Η «Ήμερη – Η Ανατομία μιας Πτώσης» στο Θέατρο Πορεία

Μια παράσταση που αγαπήθηκε από κοινό και κριτικούς επιστρέφει ανανεωμένη στο Θέατρο Πορεία για 15 μόνο παραστάσεις, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Γιάννη Νταλιάνη. Η νέα εκδοχή της «Ήμερης» του Ντοστογιέφσκι φωτίζει εκ νέου τη σκοτεινή, μεταφυσική και βαθιά ανθρώπινη διάσταση του έργου, συνομιλώντας με τις σύγχρονες αγωνίες.

Η επιστροφή μιας παράστασης που άφησε ισχυρό αποτύπωμα

Η «Ήμερη – Η Ανατομία μιας Πτώσης» επιστρέφει στο Θέατρο Πορεία, μετά την ενθουσιώδη υποδοχή της προηγούμενης σεζόν. Η παράσταση βασίζεται στην αριστουργηματική νουβέλα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, ένα κείμενο που διαπερνάται από υπαρξιακό τρόμο, ψυχολογική ένταση και μια σχεδόν μεταφυσική ατμόσφαιρα. Ο Γιάννης Νταλιάνης προσεγγίζει το έργο με σεβασμό αλλά και τόλμη, δημιουργώντας μια θεατρική γλώσσα που συνδέει τον 19ο αιώνα με το σήμερα, έναν κόσμο που εξακολουθεί να εγκλωβίζει, να απομονώνει και να τιμωρεί.

Η νέα δραματουργική ματιά: η γυναίκα αποκτά φωνή

Στο πρωτότυπο κείμενο, ο Ντοστογιέφσκι επιλέγει τη σιωπή της γυναίκας, αφήνοντας τον άντρα να μονολογεί, να παραληρεί και να αυτοαναιρείται. Ο Νταλιάνης, στη θεατρική του διασκευή, αποφασίζει να ανατρέψει αυτή τη σιωπή. Η γυναίκα αποκτά λόγο, διεκδικεί τη δική της αφήγηση και απαντά στα ερωτήματα του συζύγου – απαντήσεις που εκείνος δεν θα ακούσει ποτέ, όπως δεν την άκουσε και στη ζωή τους. Η επιλογή αυτή δημιουργεί μια νέα δραματουργική ισορροπία, όπου οι δύο φωνές συνυπάρχουν, συγκρούονται και αποκαλύπτουν τις αθέατες πλευρές μιας σχέσης που οδηγείται στην πτώση.

Έρωτας, εξουσία και η κωμικοτραγική μοναξιά των ηρώων

Η παράσταση εξερευνά τον τρόπο με τον οποίο ο έρωτας μετατρέπεται σε πράξη εξουσίας, η αγάπη σε εμμονή και η λύτρωση σε αδιέξοδο. Ο Ντοστογιέφσκι, βαθιά επηρεασμένος από τις συχνές αυτοκτονίες γυναικών της εποχής του, επιχειρεί να φωτίσει τη θέση της γυναίκας σε μια κοινωνία που την καταπιέζει. Παράλληλα, ο ενεχυροδανειστής – alter ego του συγγραφέα – φτάνει σε μεγάλες αλήθειες μέσα από το ενοχικό του παραλήρημα, καταδικάζοντας την αλαζονεία της εξουσίας και την ασυδοσία της μοναρχίας.

Πάνω από όλα, η παράσταση αναδεικνύει την κωμικοτραγική μοναξιά των ηρώων. Μια μοναξιά που, όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης, μπορεί να συγκινήσει και να αποκαλύψει την ανάγκη για ουσιαστική ανθρώπινη συνύπαρξη – μια ανάγκη που παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ.