Ο Έλληνας καλλιτέχνης και αρχιτέκτονας Andreas Angelidakis μεταμορφώνει το Ελληνικό Περίπτερο της 61ης Μπιενάλε της Βενετίας σε ένα αντιφασιστικό, camp “escape room”, που η βυζαντινή κληρονομιά συναντά την queer αισθητική και την πολιτική μνήμη.
Ένα περίπτερο με συνείδηση και ιστορικό βάρος
Ο Angelidakis αντιμετωπίζει το περίπτερο ως «ον με συνείδηση», δίνοντάς του φωνή για να αφηγηθεί την ιστορία του. Το κτίριο, που θυμίζει ορθόδοξη εκκλησία, χτίστηκε το 1934—τη χρονιά που ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι συναντήθηκαν για πρώτη φορά στη Βενετία. Οι κίονες του περιπτέρου, όπως αποκαλύπτει ο καλλιτέχνης, είναι αντίγραφα αυτών της Αγίας Σοφίας.
Η πολιτική του 1934 και η σημερινή αντήχηση
Η χρονιά ίδρυσης του περιπτέρου συμπίπτει με την «εκκόλαψη» του φασισμού: τη συνάντηση των δύο δικτατόρων, τη «ροζ λίστα» των ομοφυλόφιλων και τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών. Ο Angelidakis συνδέει τις ιστορικές αυτές στιγμές με σύγχρονες πολιτικές εντάσεις, από την άνοδο της ακροδεξιάς έως τις νέες μορφές αυταρχισμού.
Από την εθνική αφήγηση στο ψηφιακό περίπτερο
Η εγκατάσταση έχει δύο «προσωπικότητες»:Το εθνικό τμήμα, που αναφέρεται στη διχασμένη Ελλάδα του 1915 και στη σύνθετη ταυτότητα ενός κράτους που αποικιοποίησε τον εαυτό του. Το περίπτερο–περίπτερο (períptero), ένας υβριδικός χώρος που θυμίζει ταυτόχρονα ντισκοτέκ και αστυνομικό τμήμα, με ψηφιακή σκηνή, neon ροζ αυγά και στοίβες από ασπίδες ΜΑΤ αγορασμένες από το Temu—με τις λαβές γυρισμένες προς τα έξω, μεταμορφωμένες σε γλυπτά.
Camp, μνήμη και τουρισμός ως θέαμα
Σουβενίρ με τις λέξεις «immigrant» και «homosexual», μπλουζάκια με ιστορικά διαγράμματα, ο Πλάτωνας με τα γυαλιά της Peggy Guggenheim, στρατιωτικά σκάφη του Border Patrol και 3D-printed γλυπτά μέσα σε ψυγεία δρόμου συνθέτουν ένα περιβάλλον που σχολιάζει την εμπορευματοποίηση της αρχαιότητας και την πολιτική του βλέμματος.Ο Angelidakis ήθελε ακόμη να μοιράζει νερό στους επισκέπτες—μια ειρωνική χειρονομία σε μια Μπιενάλε που όλοι αναζητούν λίγη δροσιά.
https://observer.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου