Το Bateekha Project δημοπρατεί έργα τέχνης-καρπούζια για τα παιδιά στην Παλαιστίνη

Το Bateekha Project, μια διεθνής πρωτοβουλία που αξιοποιεί το καρπούζι ως σύμβολο παλαιστινιακής ενότητας και αντίστασης, διοργανώνει φιλανθρωπική έκθεση και δημοπρασία στο Λονδίνο τον Σεπτέμβριο του 2026. Είκοσι οκτώ καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο δημιουργούν μοναδικά γλυπτά καρπουζιών από την ίδια καλουπωμένη βάση, με όλα τα έσοδα να στηρίζουν παιδιά και οικογένειες στη Γάζα μέσω του οργανισμού Healing For Gaza.

Το καρπούζι ως σύμβολο αντίστασης

Καθώς διαδηλωτές εντός και εκτός Παλαιστίνης τιμωρούνται για την ανάρτηση της παλαιστινιακής σημαίας, το καρπούζι — με τα χρώματα κόκκινο, πράσινο, λευκό και μαύρο — έχει εξελιχθεί σε υπόγειο σύμβολο ταυτότητας και ενότητας. Το Bateekha Project («bateekha» σημαίνει καρπούζι στα αραβικά) αξιοποιεί αυτή τη συμβολική δύναμη μέσα από μια έκθεση και δημοπρασία που θα παρουσιαστεί στο Gallery 1957, στο Hyde Park, από 15 έως 17 Σεπτεμβρίου 2026.

28 καλλιτέχνες, μία κοινή βάση

Κάθε καλλιτέχνης ξεκινά από το ίδιο καλούπι: ένα χειροποίητο γλυπτό από υαλοβάμβακα, κατασκευασμένο στο ιστορικό βιοτεχνικό κέντρο του Παλαιού Καΐρου, βασισμένο σε καρπούζι που βρέθηκε στους δρόμους της πόλης. Από εκεί και πέρα, η ερμηνεία είναι ελεύθερη: άλλοι ζωγράφισαν το γλυπτό, άλλοι το «έκοψαν», ενώ κάποιοι ενσωμάτωσαν παραδοσιακό παλαιστινιακό κέντημα.

Διεθνείς συμμετοχές και εμβληματικά ονόματα

Στην έκθεση συμμετέχουν διεθνώς αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες όπως ο Peter Kennard από το Ηνωμένο Βασίλειο, η Παλαιστίνια Malak Mattar, καθώς και οι Αιγύπτιες Huda Lutfi και Ghada Amer. Ο Σλιμάν Μανσούρ — ο πρωτοπόρος Παλαιστίνιος καλλιτέχνης που καθιέρωσε το καρπούζι ως σύμβολο αντίστασης — δεν μπόρεσε να δημιουργήσει γλυπτό, αλλά συνέταξε κείμενο που θα καλωσορίζει τους επισκέπτες στην είσοδο της έκθεσης.

Φιλανθρωπική δημοπρασία για τη Γάζα

Η έκθεση θα ολοκληρωθεί με ζωντανή δημοπρασία στις 18 Σεπτεμβρίου. Το 100% των εσόδων θα δοθεί στον οργανισμό Healing For Gaza, που προσφέρει θεραπεία τραύματος και ψυχική υποστήριξη σε παιδιά και οικογένειες στη Γάζα — τόσο εξ αποστάσεως όσο και επί τόπου. Η δημοπρασία θα ανοίξει διαδικτυακά στις 7 Σεπτεμβρίου και θα είναι προσβάσιμη και με φυσική παρουσία στο Gallery 1957.

Η συλλογική δύναμη της τέχνης

Η ιδρύτρια του Bateekha Project, η Αιγύπτια καλλιτέχνις Hedayat Taymour, τόνισε τη σημασία της συνεργασίας: «Ήταν συγκινητικό να βλέπω πώς καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο μετέφρασαν το ίδιο γλυπτό στη δική τους γλώσσα, δημιουργώντας μια συλλογική έκφραση κοινής ανθρωπιάς».

Η Taymour δημιούργησε το πρότζεκτ μαζί με τις Παλαιστίνιες αδελφές Ghada Sousou και Dima Fakhry, καθώς και τις Taya Elzayadi και Malak Fouad από την Αίγυπτο. Η Fouad, γνωστή από το podcast What I Did Next, αναζητούσε έναν ουσιαστικό τρόπο να στηρίξει παλαιστινιακές οικογένειες μετά την έναρξη του πολέμου στη Γάζα το 2023.

Τέχνη ως πράξη αλληλεγγύης

Το Bateekha Project μετατρέπει ένα απλό καρπούζι σε σύμβολο ελπίδας, αλληλεγγύης και συλλογικής δράσης. Η πρωτοβουλία συνδυάζει τέχνη, ακτιβισμό και φιλανθρωπία, δημιουργώντας έναν χώρο όπου η δημιουργικότητα γίνεται εργαλείο θεραπείας και υποστήριξης για όσους έχουν πληγεί από τον πόλεμο.

Θεοδώρα Πέτκοβα – «Μια ανάσα πριν το φως»

 

Μια εικαστική προσέγγιση στη μνήμη, τη μεταμόρφωση και τη δεύτερη ζωή των αντικειμένων. Η Θεοδώρα Πέτκοβα παρουσιάζει τη νέα της συλλογή ζωγραφισμένων επίπλων με τίτλο «Μια ανάσα πριν το φως», στην ColorInfinity Gallery στην Αγία Παρασκευή.

της Ρέας Κατσανεβάκη 

Το έπιπλο ως φορέας μνήμης και αφήγησης

Η έκθεση κινείται στο μεταίχμιο εικαστικής πρακτικής και χρηστικού αντικειμένου, επαναπροσδιορίζοντας το έπιπλο ως φορέα μνήμης, εμπειρίας και μεταμόρφωσης. Παλιά έπιπλα και αντικείμενα καθημερινής χρήσης, συχνά ήδη φορτισμένα με ίχνη ζωής και προσωπικής ιστορίας, μετατρέπονται σε αυτόνομα έργα τέχνης μέσα από μια διαδικασία εικαστικής επανερμηνείας.

Στο έργο της Πέτκοβα, τίποτα δεν αντιμετωπίζεται ως φθαρμένο ή παρωχημένο. Αντίθετα, η φθορά, το αποτύπωμα του χρόνου και η προηγούμενη χρήση λειτουργούν ως ενεργά στοιχεία της σύνθεσης. Τα αντικείμενα δεν «καλύπτονται» αλλά αποκαλύπτονται εκ νέου μέσα από στρώσεις χρώματος, υφής και χειρονομίας, αποκτώντας μια δεύτερη, σχεδόν ποιητική ταυτότητα.

Η διαδικασία της μεταμόρφωσης

Όπως σημειώνει η ίδια η δημιουργός, «το ίδιο το αντικείμενο λειτουργεί καθοδηγητικά στη διαδικασία μεταμόρφωσης». Τα έργα της λειτουργούν σαν ζωντανοί καμβάδες που διατηρούν τη μνήμη τους, ενώ ταυτόχρονα ανοίγονται σε νέες αφηγήσεις και πιθανές αναγνώσεις.

Με τη χρήση μικτών τεχνικών και έντονης υλικότητας, κάθε έργο αναπτύσσει τον δικό του χαρακτήρα, χωρίς επαναληπτικά μοτίβα ή αυστηρές θεματικές συνέχειες. Η καλλιτέχνις προσεγγίζει κάθε αντικείμενο ως μια ξεχωριστή οντότητα με προσωπικότητα, ιστορία και δυναμική.

Ανακύκλωση ως αισθητική και υπαρξιακή στάση

Κεντρικός άξονας της έκθεσης αποτελεί η έννοια της ανακύκλωσης όχι μόνο ως περιβαλλοντική πρακτική αλλά και ως υπαρξιακή στάση. Η μεταμόρφωση εδώ λειτουργεί ως πράξη συνέχειας και επανεγγραφής — μια υπενθύμιση ότι τίποτα δεν χάνεται όταν μπορεί να αποκτήσει νέα μορφή.

Η δεύτερη ζωή των αντικειμένων μετατρέπεται έτσι σε μια εικαστική πρόταση με έντονο συναισθηματικό και συμβολικό χαρακτήρα.

Ο χώρος της έκθεσης

Η έκθεση φιλοξενείται στον ίδιο τον χώρο εργασίας της καλλιτέχνιδας, ο οποίος λειτουργεί ταυτόχρονα ως atelier και εκθεσιακό περιβάλλον, προσφέροντας στο κοινό τη δυνατότητα να έρθει σε άμεση επαφή τόσο με τα έργα όσο και με τη διαδικασία δημιουργίας τους.

Η νέα συλλογή «Μια ανάσα πριν το φως» αποτελεί ένα ακόμη βήμα στην εξελισσόμενη καλλιτεχνική πορεία της Θεοδώρας Πέτκοβα, μέσα από έργα με ισχυρή εικαστική ταυτότητα και ιδιαίτερη υλικότητα.

Πληροφορίες έκθεσης

 ColorInfinity Gallery

Καραϊσκάκη 72-74, Αγία Παρασκευή

Τρίτη 13 Μαΐου 2026

 19:00–21:00

Σοφία Αραπατζόγλου: Η ζωγραφική ως τρόπος ύπαρξης

Ταχύτητα, υπερπληροφόρηση και η συνεχής εναλλαγή εικόνων... Αυτή είνα η εποχή μας. Κι αναρωτιέμαι μερικές φορές υπάρχει μέσα σε αυτόν φρενίρη οπτικό πολιτισμό χώρος να ανασάνουν οι καλλιτέχνες και να δημιουργήσουν με αυθεντικότητα;  Η Σοφία Αραπατζόγλου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός σύγχρονου δημιουργού που αντιμετωπίζει τη ζωγραφική όχι ως επάγγελμα, ούτε ως ταμπέλα, αλλά ως τρόπο ύπαρξης. Για εκείνη, η λέξη «ζωγράφος» δεν περιορίζει, αντιθέτως, ανοίγει έναν ολόκληρο ορίζοντα, έναν τρόπο να αντιλαμβάνεσαι τη ζωή μέσα από σχήματα, αποστάσεις, χρώματα και στιγμές που καταγράφονται πριν καν συνειδητοποιηθούν.

Η συζήτηση μαζί της αποκαλύπτει μια δημιουργό που λειτουργεί με ειλικρίνεια και ενστικτώδη ελευθερία. Μιλά για τις επιρροές της, από τον Picasso έως τον van Gogh, για τη γέννηση ενός έργου που αρχίζει πάντα από ανάγκη, για τον ρόλο του τυχαίου και του ελεύθερου συνειρμού στη διαδικασία της δημιουργίας. Δηλώνει άλλωστε με το πηγάιο χιούμορ της ότι θα έκλεβε έναν πίνακα του  Vincent!  Η τέχνη της είναι βαθιά προσωπική, συχνά αυτοβιογραφική, μια συνεχής συνομιλία με τη στιγμή και με τον εαυτό. Σε έναν κόσμο που τρέχει, εκείνη επιμένει ότι η τέχνη θα βρίσκει πάντα τον τρόπο να αναδύεται. Και το όνειρό της για ένα open studio, χώρο συνάντησης, θεραπείας και δημιουργίας, μοιάζει με φυσική συνέχεια αυτής της φιλοσοφίας.

συνέντευξη στη Μαρία Αλιμπέρτη

·    Πως θα περιέγραφες τον εαυτό σου ως δημιουργό πέρα από τις ταμπέλες «ζωγράφος» ή «εικαστικός»;

 

«Η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να σκεφτώ καλύτερη «ταμπέλα» από αυτήν της ζωγράφου. Η λέξη για εμένα δεν ηχεί ως ταμπέλα αλλά ως τρόπος θέασης της ζωής. Δεν λειτούργησε ποτέ μέχρι τώρα περιοριστικά αλλά τουναντίον εντελώς απελευθερωτικά. Αν μη τι άλλο η ίδια η λέξη περιέχει την ίδια την ζωή οπότε θα έλεγα ότι για εμένα η ζωγραφική υπήρξε πάντα η αφετηρία όλων. Ακόμη και όταν εκφράζομαι μέσα από άλλες τέχνες, ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τα εκφραστικά τους μέσα, τα διαφορετικά συνθετικά τους στοιχεία, είναι οπτικός, σχηματικός – όταν παίζω πιάνο δεν απομνημονεύω νότες αλλά περισσότερο αποστάσεις και σχήματα που δημιουργούν οι κινήσεις των δακτύλων. Οι λέξεις γίνονται ταμπέλες όταν χάνουν την δυναμική τους και ίσως την ουσία τους μέσα από την αλόγιστη και άκριτη χρήση τους. Στο τέλος, αν οι ιδιότητες που μας αποδίδονται δεν μας εκφράζουν και δεν έχουν εκκίνηση τον πυρήνα της ύπαρξής μας, τότε οι λέξεις γίνονται πράγματι ταμπέλες και βαρίδια. Και πρέπει να τις αποποιούμαστε».

 

·       Ποιοι καλλιτέχνες – παλιοί ή σύγχρονοι – σε έχουν επηρεάσει βαθύτερα;

 

«Ασφαλώς τα ονόματα που μου έρχονται στο νου είναι πολλά. Επιγραμματικά θα αναφέρω τον σπουδαίο Picasso, τους Modigliani, van Gogh, Matisse, Vuillard, Soutine, Rothko, Kiefer, Tapies. Προσπαθώντας να απαντήσω όσο πιο ειλικρινά στην ερώτηση και θέλοντας να αποφασίσω ποιος από όλους αυτούς κατέχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, έθεσα με τη σειρά μου ένα άλλο ερώτημα στον εαυτό μου: ποιανού έργο θα έκλεβες ευχαρίστως από ανάκτορο ή μουσείο ρισκάροντας τα πάντα μόνο και μόνο για να μπορείς να τον κοιτάς μέρα νύχτα μέχρι το τέλος των ημερών σου; Και η απάντηση ήρθε αβίαστα: μα του Vincent φυσικά».

 

·       Πως γεννιέται ένα έργο σου; Από εικόνα, συναίσθημα, μνήμη ή ιδέα;

 

«Από ανάγκη. Και από όλα τα παραπάνω. Αλλά κυρίως από ανάγκη. Υπάρχουν έργα που ολοκληρώθηκαν σε μερικές ώρες και άλλα που χρειάστηκαν χρόνια. Δεν έχω συγκεκριμένη ρουτίνα ή μέθοδο».

 

·       Πόσο χώρο αφήνεις στο τυχαίο και πόσο στον σχεδιασμό;

 

«Ό,τι φτιάχνω γίνεται κατά βάση χωρίς σχεδιασμό. Προτιμώ την τυχαιότητα μέσα απ’ την οποία γεννιούνται σχεδόν από μόνες τους μορφές ή σχήματα ή τοπία αφαιρετικά. Θα έλεγα, δανειζόμενη έναν ψυχολογικό όρο, ότι αγαπώ περισσότερο τον ελεύθερο συνειρμό στη δημιουργική διαδικασία. Όταν το σκέφτομαι πάρα πολύ ξέρω ότι δεν είναι κάτι που θα κρατήσω – δεν θα είναι ειλικρινές».

 

·     Πόσο προσωπική είναι η ζωγραφική σου; Υπάρχουν στοιχεία αυτοβιογραφίας στα έργα σου;

 

«Ναι φυσικά. Νομίζω ότι πάντα υπάρχουν. Ότι κι αν ζωγραφίσω είναι αυτοβιογραφικό από το πιο προφανές μέχρι το λιγότερο. Η στιγμή είναι που καταγράφεται. Και η στιγμή περιλαμβάνει τα πάντα: το χρώμα, τον καμβά, την ιδέα, το συναίσθημα, την προσπάθεια, το ατύχημα, αυτή την πινελιά και όχι την άλλη, την απόφαση, την αφαίρεση. Η τέχνη θέλει και μια εμπιστοσύνη. Να της αφεθείς κι εκείνη ξέρει πάντα πως θα σε χρησιμοποιήσει. Γι’ αυτό απαιτείται η ολοκληρωτική μας παράδοση σε αυτήν. Μέσα από αυτή την διαδικασία το αυτοβιογραφικό στοιχείο δεν γίνεται να λείπει – όπως δεν γίνεται να ζωγραφίσουμε με ξένο χέρι ας πούμε».

 

·       Πως βλέπεις τη θέση της τέχνης σήμερα, σε μια εποχή υπερπληροφόρησης και ταχύτητας;

 «Πιστεύω ότι υπάρχει στην τέχνη ένας εγγενής μηχανισμός λειτουργίας ο οποίος διέπεται από τους δικούς του νόμους. Ανεξάρτητα από οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας αλλά και σε απόλυτη συσχέτιση με οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας και μέσα μας, εκείνη θα αναδυθεί. Δεν γίνεται διαφορετικά».

 

·      Υπάρχει κάποιο όνειρο ή καλλιτεχνικός στόχος που δεν έχεις ακόμη πραγματοποιήσει;

 

«Ναι, θα ήθελα στο κοντινό μέλλον να καταφέρω να δημιουργήσω ένα open studio στο οποίο θα πραγματοποιούνται workshops και art therapy sessions σε ομαδικό αλλά και ατομικό επίπεδο».

Christie’s Παρίσι: Δύο μεγάλες δημοπρασίες με σπάνια έργα Μπουνάρ και Ματίς

Με αφορμή την Marquee Week 20/21, η οποία φέτος στρέφει τα φώτα στα γραφικά έργα στο Παρίσι, ο οίκος Christie’s ανακοίνωσε δύο μοναδικές μονογραφικές δημοπρασίες αφιερωμένες σε έργα σε χαρτί των Πιερ Μπουνάρ και Ανρί Ματίς. Οι δημοπρασίες, που θα πραγματοποιηθούν τόσο δια ζώσης όσο και διαδικτυακά τον Απρίλιο, προσφέρουν μια σπάνια ευκαιρία απόκτησης έργων που προέρχονται απευθείας από οικογενειακούς κύκλους των δύο καλλιτεχνών και δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ στην αγορά.

Σπάνια έργα Μπουνάρ από τη συλλογή του Κλοντ Τεράς

Η δημοπρασία «Dans l’intimité de Pierre Bonnard: Collection Claude Terrasse», που θα πραγματοποιηθεί στις 14 Απριλίου, περιλαμβάνει πίνακες, γκουάς, σχέδια, εικονογραφήσεις και λιθογραφίες του Μπουνάρ, όλα προερχόμενα από τη συλλογή του Κλοντ Τεράς, μοναδικού βαφτισιμιού και συγγενούς του καλλιτέχνη. Τα έργα δεν έχουν διατεθεί ποτέ στο εμπόριο, καθιστώντας τη δημοπρασία εξαιρετικά σημαντική για συλλέκτες.

Κορυφαίο κομμάτι αποτελεί το «Midi au jardin», με εκτίμηση έως 600.000 ευρώ, που αναδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο της βίλας Le Bosquet στο Λε Καναί για τον Μπουνάρ, όπως ακριβώς το όρος Sainte‑Victoire για τον Σεζάν. Εξίσου εντυπωσιακό είναι το «La Rue. Homme aux prises avec deux chiens», από την περίοδο των Nabis, χωρίς άμεσο αντίστοιχο στο έργο του καλλιτέχνη. Σημαντική θέση κατέχει και η γκουάς με τη Μαρτ στην μπανιέρα, προπαρασκευαστικό έργο για το διάσημο «Nu à la baignoire» του 1931.

Η δημοπρασία περιλαμβάνει επίσης έργα που αναδεικνύουν τη στενή συνεργασία του Μπουνάρ με τον συνθέτη Κλοντ Τεράς, όπως εικονογραφήσεις για μουσικές εκδόσεις και προγράμματα συναυλιών.

Η διαδικτυακή δημοπρασία Ματίς για φιλανθρωπικό σκοπό

Η δεύτερη δημοπρασία, «Henri Matisse: tracer le lien», θα διεξαχθεί διαδικτυακά από 9 έως 17 Απριλίου και περιλαμβάνει έργα σε χαρτί που προέρχονται από τη συλλογή του γκαλερίστα Πιερ Ματίς και της συζύγου του, Τάνα, ιδρυτών του Pierre and Tana Matisse Foundation.

Η συλλογή καλύπτει όλο το εύρος της δημιουργίας του Ματίς σε χαρτί: μελέτες γυμνών, πορτρέτα, διακοσμητικά σχέδια, χορευτικές φιγούρες, φυτικά μοτίβα και μεσογειακές σκηνές. Ανάμεσα στα σημαντικότερα έργα βρίσκονται το «Femme allongée», το «Nu debout», το «Odalisque voilée» και μια αυτοπροσωπογραφία, με τιμές που κυμαίνονται από 1.800 έως 70.000 ευρώ.

Τα έσοδα της δημοπρασίας θα διατεθούν για τη στήριξη καλλιτεχνικών οργανισμών που δραστηριοποιούνται σε δημόσια σχολεία και κοινότητες της Νέας Υόρκης. Από το 2003, το Ίδρυμα έχει προσφέρει πάνω από 50 εκατομμύρια δολάρια σε 800 οργανισμούς που προωθούν την καλλιτεχνική εκπαίδευση και τη δημιουργική έκφραση των νέων.

Έργα που δεν έχουν ξαναεμφανιστεί στην αγορά

Με τιμές που ξεκινούν από 800 ευρώ και φτάνουν έως 70.000 ευρώ, η δημοπρασία Ματίς προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία σε συλλέκτες και λάτρεις της τέχνης να αποκτήσουν έργα με άμεση προέλευση από την οικογένεια του καλλιτέχνη. Αντίστοιχα, η συλλογή Μπουνάρ αποτελεί ένα ιστορικό σύνολο που φωτίζει τη δημιουργική και οικογενειακή του κληρονομιά.

The Art of the Steal: Όταν η εκδίκηση γίνεται έργο Τέχνης

 

Η ταινία "The Art of the Steal" (2013) είναι περισσότερο μια περιπέτεια με στοιχεία θρίλερ και λιγότερο μια καθαρόαιμη κωμωδία, όπως συχνά παρουσιάζεται. Με ιδιόρρυθμη αφήγηση, ρηχούς χαρακτήρες και μια πλοκή που απαιτεί προσοχή, προσφέρει μια ανάλαφρη, αλλά όχι αδιάφορη ματιά στον κόσμο των απατεώνων και των οικογενειακών συγκρούσεων.

Σύνοψη 

Ο Crunch Calhoun (Kurt Russell), πρώην κασκαντέρ και ημι-μετανοημένος κλέφτης έργων τέχνης, βγαίνει από τη φυλακή και δέχεται να συμμετάσχει σε μια τελευταία ληστεία μαζί με τον αδίστακτο αδελφό του Nicky (Matt Dillon), ο οποίος τον είχε προδώσει στο παρελθόν. Η ομάδα τους επιχειρεί να κλέψει ένα σπάνιο αντίτυπο της Βίβλου του Γουτεμβέργιου, αλλά κάτω από την επιφάνεια κρύβονται πολλαπλά σχέδια και προδοσίες. Η ταινία εξελίσσεται σε μια σειρά από ανατροπές, με τον Crunch να σχεδιάζει τελικά την εκδίκησή του, κλέβοντας ένα πολύτιμο έργο τέχνης από τον ίδιο του τον αδελφό.

Κριτική ερμηνειών και σκηνοθεσίας

Η ερμηνεία του Kurt Russell ξεχωρίζει, φέρνοντας μια δόση γοητείας και αυτοσαρκασμού στον χαρακτήρα του Crunch. Ο Matt Dillon αποδίδει τον Nicky με την απαραίτητη δόση αλαζονείας, αλλά ο χαρακτήρας του παραμένει μονοδιάστατος. Οι δευτερεύοντες ρόλοι, όπως του Jay Baruchel και της Katheryn Winnick, προσφέρουν στιγμές χιούμορ και συναισθηματικής ισορροπίας, χωρίς όμως να αναπτύσσονται ουσιαστικά. Η σκηνοθεσία του Jonathan Sobol είναι στιλιζαρισμένη, με γρήγορο μοντάζ και comic book αισθητική, αλλά συχνά θυσιάζει τη συνοχή της πλοκής για χάρη του ρυθμού.

Νοήματα και θεματικές

Η ταινία πραγματεύεται την πλεονεξία, τον εύκολο πλουτισμό και τις οικογενειακές σχέσεις μέσα από το πρίσμα της απάτης και της εκδίκησης. Ο Crunch, αν και αρχικά εμφανίζεται ως μετανοημένος, δεν μπορεί να αντισταθεί στην προοπτική του μεγάλου κέρδους. Η σχέση του με τον Nicky αποτυπώνει την ένταση ανάμεσα στην οικογενειακή πίστη και την προσωπική δικαίωση. Το μήνυμα της ταινίας είναι ότι η απληστία οδηγεί στην προδοσία, αλλά και ότι η εξυπνάδα μπορεί να αποκαταστήσει την ισορροπία — έστω και με αμφίβολα μέσα.

Αν και δεν πρόκειται για μια βαθιά ή συγκλονιστική ταινία, το "The Art of the Steal" προσφέρει μια διασκεδαστική εμπειρία για όσους αγαπούν τις ιστορίες με ανατροπές, καλοσχεδιασμένες ληστείες και μια δόση αδελφικής αντιπαλότητας.

Τρία αριστουργήματα του Μαλέβιτς ανακαλύφθηκαν κάτω από τι στρώμα της γιαγιάς

 

Τρία άγνωστα μέχρι πρότινος έργα του κορυφαίου πρωτοποριακού καλλιτέχνη Καζιμίρ Μαλέβιτς εκτίθενται στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Βουκουρεστίου. Αν αποδειχτούν αυθεντικά, η αξία τους θα μπορούσε να ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια λίρες. Ωστόσο, κορυφαίοι μελετητές αμφισβητούν την ιστορία της προέλευσής τους, αφήνοντας την αυθεντικότητα των έργων ανοιχτή σε αμφισβήτηση.

Σύμφωνα με τον επιχειρηματία Γιανίβ Κοέν, ιδιοκτήτη των έργων, τα τρία έργα βρέθηκαν κάτω από το στρώμα της γιαγιάς της συζύγου του στο Ισραήλ, της Έβα Λεβάντο. Τα έργα φέρουν τους τίτλους: Suprematist Composition with Green and Black Rectangle (1918), Cubofuturist Composition (1912–13) και Suprematist Composition with Red Square and Green Triangle (1915–16). 

Σκεπτικισμός από τους ειδικούς

Παρά τους ισχυρισμούς περί αυθεντικότητας, οι ιστορικοί τέχνης παραμένουν επιφυλακτικοί. Ο Κωνσταντίν Ακίνσα, Ουκρανο-Αμερικανός μελετητής, επισημαίνει ότι τα έργα δεν είχαν τεκμηριωθεί, φωτογραφηθεί ή παρουσιαστεί κατά τη διάρκεια της ζωής του Μαλέβιτς. Επιπλέον, η έλλειψη αρχείων μπορεί να συνδέεται με την καταπίεση της μοντερνιστικής τέχνης κατά την εποχή του Στάλιν, όπως υποστηρίζει ο κ. Κοέν.

Ορισμένοι πιστοποιητικοί τίτλοι που παρουσίασε ο ιδιοκτήτης από τον ιστορικό τέχνης Δημήτριο Χορμπάχοφ χαρακτηρίζουν τα έργα ως «παραδείγματα πρώτης τάξης» του στυλ του Μαλέβιτς. Ωστόσο, προηγούμενα έργα που είχε πιστοποιήσει ο Χορμπάχοφ είχαν αμφισβητηθεί, ενώ οι οίκοι Sotheby’s και Christie’s διέψευσαν οποιαδήποτε επίσημη συνεργασία με τον ιστορικό.

Τεχνική ανάλυση χωρίς βεβαιότητα

Τα γαλλικά και γερμανικά εργαστήρια ανάλυσαν τα χρώματα και τα υλικά των έργων και τα χρονολόγησαν στην εποχή ζωής του Μαλέβιτς, χωρίς όμως να μπορούν να επιβεβαιώσουν ότι ο ίδιος ζωγράφισε τα έργα. Οι αναφορές τονίζουν ότι η τεχνική ανάλυση από μόνη της δεν μπορεί να αποδείξει την αυθεντικότητα των έργων, ενώ το γαλλικό εργαστήριο ξεκαθαρίζει ότι δεν έχει εκδώσει ποτέ πιστοποιητικό αυθεντικότητας για πίνακες του Μαλέβιτς.

Οικονομικές αξίες και αντιφατικές δηλώσεις

Ο κ. Κοέν επιμένει ότι δεν έχει σκοπό να πουλήσει τα έργα, παρά τις εκτιμήσεις του Χορμπάχοφ που ανεβάζουν την αξία τους στα $160–190 εκατομμύρια (£118–140 εκατ.). Ωστόσο, emails που είδε το BBC δείχνουν ότι τα έργα προσφέρθηκαν ως ενέχυρο για δάνειο. Ο επιχειρηματίας αρνήθηκε οποιαδήποτε σύνδεση, δηλώνοντας ότι είναι οικονομικά ανεξάρτητος χάρη στις επενδύσεις του σε κρυπτονομίσματα.

Παράλληλα, ο κ. Κοέν φέρεται να απείλησε τους δημοσιογράφους του BBC, υποστηρίζοντας ότι θα μπορούσε να παραβιάσει τις επικοινωνίες τους, γεγονός που προσθέτει ακόμη μεγαλύτερη ένταση στην υπόθεση.

Η ανακάλυψη αυτών των έργων του Μαλέβιτς προκαλεί έντονο ενδιαφέρον στην παγκόσμια αγορά τέχνης, αλλά η αυθεντικότητά τους παραμένει αμφιλεγόμενη. 

πηγη bbc.com

95η Δημοπρασία Έργων Τέχνης και Αντικών από τη Myro Auctions

Η Myro Auctions ανακοινώνει τη διεξαγωγή της 95ης διαδικτυακής δημοπρασίας έργων τέχνης και αντικειμένων συλλεκτικής αξίας, η οποία θα πραγματοποιηθεί από τη Δευτέρα 11 Αυγούστου έως και τη Δευτέρα 25 Αυγούστου 2025, μέσω της επίσημης πλατφόρμας www.myroauctions.gr.

Η καλοκαιρινή αυτή διοργάνωση περιλαμβάνει μια επιμελημένη συλλογή που συνδυάζει μοντέρνα έργα τέχνης με κλασικές αντίκες, προσφέροντας στους συμμετέχοντες τη δυνατότητα να αποκτήσουν μοναδικά κομμάτια υψηλής αισθητικής και ιστορικής σημασίας. Η επιλογή των έργων αντανακλά την πολυτέλεια της τέχνης, τη νοσταλγία του παρελθόντος και τη δημιουργικότητα του παρόντος.

 Έργα καταξιωμένων και ανερχόμενων δημιουργών

Ξεχωριστή θέση στη δημοπρασία έχουν έργα των:

• Αγήνωρ Αστεριάδη και Νικόλαος Κυρίτσης, με σπάνιες χαρακτικές που αποτελούν σταθμό στην ελληνική εικαστική ιστορία.

• Αλέξανδρος Χριστόπουλος, με συνθέσεις που γεφυρώνουν το μοντέρνο με το παραδοσιακό.

• Θεοδώρα Στουγιάννου, της οποίας οι ζωηρές δημιουργίες αποπνέουν ένταση και εκφραστικότητα.

 Διαδικασία Συμμετοχής

Η υποβολή προσφορών άρχισε στις 11 Αυγούστου στις 19:00 και ολοκληρώνεται στις 25 Αυγούστου την ίδια ώρα. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να περιηγηθούν στην πλατφόρμα μέσω υπολογιστή ή κινητού, με εύκολη εγγραφή. Κάθε έργο συνοδεύεται από φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης, αναλυτικές περιγραφές και στοιχεία κατάστασης, εξασφαλίζοντας διαφάνεια και αξιοπιστία στη διαδικασία.

Για όσους επιθυμούν προσωπική επαφή με τα έργα, υπάρχει δυνατότητα επίσκεψης στον χώρο της Myro Auctions κατόπιν ραντεβού.

 Η Τέχνη σε Απόσταση Αναπνοής

Ανεξαρτήτως εμπειρίας, η 95η δημοπρασία προσφέρει ευκαιρίες για όλους: από νέους συλλέκτες έως έμπειρους γνώστες της αγοράς. Με τιμές που καλύπτουν ευρύ φάσμα, η Myro Auctions συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς για την τέχνη και τις αντίκες στην Ελλάδα.

Mary Blair: Η Μαγεία της Disney eκτίθεται στο Σαν Φρανσίσκο

Walt Disney Archives, © Disney, 

Η Mary Blair παρουσιάζει στον Walt Disney ένα μοντέλο του “It’s a Small World”, 1964.

Μια έκθεση αφιερωμένη  - αναδρομή στην Ονειρική Τέχνη της Mary Blair, στην πρωτοποριακή καλλιτέχνιδα που καθόρισε την αισθητική της Disney, παρουσιάζεται στο Μουσείο Οικογένειας Walt Disney στο Σαν Φρανσίσκο! 

Η Mary Blair, μία από τις πιο επιδραστικές πρώιμες καλλιτέχνιδες της Disney, απέκτησε τη δική της λαμπρή στιγμή στο επίκεντρο: το Μουσείο Οικογένειας Walt Disney στο Σαν Φρανσίσκο φιλοξενεί την έκθεση “Mary Blair: Mid-Century Magic”, με περισσότερα από 150 έργα τέχνης, ιστορικές φωτογραφίες και προσωπικά αντικείμενα.

 Η Δημιουργός πίσω από τα “It’s a Small World”, “Σταχτοπούτα” και “Αλίκη”

Το μοναδικό και ζωηρό ύφος της Blair έγινε αναπόσπαστο στοιχείο σε αγαπημένα κλασικά Disney όπως τα:Cinderella (1950),Alice in Wonderland (1951) καιPeter Pan (1953)!

Αξίζει να σημειωθεί πως η ίδια δημιούργησε το ξεχωριστό look της ατραξιόν “It’s a Small World”, με το πολύχρωμο εξωτερικό, τις κινούμενες φιγούρες και τη φαντασμαγορική αισθητική.

 Η Έκθεση στο Σαν Φρανσίσκο: Έργα, Αναμνήσεις και Χρώμα

Η έκθεση εκτείνεται μέχρι τις 7 Σεπτεμβρίου και περιλαμβάνει: Ακουαρέλες και σχέδια της Blair, ιστορικά φωτογραφικά τεκμήρια και προσωπικά αντικείμενα (παλέτες, γυαλιά, έπιπλα εργασίας).

Ο χώρος του μουσείου, που βρίσκεται στο ιστορικό Presidio, προσφέρει επίσης εμβάθυνση στην προσωπική ζωή του Walt Disney και στην οικογένειά του.

 Αν Δεν Μπορείτε να Βρεθείτε Εκεί…

Το έργο της Blair μπορεί κανείς να απολαύσει και αλλού, όπως στη τοιχογραφία 27 μέτρων στο Disney Contemporary Resort στη Φλόριντα και στην ατραξιόν “It’s a Small World” διαθέσιμη σε πέντε Disney πάρκα παγκοσμίως.

πηγή : timeout.com

Corpi Moderni: Η Αναγέννηση του Σώματος στη Βενετία – Έκθεση Gallerie dell’Accademia 2025

Στη Βενετία, εκεί που τα νερά ψιθυρίζουν μνήμες και οι τοίχοι των παλατιών αγκαλιάζουν αιώνες τέχνης, γεννιέται ένα πολιτιστικό γεγονός που προσκαλεί τον επισκέπτη να κοιτάξει βαθιά μέσα στον εαυτό του: Corpi Moderni. The Making of the Body in Renaissance Venice. Στις Gallerie dell’Accademia, από τις 4 Απριλίου έως τις 27 Ιουλίου 2025, η έκθεση ανοίγει έναν διάλογο ανάμεσα στο σώμα της Αναγέννησης και το σώμα του σήμερα—μια συνάντηση ανάμεσα σε επιστήμη, αισθητική και φιλοσοφία.

Η φιλοσοφία της έκθεσης: Από την παρατήρηση στην ταυτότητα

Η Corpi Moderni προσεγγίζει το σώμα όχι απλώς ως οργανική μορφή αλλά ως σύμβολο γνώσης, πόθου και αυτοπροσδιορισμού. Μέσα από τρεις νοηματικούς άξονες—«Il corpo svelato», «Il corpo nudo» και «Il corpo costruito»—η έκθεση προσεγγίζει τον άνθρωπο ως αντικείμενο μελέτης, υποκείμενο επιθυμίας και φορέα κοινωνικής έκφρασης. Το ανθρώπινο σώμα γίνεται εδώ φορέας μνήμης και νοήματος, αποκαλύπτοντας τις διαστάσεις με τις οποίες η Αναγέννηση αναδιατύπωσε την ιδέα του “είναι”.

Το κορυφαίο έκθεμα είναι το αυθεντικό Vitruvian Man του Leonardo da Vinci—ένα έργο που εκτίθεται για πρώτη φορά μετά το 2019 και συμβολίζει την ενότητα επιστήμης και αισθητικής. Στο πλευρό του βρίσκονται σχέδια του Albrecht Dürer, που προσεγγίζουν την ανατομία με ακρίβεια και βάθος. Πίνακες των Giorgione, Titian και Giovanni Bellini εκφράζουν το ανθρώπινο πάθος μέσα από το χρώμα και τη χειρονομία, ενώ σχέδια του Michelangelo φέρνουν το σώμα σε ιερότητα και ένταση.

Εκθέματα από διεθνή μουσεία και συλλογές

Η έκθεση είναι αποτέλεσμα μιας εξαιρετικής διεθνούς συνεργασίας: έργα φτάνουν από τη Biblioteca Marciana, τη Βασιλική Συλλογή του Windsor, το Metropolitan Museum της Νέας Υόρκης, το Λούβρο και τα Uffizi της Φλωρεντίας. Ξεχωρίζει το μοναδικό σωζόμενο γυναικείο καπέλο του 16ου αιώνα από τη Νέα Υόρκη, καθώς και το έργο The Lovers του Titian, το οποίο παρουσιάζεται από τη Βασιλική Συλλογή. Παράλληλα, επιστημονικά εργαλεία, ανατομικά μοντέλα, αντικείμενα περιποίησης και προσθετικά μέλη προσθέτουν μια σύνθετη ανάγνωση στο σώμα ως επινοημένη μορφή.

Γιατί αξίζει να επισκεφτεί κανείς την Corpi Moderni

Η έκθεση  προσφέρει μια υπαρξιακή συνομιλία. Είναι ευκαιρία να δει κανείς από κοντά το Vitruvian Man, να αναλογιστεί την ταυτότητα του σώματος μέσα από τα μάτια των μεγάλων δημιουργών, να συνδεθεί με μια εποχή που η τέχνη και η επιστήμη προχωρούσαν χέρι-χέρι. Το ιστορικό πλαίσιο των Gallerie dell’Accademia και η ατμόσφαιρα της Βενετίας ολοκληρώνουν ένα ταξίδι που δεν είναι μόνο πολιτιστικό αλλά εσωτερικό.

πηγή: www.gallerieaccademia.it, /events.veneziaunica.iτ

 https://www.marsilioarte.it/ 

πηγή φωτογραφιών -https://www.marsilioarte.it/Andrea-Avezzu

Από Βικτωριανό Τρόπαιο έως Regency Καρέκλες: Η Μεγάλη Δημοπρασία Ευρωπαϊκής Πολυτέλειας στο Σικάγο

 

 

Στις 15 και 16 Ιουλίου, η Freeman’s | Hindman’s στο Σικάγο θα φιλοξενήσει μια δημοπρασία που συγκεντρώνει κορυφαία ευρωπαϊκά έπιπλα, γλυπτά και διακοσμητικά έργα από τον 17ο έως τις αρχές του 20ού αιώνα. Με επίκεντρο το ασημένιο‑επιχρυσωμένο τρόπαιο «Queen’s Vase» του 1900 και μια προσεκτικά επιλεγμένη ιδιωτική συλλογή από την Καλιφόρνια, αυτή η εκδήλωση προσφέρει σπάνιες ευκαιρίες αγοράς για συλλέκτες και λάτρεις της τέχνης.

 Τα Ασημένια Κορυφαία Εκθέματα

Το απόλυτο αστέρι της πώλησης είναι το τρόπαιο Queen’s Vase, κατασκευασμένο το 1899 από την βρετανική Garrard & Co. για την αγωνιστική εορτή του Royal Ascot. Το κύπελλο, εκτιμώμενης αξίας 30 000 – 50 000 δολαρίων, φέρει την υπογραφή της Βασίλισσας Βικτωρίας και έχει απονεμηθεί στον περίφημο ίππο Solitaire. Παράλληλα, η Καλιφορνέζικη συλλογή περιλαμβάνει ένα ιταλικό micromosaic τραπέζι με parcel‑gilt λεπτομέρειες (εκτιμώμενη αξία 10 000 – 20 000 $), ένα ζευγάρι Louis XVI style vases από πορφυρίτη και επιχρυσωμένο μπρούντζο (8 000 – 12 000 $) καθώς και το γλυπτό «Bacchus and Ariadne», αποδιδόμενο στον Augustin Terwesten (6 000 – 8 000 $).

 Αγγλικά & Ήπειρωτικά Έπιπλα

Στον τομέα των επίπλων, ξεχωρίζουν το γραφείο Bureau Plat σε στυλ Louis XV, δημιουργία του Charles Hunsinger στα μέσα του 19ου αιώνα (6 000 – 8 000 $), και το σετ δώδεκα Regency ebonized και parcel‑gilt καρεκλών circa 1810, με εκτιμώμενη αξία 6 000 – 10 000 $. Από τις ζωγραφικές πινελιές, η «Diana Bathing» του Ferdinando de Luca (εκτίμηση 3 000 – 5 000 $) προσφέρει μια γεύση ιταλικής γοητείας, ενώ το green‑dyed tortoiseshell tea caddy από την Αγγλία της εποχής 18ου/19ου αιώνα (1 000 – 2 000 $) συνδυάζει κομψότητα και σπανιότητα.

Προεπισκόπηση & Συμμετοχή

Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δουν από κοντά όλα τα αντικείμενα κατόπιν ραντεβού στην αποθήκη της Freeman’s | Hindman’s (222 North Maplewood, Σικάγο) έως τις 14 Ιουλίου. Η δημοπρασία αρχίζει στις 10:00 π.μ. (Central Time) και επιτρέπει προσφορές δια ζώσης, τηλεφωνικές, μέσω απουσίας ή ζωντανά διαδικτυακά. 

 

Ζαν Εμπυτέρν: Η σιωπηλή μούσα του Μοντιλιάνι- Ποιο είναι το δικό της έργο

 Πίσω από κάθε μεγάλο καλλιτέχνη, συχνά κρύβεται μια μορφή που δεν φωνάζει, δεν διεκδικεί, αλλά εμπνέει. Για τον Αμεντέο Μοντιλιάνι, αυτή η μορφή ήταν η Ζαν Εμπυτέρν — μια νεαρή γυναίκα με βλέμμα σιωπηλό και ψυχή βαθιά, που έγινε η μούσα, η σύντροφος και τελικά ο καθρέφτης της πιο ώριμης περιόδου της τέχνης του. Η ιστορία τους δεν είναι απλώς ρομαντική· είναι τραγική, ποιητική και βαθιά ανθρώπινη.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Ήταν μόλις 19 ετών όταν η Ζαν Εμπυτέρν, μελαγχολική και αθόρυβη, μπήκε στο εργαστήριο του Αμεντέο Μοντιλιάνι. Εκείνος, ήδη φθαρμένος από την αρρώστια και τα πάθη του, την κοίταξε σαν να έβλεπε για πρώτη φορά καθαρά. Δεν χρειάστηκαν λέξεις. Η Ζαν δεν μιλούσε πολύ. Ήταν η σιωπή της που τον μάγεψε — μια σιωπή που έμοιαζε με προσευχή.

 Η Ζαν στο καμβά: μια σιωπηλή επανάσταση

Η Ζαν δεν ήταν απλώς μοντέλο. Ήταν η εσωτερική φωνή του Μοντιλιάνι, η ηρεμία μέσα στο χάος του. Στα πορτρέτα της, τα χαρακτηριστικά της επιμηκύνονται, τα μάτια της μένουν συχνά χωρίς κόρες — όχι από αμέλεια, αλλά από πρόθεση. Ο καλλιτέχνης δεν ζωγράφιζε το βλέμμα της, αλλά την ψυχή της. Η παρουσία της σηματοδότησε μια στροφή στην τέχνη του: Από την ένταση και την πρόκληση, προς τη γαλήνη, την τρυφερότητα και την πνευματικότητα.Η τέχνη του αλλάζει. Οι γραμμές του μαλακώνουν. Τα χρώματα γίνονται πιο γήινα, πιο ζεστά. Η ένταση των προηγούμενων ετών δίνει τη θέση της σε μια τρυφερότητα σχεδόν ιερή. Η Ζαν τον γαληνεύει, και αυτό αποτυπώνεται στον καμβά.

 Η Ζαν έγινε το σύμβολο της πιο ανθρώπινης, πιο ευάλωτης πλευράς του. Στα πορτρέτα της, τα μάτια της —συνήθως χωρίς κόρες— κοιτούν πέρα από τον θεατή, σαν να βλέπουν κάτι που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε. Το πρόσωπό της επιμηκυσμένο, σχεδόν αιθέριο, γίνεται σύμβολο της εσωτερικής του αναζήτησης. Η μορφή της  έγινε το φίλτρο μέσα από το οποίο έβλεπε τον κόσμο. Η παρουσία της έφερε μια στροφή προς την ηρεμία και την πνευματικότητα, σε αντίθεση με την ένταση και την ερωτική πρόκληση των προηγούμενων έργων του.

Αυτοπορταίτο της Ζαν Εμπυτέρν

 Μια καλλιτέχνιδα στη σκιά

Η Ζαν ζωγράφιζε κι εκείνη. Σπουδάστρια της École des Beaux-Arts, είχε ταλέντο και ευαισθησία. Όμως η δική της τέχνη έμεινε στη σκιά του έρωτά της. Δεν διεκδίκησε ποτέ φήμη. Ήταν αφοσιωμένη στον Αμεντέο, στο παιδί τους, στη ζωή που χτίζανε με ψίχουλα και χρώματα.

Αυτοπορταίτο της Ζαν Εμπυτέρν

Μόνο το 2000, δεκαετίες μετά τον θάνατό της, παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά έργα της — σαν να ζητούσε η ίδια, σιωπηλά, να ακουστεί. Η Ζαν Εμπυτέρν δεν άφησε πίσω της λόγια. Άφησε βλέμματα. Άφησε σχήματα. Άφησε μια σιωπή που μιλά μέσα από τα έργα του Μοντιλιάνι. Ήταν η γυναίκα που τον έκανε να ζωγραφίσει με την καρδιά και όχι μόνο με το χέρι. Και ίσως, τελικά, να ήταν εκείνη το αληθινό του αριστούργημα.

Εργο της  Ζαν Εμπυτέρν

Μέσα από τις γραμμές της, ξεδιπλώνεται μια γυναίκα που δεν ήταν απλώς μούσα, αλλά δημιουργός με δική της φωνή — μια καλλιτέχνιδα που παρατηρούσε τον κόσμο με θάρρος, τρυφερότητα και οξύτητα. Τα σκίτσα της δεν είναι απλώς τεκμήρια μιας εποχής, αλλά μαρτυρίες μιας εσωτερικής ζωής που πάλευε να εκφραστεί, ακόμη και μέσα στη σκιά ενός μεγάλου ονόματος.

 Ο έρωτας που δεν άντεξε τον θάνατο

Όταν ο Μοντιλιάνι πέθανε από φυματίωση το 1920, η Ζαν ήταν 9 μηνών έγκυος στο δεύτερο παιδί τους. Την επόμενη μέρα, χωρίς φωνές, χωρίς επιστολές, ανέβηκε στον πέμπτο όροφο και έπεσε στο κενό. Ήταν μόλις 21 ετών. Η οικογένειά της την έθαψε μακριά του. Χρειάστηκε να περάσουν δέκα χρόνια για να ενωθούν ξανά — αυτή τη φορά για πάντα — στο κοιμητήριο Père Lachaise.

 Από την αγάπη στο σφυρί: η διαδρομή των έργων

Τα πορτρέτα της Ζαν βρίσκονται σήμερα σε διάσημα μουσεία και ιδιωτικές συλλογές ανά τον κόσμο: στο Musée de l'Orangerie στο Παρίσι, στο MoMA της Νέας Υόρκης, στη National Gallery of Art στην Ουάσινγκτον και αλλού. Πολλά από αυτά κοστολογούνται σε δεκάδες εκατομμύρια δολάρια, με το πορτρέτο Jeanne Hébuterne (au chapeau) να έχει πουληθεί για πάνω από 19 εκατομμύρια ευρώ. Η τέχνη που γεννήθηκε από έναν βαθύ, σιωπηλό έρωτα, σήμερα λάμπει σε αίθουσες με προβολείς και φρουρούς, μα η ψυχή της παραμένει εκεί — στα μάτια της Ζαν, που δεν κοιτούν εμάς, αλλά κάτι πολύ πιο πέρα.

 Η τέχνη που γεννήθηκε από έναν βαθύ, σιωπηλό έρωτα, σήμερα λάμπει σε αίθουσες με προβολείς και φρουρούς, μα η ψυχή της παραμένει εκεί — στα μάτια της Ζαν, που δεν κοιτούν εμάς, αλλά κάτι πολύ πιο πέρα.

Ένα βιβλίο για την αγάπη τους

Η ανακάλυψη των σχεδίων της Ζαν Εμπυτέρν, δεκαετίες μετά τον θάνατό της, λειτουργεί σαν μια αργοπορημένη ανάσα δικαίωσης. 

Η Ζαν δεν διεκδίκησε ποτέ το φως — κι όμως, το φως την αναζητά ακόμη. Η τέχνη της, θαμμένη για δεκαετίες, επιστρέφει σήμερα σαν ψίθυρος που γίνεται κραυγή: για όλες τις γυναίκες που έμειναν πίσω από τα κάδρα, για όλες τις ιστορίες που δεν ειπώθηκαν. Η μορφή της, μέσα από τα δικά της χέρια, αποκτά υπόσταση και δύναμη. Δεν είναι πια μόνο η αγαπημένη του Μοντιλιάνι. Είναι η Ζαν. Και είναι παρούσα στην αφήγηση της ιστορίας της. Η Λίντα Λάπιν μαγνητίστηκε  από την πολυδιάστατη προσωπικότητα της Ζαν και  επιχείρησετην «ανάστασή» της από τη λήθη γράφοντας  την ιστορία τους. 

πηγη: www.modigliani-initiative.org, www.messynessychic.com/ 

Marc Chagall: Ο ζωγράφος που έπλασε τον έρωτα με χρώμα

Ο Marc Chagall δεν ζωγράφιζε τον κόσμο όπως ήταν. Τον ζωγράφιζε όπως τον ένιωθε. Στους πίνακές του, οι άνθρωποι πετούν, τα σπίτια λυγίζουν, οι βιολιστές στέκονται στις στέγες και οι εραστές αιωρούνται πάνω από τις πόλεις. Ήταν ένας ποιητής με πινέλο, ένας ονειροπόλος που δεν φοβήθηκε ποτέ να αγαπήσει — και να το δείξει.

Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1887 στο Βιτέμπσκ της Λευκορωσίας, σε μια φτωχή εβραϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του κουβαλούσε βαρέλια με ρέγγες, η μητέρα του διατηρούσε ένα μικρό παντοπωλείο. Το σπίτι τους ήταν γεμάτο παιδιά, προσευχές, μουσική και σιωπές. Από εκείνα τα πρώτα χρόνια, ο μικρός Μοϊσέι (όπως ήταν το εβραϊκό του όνομα) έμαθε να βλέπει τον κόσμο αλλιώς: όχι μέσα από τα μάτια, αλλά μέσα από την καρδιά.

Η οικογένειά του, η εβραϊκή του ταυτότητα, οι τελετές, οι γάμοι, οι θρήνοι, τα παραμύθια της γιαγιάς του — όλα αυτά έγιναν τα πρώτα του χρώματα. Δεν ζωγράφιζε για να εντυπωσιάσει. Ζωγράφιζε για να θυμάται. Για να κρατήσει ζωντανό έναν κόσμο που έσβηνε.

Και ύστερα ήρθε η Bella.

Τη γνώρισε το 1909. Ήταν κόρη χρυσοχόου, μορφωμένη, ευαίσθητη, με βλέμμα που έμοιαζε να διαβάζει πίσω από τις λέξεις. Όταν την είδε για πρώτη φορά, είπε: «Τα μάτια της είναι σαν μαύρα αμύγδαλα. Η σιλουέτα της, σαν φλόγα». Από εκείνη τη μέρα, η Bella έγινε το φως του. Η μούσα του. Η αιώνια νύφη στους πίνακές του. Η γυναίκα που αιωρείται δίπλα του στο The Birthday, που τον φιλάει στον αέρα στο Over the Town, που τον κοιτάζει με άπειρη τρυφερότητα στο Lovers in Blue.

Η Bella δεν ήταν απλώς μοντέλο. Ήταν η ψυχή του. Έγραφε ποιήματα, του διάβαζε, τον ενθάρρυνε, τον προστάτευε. Μαζί έζησαν εξορίες, πολέμους, φτώχεια και δόξα. Μαζί έφυγαν από την Ευρώπη για να σωθούν από τον ναζισμό. Μαζί μεγάλωσαν την κόρη τους, την Ida. Όταν η Bella πέθανε ξαφνικά το 1944, ο Chagall σταμάτησε να ζωγραφίζει για μήνες. Έγραφε μόνο. Έγραφε για εκείνη. Για τη σιωπή που άφησε πίσω της. Για την απουσία που έγινε παρουσία.

Κι όμως, η Bella δεν έφυγε ποτέ από τους πίνακές του. Συνέχισε να πετά δίπλα του, να τον κρατά από το χέρι, να του θυμίζει ότι η αγάπη είναι το μόνο χρώμα που δεν ξεθωριάζει.  Η δεύτερη σύζυγός του, Valentina (Vava) Brodsky, εμφανίζεται σε μεταγενέστερα έργα, αλλά η Bella παρέμεινε η αιώνια έμπνευσή του.

Ένας αιώνιος εραστής του χρώματος και της φαντασίας

Ο Chagall έζησε μέχρι τα 97 του. Ζωγράφιζε μέχρι τέλους. Οι πίνακές του βρίσκονται σήμερα στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου: στο MoMA, στο Centre Pompidou, στο Art Institute of Chicago, στο μουσείο που φέρει το όνομά του στη Νίκαια. 

 Πώς επηρέασαν τα βιώματά του την τέχνη του

 Η παιδική του ηλικία, η θρησκευτική παράδοση του Χασιδισμού, η φτώχεια, η εξορία, οι πόλεμοι και η απώλεια της Bella διαμόρφωσαν το σύμπαν του. Οι πίνακές του είναι γεμάτοι αιωρούμενες φιγούρες, μουσικούς, ζώα, χωριά, άγγελους και εραστές — όλα στοιχεία που συνθέτουν ένα ονειρικό, προσωπικό σύμπαν, γεμάτο νοσταλγία και πνευματικότητα.

Σημαντικά έργα και πού βρίσκονται

Ο Marc Chagall δημιούργησε μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του 20ού αιώνα, γεμάτα συμβολισμό, έρωτα και εβραϊκή μνήμη. Μερικά από τα πιο γνωστά έργα του:

- I and the Village (1911) – MoMA, Νέα Υόρκη

- The Birthday (1915) – MoMA, Νέα Υόρκη

- America Windows (1977) – Art Institute of Chicago

- The Ceiling of the Opéra Garnier (1964) – Παρίσι

- The Four Seasons (1974) – Chase Tower Plaza, Σικάγο

- The Bible Series – Musée National Marc Chagall, Νίκαια

- White Crucifixion (1938) – Art Institute of Chicago

 Στην Ιστορία έμειναν εκθέσεις του όπως στπ MoMA, Νέα Υόρκη (1946) – Πρώτη μεγάλη αναδρομική έκθεση στο  Musée du Louvre, Παρίσι (1947, 1959, 1969) – Εθνική αναγνώριση.

 To Musée National Marc Chagall στην Νίκαια διαθέτει τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του. Αριστουργήματά του βρίσκονται στο MoMA, Νέα Υόρκη, στο Art Institute of Chicago και στο Tate Modern, Λονδίνο. Οι φιλότεχνοι μπορούν να θαυμάσουν έργα του στο Centre Pompidou, Παρίσι, στο  UN Headquarters, Νέα Υόρκη και στο Jerusalem Windows, Ισραήλ.

 Πόσο κοστολογούνται τα έργα του σήμερα

Τα έργα του Chagall έχουν πουληθεί σε δημοπρασίες  έως και 28,5 εκατομμύρια δολάρια. Το ρεκόρ κατέχει ο πίνακας Les Amoureux, που πουλήθηκε το 2017 στη Sotheby’s Νέας Υόρκης για 28.453.000 δολάρια.Τα έργα του πωλούνται για εκατομμύρια, αλλά η αξία τους δεν μετριέται σε χρήμα. Μετριέται σε συναίσθημα.

Γιατί ο Chagall δεν ζωγράφιζε απλώς εικόνες. Ζωγράφιζε αναμνήσεις. Ζωγράφιζε έρωτα. Ζωγράφιζε την Bella. «Η τέχνη πρέπει να είναι έκφραση αγάπης — αλλιώς δεν είναι τίποτα.» είπε χαρακτηριστικά ο Marc Chagall