάκοσμο και τους κίωνες ιωνικού ρυθμού ελκύει και το βλέμμα και του πιο ανίδεου περαστικού. Περάσαμε το κατώφλι της στο πλαίσιο ενός εργαστηρίου του προγράμματος Ακαδημία Πλάτωνος για να γνωρίσουμε από κοντά σημαντικά μνημεία. Ευγενέστατος ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων της Ακαδημίας, Ιωάννης Σκαρέτζος.


κείμενο : Μαρία Αλιμπέρτη
φωτογραφίες : Μαριέττα Κοντογιάννη

Ξετύλιγε το κουβάρι της ιστορίας από την Ακαδημία Πλάτωνος στον Κολωνώ, την λειτουργία της  για πέντε αιώνες, την λήξη λειτουργίας της τα βυζαντινά χρόνια και την προσπάθεια ανασύστασης της από τα χρόνια της Επανάστασης. Στην ανασύστασή της συνέβαλε  η προσφορά του βαρώνου Σίμωνα Σίνα από την Β.Ήπειρο με την δωρεά 3 εκ δραχμών  τα μισά του 19ου αιώνα- σε σημερινά χρήματα θα ανερχόταν στα 100 δις ευρώ.
Η αρχή  για την οικοδόμηση του Μεγάρου έγινε το 1859 από τον Θεόφιλο Χάνσεν , με βοηθό τον Τσίλερ. Tο μεγαλύτερο μέρος του διακόσμου αυτού είναι έργο του γλύπτη Λεωνίδα Δρόση (1843-1884), καθηγητή στο Σχολείον Tεχνών ( Πολυτεχνείο), ο οποίος είχε σπουδάσει με υποτροφία του Σίμωνος Σίνα στο Mόναχο και στη Δρέσδη.



Το αέτωμα των προπυλαίων της Aκαδημίας, με ολόγλυφη παράσταση της γέννησης της Aθηνάς, σε σχέδιο του Aυστριακού ζωγράφου Karl Rahl, έργο του Δρόση, και απέσπασε το πρώτο βραβείο στην έκθεση της Bιέννης το 1872.






Λόγω της σημαντικής δωρεάς, αριστερά της εισόδου στην αίθουσα έχει τοποθετηθεί  μαρμάρινη προτομή του Σίμωνος Σίνα- έργο του Λεωνίδα Δρόση- και δεξιά μαρμάρινη προτομή της Iφιγένειας Σίνα -έργο του Nικολάου Περαντινού. 
Tο εικονογραφικό σύνολο στην αίθουσα συνεδριάσεων της Aκαδημίας Aθηνών, έργο του ζωγράφου Christian Griepenkerl (1839-1916), υπό τις υποδείξεις του Χάνσεν απεικονίζει τα πάθη του Προμηθέα.

Από αριστερά ο ζωγραφικός πίνακας σε μουσαμά στην προφητεία της Θέμιδας για την κλοπή της φωτιάς και το όραμα τα βάσανα του γιου της. Δίπλα η κλοπή της φωτιάς με προτροπή της θεάς Aθηνάς από τους πυρακτομένους τροχούς του τέθριππο του Φοίβου που το οδηγεί από την Ανατολή στην Δύση. Πιο πέρα εικονίζεται η δημιουργία του ανθρώπου από τον Προμηθέα και προσπάθειά του να τον ζωογονήσει με τη φωτιά και στο κέντρο επιβλητικά προβάλλεται Tιτανομαχία. Από δεξιά ο Προμηθέας πυρφόρος καθώς εισέρχεται στο σπήλαιο προσφέρει τη φωτιά στους ανθρώπους,συμβολικά τη γνώση. Στη συνέχεια ο Προμηθέας δεσμώτης στον Kαύκασο,

υπόκειται στην τιμωρία που του επέβαλαν οι Ολύμπιοι θεοί γιατί δώρισε στους ανθρώπους την φωτιά- γνώση, ο γύπας του κατατρώγει το συκώτι, το ευγενές όργανο καθώς εκεί πίστευαν ότι έδρευαν οι επιθυμίες. Δεξιά και αριστερά του ολοφύρονται οι νηρηίδες, ενώ ο Ερμής αποδοκιμάζει τον Προμηθέα. Η τρίτη εικόνα αφορά την απελευθέρωση του Προμηθέα από τον Hρακλή και την ανάρρωσή του, ενώ στο κεντρικό τοίχο εικονίζεται η υποδοχή του Προμηθέα από τους θεούς στον Όλυμπο, όταν πια τον έχει συγχωρέσει ο Δίας.
Πρόκειται για μια παγκόσμια μοναδικότητα καθώς πουθενά αλλού στο κόσμο δεν υπάρχει εικονοζόμενη η τριλογία του τον Προμηθέα του Αισχύλου, Δεσμώτη  Πυροφόρου και Λυόεμνου. 
Ο οικοδεσπότης μας ξενάγησε στην έτερη αίθουσα δωρικού ρυθμού, εξίσου όμως

δεσποτική.  Ο χώρος της Ακαδημίας λειτουργεί από το 1926 και τα μέλη της δεν χρειάζεται να έχουν ούτε το ενδεικτικό δημοτικού. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτέλεσε ο Ιάκωβος Καμπανέλης. Η Ακαδημία μέχρι σήμερα έχει προσφέρει 700 εκδόσεις  εκδόσεις έργων δικών της, ενώ διαθέτει πληθώρα ερευνητικών εργαστηρίων. Παρά την διπλωματική επίθεση που δέχθηκε στην γερμανική κατοχή η Ακαδημία  αρνήθηκε την συνεργασία  με τον κατακτητή σύμφωνα με τα πρακτικά του γενικού γραμματέα της Κωστή Παλαμά. 
Σήμερα παράγει σπουδαίο πνευματικό έργο με επίβλεψη ερευνών , συζητήσεις και παρεμβάσεις, όπως μας εξήγησε ο κ.Σκαρέτζος. Χαρούμενοι γι' αυτή την μοναδική εμπειρία να εισέλθουμε στα "άδυτα" της Ακαδημίας βρεθήκαμε στο προαύλιο χώρο εξακολουθώντας να χαζεύουμε τα μοναδικά αετώματα.

O ζωγράφος Τζουλιάνο Καγκλής τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών

O ζωγράφος Τζουλιάνο  (Ιουλιανός) Καγκλής τιμήθηκε για το έτος 2013  με το Βραβείο Ζωγραφικής της Ακαδημίας Αθηνών για " την τόλμη, τη δυναμικότητα και την πλαστική αντίληψη της σύγχρονης ζωγραφικής". 

 O Τζουλιάνο Καγκλής γεννήθηκε στην πρωτεύουσα πριν 40 χρόνια. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1996-2002). Δάσκαλοί του ήταν οι Τ. Πατρασκίδη και Μ. Γαβαθά και στην χαρακτική ο Γιώργος Μήλιος. Υπήρξε υπότροφος του ΙΚΥ (2003-2005) για Εκτέλεση Καλλιτεχνικού Έργου.

 Έχει πραγματοποιήσει επτά ατομικές εκθέσεις, υπήρξε συνεργάτης της αίθουσας τέχνης Έκφραση-Γιάννα Γραμματοπούλου.  Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ο Επίκουρος καθηγητής του τμήματος θεατρολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών,  Μάνος Στεφανίδης σχολιάζοντας το έργο σε πρόσφατη έκθεση του Καγκλή σημείωσε  μεταξύ άλλων:…η ζωγραφική του Καγκλή έχει πλέον το κύρος να μην εκφράζει μόνο το υποκείμενο που την παρήγαγε αλλά και πολύ περισσότερους ανθρώπους. Ανθρώπους οι οποίοι ζουν ανάμεσά μας και έχουν την αξιοπρέπεια να μην φοβούνται τους φόβους ή τις επιθυμίες τους, να θέλουν να ζήσουν αλλιώς. Εφόσον το βλέμμα ποτέ δεν σιωπά, εφόσον ποτέ η ματιά δεν είναι αθώα. Οι συνθέσεις του Τζουλιάνο ξεκόβουν πλέον από την ασφάλεια ενός διαλόγου ανάμεσα στην, συνήθως γυναικεία, φιγούρα που χτίζεται με έντονα φωτιστικά κοντράστα και στο υδαρές φόντο που την αγκαλιάζει σαν αμνιακό υγρό και εκτίθενται σε φόρμες πιο επιθετικές, ημιτελείς, σε τοπία που διεκδικούνται από ανθρώπους και αγρίμια, σε φασματικές μορφές που ζουν την έκρηξη της ζωής σαν να ήταν η έκρηξη του θανάτου τους...Αισθησιασμός, σκοτεινιά, αίμα που λάμπει, αίμα ...σώματα που σπαρταρούν στην κορύφωση της ύπαρξής τους, νεότητα που ανεπαισθήτως βουλιάζει όχι στο γήρας αλλά στην παρακμή ή στο θάνατο. Φιγούρες που έρχονται από ένα παρελθόν της μνήμης και κατευθύνονται στο μέλλον μιας ζωής...'.