Το Palazzo Cipolla στη Ρώμη φιλοξενεί, για πρώτη φορά στην Ιταλία, περισσότερα από 50 αριστουργήματα από τις συλλογές του Kunsthistorisches Museum της Βιέννης. Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα των Ρούμπενς, βαν Ντάικ, Γιαν Μπρέγκελ του Πρεσβύτερου, Τιτσιάνο, Βερονέζε, Καραβάτζιο και πολλών ακόμη κορυφαίων δημιουργών.
Από τις 6 Μαρτίου έως τις 5 Ιουλίου 2026, το Museo del Corso – Museum Pole της Ρώμης υποδέχεται μια έκθεση που αφηγείται την ιστορία μιας συλλογής η οποία λειτουργεί ταυτόχρονα ως μουσείο και ως δυναστικό αυτοπορτρέτο: σύμβολο της αυτοκρατορικής λαμπρότητας και των πολιτιστικών φιλοδοξιών των Αψβούργων.
Η έκθεση «Από τη Βιέννη στη Ρώμη. Τα Θαύματα των Αψβούργων από το Kunsthistorisches Museum» διοργανώνεται από το Fondazione Roma σε συνεργασία με το Kunsthistorisches Museum, τελεί υπό την αιγίδα του ιταλικού Υπουργείου Πολιτισμού και της Πρεσβείας της Αυστρίας στη Ρώμη, και υλοποιείται με την υποστήριξη της MondoMostre και τη χορηγία του Sella Group.
Οι Αψβούργοι ως συλλέκτες και προστάτες των τεχνών
Η έκθεση, σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Cäcilia Bischoff, συγκεντρώνει έργα που συλλέχθηκαν ή παραγγέλθηκαν από εξέχουσες μορφές της δυναστείας μεταξύ 16ου και 19ου αιώνα: τον αυτοκράτορα Ροδόλφο Β΄, την αρχιδούκισσα Ισαβέλλα Κλάρα Ευγενία, τον αρχιδούκα Λεοπόλδο Γουλιέλμο και τη Μαρία Θηρεσία. Μέσα από τα έργα αυτά αναδύεται το πορτρέτο μιας πολυεθνικής, πολυπολιτισμικής και πολυθρησκευτικής αυτοκρατορίας, όπου η τέχνη λειτουργεί ως εργαλείο εξουσίας, γνώσης και διαλόγου μεταξύ διαφορετικών κόσμων.
Από την αρχιτεκτονική του μουσείου έως το Palazzo Cipolla
Η έκθεση ανοίγει με ενότητα αφιερωμένη στην αρχιτεκτονική του Kunsthistorisches Museum, του επιβλητικού κτιρίου που σχεδίασαν οι Gottfried Semper και Carl Hasenauer και εγκαινιάστηκε το 1891 στο πλαίσιο του μεγάλου πολεοδομικού σχεδίου του Φραγκίσκου Ιωσήφ Α΄.
Η αφήγηση συνδέει το βιεννέζικο μουσείο με το Palazzo Cipolla μέσω της προσωπικότητας του αρχιτέκτονα Αντόνιο Τσιπόλλα, ο οποίος συμμεριζόταν την ίδια ιστορικιστική αντίληψη για την αρχιτεκτονική ως δημόσιο χώρο φορέα πολιτιστικών αξιών. Στην ενότητα παρουσιάζονται επίσης αρχειακά τεκμήρια από το Ιστορικό Αρχείο του Ιδρύματος, που φυλάσσονται στο Palazzo Sciarra Colonna.
Ο πυρήνας της έκθεσης: Η ευρωπαϊκή ζωγραφική του 16ου και 17ου αιώνα
Η καρδιά της έκθεσης είναι αφιερωμένη στη ζωγραφική της Ευρώπης κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, μέσα από τα κυριότερα είδη και καλλιτεχνικές εκφράσεις της εποχής.
Η μεγάλη φλαμανδική παράδοση του 17ου αιώνα εκπροσωπείται από τους Ρούμπενς, βαν Ντάικ και Γιαν Μπρέγκελ τον Πρεσβύτερο. Η Αμβέρσα αναδεικνύεται ως διεθνές καλλιτεχνικό κέντρο, όπου η αναγεννησιακή κληρονομιά, η ιταλική επιρροή και η παρατήρηση της φύσης συνδυάζονται σε δυναμικές, έντονα χρωματικές συνθέσεις.
Οι Kunstkammer και η τέχνη της λεπτομέρειας
Ιδιαίτερη θέση κατέχουν τα έργα μικρών διαστάσεων και τα αντικείμενα των περίφημων Kunstkammer, των «θαλάμων των θαυμάτων» της Αναγέννησης. Έργα των Gerard ter Borch, Gerard Dou και Jacob van Ruisdael συνομιλούν με πολύτιμα αντικείμενα που αποτυπώνουν μια αισθητική ακρίβειας, οικειότητας και επιστημονικής περιέργειας.
Η ολλανδική ζωγραφική του 17ου αιώνα
Η ενότητα για τη νεοσύστατη προτεσταντική και αστική κοινωνία της Ολλανδίας παρουσιάζει έργα των Frans Hals, Jan Steen και Johannes Lingelbach. Ο Hals ανανεώνει το πορτρέτο με ζωντανή πινελιά, ενώ ο Steen μετατρέπει τις σκηνές καθημερινότητας σε θεατρικές αφηγήσεις κοινωνικής συμπεριφοράς. Ο Lingelbach, επηρεασμένος από τους Μπαμποτσιάντι, μεταφέρει τις λαϊκές σκηνές στη Ρώμη του Μπαρόκ.
Η γερμανική ζωγραφική και η κληρονομιά του Cranach
Η γερμανική ενότητα αναδεικνύει τη συμβολή του Lucas Cranach στη διαμόρφωση ενός αυτόνομου καλλιτεχνικού ιδιώματος. Σε μεταγενέστερες περιόδους, οι Joachim von Sandrart και Jan Liss ενσωματώνουν την ιταλική μπαρόκ και κλασική παράδοση, αποτυπώνοντας τον συνεχή διάλογο Βορρά–Νότου.
Πορτρέτα, δυναστική εικόνα και η πολιτική της συλλογής
Έργα των Giuseppe Arcimboldo, David Teniers the Younger, Guillaume Scrots και Diego Velázquez φωτίζουν την πολιτική εικόνας των Αψβούργων. Ξεχωρίζει το εμβληματικό πορτρέτο της Infanta Margarita με γαλάζιο φόρεμα του Βελάσκεθ, υπόδειγμα ψυχολογικής διείσδυσης και αυλικής εκπροσώπησης.
Η ιταλική ζωγραφική ως κεντρικός άξονας της συλλογής
Η ιταλική τέχνη αποτελεί τον αισθητικό πυρήνα της συλλογής, χάρη κυρίως στις επιλογές του αρχιδούκα Λεοπόλδου Γουλιέλμου. Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα των Τιτσιάνο, Τιντορέτο, Βερονέζε, Οράτσιο Τζεντιλέσκι, Γκουίντο Κανιάτσι και Τζοβάνι Μπατίστα Μορόνι.
Κορυφαία στιγμή της έκθεσης αποτελεί η «Στέψη με Ακάνθινο Στέφανο» του Καραβάτζιο (1603–1605), ένα από τα σημαντικότερα έργα του. Η δραματική ένταση, η αφοσίωση στη ρεαλιστική απόδοση και η βαθιά ανθρώπινη διάσταση του θέματος καθιστούν το έργο σημείο αναφοράς της ευρωπαϊκής ζωγραφικής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου