«Έρωτας στη Βαρκελώνη» – Μπορεί να υπάρξει ζωή χωρίς έρωτα;

Η ταινία Έρωτας στη Βαρκελώνη λειτουργεί ως αφορμή για ένα βαθύτερο ερώτημα: τι απομένει από έναν γάμο όταν ο έρωτας ξεθωριάσει; Μπορεί μια σχέση να επιβιώσει μόνο με συνήθεια, συμβάσεις και υποχωρήσεις; Και κυρίως, γίνεται να υπάρξει ζωή χωρίς έρωτα ή απλώς μαθαίνουμε να ζούμε με την απουσία του;

Η ταινία και η υπόθεση

Ο Έρωτας στη Βαρκελώνη παρακολουθεί την Εύα, μια γυναίκα γύρω στα 50, παντρεμένη πάνω από 20 χρόνια, με δύο έφηβα παιδιά. Ζει μια «κανονική» ζωή: δουλειά, οικογένεια, υποχρεώσεις, μια ήρεμη καθημερινότητα που όμως έχει χάσει τη σπίθα. Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι στη Ρώμη γνωρίζει τον Άλεξ, έναν Αργεντινό σεναριογράφο. Η έλξη είναι άμεση, σχεδόν σωματική, αλλά πιο βαθιά: ξυπνά μέσα της κάτι που νόμιζε πως έχει σβήσει για πάντα. Οι «πεταλούδες στο στομάχι» λειτουργούν σαν βίαιη υπενθύμιση ότι ο έρωτας δεν είναι προνόμιο των εικοσάρηδων. Επιστρέφοντας στη Βαρκελώνη, η Εύα δεν μπορεί να ξαναχωρέσει εύκολα στη ζωή που είχε. Το ερώτημα δεν είναι απλώς «με ποιον θα είναι», αλλά «ποια θέλει να είναι η ίδια».

Η σκηνοθεσία: άνθρωποι της διπλανής πόρτας

Η σκηνοθεσία εστιάζει στις ανθρώπινες σχέσεις, στη λεπτή, σχεδόν αόρατη κλωστή που ενώνει ή απομακρύνει τους ανθρώπους. Οι χαρακτήρες είναι απόλυτα αναγνωρίσιμοι: ζευγάρια που θα μπορούσαν να μένουν στο διπλανό διαμέρισμα, άνθρωποι που παλεύουν με τις ίδιες σιωπές, τις ίδιες ανασφάλειες, τις ίδιες ανείπωτες προσδοκίες. Η ταύτιση έρχεται αβίαστα, γιατί η ταινία δεν υπερβάλλει· απλώς παρατηρεί.

 Δεν υπάρχει εξιδανίκευση, ούτε μελοδραματικές εξάρσεις· αντιθέτως, μικρές, λεπτές σκηνές: βλέμματα που χάνονται, σιωπές στο τραπέζι, μια αμηχανία στο κρεβάτι, μια ξαφνική λάμψη στο πρόσωπο όταν μπαίνει στη ζωή της ο Άλεξ. Αυτή η απλότητα κάνει την ταύτιση σχεδόν αναπόφευκτη: η ταινία δεν «παίζει» με τον θεατή, τον ξεγυμνώνει.

Μέσα από την ιστορία της Εύας, η ταινία ανοίγει το μεγάλο θέμα: γίνεται ζωή χωρίς έρωτα; Μετά από είκοσι χρόνια γάμου, βλέπουμε μια σχέση που στέκει πια κυρίως πάνω σε συνήθεια, ευθύνη, οικογένεια, πρακτικά καθήκοντα. Υπάρχει αγάπη, ναι, αλλά ο έρωτας έχει θαμπώσει. Και εδώ η ταινία είναι σκληρά ειλικρινής: μια σχέση μπορεί να συνεχίσει μόνο με αγάπη, αλλά τότε κινδυνεύει να γίνει συμβόλαιο, όχι ζωντανός οργανισμός. Μπορεί να συνεχίσει μόνο με συμβάσεις και υποχωρήσεις, αλλά το τίμημα είναι η εσωτερική ερήμωση.

Νοήματα: το τέλμα στον γάμο και η ανάγκη για έρωτα

Η ταινία ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση: Τι σκοτώνει τον έρωτα;

Η ρουτίνα, η έλλειψη επικοινωνίας, η απώλεια προσωπικής ταυτότητας, η παραίτηση, η βεβαιότητα ότι «ο άλλος θα είναι πάντα εκεί». Το τέλμα δεν έρχεται από μια μεγάλη προδοσία, αλλά από χιλιάδες μικρές παραλείψεις.

Και τότε γεννιέται το ερώτημα: Μπορεί ένας γάμος να συνεχίσει μόνο με αγάπη;

Η αγάπη είναι θεμέλιο, αλλά όχι πάντα αρκετή. Χωρίς επιθυμία, χωρίς θαυμασμό, χωρίς την αίσθηση ότι ο άλλος εξακολουθεί να μας συγκινεί, η σχέση μετατρέπεται σε συμβίωση. Και η συμβίωση, όσο τίμια κι αν είναι, δεν αρκεί για να κρατήσει ζωντανή μια καρδιά.

Τι λένε οι φιλόσοφοι για τον έρωτα

Από φιλοσοφική σκοπιά, ο έρωτας δεν εμφανίζεται ως «μπόνους»· είναι υπαρξιακό αίτημα. Για τον Πλάτωνα, ο έρωτας είναι κίνηση προς το ωραίο, προς κάτι που μας υπερβαίνει· αν η ζωή παγώσει, σταματά και αυτή η κίνηση. Ο Αριστοτέλης ξεχώριζε τη φιλία-συμβίωση από τη σχέση που εμπεριέχει θαυμασμό, χαρά, κοινή πράξη ζωής. Στον γάμο, η αγάπη χωρίς επιθυμία μπορεί να κρατήσει τη δομή, αλλά όχι την ένταση. Ο Σαρτρ θα έλεγε ότι χωρίς επιθυμία ο άλλος γίνεται «έπιπλο», μέρος του σκηνικού, όχι ερωτικός Άλλος. Και ο Κίρκεγκωρ θα σου ψιθύριζε ότι ο έρωτας δεν είναι συναίσθημα που «μας συμβαίνει» αλλά επιλογή που ανανεώνεται ή εγκαταλείπεται κάθε μέρα.

Η ταινία δεν δίνει εύκολες απαντήσεις 

Δεν λέει «χώρισε» ούτε «μείνε». Δείχνει όμως καθαρά πως όταν μια σχέση ζει μόνο από συμβάσεις, φόβους και υποχωρήσεις, κάποιος μέσα της αρχίζει σιγά σιγά να εξαφανίζεται. Η Εύα είναι το πρόσωπο όλων όσων αναρωτιούνται αν έχουν δικαίωμα να ζητήσουν ξανά τον έρωτα, μετά τα πενήντα, μετά τα παιδιά, μετά τα «πρέπει». Και η ταινία, χωρίς να το φωνάζει, αφήνει να εννοηθεί πως η πραγματική προδοσία ίσως δεν είναι απέναντι στον άλλον, αλλά απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό, όταν παραιτούμαστε από την επιθυμία.

Η ταινία θέτει  το ερώτήμα. Μπορείς να επιβιώσεις χωρίς έρωτα; 

Ναι. Αλλά μπορείς να ζήσεις πραγματικά; Εκεί η απάντηση γίνεται πιο δύσκολη.

Materialists: Μια ταινία που αποδομεί τον σύγχρονο έρωτα και τον γάμο ως συναλλαγή

Στην εποχή των εφαρμογών γνωριμιών, των κοινωνικών μέσων και της διαρκούς αυτοπροβολής, η αναζήτηση συντρόφου μοιάζει όλο και περισσότερο με μια αρένα  αγοράς με ιδιαίτερα κριτήρια όπως είαι τα οικονομικά. Οι άνθρωποι αξιολογούνται με βάση την εμφάνιση, το εισόδημα, την κοινωνική θέση και τις φιλοδοξίες τους. Η ταινία Materialists της Celine Song έρχεται να φωτίσει αυτή τη νέα πραγματικότητα, θέτοντας ένα καίριο ερώτημα: Παντρευόμαστε τελικά από έρωτα, επειδή μας το "επιβάλλει" το πολιτισμικό "λογισμικό" που εγκαθιστά αυτόματα η ανθρώπινη κοινωνία  ή από συμφέρον;

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Η υπόθεση της ταινίας Materialists

Η  Lucy Mason, την οποία υποδύεται η Dakota Johnson, είναι μια πρώην ηθοποιός που έχει μετατραπεί σε επιτυχημένη matchmaker στη Νέα Υόρκη. Η ηρωίδα εργάζεται στην εταιρεία γνωριμιών Adore, βοηθώντας άλλους να βρουν το ταίρι τους, ενώ η ίδια δηλώνει πως δεν σκοπεύει να παντρευτεί εκτός αν βρει κάποιον εξαιρετικά πλούσιο. Η ζωή της περιπλέκεται όταν συναντά δύο άνδρες: τον Harry Castillo, έναν γοητευτικό χρηματοοικονομικό μεγιστάνα που ενσαρκώνει ο Pedro Pascal, καθώς και τον πρώην της, John Finch, έναν ηθοποιό που παλεύει οικονομικά, τον οποίο υποδύεται ο Chris Evans.

Η Lucy βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους: Τον κόσμο της ασφάλειας και του status και τον κόσμο της αυθεντικότητας και της συναισθηματικής αβεβαιότητας. Καθώς προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις προσωπικές της επιθυμίες και τις κοινωνικές προσδοκίες, η ταινία αποκαλύπτει τις αντιφάσεις και τις δυσκολίες των σύγχρονων σχέσεων.

Οι ερμηνείες και η σκηνοθετική ματιά

Η Dakota Johnson αποδίδει με ευαισθησία και εσωτερικότητα την πολυδιάστατη Lucy, μια γυναίκα που δεν είναι απλώς αντικείμενο επιλογής αλλά ανθρώπινη, ευάλλωτη  και διαθέτει επίγνωση  της δικής της πορείας. Ο Pedro Pascal και ο Chris Evans φέρνουν βάθος στους χαρακτήρες τους, αποτυπώνοντας δύο διαφορετικές εκδοχές του ανδρικού προτύπου: Τον ισχυρό αλλά συναισθηματικά αποστασιοποιημένο και τον ευάλωτο αλλά αυθεντικό.

Η  Celine Song, μετά την επιτυχία του Past Lives, σκηνοθετεί μια ταινία που συνδυάζει ρομαντισμό, κοινωνική παρατήρηση και φιλοσοφικό προβληματισμό. Η σκηνοθεσία της θα μπορούσε να αποδοθεί ως ώριμη, με λεπτές αποχρώσεις και διακριτική ειρωνεία, που αναδεικνύει τις αντιφάσεις των χαρακτήρων.

Τα νοήματα και η κοινωνική διάσταση της ταινίας

Το Materialists δεν μπορεί να καταταχθεί απλώς στην κατηγορία ρομαντική ταινία. Περισσότερο ρέπει προς  μια "κοινωνική σπουδή" πάνω στον τρόπο που οι σχέσεις έχουν μετατραπεί σε συναλλαγές. Η ταινία εξερευνά την εμπορευματοποίηση του έρωτα, το πως μπορεί να καταστεί συναλλαγή, τη σύγκρουση ανάμεσα στην καρδιά και το μυαλό, την πίεση των κοινωνικών προσδοκιών και την ανάγκη για γυναικεία αυτονομία. Πλέον oι άνθρωποι αξιολογούνται με βάση «κουτάκια» που έχουμε ορίσει για τον ιδεατό/ ιδεατή σύντροφο. Η ταινία θέτει ερωτήματα χωρίς να προσφέρει εύκολες απαντήσεις, προκαλώντας τον θεατή να αναρωτηθεί τι πραγματικά σημαίνει να αγαπάς και να επιλέγεις έναν σύντροφο. Πρέπει τελικά κάποιος να είναι τέλειος για να είμαστε μαζί του;

Γιατί αξίζει να δει κανείς το Materialists

Η ταινία αξίζει να τη δει κανείς γιατί είναι επίκαιρη, βαθιά και προκλητική. Δεν προσφέρει απλώς ψυχαγωγία, αλλά τροφή για σκέψη. Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, η σκηνοθεσία προσεγμένη και το σενάριο γεμάτο αλήθειες που αγγίζουν κάθε σύγχρονο άνθρωπο. Το Materialists είναι μια ταινία που δεν φοβάται να αποδομήσει τον ονειροπόλο ρομαντισμό και να τον επαναπροσδιορίσει μέσα από το πρίσμα της πραγματικότητας.

Το Μουσείο της Επιθυμίας: Μια ανατρεπτική ματιά στον Έρωτα

  

Σε μια πόλη που κρύβει θρύλους στους δρόμους της και μυστικά στις σκιές των παλιών της κτιρίων, το MusEros ανοίγει μια πόρτα σε έναν κόσμο, εκεί που η επιθυμία δεν κρύβεται αλλά αποκαλύπτεται. Εκεί όπου η τέχνη συναντά το πάθος, και η ιστορία της σεξουαλικότητας γράφεται με τολμηρά και ανεξερεύνητα γράμματα, γεννιέται ένα μουσείο που προκαλεί, μαγεύει και εμπνέει.

 Το MusEros, το πρώτο ερωτικό μουσείο της Ρωσίας, δεν είναι απλώς μια έκθεση — είναι ένα ταξίδι μέσα από τα πέπλα του πάθους και του χρόνου,  εκεί που η σεξουαλικότητα γιορτάζεται ως μια θεμελιώδης πτυχή του ανθρώπινου πολιτισμού.

 

Ιστορίες χαραγμένες στο σώμα του χρόνου

Στα βάθη των αιώνων, ο έρωτας και η επιθυμία έχουν αποτυπωθεί μέσα σε έργα τέχνης, αντικείμενα και μυστικά τελετουργικά. Στο MusEros, αυτά τα αποτυπώματα αποκτούν φωνή και μορφή — από τα αρχαία κείμενα της Kama Sutra μέχρι τα ιστορικά ευρήματα από την Πομπηία και τα παράξενα αντικείμενα της σοβιετικής εποχής. Κάθε έκθεμα είναι ένα κεφάλαιο στην αέναη ιστορία του πάθους που διατρέχει τον κόσμο.

 

Μηχανές, μύθοι και μυστικά

Δεν είναι μόνο η τέχνη που μαγνητίζει το βλέμμα αλλά και οι μηχανικές καινοτομίες που κυνηγούσαν την ευχαρίστηση, από τις φουτουριστικές συσκευές BDSM μέχρι τα μοναδικά αντικείμενα που προκαλούν και ερεθίζουν το φαντασιακό. Το μουσείο γίνεται έτσι ένας τόπος όπου η τεχνολογία συναντά τον μύθο, και το ταμπού γίνεται αφορμή για καλλιτεχνική έκφραση.

 

Μια εμπειρία που ξυπνά τις αισθήσεις

Επισκεπτόμενος το MusEros, ο επισκέπτης καλείται να ανοιχτεί σε νέες προσεγγίσεις για την σεξουαλικότητα, μέσα από διαδραστικά εκθέματα και πολυμεσικές εγκαταστάσεις που προσφέρουν μια ολοκληρωμένη εμπειρία. Το μουσείο δεν κρίνει, δεν επιβάλλει, αλλά αναδεικνύει τη δύναμη της επιθυμίας ως πηγή έμπνευσης και γνώσης.

Κάθε αίθουσα στο MusEros είναι σαν ένα κεφάλαιο σε έναν βιβλίο μυστηρίου και πάθους. Από την ιστορική αίθουσα, όπου τα αρχαία κείμενα και τα ευρήματα αφηγούνται ιστορίες παθιασμένων εποχών, μέχρι την αίθουσα της σύγχρονης τέχνης που αναδεικνύει την ερωτική δημιουργικότητα των σύγχρονων καλλιτεχνών. Εκεί, μηχανικές συσκευές που άλλοτε φάνταζαν σαν επιστημονική φαντασία σμίγουν με διαδραστικά εκθέματα, ενώ οι συλλογές BDSM και τα πολυμεσικά έργα προσκαλούν τον επισκέπτη να αφουγκραστεί τον παλμό της επιθυμίας σε όλες τις μορφές της. Κάθε αντικείμενο, κάθε λεπτομέρεια, είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, ένα κάλεσμα να εξερευνήσεις τον πιο ανθρώπινο από τους πόθους με νέα μάτια και ανοιχτή καρδιά.

Πρακτικές πληροφορίες

Διεύθυνση: Ligovsky Prospect 43/45, Αγία Πετρούπολη

Ώρες λειτουργίας: Ανοιχτό 24 ώρες, ξεναγήσεις 11:00–23:00

Επίσημη ιστοσελίδα: museros.ru

 

 

Man Ray - Lee Miller: Όταν ο Έρωτας έγινε Φωτογραφία -Πως γεννήθηκε η πιο επαναστάτρια φωτογράφος

Στο Παρίσι του 1929, εκεί που οι λέξεις έλιωναν στον καφέ και οι ιδέες γεννιούνταν σε σοφίτες, δύο βλέμματα διασταυρώθηκαν. Εκείνος, ένας από τους πατέρες του σουρεαλισμού. Εκείνη, μια γυναίκα που αρνήθηκε να είναι απλώς μούσα. Ο Man Ray και η Lee Miller δεν έζησαν απλώς έναν έρωτα δημιούργησαν έναν ολόκληρο κόσμο μέσα από τον φακό. Εκείνος έμεινε γνωστός ως σουρρεαλιστής καλλιτέχνης, εκείνης ως την πιο επαναστάτρια φωτογράφο της εποχής της.

 Χρόνια μετά την αιώνια φυγή τους δεν τους μνημονεύουμε απλά, αλλά βλέπουμε τις καλλιτεχνικές δημιουργίες τους με μια άλλη ματιά. Άλλωστε δυο εκθέσεις για τον Man Ray ετοιμάζονται να ανοίξουν τις πύλες του τον Σεπτέμβρη.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

 Η συνάντηση που τους στιγμάτισε

Aπό προηγούμενη κοινή έκθεση των έργων τους
στη Βενετία στο Παλάτσο Φρανσέττι(2022)

Η Lee Miller, μοντέλο της Vogue και φεμινιστική φιγούρα avant la lettre, έφτασε στο Παρίσι αποφασισμένη να γίνει φωτογράφος. Αναζήτησε τον Man Ray, ο οποίος αρχικά αρνήθηκε να τη δεχτεί ως μαθήτρια. Εκείνη απάντησε: «Ξέρω ότι φεύγεις για διακοπές. Έρχομαι κι εγώ». Έτσι άρχισε μια από τις πιο παθιασμένες και δημιουργικές σχέσεις στην ιστορία της τέχνης.

 

Έρωτας, αποχωρισμός και τα κόκκινα χείλη στον ουρανό

Η σχέση τους ήταν θυελλώδης. Όταν η Miller τον εγκατέλειψε, ο Man Ray βυθίστηκε σε κατάθλιψη. Για δύο χρόνια δούλευε πάνω στο έργο “The Lovers” (1933) — ένα ζευγάρι κόκκινα χείλη που αιωρούνται στον ουρανό, εμπνευσμένα από τα χείλη της Miller. Ένα έργο-ωδή στην απώλεια, την εμμονή και την αιώνια έμπνευση.Ο Man Ray συνέχισε να δημιουργεί με τη σκιά της Miller πάντα παρούσα. Αργότερα, παθιασμένη σχέση εξελίχθηκε σε βαθιά εκτίμηση και κατάφεραν να μείνουν φίλοι. Μάλιστα λέγεται οτι εκείνη έσπρωχνε τον καροτσάκι του σε μια έκθεση του όντες και οι δυο γερασμένοι. 

 Από μούσα σε δημιουργό

Copyright_LeeMillerArchives_Freed_prisoners_scavenging_
in_the_rubbish_dump_Dachau_Germany_1945

Η Miller δεν έμεινε στη σκιά του Ray. Σύντομα ανέπτυξε δική της καλλιτεχνική ταυτότητα, ειδικά μέσα από τη solarization. Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε ανταποκρίτρια του περιοδικού Vogue και απαθανάτισε συγκλονιστικές στιγμές, όπως την απελευθέρωση του Παρισιού και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι φωτογράφισε το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Νταχάου και τον Χίτλερ νεκρό στο καταφύγιό του. Η φωτογραφική της ματιά ήταν ωμή, ανθρώπινη, αληθινή. Το έργο της συνδυάζει αισθητική τόλμη με ιστορική μαρτυρία, και σήμερα θεωρείται μία από τις σημαντικότερες γυναίκες φωτογράφους του 20ού αιώνα. 

Solarization στη φωτογραφία

Η solarization είναι μια τεχνική φωτογραφίας που προκαλεί μερική αντιστροφή των τόνων της εικόνας, δημιουργώντας ένα ονειρικό και σουρεαλιστικό αποτέλεσμα. Ανακαλύφθηκε τυχαία από τον Man Ray και τη Lee Miller στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν φως εισέβαλε στο σκοτεινό θάλαμο κατά την εμφάνιση του φιλμ. Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα όπου οι φωτεινές περιοχές γίνονται σκοτεινές και αντίστροφα, συχνά με χαρακτηριστικά περιγράμματα γύρω από τα αντικείμενα. Η τεχνική αυτή έγινε σύμβολο του σουρεαλισμού και χρησιμοποιήθηκε ευρέως για να εκφράσει το ασυνείδητο και το παράδοξο.

Lee Miller, American (1907–1977).
Max Ernst and Dorothea Tanning, 1946.
Eskenazi Museum of Art, Indiana University

 Πού βρίσκονται οι φωτογραφίες της σήμερα

Το μεγαλύτερο αρχείο της Lee Miller βρίσκεται στο Lee Miller Archives, στο Farleys House & Gallery στην Αγγλία, το οποίο φιλοξενεί πάνω από 60.000 εικόνες και έγγραφα. Φωτογραφίες της υπάρχουν επίσης σε μουσεία όπως το MoMA στη Νέα Υόρκη, το Getty Museum στο Λος Άντζελες και το V&A στο Λονδίνο.

Aπό την έκθεση του 2024 :
 Man Ray. Liberating Photography’ 

Επόμενες εκθέσεις

•  The Met, Νέα Υόρκη

Από 14 Σεπτεμβρίου 2025 έως 1 Φεβρουαρίου 2026, το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (The Met) παρουσιάζει την έκθεση Man Ray: When Objects Dream. Εστιάζει στα rayographs—φωτογραφίες χωρίς κάμερα—και περιλαμβάνει πάνω από 160 έργα: φωτογραφίες, πίνακες, αντικείμενα, ταινίες και σχέδια.

•  Palazzo Reale, Μιλάνο

Από 24 Σεπτεμβρίου 2025 έως 11 Ιανουαρίου 2026, η έκθεση Man Ray: Forme di luce παρουσιάζει ένα αναδρομικό ταξίδι στη ζωή και το έργο του, με αυθεντικά αρχεία, φωτογραφίες, solarizations και rayographs.

Πηγή: smithsonianmag.com, inthein-between.com, www.britannica.com,

Lee Miller Archives  

Marc Chagall: Ο ζωγράφος που έπλασε τον έρωτα με χρώμα

Ο Marc Chagall δεν ζωγράφιζε τον κόσμο όπως ήταν. Τον ζωγράφιζε όπως τον ένιωθε. Στους πίνακές του, οι άνθρωποι πετούν, τα σπίτια λυγίζουν, οι βιολιστές στέκονται στις στέγες και οι εραστές αιωρούνται πάνω από τις πόλεις. Ήταν ένας ποιητής με πινέλο, ένας ονειροπόλος που δεν φοβήθηκε ποτέ να αγαπήσει — και να το δείξει.

Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1887 στο Βιτέμπσκ της Λευκορωσίας, σε μια φτωχή εβραϊκή οικογένεια. Ο πατέρας του κουβαλούσε βαρέλια με ρέγγες, η μητέρα του διατηρούσε ένα μικρό παντοπωλείο. Το σπίτι τους ήταν γεμάτο παιδιά, προσευχές, μουσική και σιωπές. Από εκείνα τα πρώτα χρόνια, ο μικρός Μοϊσέι (όπως ήταν το εβραϊκό του όνομα) έμαθε να βλέπει τον κόσμο αλλιώς: όχι μέσα από τα μάτια, αλλά μέσα από την καρδιά.

Η οικογένειά του, η εβραϊκή του ταυτότητα, οι τελετές, οι γάμοι, οι θρήνοι, τα παραμύθια της γιαγιάς του — όλα αυτά έγιναν τα πρώτα του χρώματα. Δεν ζωγράφιζε για να εντυπωσιάσει. Ζωγράφιζε για να θυμάται. Για να κρατήσει ζωντανό έναν κόσμο που έσβηνε.

Και ύστερα ήρθε η Bella.

Τη γνώρισε το 1909. Ήταν κόρη χρυσοχόου, μορφωμένη, ευαίσθητη, με βλέμμα που έμοιαζε να διαβάζει πίσω από τις λέξεις. Όταν την είδε για πρώτη φορά, είπε: «Τα μάτια της είναι σαν μαύρα αμύγδαλα. Η σιλουέτα της, σαν φλόγα». Από εκείνη τη μέρα, η Bella έγινε το φως του. Η μούσα του. Η αιώνια νύφη στους πίνακές του. Η γυναίκα που αιωρείται δίπλα του στο The Birthday, που τον φιλάει στον αέρα στο Over the Town, που τον κοιτάζει με άπειρη τρυφερότητα στο Lovers in Blue.

Η Bella δεν ήταν απλώς μοντέλο. Ήταν η ψυχή του. Έγραφε ποιήματα, του διάβαζε, τον ενθάρρυνε, τον προστάτευε. Μαζί έζησαν εξορίες, πολέμους, φτώχεια και δόξα. Μαζί έφυγαν από την Ευρώπη για να σωθούν από τον ναζισμό. Μαζί μεγάλωσαν την κόρη τους, την Ida. Όταν η Bella πέθανε ξαφνικά το 1944, ο Chagall σταμάτησε να ζωγραφίζει για μήνες. Έγραφε μόνο. Έγραφε για εκείνη. Για τη σιωπή που άφησε πίσω της. Για την απουσία που έγινε παρουσία.

Κι όμως, η Bella δεν έφυγε ποτέ από τους πίνακές του. Συνέχισε να πετά δίπλα του, να τον κρατά από το χέρι, να του θυμίζει ότι η αγάπη είναι το μόνο χρώμα που δεν ξεθωριάζει.  Η δεύτερη σύζυγός του, Valentina (Vava) Brodsky, εμφανίζεται σε μεταγενέστερα έργα, αλλά η Bella παρέμεινε η αιώνια έμπνευσή του.

Ένας αιώνιος εραστής του χρώματος και της φαντασίας

Ο Chagall έζησε μέχρι τα 97 του. Ζωγράφιζε μέχρι τέλους. Οι πίνακές του βρίσκονται σήμερα στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου: στο MoMA, στο Centre Pompidou, στο Art Institute of Chicago, στο μουσείο που φέρει το όνομά του στη Νίκαια. 

 Πώς επηρέασαν τα βιώματά του την τέχνη του

 Η παιδική του ηλικία, η θρησκευτική παράδοση του Χασιδισμού, η φτώχεια, η εξορία, οι πόλεμοι και η απώλεια της Bella διαμόρφωσαν το σύμπαν του. Οι πίνακές του είναι γεμάτοι αιωρούμενες φιγούρες, μουσικούς, ζώα, χωριά, άγγελους και εραστές — όλα στοιχεία που συνθέτουν ένα ονειρικό, προσωπικό σύμπαν, γεμάτο νοσταλγία και πνευματικότητα.

Σημαντικά έργα και πού βρίσκονται

Ο Marc Chagall δημιούργησε μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του 20ού αιώνα, γεμάτα συμβολισμό, έρωτα και εβραϊκή μνήμη. Μερικά από τα πιο γνωστά έργα του:

- I and the Village (1911) – MoMA, Νέα Υόρκη

- The Birthday (1915) – MoMA, Νέα Υόρκη

- America Windows (1977) – Art Institute of Chicago

- The Ceiling of the Opéra Garnier (1964) – Παρίσι

- The Four Seasons (1974) – Chase Tower Plaza, Σικάγο

- The Bible Series – Musée National Marc Chagall, Νίκαια

- White Crucifixion (1938) – Art Institute of Chicago

 Στην Ιστορία έμειναν εκθέσεις του όπως στπ MoMA, Νέα Υόρκη (1946) – Πρώτη μεγάλη αναδρομική έκθεση στο  Musée du Louvre, Παρίσι (1947, 1959, 1969) – Εθνική αναγνώριση.

 To Musée National Marc Chagall στην Νίκαια διαθέτει τη μεγαλύτερη συλλογή έργων του. Αριστουργήματά του βρίσκονται στο MoMA, Νέα Υόρκη, στο Art Institute of Chicago και στο Tate Modern, Λονδίνο. Οι φιλότεχνοι μπορούν να θαυμάσουν έργα του στο Centre Pompidou, Παρίσι, στο  UN Headquarters, Νέα Υόρκη και στο Jerusalem Windows, Ισραήλ.

 Πόσο κοστολογούνται τα έργα του σήμερα

Τα έργα του Chagall έχουν πουληθεί σε δημοπρασίες  έως και 28,5 εκατομμύρια δολάρια. Το ρεκόρ κατέχει ο πίνακας Les Amoureux, που πουλήθηκε το 2017 στη Sotheby’s Νέας Υόρκης για 28.453.000 δολάρια.Τα έργα του πωλούνται για εκατομμύρια, αλλά η αξία τους δεν μετριέται σε χρήμα. Μετριέται σε συναίσθημα.

Γιατί ο Chagall δεν ζωγράφιζε απλώς εικόνες. Ζωγράφιζε αναμνήσεις. Ζωγράφιζε έρωτα. Ζωγράφιζε την Bella. «Η τέχνη πρέπει να είναι έκφραση αγάπης — αλλιώς δεν είναι τίποτα.» είπε χαρακτηριστικά ο Marc Chagall

En amour : Βυθιστείτε στον κόσμο του Έρωτα με μια καλλιτεχνική εγκατάσταση

Πώς θα μπορούσε να είναι ο έρωτας σε έναν υπερτεχνολογικό κόσμο; Σηματοδοτεί η ψηφιακή τεχνολογία το τέλος των ανθρώπινων σχέσεων; Όχι απαραίτητα, σύμφωνα με τους καλλιτέχνες Claire Bardainne και Adrien Mondot. Η τεχνολογία μπορεί ακόμη και να κάνει την εμπειρία πιο όμορφη και ασυνήθιστη και να φέρει τους ανθρώπους πιο κοντά...Mοναδική, διαδραστική και καθηλωτική εμπειρία προσφέρει η εγκατάσταση En amour, που  παρουσιάζεται στη Φιλαρμονική.

.

Οι δύο καλλιτέχνες αποκαλύπτουν το "En amour",  έως τις 25 Αυγούστου 2024, αυτό το πρωτότυπο και περίεργο έργο  που βυθίζει τους επισκέπτες σε μια σε διαρκή δημιουργία: κάθε θεατής γίνεται ηθοποιός και συνδέεται με τους άλλους σε έναν ονειρικό και ποιητικό χορό. Με αυτόν τον τρόπο, ο καθένας συμβάλλει σε ένα έργο που εξυμνεί την αγάπη σε όλες τις μορφές της, χαρούμενη και θλιβερή. 

Οι συμμετεχοντες εισέρχονται στον ψηφιακό χώρο, περιπλανούνται ανάμεσα στις εικόνες και στη μουσική και παρακολουθούν τις κινήσεις στο πάτωμα και τους τοίχους που δημιουργεί το σώμα τους- την αυτοσχέδια χορογραφία που λαμβάνει χώρα σε αυτό το δωμάτιο. Οι επισκέπτες μεταμορφώνονται σε ένα πρωτότυπο μπαλέτο, εναρμονίζοντας τα βήματα και τους ρυθμούς τους με εκείνους των γειτόνων τους. Τα σώματα χορεύουν και συνομιλούν χωρίς να ανταλλάσσουν ούτε μια λέξη. Σε αυτόν τον διαδραστικό χώρο δημιουργούνται εφήμεροι δεσμοί, αλλά ισχυροί στο συναίσθημα, στο μοίρασμα... Και ίσως στον έρωτα.

Πηγή: sortiraparis.com

Νταλί- Γκαλά: Όταν ένας έρωτας «μπαίνει στο μουσείο»!

 

Ένας έρωτας τρελός, σχεδόν μυθικών διαστάσεων ένωσε τον καλλιτέχνη και την μούσα του. Το πάθος τους έκανε το ερωτικό τους ειδύλλιο να μείνει ανεξίτηλο στον χρόνο, να νικήσει την λήθη και τον θάνατο... και να σταθεί η αφορμή για μια μουσειακή έκθεση. Ο λόγος για τον Σαλβαντόρ Νταλί και την γυναίκα της ζωής του που μας είναι γνωστή ως Γκαλά.

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Μπορεί να ήταν  10 χρόνια μεγαλύτερή του και παντρεμένη με τον καλό του φίλο ποιητή Πωλ Ελυάρ, αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να την δικδικήσει και να την κάνει δική του! Την αγάπησε και την δόξασε μέσα από τη Τέχνη του! Και ας λένε οι κακές οι γλώσσες ότι ήταν άπιστη, μέχρι τα γεράματά της και ότι με τα δικά του χρήματα έκανε δώρα στους εραστές της! Τι κι αν αυτό συνέβη; Ο Νταλί όταν χάθηκε από την ζωή η Γκαλά σταμάτησε να τρώει! Τελικά έφυγε... 7 χρόνια αργότερα, έχοντας ζήσει στο πλευρό της 53 χρόνια από την ζωή του…

 

Το ρωσικό Μουσείο Faberge της Αγίας Πετρούπολης παρουσίασε σήμερα Τρίτη μια έκθεση σχετικά με τις παραστάσεις της συζύγου και της μούσας του Salvador Dali στα έργα τέχνης του "γένους" του σουρεαλισμού.

 

Η έκθεση περιελαμβάνει 30 πίνακες, εννέα σχέδια, 32 έργα γραφικής παράστασης και έξι προσωπικά αντικείμενα της Γκαλά ή Έλενα Ιβάνοβα Ντιακόνοβα η οποία γεννήθηκε στη ρωσική πόλη Καζάν. Τα εκθέματα έχουν ταξιδέψει από την Ισπανία και συγκεκριμένα  από το Μουσείο του Νταλί στις  Figueras. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα εν λόγω εκθέματα δεν έχουν φύγει ποτέ άλλοτε από εκεί. Τα περισσότερα έργα είναι μέρος της συλλογής του ιδιόρρυθμου καλλιτέχνη που τα θεωρούσε πολύτιμα.

 

«Η έκθεση μπορεί να διαβαστεί ως αναδρομή του Σαλβαδόρ Νταλί με την Γκάλα ως κοινό νήμα», δήλωσε ο Μόντσε Αγκουέρ, διευθυντής των μουσείων του Ιδρύματος Γκαλά-Σαλβαδόρ Νταλί, στο Efe. Χάρη στην έκθεση επιτρέπεται στο ρωσικό κοινό να καταλάβει «τι αντιπροσωπεύει ο Γκαλά για τον Νταλί, για την εξέλιξή του, καθώς και για την ιστορία της τέχνης».

 

Μεταξύ των  εκθεμάτων είναι η Leda Atomica, μια χρυσή τομή φιλιγκράν της Λήδας, η μυθολογική βασίλισσα της Σπάρτης, η Γαλαρίνα, μια ελαιογραφία που ολοκληρώθηκε το 1945 του Γκαλά. Ο διευθυντής του μουσείου, Βλαντιμίρ Βοροντσένκο, τόνισε ότι η έκθεση συγκεντρώνει έργα «εντελώς μοναδικά στο είδος τους».

 

Το Μουσείο Faberge, το μεγαλύτερο ιδιωτικό μουσείο της Ρωσίας, στεγάζει περισσότερα από 4.000 έργα τέχνης, συμπεριλαμβανομένων αυγών του Πάσχα του Peter Carl Faberge (1846-1920), του πιο διάσημου κοσμηματοπώλη της Ρωσίας, ο οποίος έφτιαξε εξαιρετικά χρυσά κομμάτια για την αυτοκρατορική αυλή των Ρομανόφ και άλλων Ευρωπαίων βασιλέων.

Το εκθεσιακό εγχείρημα θα ενισχυθεί από ένα μεγάλο παράλληλο πρόγραμμα - μια σειρά διαλέξεων αφιερωμένων σε διαφορετικούς τομείς της δουλειάς του καλλιτέχνη, συζητήσεις, προβολές ταινιών, δημιουργικά κύρια μαθήματα για παιδιά. Συγκεκριμένα, για παιδιά ηλικίας 6 έως 10 ετών, θα πραγματοποιηθούν δύο προγράμματα  «Υπερρεαλιστικές ώρες» και «Θα είμαι σουρεαλιστής» που θα ολοκληρωθούν κατά τη διάρκεια της έκθεσης.

Πηγή :https://fabergemuseum.ru/en/

https://www.laprensalatina.com/

 

«Επτά»... μονόπρακτα για τον Έρωτα από την Ομάδα Συντακτών Υγείας

Ο έρωτας όλα τα νικά, «ξορκίζει» όλα τα κακά και τις άσχημες ειδήσεις… Ίσως από ένστικτο, ίσως από γνώση η ομάδα δημοσιογράφων που ασχολούνται χρόνια με το ρεπορτάζ υγείας αυτή τη περίοδο χαρίζει αισιοδοξία έναντι της κορονοϊο-τρέλας που μας διακατέχει. Η Τέχνη άλλωστε  είναι το αντίδοτο στις  πιο δύσκολες καταστάσεις γιατί λειτουργεί άλλοτε ως αυτόαμυνα και άλλοτε ως «σωστική λέμβος».

της Μαρίας Αλιμπέρτη

Έρως, Μητροπολιτικό Μουσείο της Ν.Υόρκης

«Επτά», λοιπόν είναι ο τίτλος της παράστασης. Ο ιερός αριθμός  δόθηκε  ως όνομα στο  θεατρικό εγχείρημα των συναδέλφων που θε φοβούνται να ανέβουν στο θεατρικό σανίδι, έχοντας όμως τη βοήθεια του σπουδαίου θεατράνθρωπου, του δασκάλου Γιάννη Μόρτζου, ο οποίος «υπογράφει» τη σκηνοθεσία του έργου, συμβάλλοντας στην προσπάθεια να βοηθήσουν συλλόγους, σωματεία, φορείς που δραστηριοποιούνται στο χώρο της υγείας, δίδοντας αφιλοκερδώς παραστάσεις με σκοπό  τη συγκέντρωση χρημάτων, τροφίμων, υγειονομικού υλικού για όσους έχουν ανάγκη.

«Οι εραστές» του Rene Magritte

Στο κείμενό της η ομάδα των δημοσιογράφων επισημαίνει ότι «λένε ότι στη δημοσιογραφία αν δεν έχεις πάθος δεν πας πουθενά. Στον έρωτα εάν δεν έχεις πάθος δεν είναι έρωτας». Γι’ αυτό επέλεξαν να παρουσιάσουν «Επτά» αληθινούς, μεγάλους, τραγικούς έρωτες.

Με ερειθίσματα από το ιστορικό και λογοτεχνικό στερέωμα, συγκεκριμένα από ζευγάρια που ξεχώρισαν για τον πάθος τους, ο θεατρικός συγγραφέας του έργου  Γιώργος Α. Χριστοδούλου με τη χαρισματική του πένα έφτιαξε επτά μονόπρακτα που περιγράφουν με γλαφυρό τρόπο τις μεγάλες, τις πιο σημαντικές πτυχές του μοιραίου Έρωτα.

Marc-Chagall, Ερωτευμένοι στο φως του φεγγαριού.

Στη θεατρική σκηνή θα αναβιώσουν «Επτά» συγκλονιστικές ιστορίες που η κάθε μία τους φωτίζει με διαφορετικό τρόπο τις διαδρομές που κάνει η καρδιά, όταν αγαπήσει αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορεί να αγγίξει και να αγκαλιάσει, όπως θα ήθελε, την ευτυχία.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το θεατρικό έργο «ΕΠΤΑ» του Γιώργου Α. Χριστοδούλου είναι βασισμένο επάνω σε μια ιδέα της Ηθοποιού, Θεατρολόγου, Σκηνοθέτη Γιούλης Ζήκου αποκλειστικά για τη «Θεατρική ομάδα Συντακτών Υγείας».

Συγγραφέας: Γιώργος Α. Χριστοδούλου

Σκηνοθεσία: Γιάννης Μόρτζος

Επιμέλεια κουστουμιών: Λαμπρινή Καρδαρά

Μουσική: Τάκης Μπινιάρης

Φωτισμοί: Τάκης Ποδαρόπουλος

Video: Βασίλης Πλατάκης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Τιτίκα – Ποθητή Μαρίνου

Φωτογραφία: Νίκος Γράβαρης

Φώτα - Ήχος: Τάκης Δρόσος

Βεστιάριο:  Συρογιάννη

Σχεδιασμός, επιμέλεια προγράμματος: busybeedesign.gr

Το τραγούδι της παράστασης ερμηνεύει η Νανά Γεωργιάδη

Παίζουν (κατά σειρά εμφάνισης):

Μάκης Ιωακειμίδης, Εύα Ντελιδάκη (Σωκράτης – Ξανθίππη)

Μάνος Ορφανός, Κία Παπαδοπούλου (Περικλής – Ασπασία)

Κοσμάς Ζακυνθινός, Μαρία Λυσάνδρου (Ηρώδης Αττικός – Αππία Ρήγιλλα)

Μάριος Τζανακάκης, Νατάσσα Σπαγαδώρου (Δημήτρης Υψηλάντης – Μαντώ Μαυρογένους)

Βασίλης Χατζημάρκου, Νεκταρία Καρακώστα (Κώστας Καρυωτάκης – Μαρία Πολυδούρη)

Νίκος Γράβαρης, Χριστίνα Χατζηπαλαμουτζή (Άγγελος Σικελιανός – Ναυσικά Παλαμά)

Χαράλαμπος Πετρόχειλος, Σμαράγδα Αγορογιάννη (Ίων Δραγούμης – Πηνελόπη Δέλτα) 

Οι πρώτες παραστάσεις έχουν προγραμματιστεί να γίνουν την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου, την Πέμπτη 5 και την Τρίτη 10 Μαρτίου στο θέατρο «Μικρό Broadway» (Αγίου Μελετίου 6) στις 9.15 μ.μ.

Η είσοδος είναι δωρεάν. Απαιτείται κράτηση θέσης.